Mahābhārata · Adhyāya 12.349

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.349.1

कथं स भगवान्देवो यज्ञेष्वग्रहरः प्रभुः ।
यज्ञधारी च सततं वेदवेदाङ्गवित्तथा ॥ १२.३४९.१ ॥

Wie ist jener erhabene Gott, der Herr, der in den Opfern als Erster die Gabe empfängt, der Träger des Opfers, der stets die Veden und ihre Glieder kennt?

12.349.2

निवृत्तं चास्थितो धर्मं क्षेमी भागवतः प्रभुः ।
निवृत्तिधर्मान्विदधे स एव भगवान्प्रभुः ॥ १२.३४९.२ ॥

Der Herr, ein Verehrer des Erhabenen, der Wohlergehen gewährt und im Pfad der Entsagung verweilt — eben jener erhabene Herr hat die Pflichten der Entsagung bestimmt.

12.349.3

कथं प्रवृत्तिधर्मेषु भागार्हा देवताः कृताः ।
कथं निवृत्तिधर्माश्च कृता व्यावृत्तबुद्धयः ॥ १२.३४९.३ ॥

Wie wurden die Götter in den Pflichten des Wirkens der Anteile würdig gemacht? Und wie wurden jene, deren Sinn sich abgewandt hat, zu Trägern der Pflichten der Entsagung gemacht?

12.349.4

एतं नः संशयं सौते छिन्धि गुह्यं सनातनम् ।
त्वया नारायणकथाः श्रुता वै धर्मसंहिताः ॥ १२.३४९.४ ॥

O Sauti, löse diesen unsere Zweifel, der geheim und ewig ist; denn du hast die Erzählungen Nārāyaṇas und die Sammlungen des Dharma gehört.

12.349.5

सौतिरुवाच ।
जनमेजयेन यत्पृष्टः शिष्यो व्यासस्य धीमतः।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि पौराणं शौनकोत्तम ॥ १२.३४९.५ ॥

Was Janamejaya den Schüler des weisen Vyāsa fragte, das will ich dir nun erzählen, jene uralte Überlieferung, o Bester der Śaunakas!

12.349.6

श्रुत्वा माहात्म्यमेतस्य देहिनां परमात्मनः ।
जनमेजयो महाप्राज्ञो वैशंपायनमब्रवीत् ॥ १२.३४९.६ ॥

Als er diese Größe des höchsten Selbst der verkörperten Wesen gehört hatte, sprach der sehr weise Janamejaya zu Vaiśaṃpāyana.

12.349.7

इमे सब्रह्यका लोकाः ससुरासुरमानवाः ।
क्रियास्वभ्युदयोक्तासु सक्ता दृश्यन्ति सर्वशः ॥ १२.३४९.७ ॥

Diese Welten samt Brahmā, Götter, Dämonen und Menschen zeigen sich überall an die als Wohlstand bringend verkündeten Riten gebunden.

12.349.8

मोक्षश्चोक्तस्त्वया ब्रह्मन्निर्वाणं परमं सुखम् ।
ये तु मुक्ता भवन्तीह पुण्यपापविवर्जिताः।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्तीह शुश्रुम् ॥ १२.३४९.८ ॥

O Brahmane, du hast Befreiung und das Nirvāṇa, das höchste Glück, gelehrt. Wir haben gehört, dass die hier Befreiten, frei von Verdienst und Schuld, in den tausendstrahligen Gott eingehen.

12.349.9

अयं हि दुरनुष्ठेयो मोक्षधर्मः सनातनः ।
यं हित्वा देवताः सर्वा हव्यकव्यभुजोऽभवन् ॥ १२.३४९.९ ॥

Dieser ewige Dharma der Befreiung ist schwer zu üben; nachdem alle Götter ihn aufgegeben hatten, wurden sie Esser von Opfergaben und Spenden.

12.349.10

किंच ब्रह्मा च रुद्रश्च बलभित्प्रभुः ।
सूर्यस्ताराधिपो वायुरग्निर्वरुण एव च ॥ १२.३४९.१० ॥

Außerdem Brahmā und Rudra, ebenso der Herr Indra, der Bezwinger Balas, die Sonne, der Herr der Sterne, der Wind, das Feuer und Varuṇa.

12.349.11

आकाशं जगती चैव ये च शेषा दिवौकसः ।
प्रलयं न विजानन्ति आत्मनः परिनिर्मितम् ॥ १२.३४९.११ ॥

Weder der Himmel noch die Erde noch die übrigen Himmelsbewohner kennen die Auflösung, die das Selbst vollständig bereitet hat.

12.349.12

ततस्तेनास्थिता मार्गं ध्रुवमक्षरमव्ययम् ।
स्मृत्वा कालपरीमाणं प्रवृत्तिं ये समास्थिताः।
दोषः कालपरीमाणो महानेष क्रियावताम् ॥ १२.३४९.१२ ॥

Dann diejenigen, die den von ihm bereiteten Pfad, den festen, unvergänglichen und unveränderlichen, betreten haben und die sich, des Zeitmaßes eingedenk, der Tätigkeit zugewandt haben — dieses Zeitmaß ist der große Makel für die Ritualausübenden.

12.349.13

एतन्मे संशयं विप्र हृदि शल्यमिवार्पितम् ।
छिन्धीतिहासकथनात्परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३४९.१३ ॥

O Brahmane, schneide diesen Zweifel ab, der wie ein Dorn in meinem Herzen steckt; meine Neugier geht über das Erzählen der Itihāsa hinaus.

12.349.14

कथं भागहराः प्रोक्ता देवताः क्रतुषु द्विज ।
किमर्थं चाध्वरे ब्रह्मन्निज्यन्ते त्रिदिवौकसः ॥ १२.३४९.१४ ॥

Wie werden die Götter in den Opfern als Empfänger des Anteils bezeichnet, o Dvija? Und zu welchem Zweck, o Brahmane, werden die Himmelsbewohner beim Opfer verehrt?

12.349.15

ये च भागं प्रगृह्णन्ति यज्ञेषु द्विजसत्तम ।
ते यजन्तो महायज्ञैः कस्य भागं ददन्ति वै ॥ १२.३४९.१५ ॥

O Bester der Dvijas, wenn jene, die in den Opfern einen Anteil empfangen, mit großen Opfern opfern, wessen Anteil geben sie dann wirklich?

12.349.16

अहो गूढतमः प्रश्नस्त्वया पृष्टो जनेश्वर ।
नातप्ततपसा ह्येष नावेदविदुषा तथा।
नापुराणविदा चैव शक्यो व्याहर्तुमञ्जसा ॥ १२.३४९.१६ ॥

Ach, o Herr der Menschen, wie tief ist die Frage, die du gestellt hast! Sie kann nicht ohne Weiteres beantwortet werden von jemandem, der keine Askese geübt hat, nicht von einem gelehrten Mann, der den Veda nicht kennt, und nicht von einem, der die Purāṇa nicht kennt.

12.349.17

हन्त ते कथयिष्यामि यन्मे पृष्टः पुरा गुरुः ।
कृष्णद्वैपायनो व्यासो वेदव्यासो महानृषिः ॥ १२.३४९.१७ ॥

Nun gut, ich werde dir sagen, was ich einst meinen Lehrer fragte, Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, Veda-Vyāsa, den großen Weisen.

12.349.18

सुमन्तुर्जैमिनिश्चैव पैलश्च सुदृढव्रतः ।
अहं चतुर्थः शिष्यो वै पञ्चमश्च शुकः स्मृतः ॥ १२.३४९.१८ ॥

Sumantu, Jaimini und Paila, fest in ihren Gelübden; ich war der vierte Schüler, und Śuka gilt als der fünfte.

12.349.19

एतान्समागतान्सर्वान्पञ्च शिष्यान्दमान्वितान् ।
शौचाचारसमायुक्ताञ्जितक्रोधाञ्जितेन्द्रियान् ॥ १२.३४९.१९ ॥

Zu diesen fünf versammelten Schülern, die Selbstbeherrschung besaßen, reinem Wandel ergeben waren und Zorn und Sinne bezwungen hatten.

12.349.20

वेदानध्यापयामास महाभारतपञ्चमान् ।
मेरौ गिरिवरे रम्ये सिद्धचारणसेविते ॥ १२.३४९.२० ॥

Auf dem Meru, dem vortrefflichsten Berg, lieblich und von Siddhas und Cāraṇas besucht, lehrte er die Veden, wobei das Mahābhārata das fünfte war.

12.349.21

तेषामभ्यस्यतां वेदान्कदाचित्संशयोऽभवत् ।
एष वै यस्त्वया पृष्टस्तेन तेषां प्रकीर्तितः ॥ १२.३४९.२१ ॥

Als sie die Veden studierten, entstand einmal ein Zweifel in ihnen. Was du gefragt hast, wurde eben von ihnen dargelegt.

12.349.22

ततः श्रुतो मया चापि तवाख्येयोऽद्य भारत ॥ १२.३४९.२२ ॥

Damals habe auch ich es gehört, und heute, o Bhārata, ist es dir zu erzählen angemessen.

12.349.23

शिष्याणां वचनं श्रुत्वा सर्वाज्ञानतमोनुदः ।
पराशरसुतः श्रीमान्व्यासो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १२.३४९.२३ ॥

Nachdem er die Worte der Schüler gehört hatte, sprach Vyāsa, der glanzvolle Sohn Parāśaras, der Vertreiber aller Finsternis der Unwissenheit, da diese Worte.

12.349.24

मया हि सुमहत्तप्तं तपः परमदारुणम् ।
भूतं भव्यं भविष्यं च जानीयामिति सत्तमाः ॥ १२.३४९.२४ ॥

Ich habe eine sehr große und äußerst strenge Askese geübt, damit ich das Vergangene, das Gegenwärtige und das Zukünftige erkenne – o Beste der Guten.

12.349.25

तस्य मे तप्ततपसो निगृहीतेन्द्रियस्य च ।
नारायणप्रसादेन क्षीरोदस्यानुकूलतः ॥ १२.३४९.२५ ॥

Mir, der ich strenge Askese geübt und meine Sinne gezügelt hatte, durch die Gnade Nārāyaṇas und die Gunst des Milchozeans.

12.349.26

त्रैकालिकमिदं ज्ञानं प्रादुर्भूतं यथेप्सितम् ।
तच्छृणुध्वं यथान्यायं वक्ष्ये संशयमुत्तमम् ॥ १२.३४९.२६ ॥

Dieses Wissen der drei Zeiten ist wie gewünscht entstanden. Hört es nach Gebühr; ich werde diesen höchsten Zweifel darlegen.

12.349.27

यथा वृत्तं हि कल्पादौ दृष्टं मे ज्ञानचक्षुषा ।
परमात्मेति यं प्राहुः साङ्ख्ययोगविदो जनाः ॥ १२.३४९.२७ ॥

Wie es zu Beginn des Weltzeitalters geschah, habe ich mit dem Auge des Wissens gesehen: den, den die Kenner von Sāṅkhya und Yoga das Höchste Selbst nennen.

12.349.28

महापुरुषसंज्ञां स लभते स्वेन कर्मणा ।
तस्मात्प्रसूतमव्यक्तं प्रधानं तं विदुर्बुधाः ॥ १२.३४९.२८ ॥

Durch sein eigenes Handeln erhält er den Namen Mahāpuruṣa. Darum erkennen die Weisen das hervorgebrachte Unmanifeste als das Ur-Prinzip, Pradhāna.

12.349.29

अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नं लोकसृष्ट्यर्थमीश्वरात् ।
अनिरुद्धो हि लोकेषु महानात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४९.२९ ॥

Zur Erschaffung der Welten entstand aus dem Unmanifesten das Manifeste durch den Herrn. Unter den Welten wird Aniruddha das große Selbst, Mahān Ātman, genannt.

12.349.30

योसौ व्यक्तत्वमापन्नो निर्ममे च पितामहम् ।
योऽहंकार इति प्रोक्तः सर्वतेजोमयो हि सः ॥ १२.३४९.३० ॥

Wer, zur Manifestation gelangt, den Urahn Brahmā erschuf, der wird Ahaṅkāra genannt, das Ich-Prinzip, ganz von Glanz erfüllt.

12.349.31

पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
अहंकारप्रसूतानि महाभूतानि पञ्चधा ॥ १२.३४९.३१ ॥

Erde, Wind, Raum, Wasser und als fünftes das Licht — die großen Elemente, aus dem Ahaṅkāra hervorgegangen, fünffach.

12.349.32

महाभूतानि सृष्ट्वैव तान्गुणान्निर्ममे पुनः ।
भूतेभ्यश्चैव निष्पन्ना मूर्तिमन्तश्च ताञ्शृणु ॥ १२.३४९.३२ ॥

Nachdem er die großen Elemente geschaffen hatte, formte er jene Eigenschaften erneut; und aus den Elementen selbst entstanden die verkörperten Wesen — höre von ihnen.

12.349.33

मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ।
वसिष्ठश्च महात्मा वै मनुः स्वायंभुवस्तथा।
ज्ञेयाः प्रकृतयोऽष्टौ ता यासु लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ १२.३४९.३३ ॥

Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha, Kratu, der großmütige Vasiṣṭha und Manu Svāyambhuva — diese acht sind als die Urformen (prakṛti) zu erkennen, in denen die Welten gegründet sind.

12.349.34

वेदान्वेदाङ्गसंयुक्तान्यज्ञयज्ञाङ्गसंयुतान् ।
निर्ममे लोकसिद्ध्यर्थं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३४९.३४ ॥

Zur Vollendung der Welten schuf Brahmā, der Urgroßvater der Welten, die Veden samt ihren Vedāṅgas und die Opfer samt ihren Gliedern.

12.349.35

अष्टाभ्यः प्रकृतिभ्यश्च जातं विश्वमिदं जगत् ॥ १२.३४९.३५ ॥

Aus diesen acht Urformen ist diese ganze Welt entstanden.

12.349.36

रुद्रो रोषात्मको जातो दशान्यान्सोसृजस्त्वयम् ।
एकादशैते रुद्रास्तु विकाराः पुरुषाः स्मृताः ॥ १२.३४९.३६ ॥

Rudra, dessen Wesen Zorn ist, wurde geboren; er selbst erschuf zehn andere. Diese elf Rudras werden als Wesen in der Gestalt von Wandlungen überliefert.

12.349.37

ते रुद्राः प्रकृरतिश्चैव सर्वे चैव सुरर्षयः ।
उत्पन्ना लोकसिद्ध्यर्थं ब्रह्माणं समुपस्थिताः ॥ १२.३४९.३७ ॥

Die Rudras, Prakṛti und alle göttlichen Weisen, zur Vollendung der Welten entstanden, traten vor Brahmā.

12.349.38

वयं सृष्टा हि भगवंस्त्वया च प्रभविष्णुना ।
येन यस्मिन्नधीकारे वर्तितव्यं पितामह ॥ १२.३४९.३८ ॥

O Erhabener, wir wurden von dir, dem mächtigen Schöpfer, geschaffen. O Urahn, in welchem Amt und auf welche Weise sollen wir handeln?

12.349.39

योसौ त्वयाऽभिनिर्दिष्टो ह्यधिकारोऽर्थचिन्तकः ।
परिपाल्यः कथं तेन साहंकारेण कर्तृणा ॥ १२.३४९.३९ ॥

Wie soll jenes Amt, das du bestimmt hast und das den Angelegenheiten gilt, von einem eigendünkelhaften Handelnden bewahrt werden?

12.349.40

प्रदिशस्व बलं तस्य योऽधिकारार्थचिन्तकः ।
एवमुक्तो महादेवो देवांस्तानिदमब्रवीत् ॥ १२.३४९.४० ॥

Gib Stärke dem, der sich um das Amt und seine Angelegenheiten sorgt. So angesprochen, sprach Mahādeva zu jenen Göttern diese Worte.

12.349.41

ब्रह्मोवाच ।
साध्वहं ज्ञापितो देवा युष्माभिर्भद्रमस्तु वः।
ममाप्येषा समुत्पन्ना चिन्ता या भवतामिह ॥ १२.३४९.४१ ॥

Brahmā sprach: Gut, ihr Götter, ihr habt mich unterrichtet. Euch sei Glück beschieden. Diese Sorge, die sich bei euch hier erhoben hat, ist auch in mir entstanden.

12.349.42

लोकतन्त्रस्य कृत्स्नस्य कथं कार्यः परिग्रहः ।
कथं बलक्षयो न स्याद्युष्माकं ह्यात्मनश्च वै ॥ १२.३४९.४२ ॥

Wie soll die Leitung der ganzen Weltordnung übernommen werden, und wie soll es zu keinem Schwinden der Kraft für euch und für sich selbst kommen?

12.349.43

इतः सर्वेऽपि गच्छामः शरणं लोकसाक्षिणम् ।
महापुरुषमव्यक्तं स नो वक्ष्यति यद्धितम् ॥ १२.३४९.४३ ॥

Lasst uns alle von hier zuflucht suchen beim Zeugen der Welten; jener unoffenbare große Mensch wird uns sagen, was heilsam ist.

12.349.44

ततस्ते ब्रह्मणा सार्धमृषयो विबुधास्तथा ।
क्षीरादस्योत्तरं कूलं जग्मूर्लोकहितार्थिनः ॥ १२.३४९.४४ ॥

Da gingen sie mit Brahmā, den Weisen und den Göttern, das Wohl der Welten erstrebend, zum nördlichen Ufer des Milchozeans.

12.349.45

ते तपः समुपातिष्ठन्ब्रह्मोक्तं वेदकल्पितम् ।
स महानियमो नाम तपश्चर्या सुदारुणा ॥ १२.३४९.४५ ॥

Sie unternahmen die von Brahmā gelehrte, im Veda vorgeschriebene Askese; jene große Observanz namens Mahāniyama war überaus streng.

12.349.46

ऊर्ध्वदृग्बाहवश्चैव एकाग्रमनसोऽभवन् ।
एकपादस्थिताः सर्वे काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४९.४६ ॥

Mit aufwärts gerichtetem Blick und erhobenen Armen, einspitzig im Geiste, standen sie alle auf einem Bein, unbeweglich wie Holz, gesammelt.

12.349.47

दिव्यं वर्षसहस्रं ते तपस्तप्त्वा सुदारुणम् ।
शुश्रुवुर्मधुरां वाणीं वेदवेदाङ्गभूषिताम् ॥ १२.३४९.४७ ॥

Nachdem sie tausend göttliche Jahre die strengste Askese vollbracht hatten, hörten sie eine süße Stimme, geschmückt mit den Veden und ihren Gliedern.

12.349.48

वागुवाच ।
भोभोः सब्रह्यका देवा ऋषयश्च तपोधनाः।
स्वागतेनार्च्य वः सर्वाञ्श्रावये वाक्यमुत्तमम् ॥ १२.३४९.४८ ॥

Die Stimme sprach: O ihr Götter samt Brahmā und ihr Weisen, deren Reichtum die Askese ist! Euch alle willkommen heißend, will ich euch ein höchstes Wort hören lassen.

12.349.49

विज्ञातं वो मया कार्यं तच्च लोकहितं महत् ।
प्रवृत्तियुक्तं कर्तव्यं युष्मत्प्राणोपबृंहणम् ॥ १२.३४९.४९ ॥

Ich habe euer Vorhaben erkannt, das den Welten großen Nutzen bringt. Es soll mit Tatkraft vollbracht werden, denn es nährt eure Lebensatem.

12.349.50

सुतप्तं वस्तपो देवा ममाराधनकाम्यया ।
भोक्ष्यथास्य महासत्वास्तपसः फलमुत्तमम् ॥ १२.३४९.५० ॥

Ihr Götter, ihr habt die Askese wohl vollzogen, aus Verlangen, mich zu verehren; ihr Großherzigen, ihr werdet davon die höchste Frucht eurer Askese genießen.

12.349.51

एष ब्रह्मा लोकगुरुः सर्वलोकपितामहः ।
यूयं च विबुधश्रेष्ठा मां यजध्वं समाहिताः ॥ १२.३४९.५१ ॥

Dies ist Brahmā, der Lehrer der Welten, der Urgroßvater aller Welten. Und ihr, Besten der Götter, verehrt mich mit gesammeltem Geist.

12.349.52

सर्वे भागान्कल्पयध्वं यज्ञेषु मम नित्यशः ।
तत्र श्रेयोऽभिधास्यामि यथाऽधीकारमीश्वराः ॥ १२.३४९.५२ ॥

Ihr alle sollt stets eure Anteile an meinen Opfern festsetzen. Dort werde ich, ihr Herren, das Heil nach eurem Anrecht verkünden.

12.349.53

श्रुत्वैतद्देवदेवस्य वाक्यं हृष्टतनूरुहाः ।
ततस्ते विबुधाः सर्वे ब्रह्मा ते च महर्षयः ॥ १२.३४९.५३ ॥

Als sie diese Worte des Gottes der Götter hörten, mit vor Freude sich sträubenden Haaren, da die Götter alle, Brahmā und jene großen Weisen,

12.349.54

वेददृष्टेन विधिना वैष्णवं क्रतुमाहरन् ।
तस्मिन्सत्रे सदा ब्रह्मा स्वयं भागमकल्पयत् ॥ १२.३४९.५४ ॥

Nach dem im Veda geschauten Ritus vollzogen sie das vaiṣṇavische Opfer; und in jener Opfersitzung bestimmte Brahmā selbst stets seinen eigenen Anteil.

12.349.55

देवा देवर्षयश्चैव स्वंस्वं भागमकल्पयम् ।
ते कार्तयुगधर्माणो भागाः परमसत्कृताः ॥ १२.३४९.५५ ॥

Die Götter und göttlichen Weisen bestimmten jeweils ihren eigenen Anteil. Jene Anteile, dem Dharma des Kṛta-Zeitalters gemäß, wurden in höchster Ehre gehalten.

12.349.56

प्राहुरादित्यवर्णं तं पुरुषं तमसः परम् ।
बृहन्तं सर्वगं देवमीशानं वरदं प्रभुम् ॥ १२.३४९.५६ ॥

Sie nennen ihn die Person von sonnengleicher Farbe, jenseits der Finsternis: weit, allgegenwärtig, der Gott, der Herr, der Gewährer der Gunst, der mächtige Gebieter.

12.349.57

ततोऽथ वरदौ देवस्तान्सर्वानमरान्स्थितान् ।
अशरीरो बभापेदं वाक्यं स्वस्थो महेश्वरः ॥ १२.३४९.५७ ॥

Da sprach der Gott, der Gewährer der Gunst, der körperlose und gelassene Maheśvara, diese Worte zu allen Unsterblichen, die dort standen.

12.349.58

येन यः कल्पितो भागः स तथा मामुपागतः ।
प्रीतोऽहं प्रदिशाम्यद्य फलमावृत्तिलक्षणम्।
एतद्वो लक्षणं देवा मत्प्रसादसमुद्भवम् ॥ १२.३४९.५८ ॥

Der Anteil, den jeder bestimmt hat, ist so zu mir gelangt. Ich bin erfreut und gewähre nun eine Frucht mit dem Merkmal der Wiederkehr. Dies, ihr Götter, ist euer Zeichen, aus meiner Gnade geboren.

12.349.59

यूयं यज्ञैरिज्यमानाः समाप्तवरदक्षिणैः ।
युगेयुगे भविष्यध्वं प्रवृत्तिफलभागिनः ॥ १२.३४९.५९ ॥

Durch Opfer verehrt, bei denen Gaben und Gebühren vollständig gegeben werden, werdet ihr Anteil haben an der Frucht des Handelns, Zeitalter um Zeitalter.

12.349.60

यज्ञैर्ये चापि यक्ष्यन्ति सर्वलोकेषु वै सुराः ।
कल्पयिष्यन्ति वो भागांस्ते नरा वेदकल्पितान् ॥ १२.३४९.६० ॥

Ihr Götter, jene Menschen, die in allen Welten durch Opfer verehren werden, werden euch eure Anteile bestimmen, so wie es der Veda vorschreibt.

12.349.61

यो मे यथा कल्पितवान्भागमस्मिन्महाक्रतौ ।
स तथा यज्ञभागार्हो वेदसूत्रे मया कृतः ॥ १२.३४९.६१ ॥

Wem ich in diesem großen Opfer einen Anteil auf diese Weise zugeteilt habe, der ist so eines Opferanteils würdig; so habe ich es in der vedischen Regel festgelegt.

12.349.62

यूयं लोकान्भावयध्वं यज्ञभागफलोचिताः ।
सर्वार्थचिन्तका लोके मयाऽधीकारनिर्मिताः ॥ १२.३४९.६२ ॥

Ihr, des Frucht eines Opferanteils würdig, sollt die Welten nähren; ihr seid die Denker aller Zwecke in der Welt, von mir mit Vollmacht geschaffen.

12.349.63

याः क्रियाः प्रचरिष्यन्ति प्रवृत्तिफलसत्कृताः ।
ताभिराप्यायितबला लोकान्वै धारयिष्यथ ॥ १२.३४९.६३ ॥

Die Riten, die vollzogen werden, durch den Frucht der Tätigkeit geehrt, von ihnen an Kraft gestärkt, werdet ihr gewiss die Welten tragen.

12.349.64

यूयं हि भाविता यज्ञैः सर्वयज्ञेषु मानवैः ।
मां ततो भावयिष्यध्वमेषा वो भावना मम ॥ १२.३४९.६४ ॥

Ihr werdet durch Opfer genährt, durch die Menschen in allen Opfern; darum sollt ihr mich nähren — dies ist eure Nahrung und die meine.

12.349.65

इत्यर्थं निर्मिता वेदा यज्ञाश्चौषधिभिः सह ।
एभिः सम्यक्प्रयुक्तैर्हि प्रीयन्ते देवताः क्षितौ ॥ १२.३४९.६५ ॥

Zu eben diesem Zweck wurden die Veden und die Opfer zusammen mit den Kräutern geschaffen; wenn diese richtig angewandt werden, erfreuen sich die Götter auf der Erde.

12.349.66

निर्माणमेतद्युष्माकं प्रवृत्तिगुणकल्पितम् ।
मया कृतं सुरश्रेष्ठा यावत्कल्पक्षयादिह।
चिन्तयध्वं लोकहितं यथाधीकारमीश्वराः ॥ १२.३४९.६६ ॥

Diese Schöpfung gehört euch, geordnet durch die Eigenschaften der Tätigkeit und von mir gemacht; o Beste der Götter, sinnt hier auf das Wohl der Welt bis zum Ende des Weltalters, jeder nach seiner Befugnis, o Herren.

12.349.67

मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ।
वसिष्ठ इति सप्तैते मनसा निर्मिता हि ते ॥ १२.३४९.६७ ॥

Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha, Kratu und Vasiṣṭha – diese sieben wurden durch den Geist geschaffen.

12.349.68

एते वेदविदो मुख्या वेदाचार्याश्च कल्पिताः ।
प्रवृत्तिधर्मिणश्चैव प्राजापत्ये च कल्पिताः ॥ १२.३४९.६८ ॥

Dies sind die vornehmsten Kenner der Veden, als Lehrer der Veden eingesetzt; sie folgen dem Dharma des Wirkens und wurden in der Prajāpati-Linie eingesetzt.

12.349.69

अयं क्रियावतां पन्था व्यक्तीभूतः सनातनः ।
अनिरुद्ध इति प्रोक्तो लोकसर्गकरः प्रभुः ॥ १२.३४९.६९ ॥

Dieser ewige Pfad derer, die handeln, ist offenbar geworden; der Herr, Aniruddha genannt, ist der Schöpfer der Welten.

12.349.70

सनः सनत्सुजातश्च सनकः ससनन्दनः ।
सनत्कुमारः कपिलः सप्तमश्च सनातनः ॥ १२.३४९.७० ॥

Sana, Sanatsujāta, Sanaka mit Sanandana, Sanatkumāra, Kapila und der siebte, Sanātana.

12.349.71

सप्तैते मानसाः प्रोक्ता ऋषयो ब्रह्मणः सुताः ।
स्वयमागतविज्ञाना निवृत्तिं धर्ममास्थिताः ॥ १२.३४९.७१ ॥

Diese sieben geistgeborenen Weisen heißen Söhne Brahmās; ihr Wissen kam von selbst, und sie haben den Dharma der Entsagung angenommen.

12.349.72

एते योगविदो मुख्याः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
आचार्या धर्मशास्त्रेषु मोक्षधर्मप्रवर्तकाः ॥ १२.३४९.७२ ॥

Dies sind die vornehmsten Kenner des Yoga, erfahren in der Sāṅkhya-Lehre; Lehrer in den Dharma-Schriften und Verbreiter des Dharma der Befreiung.

12.349.73

यतोऽहं प्रसृतः पूर्वमव्यक्तात्रिगुणो महान् ।
तस्मात्परतरो योसौ क्षेत्रज्ञ इति कल्पितः ॥ १२.३४९.७३ ॥

Aus dem Unmanifesten ging ich zuerst als das große Prinzip aus den drei Guṇas hervor; höher als dieses ist der, der Kṣetrajña, der Kenner des Feldes, genannt wird.

12.349.74

सोहं क्रियावतां पन्थाः पुनरावृत्तिदुर्लभः ।
यो यथा निर्मितो जन्तुर्यस्मिन्यस्मिंश्च कर्मणि ॥ १२.३४९.७४ ॥

Ich bin jener Pfad derer, die handeln, von dem die Rückkehr (zur Wiedergeburt) schwer zu erlangen ist; wie das Lebewesen gestaltet ist, in welcher Handlung auch immer.

12.349.75

प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा तत्फलं सोश्नुतेऽवशः ।
एष लोकगुरुर्ब्रह्मा जगदादिकरः प्रभुः ॥ १२.३४९.७५ ॥

Ob im Tun oder im Entsagen, er erfährt seine Frucht hilflos. Dieser Brahmā ist der Lehrer der Welten, der Schöpfer des Anfangs der Welt, der Herr.

12.349.76

एष माता पिता चैव युष्माकं च पितामहः ।
मयाऽनुशिष्टो भविता सर्वभूतवरप्रदः ॥ १२.३४९.७६ ॥

Dieser ist eure Mutter, euer Vater und auch euer Großvater. Von mir unterwiesen, wird er der Gewährer von Gaben für alle Wesen sein.

12.349.77

अस्य चैवात्मजो रुद्रो ललाटाद्यः समुत्थितः ।
ब्रह्मानुशिष्टो भविता सर्वभूतधरः प्रभुः ॥ १२.३४९.७७ ॥

Und sein Sohn Rudra, der aus der Stirn und anderen Gliedern entstanden ist, wird, von Brahmā unterwiesen, der Herr sein, der alle Wesen trägt.

12.349.78

गच्छध्वं स्वानधीकारांश्चिन्तयध्वं यथाविधि ।
प्रवर्तन्तां क्रियाः सर्वाः सर्वलोकेषु माचिरम् ॥ १२.३४९.७८ ॥

Geht und bedenkt eure jeweiligen Zuständigkeiten gemäß der Regel; mögen alle Riten in allen Welten ohne Verzug in Gang gesetzt werden.

12.349.79

प्रदिश्यन्तां च कर्माणि प्राणिनां गतयस्तथा ।
परिनिष्ठितकालानि आयूंषीह सुरोत्तमाः ॥ १२.३४९.७९ ॥

Ebenso sollen die Handlungen und Bestimmungen der Lebewesen zugewiesen werden, und ihre Lebensdauern, mit festgesetzten Zeiten, sollen hier bestimmt werden, o Beste der Götter.

12.349.80

इदं कृतयुगं नाम कालः श्रेष्ठः प्रवर्तितः ।
अहिंस्या यज्ञपशवो युगेऽस्मिन्न तदन्यथा ॥ १२.३४९.८० ॥

Dieses vortreffliche Zeitalter namens Kṛta ist in Gang gesetzt worden. In diesem Zeitalter sind die Opfertiere unverletzlich; in diesem Zeitalter ist es nicht anders.

12.349.81

चतुष्पात्सकलो धर्मो भविष्यत्यत्र वै सुराः ।
ततस्त्रेतायुगं नाम त्रयी यत्र भविष्यति ॥ १२.३४९.८१ ॥

Hier, o Götter, wird das Dharma vollständig auf vier Füßen stehen. Dann kommt das Zeitalter namens Tretā, in dem die dreifache Veda sein wird.

12.349.82

प्रोक्षिता यत्र पशवो वधं प्राप्स्यन्ति वै मखे ।
यत्र पादश्चतुर्थो वै धर्मस्य न भविष्यति ॥ १२.३४९.८२ ॥

Wo die zum Opfer besprengten Tiere den Tod finden werden und wo der vierte Fuß des Dharma nicht sein wird.

12.349.83

ततो वै द्वापरं नाम मिश्रः कालो भविष्यति ।
द्विपादहीनो धर्मश्च युगे तस्मिन्भविष्यति ॥ १२.३४९.८३ ॥

Dann kommt die gemischte Zeit namens Dvāpara, und in diesem Zeitalter wird das Dharma zwei Füße entbehren.

12.349.84

ततस्तिष्येऽथ संप्राप्ते युगे कलिपुरस्कृते ।
एकपादस्थितो धर्मो यत्र तत्र भविष्यति ॥ १२.३४९.८४ ॥

Dann, wenn Tiṣya (Kali) gekommen ist und das Zeitalter mit Kali an der Spitze eingetreten ist, wird das Dharma auf einem Fuß stehen, wo immer es sein mag.

12.349.85

देवा देवर्षयश्चोचुस्तमेवंवादिनं गुरुम् ।
एकपादस्थिते धर्मे यत्र क्वचन गामिनि।
कथं कर्तव्यमस्माभिर्भगवंस्तद्वदस्व नः ॥ १२.३४९.८५ ॥

Die Götter und göttlichen Weisen sprachen zu jenem Lehrer, der so redete: »Herr, wenn der Dharma auf einem Fuß steht und wohin auch immer geht, was sollen wir tun? Sag es uns.«

12.349.86

श्रीभगवानुवाच ।
गुरवो यत्र पूज्यन्ते साधुवृत्तसमन्विताः।
वस्तव्यं तत्र युष्माभिर्यत्र धर्मो न हीयते ॥ १२.३४९.८६ ॥

Der gesegnete Herr sprach: Wo die Ältesten, die mit gutem Wandel begabt sind, geehrt werden, dort sollt ihr wohnen, wo der Dharma nicht abnimmt.

12.349.87

यत्र वेदाश्च यज्ञाश्च तपः सत्यं दमस्तथा ।
अहिंसा धर्मसंयुक्ताः प्रचरेयुः सुरोत्तमाः।
स वो देशः सेवितव्यो मा वोऽधर्मः पदा स्पृशेत् ॥ १२.३४९.८७ ॥

Wo die Veden, die Opfer, die Askese, die Wahrheit, die Selbstbeherrschung und die mit dem Dharma verbundene Gewaltlosigkeit gedeihen, o Beste der Götter, dieses Land sollt ihr dienen, damit das Unrecht euch nicht mit dem Fuß berühre.

12.349.88

तेऽनुशिष्टा भगवता देवाः सर्षिगणास्तथा ।
नमस्कृत्वा भगवते जग्मुर्देशान्यथेप्सितान् ॥ १२.३४९.८८ ॥

Vom gesegneten Herrn belehrt, verneigten sich die Götter und die Scharen der Weisen vor dem gesegneten Herrn und zogen in die Länder, die sie begehrten.

12.349.89

गतेषु त्रिदिवौकस्सु ब्रह्मैकः पर्यवस्थितः ।
दिदृक्षुर्भगवन्तं तमनिरुद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३४९.८९ ॥

Als die Himmelsbewohner gegangen waren, blieb Brahmā allein zurück, begierig, den gesegneten Herrn zu sehen, der in der Gestalt des Aniruddha stand.

12.349.90

तं देवो दर्शयामास कृत्वा हयशिरो महत् ।
साङ्गानावर्तयन्वेदान्कमण्डलुत्रिदण्डधृक् ॥ १२.३४९.९० ॥

Der Gott zeigte sich ihm, indem er einen großen Pferdekopf annahm, die Veden mit ihren Gliedern rezitierend, einen Wasserkrug und einen dreifachen Stab tragend.

12.349.91

ततोऽश्वशिरसं दृष्ट्वा तं देवममितौजसम् ।
लोककर्ता प्रभुर्ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया ॥ १२.३४९.९१ ॥

Als Brahmā, der Herr und Schöpfer der Welten, jenen Gott von unermesslicher Kraft mit Pferdekopf erblickte, aus Wunsch nach dem Wohl der Welten,

12.349.92

मूर्ध्ना प्रणम्य वरदं तस्थौ प्राञ्जलिरग्रतः ।
स परिष्वज्य देवेन वचनं श्रावितस्तदा ॥ १२.३४९.९२ ॥

Er neigte das Haupt vor dem Gewährer der Gaben und stand mit gefalteten Händen vor ihm. Da umarmte ihn der Gott und sprach zu ihm diese Worte.

12.349.93

भगवानुवाच ।
लोककार्यगतीः सर्वास्त्वं चिन्तय यथाविधि।
धाता त्वं सर्वभूतानां त्वं प्रभुर्जगतो गुरुः ।
त्वय्यावेशितभारोऽहं धृतिं प्राप्स्याम्यथाञ्जसा ॥ १२.३४९.९३ ॥

Der Erhabene sprach: Bedenke alle Abläufe der Angelegenheiten der Welt gemäß der Regel. Du bist der Erhalter aller Wesen, du bist der Herr und der Lehrer der Welt. Nachdem ich dir diese Last übertragen habe, werde ich bald Gelassenheit erlangen.

12.349.94

यदा च सुरकार्यं ते अविषह्यं भविष्यति ।
प्रादुर्भावं गमिष्यामि तदात्मज्ञानदैशिकः ॥ १२.३४९.९४ ॥

Und wenn die Aufgabe der Götter für dich unerträglich wird, werde ich hervortreten als der Lehrer, der die Selbsterkenntnis unterweist.

12.349.95

एवमुक्त्वा हयशिरास्तत्रैवान्तरधीयत ।
तेनानुशिष्टो ब्रह्मापि स्वं लोकमचिराद्गतः ॥ १२.३४९.९५ ॥

Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Pferdeköpfige sogleich. Von ihm unterwiesen, kehrte auch Brahmā bald in seine eigene Welt zurück.

12.349.96

एवमेष महाभागः पद्मनाभः सनातनः ।
यज्ञेष्वग्रहरः प्रोक्तो यज्ञधारी च नित्यदा ॥ १२.३४९.९६ ॥

So wird dieser glückselige, lotosnabelige ewige Herr als der erste Empfänger der Opfergaben bei den Opferhandlungen verkündet und ist stets der Träger des Opfers.

12.349.97

निवृत्तिं चास्थितो धर्मं गतिमक्षयधर्मिणाम् ।
प्रवृत्तिधर्मान्विदधे कृत्वा लोकस्य चित्रताम् ॥ १२.३४९.९७ ॥

Im Rückzug verweilend ist er der Weg derer, deren Dharma unvergänglich ist; nachdem er die Vielfalt der Welt geschaffen hat, ordnete er die Dharmas des Handelns an.

12.349.98

स आदिः स मध्यः स चान्तः प्रजानां ।
स धाता स धेयं स कर्ता स कार्यम्।
युगान्ते प्रसुप्तः सुसंक्षिप्य लोकान् ।
युगादौ प्रबुद्धो जगद्ध्युत्ससर्ज ॥ १२.३४९.९८ ॥

Er ist der Anfang, er ist die Mitte und er ist das Ende der Wesen. Er ist der Erhalter, er ist das Ziel der Betrachtung, er ist der Handelnde und er ist die Tat. Am Ende eines Zeitalters schläft er und sammelt die Welten; am Beginn eines Zeitalters erwacht er und sendet die Welt hervor.