മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.345
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.345.1
यदा भक्तो भगवति आसीद्राजा महान्वसुः ।
किमर्थं स परिभ्रष्टो विवेश विवरं भुवः ॥ १२.३४५.१ ॥
ഭഗവാന്റെ ഭക്തനായിരുന്ന മഹാരാജാവായ വസു ഏത് കാരണത്താൽ വീണുപോയി ഭൂമിയുടെ വിവരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു?
12.345.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऋषीणां चैव संवादं त्रिदशानां च भारत ॥ १२.३४५.२ ॥
ഭാരതാ, ഇവിടെയും ഋഷിമാരും ദേവന്മാരും തമ്മിലുള്ള ഈ പുരാതന ഇതിഹാസ സംവാദം ജനങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു.
12.345.3
इयं वै कर्मभूमिः स्यात्स्वर्गो भोगाय कल्पितः ।
तस्मादिन्द्रो महीं प्राप्य यजनाप तु दीक्षितः ॥ १२.३४५.३ ॥
ഈ ഭൂമിയാണ് കർമഭൂമി; സ്വർഗം ഭോഗത്തിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാൽ ഇന്ദ്രൻ ഭൂമിയിൽ എത്തി യജ്ഞത്തിനായി ദീക്ഷിതനായി.
12.345.4
सवनीयपशोः काल आगते तु बृहस्पतिः ।
पिष्टमानीयतामत्र पश्वर्थमिति भाषत ॥ १२.३४५.४ ॥
സവനീയ പശുവിന്റെ കാലം വന്നപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി, 'പശുവിനായി ഇവിടെ പിഷ്ടം കൊണ്ടുവരണം' എന്നു പറഞ്ഞു.
12.345.5
तच्छ्रुत्वा देवताः सर्वा इदमूचुर्द्विजोत्तमम् ।
बृहस्पतिं मांसगृद्धाः पृथक्पृथगिदं पुनः ॥ १२.३४५.५ ॥
അത് കേട്ട എല്ലാ ദേവന്മാരും, മാംസലോഭികളായി, ആ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജനായ ബൃഹസ്പതിയോട് വെവ്വേറെ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.345.6
अजेन यष्टव्यमिति प्राहुर्देवा द्विजोत्तमान् ।
स च छागोप्यजो ज्ञेयो नान्यः पशुरिति स्थितिः ॥ १२.३४५.६ ॥
'അജംകൊണ്ട് യജിക്കണം' എന്ന് ദേവന്മാർ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരോട് പറഞ്ഞു. ആ അജം ആട് തന്നെയെന്ന് അറിയണം; മറ്റൊരു മൃഗമല്ല എന്നതാണ് നിയമം.
12.345.7
बीजैर्यज्ञेषु यष्टव्यमिति वै वैदिकी श्रुतिः ।
अजसंज्ञानि बीजानि च्छागं नो हन्तुमर्हथ ॥ १२.३४५.७ ॥
യജ്ഞങ്ങളിൽ വിത്തുകൾകൊണ്ട് യജനം ചെയ്യണമെന്നാണ് വൈദിക ശ്രുതി. 'അജ' എന്ന വിത്തുകൾകൊണ്ട് യാഗം ചെയ്യണം; ആടിനെ ഞങ്ങൾക്കായി കൊല്ലരുത്.
12.345.8
नैष धर्मः सतां देवा यत्र बध्येत वै पशुः ।
इदं कृतयुगं श्रेष्ठं कथं वध्येत वै पशुः ॥ १२.३४५.८ ॥
ദേവന്മാരേ, പശുവിനെ കൊല്ലുന്നത് സജ്ജനധർമ്മമല്ല. ഇത് ശ്രേഷ്ഠമായ കൃതയുഗമാണ്; പിന്നെ എങ്ങനെ പശുവിനെ കൊല്ലാം?
12.345.9
तेषां संवदतामेवमृषीणां विबुधैः सह ।
मार्गागतो नृपश्रेष्ठस्तं देशं प्राप्तवान्वसुः ॥ १२.३४५.९ ॥
ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ മുനിമാർക്കിടയിൽ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസു വഴിയിലൂടെ വന്ന് ആ സ്ഥലത്തെത്തി.
12.345.10
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्सहस्रबलवाहनः ।
तं दृष्ट्वा सहसाऽऽयान्तं वसुं ते त्वन्तरिक्षगम् ॥ १२.३४५.१० ॥
ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന, ശ്രീമാനായ, ആയിരം സേനയും വാഹനങ്ങളുമുള്ള വസു പെട്ടെന്ന് വരുന്നതു കണ്ട്, അവർ ആകാശഗാമികളായിരുന്നു.
12.345.11
ऊचुर्द्विजातयो देवानेष च्छेत्स्यति संशयम् ।
यज्वा दानपतिः श्रेष्ठः सर्वभूतहितप्रियः।
कथंस्विदन्यथा ब्रूयादेष वाक्यं महान्वसुः ॥ १२.३४५.११ ॥
ദ്വിജന്മാർ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'ഇദ്ദേഹം സംശയം തീർക്കും. ഇദ്ദേഹം യാഗം ചെയ്യുന്നവനും ദാനപതിയും ശ്രേഷ്ഠനും സർവഭൂതഹിതപ്രിയനുമാണ്. ഈ മഹാനായ വസു എങ്ങനെ മറ്റൊന്നു പറയും?'
12.345.12
एवं ते संविदं कृत्वा विबुधा ऋषयस्तथा ।
अपृच्छन्सहिताऽभ्येत्य वसुं राजानमन्तिकात् ॥ १२.३४५.१२ ॥
ഇങ്ങനെ ധാരണയിലെത്തി, ദേവന്മാരും മുനിമാരും ഒന്നിച്ച് വസു രാജാവിന്റെ അടുത്തെത്തി ചോദിച്ചു.
12.345.13
भो राजन्केन यष्टव्यमजेनाहोस्विदौषधैः ।
एतन्नः संशयं छिन्धि प्रमाणं नो भवान्मतः ॥ १२.३४५.१३ ॥
ഓ രാജാവേ, യജ്ഞം എന്തുകൊണ്ടു ചെയ്യണം—അജംകൊണ്ടോ ഔഷധങ്ങൾകൊണ്ടോ? ഞങ്ങളുടെ ഈ സംശയം അകറ്റിയാലും; അങ്ങാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പ്രമാണം.
12.345.14
स तान्कृताञ्जलिर्भूत्वा परिपप्रच्छ वै वसुः ।
कस्य वै को मतः पक्षो ब्रूत सत्यं द्विजोत्तमाः ॥ १२.३४५.१४ ॥
കൈകൂപ്പി നിന്ന വസു അവരോടു ചോദിച്ചു—'ആരുടെ അഭിപ്രായം ഏതു പക്ഷം? ശ്രേഷ്ഠരായ ദ്വിജന്മാരേ, സത്യം പറയൂ.'
12.345.15
धान्यैर्यष्टव्यमित्येव पक्षोऽस्माकं नराधिप ।
देवानां तु पशुः पक्षो मतो राजन्वदस्व नः ॥ १२.३४५.१५ ॥
'ഞങ്ങളുടെ പക്ഷം ധാന്യംകൊണ്ടുതന്നെ യജ്ഞം ചെയ്യണമെന്നതാണ്, നരാധിപാ. ദേവന്മാരുടെ പക്ഷം മൃഗമാണ്; രാജാവേ, അങ്ങയുടെ അഭിപ്രായം ഞങ്ങളോടു പറയൂ.'
12.345.16
देवानां तु मतं ज्ञात्वा वसुना पक्षसंश्रयात् ।
छागेनाजेन यष्टव्यमेवमुक्तं वचस्तदा ॥ १२.३४५.१६ ॥
ദേവന്മാരുടെ അഭിപ്രായം അറിഞ്ഞ്, ആ പക്ഷത്തെ ആശ്രയിച്ച് വസു അപ്പോൾ പറഞ്ഞു—'ആട്ടിൻകുട്ടികൊണ്ടും അജംകൊണ്ടും യജ്ഞം ചെയ്യണം.'
12.345.17
कुपितास्ते ततः सर्वे मुनयः सूर्यवर्चसः ।
ऊचुर्वसुं विमानस्थं देवपक्षार्थवादिनम् ॥ १२.३४५.१७ ॥
അപ്പോൾ സൂര്യതേജസ്സുള്ള ആ മുനിമാരെല്ലാം കോപിച്ചു, വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ദേവപക്ഷം പറഞ്ഞ വസുവിനോട് പറഞ്ഞു.
12.345.18
सुरपक्षो गृहीतस्ते यस्मात्तस्माद्दिवः पत ।
अद्यप्रभृति ते राजन्नाकाशे विहता गतिः ॥ १२.३४५.१८ ॥
'അങ്ങ് ദേവപക്ഷം സ്വീകരിച്ചതുകൊണ്ട് സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് വീഴൂ. രാജാവേ, ഇന്നുമുതൽ ആകാശത്തിൽ അങ്ങയുടെ ഗതി തടസ്സപ്പെടട്ടെ.'
12.345.19
अस्माच्छापाभिघातेन महीं भित्त्वा प्रवेक्ष्यसि ।
विरुद्धं वेदसूत्राणामुक्तं यदि भवेन्नृप।
वयं विरुद्धवचना यदि तत्र पतामहे ॥ १२.३४५.१९ ॥
ഈ ശാപത്തിന്റെ പ്രഹരത്താൽ നീ ഭൂമിയെ പിളർന്ന് അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കും. രാജാവേ, വേദസൂത്രങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി എന്തെങ്കിലും പറയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ വിരുദ്ധവാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ വീഴും.
12.345.20
ततस्तस्मिन्मुहूर्तेऽथ राजोपरिचरस्तदा ।
अधो वै संबभूवाशु भूमेर्विवरगो नृप ॥ १२.३४५.२० ॥
അപ്പോൾ ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ രാജാവായ ഉപരിചരൻ ഉടനെ താഴേക്ക്, ഭൂമിയുടെ പിളർപ്പിലേക്ക് പോയി. രാജാവേ.
12.345.21
स्मृतिस्त्वेवं न विजहौ तदा नारायणाज्ञया ॥ १२.३४५.२१ ॥
എന്നാൽ നാരായണന്റെ കല്പനയാൽ അപ്പോൾ അവന്റെ സ്മൃതി ഇങ്ങനെ വിട്ടുപോയില്ല.
12.345.22
देवास्तु सहिताः सर्वे वमोः शापविमोक्षणम् ।
चिन्तयामासुरव्यग्राः सुकृतं हि नृपस्य तत् ॥ १२.३४५.२२ ॥
ദേവന്മാരെല്ലാം ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് വസുവിന്റെ ശാപമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ശാന്തമനസ്സോടെ ചിന്തിച്ചു, കാരണം ആ രാജാവിന്റെ സൽകർമ്മമായിരുന്നു അത്.
12.345.23
अनेनास्मत्कृते राज्ञा शापः प्राप्तो महात्मना ।
अस्य प्रतिप्रियं कार्यं सहितैर्नो दिवौकसः ॥ १२.३४५.२३ ॥
ഈ രാജാവ് ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആ മഹാത്മാവ് ഈ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങി. ദേവന്മാരേ, നമ്മൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഇദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യുപകാരം ചെയ്യണം.
12.345.24
इति बुद्ध्या व्यवस्याशु गत्वा निश्चयमीश्वराः ।
ऊचुः संहृष्टमनसो राजोपरिचरं तदा ॥ १२.३४५.२४ ॥
ഇങ്ങനെ ബുദ്ധികൊണ്ട് തീരുമാനിച്ച് ആ ഈശ്വരന്മാർ ഉടനെ ചെന്ന്, സന്തുഷ്ടമനസ്സോടെ അപ്പോൾ രാജാവായ ഉപരിചരനോട് പറഞ്ഞു.
12.345.25
ब्रह्मण्य देवभक्तस्त्वं सुरासुरगुरुर्हरिः ।
कामं स तव तुष्टात्मा कुर्याच्छापविभोक्षणम् ॥ १२.३४५.२५ ॥
ബ്രാഹ്മണഭക്തനേ, നീ ദേവഭക്തനാണ്; ദേവാസുരഗുരുവായ ഹരി പ്രസന്നചിത്തനായി നിന്നെ ശാപമുക്തനാക്കും.
12.345.26
मानना तु द्विजातीनां कर्तव्या वै महात्मनाम् ।
अवश्यं तपसा तेषां फलितव्यं नृपोत्तम ॥ १२.३४५.२६ ॥
നൃപോത്തമാ, ദ്വിജന്മാരെയും മഹാത്മാക്കളെയും തീർച്ചയായും ആദരിക്കണം; അവരുടെ തപസ്സിന് ഫലം അവശ്യം ഉണ്ടാകും.
12.345.27
यतस्त्वं सहसा भ्रष्ट आकाशान्मेदिनीतलम् ।
विरुद्धं वेदसूत्राणां न वक्तव्यं हितार्थिना ॥ १२.३४५.२७ ॥
നീ ആകാശത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് വീണതിനാൽ, ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വേദസൂത്രങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി സംസാരിക്കരുത്.
12.345.28
अस्मत्पक्षनिमित्तेन व्यसनं प्राप्तमीदृशम् ।
एकं त्वनुग्रहं तुभ्यं दद्मो वै नृप्रसत्तम।
यावत्त्वं शापदोषेण कालमासिप्यसेऽनघ ॥ १२.३४५.२८ ॥
ഞങ്ങളുടെ പക്ഷം കാരണം നിനക്ക് ഇത്തരം വ്യസനം വന്നു; എങ്കിലും നരപ്രസത്തനേ, നിനക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. അനഘാ, ശാപദോഷത്താൽ നീ എത്ര കാലം കഴിയുമോ...
12.345.29
भूमेर्विवरगो भूत्वा तावत्त्वं कालमाप्स्यसि ।
यज्ञेषु सुहुतां विप्रैर्वसोर्धारां समाहितैः ॥ १२.३४५.२९ ॥
ഭൂമിയുടെ വിവരത്തിൽ കഴിഞ്ഞ് സമാഹിതരായ ബ്രാഹ്മണർ യജ്ഞങ്ങളിൽ വസുവിന്റെ സുഹുത ധാര അർപ്പിക്കുന്നതുവരെ നീ അവിടെ കാലം കഴിക്കും.
12.345.30
प्राप्स्यसेऽस्मदनुध्यानान्मा च त्वां ग्लानिराविशेत् ।
न क्षुत्पिपासे राजेन्द्र भूमेश्छिद्रे भविष्यतः ॥ १२.३४५.३० ॥
ഞങ്ങളുടെ ധ്യാനത്താൽ നീ (മോചനം) പ്രാപിക്കും; നിന്നെ ഗ്ലാനി ബാധിക്കാതിരിക്കട്ടെ. രാജേന്ദ്രാ, ഭൂമിയുടെ വിവരത്തിൽ നിനക്ക് വിശപ്പും ദാഹവും ഉണ്ടാകില്ല.
12.345.31
वसोर्धारामिपीतत्वात्तेजसाऽऽप्यायितेन च ।
स देवोऽस्मद्वरात्प्रीतो ब्रह्मलोकं हि नेष्यति ॥ १२.३४५.३१ ॥
വസു ആ ധാരയെ പാനം ചെയ്തതുകൊണ്ടും തേജസ്സിനാൽ തൃപ്തനായതുകൊണ്ടും, ആ ദേവൻ ഞങ്ങളുടെ വരത്താൽ പ്രീതനായി അവനെ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.
12.345.32
एवं दत्त्वा वरं राज्ञे सर्वे ते च दिवौकसः ।
ऋतुं समाप्य पिष्टेन मुनीनां वचनात्तदा ॥ १२.३४५.३२ ॥
ഇങ്ങനെ രാജാവിന് വരം നൽകി, ആ ദേവന്മാരെല്ലാം മുനിമാരുടെ വാക്കിനാൽ അപ്പോൾ പിഷ്ടാഹുതികളോടെ യജ്ഞകാലം പൂർത്തിയാക്കി.
12.345.33
गताः धमवनं देवा ऋषगश्च तपोधनाः ।
गृहीत्वा दक्षिणां सर्वे गतः स्वानाश्रमान्पुनः ॥ १२.३४५.३३ ॥
ദേവന്മാർ ധർമവനത്തിലേക്ക് പോയി; തപസ്സാകുന്ന ധനമുള്ള മുനിമാരും പോയി; എല്ലാവരും ദക്ഷിണ വാങ്ങി വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് പോയി.
12.345.34
वसुं विचिन्त्य शक्रश्च प्रविनेशामरावतीम् ।
वसुर्विवरगस्तत्र व्यलीकस्य फलं गुरोः ॥ १२.३४५.३४ ॥
വസുവിനെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ച ശേഷം ഇന്ദ്രൻ അമരാവതിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസു ഭൂമിയുടെ വിള്ളലിൽ പോയി, ഗുരുവിന്റെ അസത്യത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്.
12.345.35
चक्रे वसुस्ततः पूजां विष्वक्सेनाय भारत ।
जप्यं जगौ च सततं नारायणमुखोद्गवम् ॥ १२.३४५.३५ ॥
ഭാരതാ! അപ്പോൾ വസു വിഷ്വക്സേനന് പൂജ ചെയ്തു; നാരായണന്റെ മുഖത്തുനിന്നുണ്ടായ ജപം നിരന്തരം ചൊല്ലി.
12.345.36
तत्रापि पञ्चभिर्यज्ञैः पञ्चकालानरिंदम् ।
अयजद्धरिं सुरपतिं भूमेर्विवरगोऽपि सन् ॥ १२.३४५.३६ ॥
ശത്രുനാശകാ! അവിടെയും, ഭൂമിയുടെ വിള്ളലിൽ ആയിരുന്നിട്ടും, വസു അഞ്ച് യജ്ഞങ്ങളാൽ അഞ്ച് കാലങ്ങളിൽ ദേവാധിപതിയായ ഹരിയെ ആരാധിച്ചു.
12.345.37
ततोऽस्य तुष्टो भगवान्भक्त्या नारायणो हरिः ।
अनन्यभक्तस्य सतस्तत्परस्य जितात्मनः ॥ १२.३४५.३७ ॥
അപ്പോൾ ഭക്തിയാൽ സന്തുഷ്ടനായ ഭഗവാൻ നാരായണൻ ഹരി, അനന്യഭക്തനും സജ്ജനനും അവനിൽത്തന്നെ നിഷ്ഠനും ജിതാത്മാവുമായവനിൽ പ്രസാദിച്ചു.
12.345.38
वरदो भगवान्विष्णुः समीपस्थं द्विजोत्तमम् ।
गरुत्मन्तं महावेगमावभाषेऽप्सितं तदा ॥ १२.३४५.३८ ॥
വരദായകനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണു അപ്പോൾ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന, മഹാവേഗമുള്ള ദ്വിജോത്തമനായ ഗരുത്മാനോട് ഇഷ്ടമുള്ളതു പറഞ്ഞു.
12.345.39
द्विजोत्तम महाभाग पश्यतां वचनान्मम ।
सम्राड्राजा वसुर्नाम धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १२.३४५.३९ ॥
ദ്വിജോത്തമാ, മഹാഭാഗാ, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക. ചക്രവർത്തിയായ വസു എന്ന ധർമ്മാത്മാവും ദൃഢവ്രതനുമായ രാജാവ്.
12.345.40
ब्राह्मणानां प्रकोपेन प्रविष्टो वसुधातलम् ।
मानितास्ते तु विप्रेन्द्रास्त्वं तु गच्छ द्विजोत्तम् ॥ १२.३४५.४० ॥
ബ്രാഹ്മണരുടെ കോപത്താൽ അവൻ ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ ആ വിപ്രശ്രേഷ്ഠന്മാർ ആദരിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; ദ്വിജോത്തമാ, നീ പോവുക.
12.345.41
भूमेर्विवरसंगुप्तं गरुडेह ममाज्ञया ।
अधश्चरं नृपश्रेष्ठं खेचरं कुरु माचिरम् ॥ १२.३४५.४१ ॥
ഗരുഡാ, എന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഭൂമിയുടെ വിള്ളലിൽ ഒളിഞ്ഞ്, അടിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ നൃപശ്രേഷ്ഠനെ ആകാശസഞ്ചാരിയാക്കുക; താമസിക്കരുത്.
12.345.42
गरुत्मानथ विक्षिप्य पक्षौ मारुतवेगवान् ।
विवेश विवरं भूमेर्यत्रास्ते वाग्यतो वसुः ॥ १२.३४५.४२ ॥
അപ്പോൾ കാറ്റിന്റെ വേഗമുള്ള ഗരുത്മാൻ ചിറകുകൾ വിരിച്ച്, വാക്കടക്കി ഇരിക്കുന്ന വസു ഉള്ള ഭൂമിയുടെ വിള്ളലിൽ പ്രവേശിച്ചു.
12.345.43
तत एनं समुत्क्षिप्य सहसा विनतासुतः ।
उत्पपात नभस्तूर्णं तत्र चैनममुञ्चत ॥ १२.३४५.४३ ॥
പിന്നീട് വിനതയുടെ പുത്രൻ അവനെ പെട്ടെന്ന് ഉയർത്തി, വേഗത്തിൽ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്ന്, അവിടെ അവനെ വിട്ടയച്ചു.
12.345.44
अस्मिन्मुहुर्ते संजज्ञे राजोपरिचरः पुनः ।
सशरीरो गतश्चैव ब्रह्मलोकं नृपोत्तमः ॥ १२.३४५.४४ ॥
ഈ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ രാജാവായ ഉപരിചരൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനായി; ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് ശരീരസഹിതം ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി.
12.345.45
एवं तेनापि कौन्तेय वाग्दोषाद्देवताज्ञया ।
प्राप्ता गतिरधस्तात्तु द्विजशापान्महात्मना ॥ १२.३४५.४५ ॥
കുന്തീപുത്രാ, ഇപ്രകാരം അവനും വാക്കിന്റെ ദോഷത്താൽ, ദേവന്മാരുടെ കല്പനയാൽ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപത്താൽ ആ മഹാത്മാവ് താഴ്ന്ന ഗതി പ്രാപിച്ചു.
12.345.46
केवलं पुरुषस्तेन सेवितो हरिरीश्वरः ।
ततः शीघ्रं जहौ शापं ब्रह्मलोकमवाप च ॥ १२.३४५.४६ ॥
അവൻ പുരുഷനായ ഹരി ഈശ്വരനെ മാത്രം സേവിച്ചു; പിന്നെ വേഗം ശാപം ഒഴിഞ്ഞ് ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചു.
12.345.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं संभूता मानवा यथा ।
नारदोऽपि यथा श्वेतं द्वीपं स गतवानृषिः।
तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप ॥ १२.३४५.४७ ॥
മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജനിച്ചുവെന്നും, നാരദ മഹർഷി ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് എങ്ങനെ പോയെന്നും ഇതെല്ലാം നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവയെല്ലാം ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം; രാജാവേ, ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കുക.