Mahābhārata · Adhyāya 12.345
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.345.1
यदा भक्तो भगवति आसीद्राजा महान्वसुः ।
किमर्थं स परिभ्रष्टो विवेश विवरं भुवः ॥ १२.३४५.१ ॥
Warum fiel der große König Vasu, der ein Verehrer des erhabenen Herrn war, und drang in eine Erdspalte ein?
12.345.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऋषीणां चैव संवादं त्रिदशानां च भारत ॥ १२.३४५.२ ॥
Auch hier, o Bhārata, erzählt man diese alte Überlieferung, den Dialog der Weisen und der Götter.
12.345.3
इयं वै कर्मभूमिः स्यात्स्वर्गो भोगाय कल्पितः ।
तस्मादिन्द्रो महीं प्राप्य यजनाप तु दीक्षितः ॥ १२.३४५.३ ॥
Diese Erde ist wahrlich das Land des Handelns, während der Himmel zum Genuss bestimmt ist. Darum wurde Indra, nachdem er die Erde erlangt hatte, zum Opfer geweiht.
12.345.4
सवनीयपशोः काल आगते तु बृहस्पतिः ।
पिष्टमानीयतामत्र पश्वर्थमिति भाषत ॥ १२.३४५.४ ॥
Als die Zeit für das Opfertier des savanīya-Ritus gekommen war, sprach Bṛhaspati: „Man bringe hier Mehlteig für das Tier.“
12.345.5
तच्छ्रुत्वा देवताः सर्वा इदमूचुर्द्विजोत्तमम् ।
बृहस्पतिं मांसगृद्धाः पृथक्पृथगिदं पुनः ॥ १२.३४५.५ ॥
Als sie das hörten, sprachen alle Götter, gierig nach Fleisch, dies erneut zu dem vorzüglichsten der Zweimalgeborenen, Bṛhaspati, jeder einzeln.
12.345.6
अजेन यष्टव्यमिति प्राहुर्देवा द्विजोत्तमान् ।
स च छागोप्यजो ज्ञेयो नान्यः पशुरिति स्थितिः ॥ १२.३४५.६ ॥
Die Götter sprachen zu den Besten der Zweimalgeborenen: „Mit dem Ungeborenen soll man opfern.“ Und dieses Ungeborene ist als die Ziege zu verstehen, kein anderes Tier; so lautet die feste Regel.
12.345.7
बीजैर्यज्ञेषु यष्टव्यमिति वै वैदिकी श्रुतिः ।
अजसंज्ञानि बीजानि च्छागं नो हन्तुमर्हथ ॥ १२.३४५.७ ॥
Mit Samen soll man bei den Opfern opfern, so lautet die vedische Offenbarung. Mit den Samen namens 'aja' sollt ihr opfern; die Ziege dürft ihr uns nicht töten.
12.345.8
नैष धर्मः सतां देवा यत्र बध्येत वै पशुः ।
इदं कृतयुगं श्रेष्ठं कथं वध्येत वै पशुः ॥ १२.३४५.८ ॥
O Götter, dies ist nicht das Dharma der Guten, dass ein Tier dort getötet werde, wo es getötet wird. Dies ist das vortreffliche Zeitalter Kṛta; wie könnte da ein Tier getötet werden?
12.345.9
तेषां संवदतामेवमृषीणां विबुधैः सह ।
मार्गागतो नृपश्रेष्ठस्तं देशं प्राप्तवान्वसुः ॥ १२.३४५.९ ॥
Während diese Weisen so mit den Göttern sprachen, kam Vasu, der beste der Könige, auf dem Weg an jenen Ort.
12.345.10
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्सहस्रबलवाहनः ।
तं दृष्ट्वा सहसाऽऽयान्तं वसुं ते त्वन्तरिक्षगम् ॥ १२.३४५.१० ॥
Als sie den glanzvollen Himmelswanderer Vasu mit tausend Heeresscharen und Gefährten plötzlich herankommen sahen, waren sie, die selbst Himmelsgänger waren,
12.345.11
ऊचुर्द्विजातयो देवानेष च्छेत्स्यति संशयम् ।
यज्वा दानपतिः श्रेष्ठः सर्वभूतहितप्रियः।
कथंस्विदन्यथा ब्रूयादेष वाक्यं महान्वसुः ॥ १२.३४५.११ ॥
Die Zweimalgeborenen sprachen zu den Göttern: 'Dieser wird diesen Zweifel durchschneiden. Er ist ein Opferer, Herr der Gaben, der Beste, lieb dem Wohl aller Wesen. Wie könnte dieser große Vasu anders sprechen?'
12.345.12
एवं ते संविदं कृत्वा विबुधा ऋषयस्तथा ।
अपृच्छन्सहिताऽभ्येत्य वसुं राजानमन्तिकात् ॥ १२.३४५.१२ ॥
Nachdem sie so übereingekommen waren, gingen die Götter und Weisen gemeinsam zu König Vasu und befragten ihn aus der Nähe.
12.345.13
भो राजन्केन यष्टव्यमजेनाहोस्विदौषधैः ।
एतन्नः संशयं छिन्धि प्रमाणं नो भवान्मतः ॥ १२.३४५.१३ ॥
O König, womit soll das Opfer vollzogen werden: mit dem Aja (dem ungeborenen Bock) oder mit Kräutern? Löse diesen unseren Zweifel; du giltst uns als Autorität.
12.345.14
स तान्कृताञ्जलिर्भूत्वा परिपप्रच्छ वै वसुः ।
कस्य वै को मतः पक्षो ब्रूत सत्यं द्विजोत्तमाः ॥ १२.३४५.१४ ॥
Mit gefalteten Händen fragte Vasu sie: »Wessen Ansicht ist welche Partei? Sprecht die Wahrheit, ihr Besten der Zweimalgeborenen.«
12.345.15
धान्यैर्यष्टव्यमित्येव पक्षोऽस्माकं नराधिप ।
देवानां तु पशुः पक्षो मतो राजन्वदस्व नः ॥ १२.३४५.१५ ॥
»Unsere Partei ist, dass das Opfer mit Getreide vollzogen werden soll, o Herr der Menschen. Die Partei der Götter ist das Tier; o König, sag uns deine Meinung.«
12.345.16
देवानां तु मतं ज्ञात्वा वसुना पक्षसंश्रयात् ।
छागेनाजेन यष्टव्यमेवमुक्तं वचस्तदा ॥ १२.३४५.१६ ॥
Da er die Meinung der Götter kannte und sich auf deren Seite stellte, sprach Vasu damals diese Worte: »Mit dem Ziegenbock, mit dem Aja (dem ungeborenen Bock), soll das Opfer vollzogen werden.«
12.345.17
कुपितास्ते ततः सर्वे मुनयः सूर्यवर्चसः ।
ऊचुर्वसुं विमानस्थं देवपक्षार्थवादिनम् ॥ १२.३४५.१७ ॥
Da wurden alle jene Weisen, strahlend wie die Sonne, zornig und sprachen zu Vasu, der auf seinem himmlischen Wagen saß und für die Seite der Götter sprach.
12.345.18
सुरपक्षो गृहीतस्ते यस्मात्तस्माद्दिवः पत ।
अद्यप्रभृति ते राजन्नाकाशे विहता गतिः ॥ १२.३४५.१८ ॥
»Weil du die Seite der Götter ergriffen hast, falle vom Himmel. Von diesem Tage an, o König, sei dein Lauf am Himmel gehemmt.«
12.345.19
अस्माच्छापाभिघातेन महीं भित्त्वा प्रवेक्ष्यसि ।
विरुद्धं वेदसूत्राणामुक्तं यदि भवेन्नृप।
वयं विरुद्धवचना यदि तत्र पतामहे ॥ १२.३४५.१९ ॥
Durch den Schlag dieses Fluches wirst du die Erde spalten und in sie eintreten. O König, wenn etwas den Veda-Sūtras Widersprechendes gesagt worden ist, oder wenn wir widersprechende Worte gesprochen haben, dann wollen wir dort fallen.
12.345.20
ततस्तस्मिन्मुहूर्तेऽथ राजोपरिचरस्तदा ।
अधो वै संबभूवाशु भूमेर्विवरगो नृप ॥ १२.३४५.२० ॥
Da ging in eben diesem Augenblick König Uparicara rasch hinab in die Kluft der Erde, o König.
12.345.21
स्मृतिस्त्वेवं न विजहौ तदा नारायणाज्ञया ॥ १२.३४५.२१ ॥
Doch auf Geheiß Nārāyaṇas verließ ihn damals sein Gedächtnis nicht auf diese Weise.
12.345.22
देवास्तु सहिताः सर्वे वमोः शापविमोक्षणम् ।
चिन्तयामासुरव्यग्राः सुकृतं हि नृपस्य तत् ॥ १२.३४५.२२ ॥
Alle Götter, versammelt, überlegten gelassen die Befreiung Vasus vom Fluch, denn das war die gute Tat des Königs.
12.345.23
अनेनास्मत्कृते राज्ञा शापः प्राप्तो महात्मना ।
अस्य प्रतिप्रियं कार्यं सहितैर्नो दिवौकसः ॥ १२.३४५.२३ ॥
Um unsertwillen hat dieser großherzige König diesen Fluch auf sich geladen. Ihr himmlischen Wesen, wir alle sollten ihm gemeinsam einen Gefallen erweisen.
12.345.24
इति बुद्ध्या व्यवस्याशु गत्वा निश्चयमीश्वराः ।
ऊचुः संहृष्टमनसो राजोपरिचरं तदा ॥ १२.३४५.२४ ॥
Nachdem sie so mit Verstand beschlossen hatten, gingen die Herren eilends hin und sprachen, freudigen Herzens, zu König Uparicara.
12.345.25
ब्रह्मण्य देवभक्तस्त्वं सुरासुरगुरुर्हरिः ।
कामं स तव तुष्टात्मा कुर्याच्छापविभोक्षणम् ॥ १२.३४५.२५ ॥
Du, der du den Brahmanen ergeben und den Göttern treu bist, Hari, der Lehrer der Götter und Dämonen, wird dich mit zufriedenem Sinn gewiss vom Fluch befreien.
12.345.26
मानना तु द्विजातीनां कर्तव्या वै महात्मनाम् ।
अवश्यं तपसा तेषां फलितव्यं नृपोत्तम ॥ १२.३४५.२६ ॥
Bester der Könige, den Zweimalgeborenen und den Hochgesinnten muss man unbedingt Ehre erweisen, denn die Frucht ihrer Askese wird gewiss reifen.
12.345.27
यतस्त्वं सहसा भ्रष्ट आकाशान्मेदिनीतलम् ।
विरुद्धं वेदसूत्राणां न वक्तव्यं हितार्थिना ॥ १२.३४५.२७ ॥
Da du plötzlich vom Himmel auf die Erde gestürzt bist, soll derjenige, der das Wohl sucht, nicht gegen die Fäden der Veden sprechen.
12.345.28
अस्मत्पक्षनिमित्तेन व्यसनं प्राप्तमीदृशम् ।
एकं त्वनुग्रहं तुभ्यं दद्मो वै नृप्रसत्तम।
यावत्त्वं शापदोषेण कालमासिप्यसेऽनघ ॥ १२.३४५.२८ ॥
Wegen unserer Seite ist dir ein solches Unheil widerfahren; doch, Bester der Menschen, gewähren wir dir eine Gnade. Du Makelloser, solange du durch die Schuld des Fluches verweilst...
12.345.29
भूमेर्विवरगो भूत्वा तावत्त्वं कालमाप्स्यसि ।
यज्ञेषु सुहुतां विप्रैर्वसोर्धारां समाहितैः ॥ १२.३४५.२९ ॥
In einer Spalte der Erde weilend, wirst du jene Zeit verbringen, bis die aufmerksamen Brahmanen in den Opfern den wohl dargebrachten Strom des Vasu spenden.
12.345.30
प्राप्स्यसेऽस्मदनुध्यानान्मा च त्वां ग्लानिराविशेत् ।
न क्षुत्पिपासे राजेन्द्र भूमेश्छिद्रे भविष्यतः ॥ १२.३४५.३० ॥
Durch unsere Betrachtung deiner wirst du Erlösung erlangen; möge Ermattung dich nicht befallen. Herr der Könige, in der Spalte der Erde wird es für dich weder Hunger noch Durst geben.
12.345.31
वसोर्धारामिपीतत्वात्तेजसाऽऽप्यायितेन च ।
स देवोऽस्मद्वरात्प्रीतो ब्रह्मलोकं हि नेष्यति ॥ १२.३४५.३१ ॥
Vasu hatte jenen Strom getrunken und, von seinem Glanz genährt, wird jener Gott, durch unsere Gabe erfreut, ihn gewiss in Brahmās Welt führen.
12.345.32
एवं दत्त्वा वरं राज्ञे सर्वे ते च दिवौकसः ।
ऋतुं समाप्य पिष्टेन मुनीनां वचनात्तदा ॥ १२.३४५.३२ ॥
Nachdem sie so dem König eine Gabe gewährt hatten, vollendeten alle jene Himmelsbewohner auf das Wort der Weisen hin damals die Opferzeit mit Mehlopfern.
12.345.33
गताः धमवनं देवा ऋषगश्च तपोधनाः ।
गृहीत्वा दक्षिणां सर्वे गतः स्वानाश्रमान्पुनः ॥ १२.३४५.३३ ॥
Die Götter gingen zum Hain des Dharma, und die Weisen, deren Reichtum Askese ist; alle, nachdem sie die Opfergabe empfangen hatten, kehrten wieder zu ihren eigenen Einsiedeleien zurück.
12.345.34
वसुं विचिन्त्य शक्रश्च प्रविनेशामरावतीम् ।
वसुर्विवरगस्तत्र व्यलीकस्य फलं गुरोः ॥ १२.३४५.३४ ॥
Nachdem Śakra an Vasu gedacht hatte, trat er in Amarāvatī ein; Vasu aber ging in die Spalte der Erde, um dort die Frucht der Lüge seines Lehrers zu tragen.
12.345.35
चक्रे वसुस्ततः पूजां विष्वक्सेनाय भारत ।
जप्यं जगौ च सततं नारायणमुखोद्गवम् ॥ १२.३४५.३५ ॥
O Nachkomme Bharatas, dann verehrte Vasu Viṣvaksena und sang beständig das aus Nārāyaṇas Mund hervorgegangene Japa.
12.345.36
तत्रापि पञ्चभिर्यज्ञैः पञ्चकालानरिंदम् ।
अयजद्धरिं सुरपतिं भूमेर्विवरगोऽपि सन् ॥ १२.३४५.३६ ॥
Auch dort, o Bezwinger der Feinde, verehrte Vasu, obwohl er in die Spalte der Erde gegangen war, Hari, den Herrn der Götter, mit fünf Opfern zu den fünf Zeiten.
12.345.37
ततोऽस्य तुष्टो भगवान्भक्त्या नारायणो हरिः ।
अनन्यभक्तस्य सतस्तत्परस्य जितात्मनः ॥ १२.३४५.३७ ॥
Da war der Erhabene Nārāyaṇa Hari, durch die Hingabe erfreut, diesem guten Mann gnädig, der ungeteilt hingegeben, auf ihn gerichtet und selbstbeherrscht war.
12.345.38
वरदो भगवान्विष्णुः समीपस्थं द्विजोत्तमम् ।
गरुत्मन्तं महावेगमावभाषेऽप्सितं तदा ॥ १२.३४५.३८ ॥
Da sprach Viṣṇu, der erhabene Gewährer der Gaben, zu Garuḍa, dem besten der Zweimalgeborenen von großer Schnelligkeit, der in der Nähe stand, das Erwünschte.
12.345.39
द्विजोत्तम महाभाग पश्यतां वचनान्मम ।
सम्राड्राजा वसुर्नाम धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १२.३४५.३९ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, Glücklicher, höre mein Wort: Der Herrscher und König namens Vasu, rechtschaffenen Geistes und fest in den Gelübden.
12.345.40
ब्राह्मणानां प्रकोपेन प्रविष्टो वसुधातलम् ।
मानितास्ते तु विप्रेन्द्रास्त्वं तु गच्छ द्विजोत्तम् ॥ १२.३४५.४० ॥
Durch den Zorn der Brahmanen drang er in die Tiefe der Erde ein. Doch jene vornehmen Brahmanen wurden geehrt; und du, Bester der Zweimalgeborenen, geh.
12.345.41
भूमेर्विवरसंगुप्तं गरुडेह ममाज्ञया ।
अधश्चरं नृपश्रेष्ठं खेचरं कुरु माचिरम् ॥ १२.३४५.४१ ॥
Garuḍa, auf meinen Befehl mache den besten der Könige, der in der Erdspalte verborgen unten umherzieht, hier zu einem Bewohner des Himmels; zögere nicht.
12.345.42
गरुत्मानथ विक्षिप्य पक्षौ मारुतवेगवान् ।
विवेश विवरं भूमेर्यत्रास्ते वाग्यतो वसुः ॥ १२.३४५.४२ ॥
Da breitete Garuḍa, schnell wie der Wind, seine Flügel aus und drang in die Erdspalte ein, wo Vasu saß, mit gezügelter Rede.
12.345.43
तत एनं समुत्क्षिप्य सहसा विनतासुतः ।
उत्पपात नभस्तूर्णं तत्र चैनममुञ्चत ॥ १२.३४५.४३ ॥
Dann hob ihn der Sohn der Vinatā plötzlich empor, flog rasch in den Himmel und ließ ihn dort los.
12.345.44
अस्मिन्मुहुर्ते संजज्ञे राजोपरिचरः पुनः ।
सशरीरो गतश्चैव ब्रह्मलोकं नृपोत्तमः ॥ १२.३४५.४४ ॥
In eben diesem Augenblick erschien König Uparicara wieder, und dieser beste der Könige ging leiblich in die Welt Brahmās.
12.345.45
एवं तेनापि कौन्तेय वाग्दोषाद्देवताज्ञया ।
प्राप्ता गतिरधस्तात्तु द्विजशापान्महात्मना ॥ १२.३४५.४५ ॥
So erlangte auch er, o Sohn der Kuntī, durch einen Fehler der Rede, auf Geheiß der Götter und durch den Fluch eines Brahmanen, der Großherzige ein niedrigeres Los.
12.345.46
केवलं पुरुषस्तेन सेवितो हरिरीश्वरः ।
ततः शीघ्रं जहौ शापं ब्रह्मलोकमवाप च ॥ १२.३४५.४६ ॥
Er diente allein dem Puruṣa, Hari, dem Herrn; dann legte er rasch den Fluch ab und gelangte in die Welt Brahmās.
12.345.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं संभूता मानवा यथा ।
नारदोऽपि यथा श्वेतं द्वीपं स गतवानृषिः।
तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप ॥ १२.३४५.४७ ॥
All dies wurde dir erzählt, wie die Menschen entstanden und wie der Weise Nārada zur weißen Insel ging. Nun werde ich dir all das erzählen; höre mit einem einzigen Sinn zu, o König.