Mahābhārata · Adhyāya 12.345
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.345.1
यदा भक्तो भगवति आसीद्राजा महान्वसुः ।
किमर्थं स परिभ्रष्टो विवेश विवरं भुवः ॥ १२.३४५.१ ॥
Quando o grande rei Vasu era devoto do Senhor bem-aventurado, por que motivo caiu e entrou numa fenda da terra?
12.345.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऋषीणां चैव संवादं त्रिदशानां च भारत ॥ १२.३४५.२ ॥
Também aqui, ó Bhārata, relatam esta antiga tradição, o diálogo dos sábios e dos deuses.
12.345.3
इयं वै कर्मभूमिः स्यात्स्वर्गो भोगाय कल्पितः ।
तस्मादिन्द्रो महीं प्राप्य यजनाप तु दीक्षितः ॥ १२.३४५.३ ॥
Esta terra é de fato a terra da ação, enquanto o céu foi destinado ao gozo. Por isso Indra, tendo obtido a terra, foi consagrado ao sacrifício.
12.345.4
सवनीयपशोः काल आगते तु बृहस्पतिः ।
पिष्टमानीयतामत्र पश्वर्थमिति भाषत ॥ १२.३४५.४ ॥
Quando chegou o momento do animal do rito savanīya, Bṛhaspati disse: 'Que se traga aqui massa de farinha para o animal.'
12.345.5
तच्छ्रुत्वा देवताः सर्वा इदमूचुर्द्विजोत्तमम् ।
बृहस्पतिं मांसगृद्धाः पृथक्पृथगिदं पुनः ॥ १२.३४५.५ ॥
Ouvindo isso, todos os deuses, ávidos de carne, disseram novamente isto ao mais excelente dos duas vezes nascidos, Bṛhaspati, cada um separadamente.
12.345.6
अजेन यष्टव्यमिति प्राहुर्देवा द्विजोत्तमान् ।
स च छागोप्यजो ज्ञेयो नान्यः पशुरिति स्थितिः ॥ १२.३४५.६ ॥
Os deuses disseram aos melhores dos duas vezes nascidos: 'Deve-se sacrificar com o ajá'. E esse ajá deve ser entendido como a cabra, nenhum outro animal; tal é a norma estabelecida.
12.345.7
बीजैर्यज्ञेषु यष्टव्यमिति वै वैदिकी श्रुतिः ।
अजसंज्ञानि बीजानि च्छागं नो हन्तुमर्हथ ॥ १२.३४५.७ ॥
Deve-se sacrificar com sementes, diz a revelação védica. Com as sementes chamadas 'aja' deveis oferecer; não deveis matar a cabra por nós.
12.345.8
नैष धर्मः सतां देवा यत्र बध्येत वै पशुः ।
इदं कृतयुगं श्रेष्ठं कथं वध्येत वै पशुः ॥ १२.३४५.८ ॥
Ó deuses, não é este o dharma dos bons, que um animal seja morto onde é morto. Esta é a excelente era de Kṛta; como, então, poderia um animal ser morto?
12.345.9
तेषां संवदतामेवमृषीणां विबुधैः सह ।
मार्गागतो नृपश्रेष्ठस्तं देशं प्राप्तवान्वसुः ॥ १२.३४५.९ ॥
Enquanto os sábios conversavam assim com os deuses, Vasu, o melhor dos reis, chegou por aquele caminho àquele lugar.
12.345.10
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्सहस्रबलवाहनः ।
तं दृष्ट्वा सहसाऽऽयान्तं वसुं ते त्वन्तरिक्षगम् ॥ १२.३४५.१० ॥
Ao ver Vasu, o glorioso andarilho dos céus, com mil tropas e veículos, aproximar-se de repente, eles, que também eram viajantes do céu,
12.345.11
ऊचुर्द्विजातयो देवानेष च्छेत्स्यति संशयम् ।
यज्वा दानपतिः श्रेष्ठः सर्वभूतहितप्रियः।
कथंस्विदन्यथा ब्रूयादेष वाक्यं महान्वसुः ॥ १२.३४५.११ ॥
Os duas vezes nascidos disseram aos deuses: 'Ele dissipará esta dúvida. É um sacrificador, senhor das dádivas, o melhor, querido pelo bem de todos os seres. Como poderia este grande Vasu falar de outro modo?'
12.345.12
एवं ते संविदं कृत्वा विबुधा ऋषयस्तथा ।
अपृच्छन्सहिताऽभ्येत्य वसुं राजानमन्तिकात् ॥ १२.३४५.१२ ॥
Tendo assim chegado a um acordo, os deuses e os sábios foram juntos ao rei Vasu e o interrogaram de perto.
12.345.13
भो राजन्केन यष्टव्यमजेनाहोस्विदौषधैः ।
एतन्नः संशयं छिन्धि प्रमाणं नो भवान्मतः ॥ १२.३४५.१३ ॥
Ó rei, com que deve o sacrifício ser realizado: com o aja (o não-nascido) ou com ervas? Corta esta nossa dúvida; és tido por nós como a autoridade.
12.345.14
स तान्कृताञ्जलिर्भूत्वा परिपप्रच्छ वै वसुः ।
कस्य वै को मतः पक्षो ब्रूत सत्यं द्विजोत्तमाः ॥ १२.३४५.१४ ॥
De palmas juntas, Vasu lhes perguntou: 'Qual é o partido de cada um? Dizei a verdade, ó melhores dos duas vezes nascidos.'
12.345.15
धान्यैर्यष्टव्यमित्येव पक्षोऽस्माकं नराधिप ।
देवानां तु पशुः पक्षो मतो राजन्वदस्व नः ॥ १२.३४५.१५ ॥
'O nosso partido é que o sacrifício seja feito com grãos, ó senhor dos homens. O partido dos deuses é o animal; ó rei, dize-nos a tua opinião.'
12.345.16
देवानां तु मतं ज्ञात्वा वसुना पक्षसंश्रयात् ।
छागेनाजेन यष्टव्यमेवमुक्तं वचस्तदा ॥ १२.३४५.१६ ॥
Conhecendo a opinião dos deuses e tomando esse partido como apoio, Vasu então disse estas palavras: 'Com o bode, com o aja (o não-nascido), deve o sacrifício ser feito.'
12.345.17
कुपितास्ते ततः सर्वे मुनयः सूर्यवर्चसः ।
ऊचुर्वसुं विमानस्थं देवपक्षार्थवादिनम् ॥ १२.३४५.१७ ॥
Então todos aqueles sábios, brilhantes como o sol, irritaram-se e falaram a Vasu, que estava sentado no seu carro celeste e defendia o partido dos deuses.
12.345.18
सुरपक्षो गृहीतस्ते यस्मात्तस्माद्दिवः पत ।
अद्यप्रभृति ते राजन्नाकाशे विहता गतिः ॥ १२.३४५.१८ ॥
'Porque tomaste o partido dos deuses, cai do céu. A partir deste dia, ó rei, que o teu movimento no céu seja obstruído.'
12.345.19
अस्माच्छापाभिघातेन महीं भित्त्वा प्रवेक्ष्यसि ।
विरुद्धं वेदसूत्राणामुक्तं यदि भवेन्नृप।
वयं विरुद्धवचना यदि तत्र पतामहे ॥ १२.३४५.१९ ॥
Pelo golpe desta maldição, fenderás a terra e nela entrarás. Ó rei, se algo contrário aos fios dos Vedas foi dito, ou se pronunciamos palavras contrárias, então ali cairemos.
12.345.20
ततस्तस्मिन्मुहूर्तेऽथ राजोपरिचरस्तदा ।
अधो वै संबभूवाशु भूमेर्विवरगो नृप ॥ १२.३४५.२० ॥
Então, naquele mesmo momento, o rei Uparicara desceu rapidamente à fenda da terra, ó rei.
12.345.21
स्मृतिस्त्वेवं न विजहौ तदा नारायणाज्ञया ॥ १२.३४५.२१ ॥
Mas, por ordem de Nārāyaṇa, sua memória não o abandonou desta maneira naquele tempo.
12.345.22
देवास्तु सहिताः सर्वे वमोः शापविमोक्षणम् ।
चिन्तयामासुरव्यग्राः सुकृतं हि नृपस्य तत् ॥ १२.३४५.२२ ॥
Todos os deuses, reunidos, consideraram com calma a libertação de Vasu da maldição, pois essa era a boa ação do rei.
12.345.23
अनेनास्मत्कृते राज्ञा शापः प्राप्तो महात्मना ।
अस्य प्रतिप्रियं कार्यं सहितैर्नो दिवौकसः ॥ १२.३४५.२३ ॥
Por nossa causa, este rei de grande alma incorreu nesta maldição. Ó seres celestiais, devemos juntos fazer-lhe um favor em retribuição.
12.345.24
इति बुद्ध्या व्यवस्याशु गत्वा निश्चयमीश्वराः ।
ऊचुः संहृष्टमनसो राजोपरिचरं तदा ॥ १२.३४५.२४ ॥
Tendo assim decidido pela razão, os senhores foram rapidamente e, com o coração alegre, falaram então ao rei Uparicara.
12.345.25
ब्रह्मण्य देवभक्तस्त्वं सुरासुरगुरुर्हरिः ।
कामं स तव तुष्टात्मा कुर्याच्छापविभोक्षणम् ॥ १२.३४५.२५ ॥
Tu, devoto dos brâmanes e dos deuses; Hari, mestre de deuses e demônios, de mente satisfeita, certamente te libertará da maldição.
12.345.26
मानना तु द्विजातीनां कर्तव्या वै महात्मनाम् ।
अवश्यं तपसा तेषां फलितव्यं नृपोत्तम ॥ १२.३४५.२६ ॥
Melhor dos reis, os duas vezes nascidos e os magnânimos devem ser honrados sem falta, pois o fruto de sua austeridade certamente amadurecerá.
12.345.27
यतस्त्वं सहसा भ्रष्ट आकाशान्मेदिनीतलम् ।
विरुद्धं वेदसूत्राणां न वक्तव्यं हितार्थिना ॥ १२.३४५.२७ ॥
Como caíste de repente do céu à superfície da terra, quem busca o bem não deve falar contra os fios dos Vedas.
12.345.28
अस्मत्पक्षनिमित्तेन व्यसनं प्राप्तमीदृशम् ।
एकं त्वनुग्रहं तुभ्यं दद्मो वै नृप्रसत्तम।
यावत्त्वं शापदोषेण कालमासिप्यसेऽनघ ॥ १२.३४५.२८ ॥
Por causa do nosso lado, tal calamidade te sobreveio; ainda assim, melhor dos homens, concedemos-te um favor. Ó sem mácula, enquanto habitares pela culpa da maldição...
12.345.29
भूमेर्विवरगो भूत्वा तावत्त्वं कालमाप्स्यसि ।
यज्ञेषु सुहुतां विप्रैर्वसोर्धारां समाहितैः ॥ १२.३४५.२९ ॥
Habitando numa fenda da terra, passarás esse tempo até que os brâmanes atentos ofereçam nos sacrifícios a corrente bem derramada de Vasu.
12.345.30
प्राप्स्यसेऽस्मदनुध्यानान्मा च त्वां ग्लानिराविशेत् ।
न क्षुत्पिपासे राजेन्द्र भूमेश्छिद्रे भविष्यतः ॥ १२.३४५.३० ॥
Pela nossa meditação sobre ti alcançarás a libertação; que o cansaço não te invada. Senhor dos reis, na fenda da terra não haverá para ti fome nem sede.
12.345.31
वसोर्धारामिपीतत्वात्तेजसाऽऽप्यायितेन च ।
स देवोऽस्मद्वरात्प्रीतो ब्रह्मलोकं हि नेष्यति ॥ १२.३४५.३१ ॥
Vasu bebeu aquela corrente e, nutrido pelo seu esplendor, aquele deus, satisfeito com a nossa dádiva, certamente o conduzirá ao mundo de Brahmā.
12.345.32
एवं दत्त्वा वरं राज्ञे सर्वे ते च दिवौकसः ।
ऋतुं समाप्य पिष्टेन मुनीनां वचनात्तदा ॥ १२.३४५.३२ ॥
Assim tendo concedido a dádiva ao rei, todos aqueles habitantes do céu, por palavra dos sábios, então completaram a estação do sacrifício com oferendas de farinha.
12.345.33
गताः धमवनं देवा ऋषगश्च तपोधनाः ।
गृहीत्वा दक्षिणां सर्वे गतः स्वानाश्रमान्पुनः ॥ १२.३४५.३३ ॥
Os deuses foram ao bosque de Dharma, e os sábios, cuja riqueza é a austeridade; todos, tendo recebido a dakṣiṇā, retornaram às suas próprias ermidas.
12.345.34
वसुं विचिन्त्य शक्रश्च प्रविनेशामरावतीम् ।
वसुर्विवरगस्तत्र व्यलीकस्य फलं गुरोः ॥ १२.३४५.३४ ॥
Após pensar em Vasu, Śakra entrou em Amarāvatī; Vasu foi para a fenda da terra, ali para sofrer o fruto da falsidade de seu mestre.
12.345.35
चक्रे वसुस्ततः पूजां विष्वक्सेनाय भारत ।
जप्यं जगौ च सततं नारायणमुखोद्गवम् ॥ १२.३४५.३५ ॥
Ó descendente de Bharata, então Vasu adorou Viṣvaksena e cantava constantemente a recitação que surgiu da boca de Nārāyaṇa.
12.345.36
तत्रापि पञ्चभिर्यज्ञैः पञ्चकालानरिंदम् ।
अयजद्धरिं सुरपतिं भूमेर्विवरगोऽपि सन् ॥ १२.३४५.३६ ॥
Também ali, ó vencedor dos inimigos, embora estivesse na fenda da terra, Vasu adorou Hari, senhor dos deuses, com cinco sacrifícios nos cinco períodos.
12.345.37
ततोऽस्य तुष्टो भगवान्भक्त्या नारायणो हरिः ।
अनन्यभक्तस्य सतस्तत्परस्य जितात्मनः ॥ १२.३४५.३७ ॥
Então o Bem-aventurado Nārāyaṇa Hari, satisfeito com ele pela devoção, mostrou-se favorável àquele homem bom, de devoção indivisa, dedicado a Ele e senhor de si.
12.345.38
वरदो भगवान्विष्णुः समीपस्थं द्विजोत्तमम् ।
गरुत्मन्तं महावेगमावभाषेऽप्सितं तदा ॥ १२.३४५.३८ ॥
Então Viṣṇu, o Bem-aventurado concedente de dons, falou a Garuḍa, o melhor dos duas vezes nascidos, de grande velocidade, que estava perto, o que era desejado.
12.345.39
द्विजोत्तम महाभाग पश्यतां वचनान्मम ।
सम्राड्राजा वसुर्नाम धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १२.३४५.३९ ॥
Melhor dos duas vezes nascidos, ditoso, ouve minha palavra: o rei soberano chamado Vasu, de alma justa e firme nos votos.
12.345.40
ब्राह्मणानां प्रकोपेन प्रविष्टो वसुधातलम् ।
मानितास्ते तु विप्रेन्द्रास्त्वं तु गच्छ द्विजोत्तम् ॥ १२.३४५.४० ॥
Pela ira dos brâmanes, ele entrou nas profundezas da terra. Mas aqueles principais brâmanes foram honrados; e tu, melhor dos duas vezes nascidos, vai.
12.345.41
भूमेर्विवरसंगुप्तं गरुडेह ममाज्ञया ।
अधश्चरं नृपश्रेष्ठं खेचरं कुरु माचिरम् ॥ १२.३४५.४१ ॥
Garuḍa, por minha ordem, faz do melhor dos reis, oculto na fenda da terra e que se move embaixo, um habitante do céu aqui; não te demores.
12.345.42
गरुत्मानथ विक्षिप्य पक्षौ मारुतवेगवान् ।
विवेश विवरं भूमेर्यत्रास्ते वाग्यतो वसुः ॥ १२.३४५.४२ ॥
Então Garuḍa, veloz como o vento, abriu as asas e entrou na fenda da terra, onde Vasu estava sentado, com a fala contida.
12.345.43
तत एनं समुत्क्षिप्य सहसा विनतासुतः ।
उत्पपात नभस्तूर्णं तत्र चैनममुञ्चत ॥ १२.३४५.४३ ॥
Então o filho de Vinatā, de repente, o ergueu, voou rapidamente para o céu e ali o soltou.
12.345.44
अस्मिन्मुहुर्ते संजज्ञे राजोपरिचरः पुनः ।
सशरीरो गतश्चैव ब्रह्मलोकं नृपोत्तमः ॥ १२.३४५.४४ ॥
Naquele mesmo instante o rei Uparicara reapareceu, e aquele melhor dos reis partiu com o corpo para o mundo de Brahmā.
12.345.45
एवं तेनापि कौन्तेय वाग्दोषाद्देवताज्ञया ।
प्राप्ता गतिरधस्तात्तु द्विजशापान्महात्मना ॥ १२.३४५.४५ ॥
Assim também ele, ó filho de Kuntī, o magnânimo, por uma falta de palavra, por ordem dos deuses e pela maldição de um brâmane, alcançou um destino inferior.
12.345.46
केवलं पुरुषस्तेन सेवितो हरिरीश्वरः ।
ततः शीघ्रं जहौ शापं ब्रह्मलोकमवाप च ॥ १२.३४५.४६ ॥
Serviu somente o Puruṣa, Hari, o Senhor; em seguida, logo se libertou da maldição e alcançou o mundo de Brahmā.
12.345.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं संभूता मानवा यथा ।
नारदोऽपि यथा श्वेतं द्वीपं स गतवानृषिः।
तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप ॥ १२.३४५.४७ ॥
Tudo isto foi-te contado: como os homens vieram a ser e como o sábio Nārada foi à ilha branca. Agora eu te direi tudo isso; ouve com a mente una, ó rei.