Mahābhārata · Adhyāya 12.349
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.349.1
कथं स भगवान्देवो यज्ञेष्वग्रहरः प्रभुः ।
यज्ञधारी च सततं वेदवेदाङ्गवित्तथा ॥ १२.३४९.१ ॥
Como é aquele bem-aventurado deus, senhor, que é o primeiro a receber a oferenda nos sacrifícios, portador do sacrifício, que sempre conhece os Vedas e seus membros?
12.349.2
निवृत्तं चास्थितो धर्मं क्षेमी भागवतः प्रभुः ।
निवृत्तिधर्मान्विदधे स एव भगवान्प्रभुः ॥ १२.३४९.२ ॥
O senhor, devoto do Bem-aventurado, que concede bem-estar e permanece no caminho da renúncia — esse mesmo bem-aventurado senhor ordenou os deveres da renúncia.
12.349.3
कथं प्रवृत्तिधर्मेषु भागार्हा देवताः कृताः ।
कथं निवृत्तिधर्माश्च कृता व्यावृत्तबुद्धयः ॥ १२.३४९.३ ॥
Como foram feitos os deuses dignos de parte nos deveres da ação? E como foram feitos aqueles cujas mentes se afastaram, para os deveres da renúncia?
12.349.4
एतं नः संशयं सौते छिन्धि गुह्यं सनातनम् ।
त्वया नारायणकथाः श्रुता वै धर्मसंहिताः ॥ १२.३४९.४ ॥
Ó Sauti, dissipa esta nossa dúvida, que é secreta e eterna; pois ouviste as histórias de Nārāyaṇa e as coletâneas do dharma.
12.349.5
सौतिरुवाच ।
जनमेजयेन यत्पृष्टः शिष्यो व्यासस्य धीमतः।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि पौराणं शौनकोत्तम ॥ १२.३४९.५ ॥
O que Janamejaya perguntou ao discípulo do sábio Vyāsa, essa antiga tradição eu te contarei, ó melhor dos Śaunakas!
12.349.6
श्रुत्वा माहात्म्यमेतस्य देहिनां परमात्मनः ।
जनमेजयो महाप्राज्ञो वैशंपायनमब्रवीत् ॥ १२.३४९.६ ॥
Tendo ouvido esta grandeza do Ser supremo dos seres encarnados, o grande sábio Janamejaya falou a Vaiśaṃpāyana.
12.349.7
इमे सब्रह्यका लोकाः ससुरासुरमानवाः ।
क्रियास्वभ्युदयोक्तासु सक्ता दृश्यन्ति सर्वशः ॥ १२.३४९.७ ॥
Estes mundos, com Brahmā, e os deuses, demônios e homens, são vistos por toda parte apegados aos ritos declarados como fonte de prosperidade.
12.349.8
मोक्षश्चोक्तस्त्वया ब्रह्मन्निर्वाणं परमं सुखम् ।
ये तु मुक्ता भवन्तीह पुण्यपापविवर्जिताः।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्तीह शुश्रुम् ॥ १२.३४९.८ ॥
Ó brâmane, ensinaste a libertação e o nirvāṇa, a felicidade suprema. Ouvimos que os que aqui, libertos do mérito e do demérito, se tornam liberados entram no deus de mil raios.
12.349.9
अयं हि दुरनुष्ठेयो मोक्षधर्मः सनातनः ।
यं हित्वा देवताः सर्वा हव्यकव्यभुजोऽभवन् ॥ १२.३४९.९ ॥
Este dharma eterno da libertação é difícil de praticar; tendo-o abandonado, todos os deuses tornaram-se comedores de oferendas.
12.349.10
किंच ब्रह्मा च रुद्रश्च बलभित्प्रभुः ।
सूर्यस्ताराधिपो वायुरग्निर्वरुण एव च ॥ १२.३४९.१० ॥
Além disso, Brahmā e Rudra, e o senhor Indra, destruidor de Bala, o sol, o senhor das estrelas, o vento, o fogo e Varuṇa também.
12.349.11
आकाशं जगती चैव ये च शेषा दिवौकसः ।
प्रलयं न विजानन्ति आत्मनः परिनिर्मितम् ॥ १२.३४९.११ ॥
Nem o céu, nem a terra, nem os demais moradores do céu conhecem a dissolução que o próprio ser plenamente criou.
12.349.12
ततस्तेनास्थिता मार्गं ध्रुवमक्षरमव्ययम् ।
स्मृत्वा कालपरीमाणं प्रवृत्तिं ये समास्थिताः।
दोषः कालपरीमाणो महानेष क्रियावताम् ॥ १२.३४९.१२ ॥
Então, aqueles que se acolheram ao caminho por ele estabelecido, firme, imperecível e imutável, e que, lembrando a medida do tempo, se entregaram à atividade — esta medida do tempo é a grande falha dos que realizam ritos.
12.349.13
एतन्मे संशयं विप्र हृदि शल्यमिवार्पितम् ।
छिन्धीतिहासकथनात्परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३४९.१३ ॥
Ó brâmane, corta esta dúvida cravada no meu coração como um espinho; a minha curiosidade vai além da narração do itihāsa.
12.349.14
कथं भागहराः प्रोक्ता देवताः क्रतुषु द्विज ।
किमर्थं चाध्वरे ब्रह्मन्निज्यन्ते त्रिदिवौकसः ॥ १२.३४९.१४ ॥
Como são os deuses declarados partícipes da porção nos sacrifícios, ó dvija? E com que finalidade, ó brâmane, são adorados os habitantes do céu no sacrifício?
12.349.15
ये च भागं प्रगृह्णन्ति यज्ञेषु द्विजसत्तम ।
ते यजन्तो महायज्ञैः कस्य भागं ददन्ति वै ॥ १२.३४९.१५ ॥
Ó melhor dos dvija, aqueles que recebem uma porção nos sacrifícios, ao sacrificarem com grandes sacrifícios, de quem é a porção que realmente dão?
12.349.16
अहो गूढतमः प्रश्नस्त्वया पृष्टो जनेश्वर ।
नातप्ततपसा ह्येष नावेदविदुषा तथा।
नापुराणविदा चैव शक्यो व्याहर्तुमञ्जसा ॥ १२.३४९.१६ ॥
Ah, ó senhor dos homens, quão profunda é a pergunta que fizeste! Não pode ser facilmente respondida por quem não praticou a austeridade, nem por um sábio que desconhece o Veda, nem por quem não conhece os Purāṇa.
12.349.17
हन्त ते कथयिष्यामि यन्मे पृष्टः पुरा गुरुः ।
कृष्णद्वैपायनो व्यासो वेदव्यासो महानृषिः ॥ १२.३४९.१७ ॥
Pois bem, direi o que outrora perguntei ao meu mestre, Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, Veda-Vyāsa, o grande sábio.
12.349.18
सुमन्तुर्जैमिनिश्चैव पैलश्च सुदृढव्रतः ।
अहं चतुर्थः शिष्यो वै पञ्चमश्च शुकः स्मृतः ॥ १२.३४९.१८ ॥
Sumantu, Jaimini e Paila, firme em seus votos; eu fui o quarto discípulo, e Śuka é lembrado como o quinto.
12.349.19
एतान्समागतान्सर्वान्पञ्च शिष्यान्दमान्वितान् ।
शौचाचारसमायुक्ताञ्जितक्रोधाञ्जितेन्द्रियान् ॥ १२.३४९.१९ ॥
A estes cinco discípulos reunidos, dotados de autodomínio, unidos a uma conduta pura, que haviam vencido a ira e os sentidos.
12.349.20
वेदानध्यापयामास महाभारतपञ्चमान् ।
मेरौ गिरिवरे रम्ये सिद्धचारणसेविते ॥ १२.३४९.२० ॥
No Meru, a mais excelente das montanhas, encantador e frequentado por siddhas e cāraṇas, ensinou os Vedas, sendo o Mahābhārata o quinto.
12.349.21
तेषामभ्यस्यतां वेदान्कदाचित्संशयोऽभवत् ।
एष वै यस्त्वया पृष्टस्तेन तेषां प्रकीर्तितः ॥ १२.३४९.२१ ॥
Enquanto estudavam os Vedas, certa vez surgiu neles uma dúvida. O que perguntaste foi, de fato, explicado por eles.
12.349.22
ततः श्रुतो मया चापि तवाख्येयोऽद्य भारत ॥ १२.३४९.२२ ॥
Então também eu o ouvi, e hoje, ó Bhārata, é digno de ser contado a ti.
12.349.23
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा सर्वाज्ञानतमोनुदः ।
पराशरसुतः श्रीमान्व्यासो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १२.३४९.२३ ॥
Tendo ouvido as palavras dos discípulos, Vyāsa, o glorioso filho de Parāśara, dissipador de toda a escuridão da ignorância, então disse estas palavras.
12.349.24
मया हि सुमहत्तप्तं तपः परमदारुणम् ।
भूतं भव्यं भविष्यं च जानीयामिति सत्तमाः ॥ १२.३४९.२४ ॥
Realizei uma austeridade muito grande e sumamente severa, para conhecer o passado, o presente e o futuro, ó melhores dos justos.
12.349.25
तस्य मे तप्ततपसो निगृहीतेन्द्रियस्य च ।
नारायणप्रसादेन क्षीरोदस्यानुकूलतः ॥ १२.३४९.२५ ॥
Para mim, que praticara austeridade feroz e refreara meus sentidos, pela graça de Nārāyaṇa e pelo favor do Oceano de Leite.
12.349.26
त्रैकालिकमिदं ज्ञानं प्रादुर्भूतं यथेप्सितम् ।
तच्छृणुध्वं यथान्यायं वक्ष्ये संशयमुत्तमम् ॥ १२.३४९.२६ ॥
Este conhecimento dos três tempos surgiu como desejado. Ouvi-o devidamente; exporei esta suprema dúvida.
12.349.27
यथा वृत्तं हि कल्पादौ दृष्टं मे ज्ञानचक्षुषा ।
परमात्मेति यं प्राहुः साङ्ख्ययोगविदो जनाः ॥ १२.३४९.२७ ॥
Como sucedeu no início da era cósmica, vi com o olho do conhecimento aquele que os conhecedores do Sāṅkhya e do Yoga chamam o Eu Supremo.
12.349.28
महापुरुषसंज्ञां स लभते स्वेन कर्मणा ।
तस्मात्प्रसूतमव्यक्तं प्रधानं तं विदुर्बुधाः ॥ १२.३४९.२८ ॥
Por sua própria ação ele obtém o nome de Mahāpuruṣa. Por isso os sábios conhecem o não manifesto que dele emanou como o princípio primordial, Pradhāna.
12.349.29
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नं लोकसृष्ट्यर्थमीश्वरात् ।
अनिरुद्धो हि लोकेषु महानात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४९.२९ ॥
Para a criação dos mundos, do Senhor, o manifesto surgiu do não manifesto. Entre os mundos, Aniruddha é chamado o grande Eu, Mahān Ātman.
12.349.30
योसौ व्यक्तत्वमापन्नो निर्ममे च पितामहम् ।
योऽहंकार इति प्रोक्तः सर्वतेजोमयो हि सः ॥ १२.३४९.३० ॥
Aquele que, tendo alcançado a manifestação, formou o avô Brahmā, é declarado Ahaṅkāra, o princípio do ego, pleno de todo esplendor.
12.349.31
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
अहंकारप्रसूतानि महाभूतानि पञ्चधा ॥ १२.३४९.३१ ॥
Terra, vento, espaço, água e luz como quinto — os grandes elementos, nascidos do ahaṅkāra, em cinco modos.
12.349.32
महाभूतानि सृष्ट्वैव तान्गुणान्निर्ममे पुनः ।
भूतेभ्यश्चैव निष्पन्ना मूर्तिमन्तश्च ताञ्शृणु ॥ १२.३४९.३२ ॥
Tendo criado os grandes elementos, ele formou de novo aquelas qualidades; e dos próprios elementos surgiram os seres corpóreos — ouve-os.
12.349.33
मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ।
वसिष्ठश्च महात्मा वै मनुः स्वायंभुवस्तथा।
ज्ञेयाः प्रकृतयोऽष्टौ ता यासु लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ १२.३४९.३३ ॥
Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha, Kratu, o magnânimo Vasiṣṭha e Manu Svāyambhuva — estes oito devem ser conhecidos como as prakṛtis primordiais, nas quais os mundos estão estabelecidos.
12.349.34
वेदान्वेदाङ्गसंयुक्तान्यज्ञयज्ञाङ्गसंयुतान् ।
निर्ममे लोकसिद्ध्यर्थं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३४९.३४ ॥
Para a realização dos mundos, Brahmā, avô dos mundos, formou os Vedas com seus Vedāṅgas e os sacrifícios com suas partes.
12.349.35
अष्टाभ्यः प्रकृतिभ्यश्च जातं विश्वमिदं जगत् ॥ १२.३४९.३५ ॥
Destas oito prakṛtis nasceu este mundo inteiro.
12.349.36
रुद्रो रोषात्मको जातो दशान्यान्सोसृजस्त्वयम् ।
एकादशैते रुद्रास्तु विकाराः पुरुषाः स्मृताः ॥ १२.३४९.३६ ॥
Rudra, de natureza colérica, nasceu; ele mesmo criou outros dez. Esses onze Rudras são lembrados como seres na forma de modificações.
12.349.37
ते रुद्राः प्रकृरतिश्चैव सर्वे चैव सुरर्षयः ।
उत्पन्ना लोकसिद्ध्यर्थं ब्रह्माणं समुपस्थिताः ॥ १२.३४९.३७ ॥
Os Rudras, Prakṛti e todos os sábios divinos, nascidos para a realização dos mundos, apresentaram-se diante de Brahmā.
12.349.38
वयं सृष्टा हि भगवंस्त्वया च प्रभविष्णुना ।
येन यस्मिन्नधीकारे वर्तितव्यं पितामह ॥ १२.३४९.३८ ॥
Ó bem-aventurado, fomos criados por ti, o poderoso criador. Ó avô, em que cargo e de que maneira devemos agir?
12.349.39
योसौ त्वयाऽभिनिर्दिष्टो ह्यधिकारोऽर्थचिन्तकः ।
परिपाल्यः कथं तेन साहंकारेण कर्तृणा ॥ १२.३४९.३९ ॥
Como deve ser protegido aquele cargo que tu designaste, encarregado dos assuntos, por um executor cheio de soberba?
12.349.40
प्रदिशस्व बलं तस्य योऽधिकारार्थचिन्तकः ।
एवमुक्तो महादेवो देवांस्तानिदमब्रवीत् ॥ १२.३४९.४० ॥
Concede força àquele que se ocupa do cargo e de seus assuntos. Assim interpelado, Mahādeva disse estas palavras àqueles deuses.
12.349.41
ब्रह्मोवाच ।
साध्वहं ज्ञापितो देवा युष्माभिर्भद्रमस्तु वः।
ममाप्येषा समुत्पन्ना चिन्ता या भवतामिह ॥ १२.३४९.४१ ॥
Brahmā disse: Bem, ó deuses, vós me informastes. Que a ventura esteja convosco. Esta mesma inquietação que surgiu em vós aqui surgiu também em mim.
12.349.42
लोकतन्त्रस्य कृत्स्नस्य कथं कार्यः परिग्रहः ।
कथं बलक्षयो न स्याद्युष्माकं ह्यात्मनश्च वै ॥ १२.३४९.४२ ॥
Como deve ser conduzida a governança de toda a ordem dos mundos, e como não haverá perda de força para vós e para si mesmo?
12.349.43
इतः सर्वेऽपि गच्छामः शरणं लोकसाक्षिणम् ।
महापुरुषमव्यक्तं स नो वक्ष्यति यद्धितम् ॥ १२.३४९.४३ ॥
Vamos todos daqui buscar refúgio junto à testemunha dos mundos; aquele grande Ser não manifestado nos dirá o que é benéfico.
12.349.44
ततस्ते ब्रह्मणा सार्धमृषयो विबुधास्तथा ।
क्षीरादस्योत्तरं कूलं जग्मूर्लोकहितार्थिनः ॥ १२.३४९.४४ ॥
Então eles, juntamente com Brahmā, os sábios e os deuses, desejosos do bem dos mundos, foram à margem norte do oceano de leite.
12.349.45
ते तपः समुपातिष्ठन्ब्रह्मोक्तं वेदकल्पितम् ।
स महानियमो नाम तपश्चर्या सुदारुणा ॥ १२.३४९.४५ ॥
Empreenderam a austeridade ensinada por Brahmā e prescrita pelo Veda; aquela grande observância, chamada Mahāniyama, era extremamente severa.
12.349.46
ऊर्ध्वदृग्बाहवश्चैव एकाग्रमनसोऽभवन् ।
एकपादस्थिताः सर्वे काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४९.४६ ॥
Com o olhar voltado para cima e os braços erguidos, com a mente concentrada, todos ficaram de pé sobre um só pé, imóveis como madeira, recolhidos.
12.349.47
दिव्यं वर्षसहस्रं ते तपस्तप्त्वा सुदारुणम् ।
शुश्रुवुर्मधुरां वाणीं वेदवेदाङ्गभूषिताम् ॥ १२.३४९.४७ ॥
Após praticar a austeridade mais severa por mil anos divinos, ouviram uma voz doce, adornada com os Vedas e seus membros.
12.349.48
वागुवाच ।
भोभोः सब्रह्यका देवा ऋषयश्च तपोधनाः।
स्वागतेनार्च्य वः सर्वाञ्श्रावये वाक्यमुत्तमम् ॥ १२.३४९.४८ ॥
A Voz disse: Ó deuses junto com Brahmā, e sábios cuja riqueza é a austeridade! Honrando-vos todos com acolhimento, farei-vos ouvir uma palavra suprema.
12.349.49
विज्ञातं वो मया कार्यं तच्च लोकहितं महत् ।
प्रवृत्तियुक्तं कर्तव्यं युष्मत्प्राणोपबृंहणम् ॥ १२.३४९.४९ ॥
Conheci a vossa tarefa, que é de grande benefício para os mundos. Deve ser cumprida com diligência, pois nutre os vossos sopros vitais.
12.349.50
सुतप्तं वस्तपो देवा ममाराधनकाम्यया ।
भोक्ष्यथास्य महासत्वास्तपसः फलमुत्तमम् ॥ १२.३४९.५० ॥
Ó deuses, praticastes bem a austeridade, desejando propiciar-me; ó grandes de alma, dela fruireis o fruto supremo da vossa austeridade.
12.349.51
एष ब्रह्मा लोकगुरुः सर्वलोकपितामहः ।
यूयं च विबुधश्रेष्ठा मां यजध्वं समाहिताः ॥ १२.३४९.५१ ॥
Este é Brahmā, mestre dos mundos, avô de todos os mundos. E vós, os melhores dos deuses, adorai-me com a mente recolhida.
12.349.52
सर्वे भागान्कल्पयध्वं यज्ञेषु मम नित्यशः ।
तत्र श्रेयोऽभिधास्यामि यथाऽधीकारमीश्वराः ॥ १२.३४९.५२ ॥
Que todos vós sempre designeis as vossas partes nos meus sacrifícios. Ali, ó senhores, declararei o bem segundo o direito de cada um.
12.349.53
श्रुत्वैतद्देवदेवस्य वाक्यं हृष्टतनूरुहाः ।
ततस्ते विबुधाः सर्वे ब्रह्मा ते च महर्षयः ॥ १२.३४९.५३ ॥
Ouvindo estas palavras do deus dos deuses, com os cabelos eriçados, todos os deuses, Brahmā e aqueles grandes sábios,
12.349.54
वेददृष्टेन विधिना वैष्णवं क्रतुमाहरन् ।
तस्मिन्सत्रे सदा ब्रह्मा स्वयं भागमकल्पयत् ॥ १२.३४९.५४ ॥
Segundo o rito visto nos Vedas, realizaram o sacrifício vaiṣṇava; e naquela sessão sacrificial Brahmā mesmo sempre designou a sua própria parte.
12.349.55
देवा देवर्षयश्चैव स्वंस्वं भागमकल्पयम् ।
ते कार्तयुगधर्माणो भागाः परमसत्कृताः ॥ १२.३४९.५५ ॥
Os deuses e os sábios divinos atribuíram cada um a sua própria porção. Essas porções, de natureza do dharma da era Kṛta, foram tidas em suprema honra.
12.349.56
प्राहुरादित्यवर्णं तं पुरुषं तमसः परम् ।
बृहन्तं सर्वगं देवमीशानं वरदं प्रभुम् ॥ १२.३४९.५६ ॥
Chamam-no o Varão de cor de sol, além da escuridão: vasto, onipresente, o deus, o senhor, o concedente de dádivas, o poderoso soberano.
12.349.57
ततोऽथ वरदौ देवस्तान्सर्वानमरान्स्थितान् ।
अशरीरो बभापेदं वाक्यं स्वस्थो महेश्वरः ॥ १२.३४९.५७ ॥
Então o deus, o concedente de dádivas, o Maheśvara incorpóreo e sereno, proferiu estas palavras a todos os imortais que ali estavam.
12.349.58
येन यः कल्पितो भागः स तथा मामुपागतः ।
प्रीतोऽहं प्रदिशाम्यद्य फलमावृत्तिलक्षणम्।
एतद्वो लक्षणं देवा मत्प्रसादसमुद्भवम् ॥ १२.३४९.५८ ॥
A porção que cada um atribuiu chegou a mim exatamente assim. Estou satisfeito, e agora concedo um fruto marcado pelo sinal do retorno. Este, ó deuses, é o vosso sinal, nascido da minha graça.
12.349.59
यूयं यज्ञैरिज्यमानाः समाप्तवरदक्षिणैः ।
युगेयुगे भविष्यध्वं प्रवृत्तिफलभागिनः ॥ १२.३४९.५९ ॥
Honrados por sacrifícios em que dons e oferendas são plenamente dados, sereis partícipes do fruto da ação, era após era.
12.349.60
यज्ञैर्ये चापि यक्ष्यन्ति सर्वलोकेषु वै सुराः ।
कल्पयिष्यन्ति वो भागांस्ते नरा वेदकल्पितान् ॥ १२.३४९.६० ॥
Ó deuses, os homens que, em todos os mundos, oferecerão sacrifícios vos atribuirão as vossas porções segundo o que o Veda ordena.
12.349.61
यो मे यथा कल्पितवान्भागमस्मिन्महाक्रतौ ।
स तथा यज्ञभागार्हो वेदसूत्रे मया कृतः ॥ १२.३४९.६१ ॥
Aquele a quem atribuí uma parte neste grande sacrifício, assim, é digno de uma parte do sacrifício; assim foi feito por mim na regra védica.
12.349.62
यूयं लोकान्भावयध्वं यज्ञभागफलोचिताः ।
सर्वार्थचिन्तका लोके मयाऽधीकारनिर्मिताः ॥ १२.३४९.६२ ॥
Vós, dignos do fruto da porção do sacrifício, nutrireis os mundos; sois os pensadores de todos os fins no mundo, criados por mim com autoridade.
12.349.63
याः क्रियाः प्रचरिष्यन्ति प्रवृत्तिफलसत्कृताः ।
ताभिराप्यायितबला लोकान्वै धारयिष्यथ ॥ १२.३४९.६३ ॥
Os ritos que prosseguirem, honrados com o fruto da atividade, fortalecidos em força por eles, certamente sustentareis os mundos.
12.349.64
यूयं हि भाविता यज्ञैः सर्वयज्ञेषु मानवैः ।
मां ततो भावयिष्यध्वमेषा वो भावना मम ॥ १२.३४९.६४ ॥
Vós sois nutridos pelos sacrifícios, pelos homens em todos os sacrifícios; portanto me nutrireis: esta é a vossa nutrição e a minha.
12.349.65
इत्यर्थं निर्मिता वेदा यज्ञाश्चौषधिभिः सह ।
एभिः सम्यक्प्रयुक्तैर्हि प्रीयन्ते देवताः क्षितौ ॥ १२.३४९.६५ ॥
Para esse mesmo fim foram criados os Vedas e os sacrifícios, juntamente com as ervas; quando estes são devidamente aplicados, os deuses se alegram na terra.
12.349.66
निर्माणमेतद्युष्माकं प्रवृत्तिगुणकल्पितम् ।
मया कृतं सुरश्रेष्ठा यावत्कल्पक्षयादिह।
चिन्तयध्वं लोकहितं यथाधीकारमीश्वराः ॥ १२.३४९.६६ ॥
Esta criação é vossa, ordenada pelas qualidades da ação e feita por mim; ó melhores dos deuses, pensai aqui no bem do mundo até o fim do éon, cada um segundo sua autoridade, ó senhores.
12.349.67
मरीचिरङ्गिराश्चात्रिः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः ।
वसिष्ठ इति सप्तैते मनसा निर्मिता हि ते ॥ १२.३४९.६७ ॥
Marīci, Aṅgiras, Atri, Pulastya, Pulaha, Kratu e Vasiṣṭha — estes sete foram criados pela mente.
12.349.68
एते वेदविदो मुख्या वेदाचार्याश्च कल्पिताः ।
प्रवृत्तिधर्मिणश्चैव प्राजापत्ये च कल्पिताः ॥ १२.३४९.६८ ॥
Estes são os principais conhecedores dos Vedas, nomeados mestres dos Vedas; seguem o dharma da atividade e foram estabelecidos na linhagem de Prajāpati.
12.349.69
अयं क्रियावतां पन्था व्यक्तीभूतः सनातनः ।
अनिरुद्ध इति प्रोक्तो लोकसर्गकरः प्रभुः ॥ १२.३४९.६९ ॥
Este caminho eterno dos que agem tornou-se manifesto; o senhor chamado Aniruddha é o criador dos mundos.
12.349.70
सनः सनत्सुजातश्च सनकः ससनन्दनः ।
सनत्कुमारः कपिलः सप्तमश्च सनातनः ॥ १२.३४९.७० ॥
Sana, Sanatsujāta, Sanaka com Sanandana, Sanatkumāra, Kapila e o sétimo, Sanātana.
12.349.71
सप्तैते मानसाः प्रोक्ता ऋषयो ब्रह्मणः सुताः ।
स्वयमागतविज्ञाना निवृत्तिं धर्ममास्थिताः ॥ १२.३४९.७१ ॥
Estes sete sábios nascidos da mente são chamados filhos de Brahmā; seu conhecimento surgiu por si mesmo, e eles abraçaram o dharma da renúncia.
12.349.72
एते योगविदो मुख्याः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
आचार्या धर्मशास्त्रेषु मोक्षधर्मप्रवर्तकाः ॥ १२.३४९.७२ ॥
Estes são os principais conhecedores do yoga, versados na doutrina do Sāṅkhya; mestres nos tratados de dharma e promotores do dharma da libertação.
12.349.73
यतोऽहं प्रसृतः पूर्वमव्यक्तात्रिगुणो महान् ।
तस्मात्परतरो योसौ क्षेत्रज्ञ इति कल्पितः ॥ १२.३४९.७३ ॥
Do não manifestado, procedi primeiro como o grande princípio composto pelos três guṇas; mais elevado que isso é aquele chamado conhecedor do campo (kṣetrajña).
12.349.74
सोहं क्रियावतां पन्थाः पुनरावृत्तिदुर्लभः ।
यो यथा निर्मितो जन्तुर्यस्मिन्यस्मिंश्च कर्मणि ॥ १२.३४९.७४ ॥
Eu sou aquele caminho dos que agem, do qual o retorno (ao renascimento) é difícil de alcançar; conforme o ser vivo é formado, em qualquer ação que seja.
12.349.75
प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा तत्फलं सोश्नुतेऽवशः ।
एष लोकगुरुर्ब्रह्मा जगदादिकरः प्रभुः ॥ १२.३४९.७५ ॥
Seja na atividade ou na renúncia, ele experimenta seu fruto impotentemente. Este Brahmā é o mestre dos mundos, o criador do início do universo, o senhor.
12.349.76
एष माता पिता चैव युष्माकं च पितामहः ।
मयाऽनुशिष्टो भविता सर्वभूतवरप्रदः ॥ १२.३४९.७६ ॥
Este é vossa mãe, vosso pai e também vosso avô. Instruído por mim, ele será o concedente de bênçãos a todos os seres.
12.349.77
अस्य चैवात्मजो रुद्रो ललाटाद्यः समुत्थितः ।
ब्रह्मानुशिष्टो भविता सर्वभूतधरः प्रभुः ॥ १२.३४९.७७ ॥
E seu filho Rudra também, nascido da testa e outros, instruído por Brahmā, será o senhor que sustenta todos os seres.
12.349.78
गच्छध्वं स्वानधीकारांश्चिन्तयध्वं यथाविधि ।
प्रवर्तन्तां क्रियाः सर्वाः सर्वलोकेषु माचिरम् ॥ १२.३४९.७८ ॥
Ide, e considerai vossas respectivas atribuições segundo a regra; que todos os ritos se ponham em movimento em todos os mundos sem demora.
12.349.79
प्रदिश्यन्तां च कर्माणि प्राणिनां गतयस्तथा ।
परिनिष्ठितकालानि आयूंषीह सुरोत्तमाः ॥ १२.३४९.७९ ॥
Que sejam igualmente designadas as ações e os destinos dos seres vivos, e que aqui sejam fixadas suas vidas com seus tempos determinados, ó melhores dos deuses.
12.349.80
इदं कृतयुगं नाम कालः श्रेष्ठः प्रवर्तितः ।
अहिंस्या यज्ञपशवो युगेऽस्मिन्न तदन्यथा ॥ १२.३४९.८० ॥
Esta excelente era chamada Kṛta foi posta em movimento. Nesta era os animais de sacrifício não devem ser feridos; nesta era não é de outro modo.
12.349.81
चतुष्पात्सकलो धर्मो भविष्यत्यत्र वै सुराः ।
ततस्त्रेतायुगं नाम त्रयी यत्र भविष्यति ॥ १२.३४९.८१ ॥
Aqui, ó deuses, o dharma será completo sobre quatro pés. Depois virá a era chamada Tretā, na qual haverá a tríplice Veda.
12.349.82
प्रोक्षिता यत्र पशवो वधं प्राप्स्यन्ति वै मखे ।
यत्र पादश्चतुर्थो वै धर्मस्य न भविष्यति ॥ १२.३४९.८२ ॥
Onde os animais aspergidos para o sacrifício encontrarão a morte, e onde o quarto pé do dharma não existirá.
12.349.83
ततो वै द्वापरं नाम मिश्रः कालो भविष्यति ।
द्विपादहीनो धर्मश्च युगे तस्मिन्भविष्यति ॥ १२.३४९.८३ ॥
Depois virá a era mista chamada Dvāpara, e nessa era o dharma estará privado de dois pés.
12.349.84
ततस्तिष्येऽथ संप्राप्ते युगे कलिपुरस्कृते ।
एकपादस्थितो धर्मो यत्र तत्र भविष्यति ॥ १२.३४९.८४ ॥
Então, quando Tiṣya (Kali) tiver chegado e a era com Kali à frente tiver vindo, o dharma se apoiará sobre um só pé, onde quer que esteja.
12.349.85
देवा देवर्षयश्चोचुस्तमेवंवादिनं गुरुम् ।
एकपादस्थिते धर्मे यत्र क्वचन गामिनि।
कथं कर्तव्यमस्माभिर्भगवंस्तद्वदस्व नः ॥ १२.३४९.८५ ॥
Os deuses e os sábios divinos disseram àquele mestre que assim falava: "Senhor, quando o dharma se põe sobre um pé e vai aonde quer que seja, o que devemos fazer? Diga-nos."
12.349.86
श्रीभगवानुवाच ।
गुरवो यत्र पूज्यन्ते साधुवृत्तसमन्विताः।
वस्तव्यं तत्र युष्माभिर्यत्र धर्मो न हीयते ॥ १२.३४९.८६ ॥
O Senhor bem-aventurado disse: Onde os anciãos dotados de boa conduta são honrados, aí deveis habitar, onde o dharma não diminui.
12.349.87
यत्र वेदाश्च यज्ञाश्च तपः सत्यं दमस्तथा ।
अहिंसा धर्मसंयुक्ताः प्रचरेयुः सुरोत्तमाः।
स वो देशः सेवितव्यो मा वोऽधर्मः पदा स्पृशेत् ॥ १२.३४९.८७ ॥
Onde florescem os Vedas, os sacrifícios, a austeridade, a verdade, o domínio de si e a não violência unida ao dharma, ó melhores dos deuses, a esse país deveis servir, para que a injustiça não vos toque com o pé.
12.349.88
तेऽनुशिष्टा भगवता देवाः सर्षिगणास्तथा ।
नमस्कृत्वा भगवते जग्मुर्देशान्यथेप्सितान् ॥ १२.३४९.८८ ॥
Instruídos pelo Senhor bem-aventurado, os deuses e as hostes de sábios, após prostrarem-se diante do Senhor bem-aventurado, partiram para as terras que desejavam.
12.349.89
गतेषु त्रिदिवौकस्सु ब्रह्मैकः पर्यवस्थितः ।
दिदृक्षुर्भगवन्तं तमनिरुद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३४९.८९ ॥
Quando os habitantes do céu se foram, Brahmā permaneceu só, desejoso de ver o Senhor bem-aventurado que estava na forma de Aniruddha.
12.349.90
तं देवो दर्शयामास कृत्वा हयशिरो महत् ।
साङ्गानावर्तयन्वेदान्कमण्डलुत्रिदण्डधृक् ॥ १२.३४९.९० ॥
O deus mostrou-se a ele, tomando uma grande cabeça de cavalo, recitando os Vedas com seus membros, portando um cântaro de água e um bastão triplo.
12.349.91
ततोऽश्वशिरसं दृष्ट्वा तं देवममितौजसम् ।
लोककर्ता प्रभुर्ब्रह्मा लोकानां हितकाम्यया ॥ १२.३४९.९१ ॥
Então, vendo aquele deus de poder imensurável com cabeça de cavalo, Brahmā, senhor criador dos mundos, desejando o bem dos mundos,
12.349.92
मूर्ध्ना प्रणम्य वरदं तस्थौ प्राञ्जलिरग्रतः ।
स परिष्वज्य देवेन वचनं श्रावितस्तदा ॥ १२.३४९.९२ ॥
Inclinando a cabeça diante do concedente de dádivas, ficou diante dele de mãos juntas. Então o deus o abraçou e lhe dirigiu estas palavras.
12.349.93
भगवानुवाच ।
लोककार्यगतीः सर्वास्त्वं चिन्तय यथाविधि।
धाता त्वं सर्वभूतानां त्वं प्रभुर्जगतो गुरुः ।
त्वय्यावेशितभारोऽहं धृतिं प्राप्स्याम्यथाञ्जसा ॥ १२.३४९.९३ ॥
O Bem-aventurado disse: Considera todos os cursos dos assuntos do mundo segundo a regra. Tu és o estabelecedor de todos os seres, és o senhor e o mestre do mundo. Tendo colocado sobre ti este fardo, logo alcançarei a serenidade.
12.349.94
यदा च सुरकार्यं ते अविषह्यं भविष्यति ।
प्रादुर्भावं गमिष्यामि तदात्मज्ञानदैशिकः ॥ १२.३४९.९४ ॥
E quando a tarefa dos deuses se tornar insuportável para ti, irei manifestar-me como o mestre que ensina o conhecimento do eu.
12.349.95
एवमुक्त्वा हयशिरास्तत्रैवान्तरधीयत ।
तेनानुशिष्टो ब्रह्मापि स्वं लोकमचिराद्गतः ॥ १२.३४९.९५ ॥
Tendo falado assim, aquele de cabeça de cavalo desapareceu ali mesmo. Instruído por ele, também Brahmā logo partiu para o seu próprio mundo.
12.349.96
एवमेष महाभागः पद्मनाभः सनातनः ।
यज्ञेष्वग्रहरः प्रोक्तो यज्ञधारी च नित्यदा ॥ १२.३४९.९६ ॥
Assim, este bem-aventurado, o eterno de umbigo de lótus, é proclamado o primeiro a receber as oferendas nos sacrifícios, e é sempre o portador do sacrifício.
12.349.97
निवृत्तिं चास्थितो धर्मं गतिमक्षयधर्मिणाम् ।
प्रवृत्तिधर्मान्विदधे कृत्वा लोकस्य चित्रताम् ॥ १२.३४९.९७ ॥
Estabelecido na renúncia, ele é o caminho dos que possuem dharma imperecível; tendo feito a variedade do mundo, ordenou os dharmas da ação.
12.349.98
स आदिः स मध्यः स चान्तः प्रजानां ।
स धाता स धेयं स कर्ता स कार्यम्।
युगान्ते प्रसुप्तः सुसंक्षिप्य लोकान् ।
युगादौ प्रबुद्धो जगद्ध्युत्ससर्ज ॥ १२.३४९.९८ ॥
Ele é o começo, ele é o meio e ele é o fim dos seres. Ele é o sustentador, o objeto de meditação, o agente e a ação. No fim de uma era ele dorme e recolhe os mundos; no início de uma era ele desperta e lança o mundo.
12.349.99
तस्मै नमध्वं देवाय निर्गुणाय महात्मने ।
अजाय विश्वरूपाय धाम्ने सर्वदिवौकसाम् ॥ १२.३४९.९९ ॥
Curvai-vos diante daquele deus, sem qualidades, de grande alma, não nascido, de forma universal, morada de todos os habitantes do céu.
12.349.100
महाभूताधिपतये रुद्राणां पतये तथा ।
आदित्यपतये चैव वसूनां पतये तथा ॥ १२.३४९.१०० ॥
Ao senhor dos grandes elementos, ao senhor dos Rudras, igualmente ao senhor dos Ādityas e ao senhor dos Vasus.
12.349.101
अश्विभ्यां पतये चैव मरुतां पतये तथा ।
वेदयज्ञाधिपतये वेदाङ्गपतयेऽपि च ॥ १२.३४९.१०१ ॥
Ao senhor dos dois Aśvin, ao senhor dos Maruts, igualmente ao senhor do Veda e do sacrifício, e também ao senhor dos membros do Veda.
12.349.102
समुद्रावसिने नित्यं हरये मुञ्जकेशिने ।
शान्ताय सर्वभूतानां मोक्षधर्मानुभाषिणे ॥ १२.३४९.१०२ ॥
A Hari, que habita sempre no oceano, o de cabelos emaranhados como capim muñja, o pacífico, que ensina a todos os seres o dharma da libertação.
12.349.103
तपसां तेजसां चैव पतये यशसामपि ।
वचसां पतये नित्यं सरितां पतये तथा ॥ १२.३४९.१०३ ॥
Ele é o senhor das austeridades, dos esplendores e também das glórias; sempre o senhor das palavras; e igualmente o senhor dos rios.
12.349.104
कपर्दिने वराहाय एकशृङ्गाय धीमते ।
विवस्वतेऽश्वशिरसे चतुर्मूर्तिधृते सदा।
सूक्ष्माय ज्ञानदृश्याय अजरायाक्षयाय च ॥ १२.३४९.१०४ ॥
Ao de cabelos emaranhados, ao javali, ao de um só chifre, ao sábio, a Vivasvān, ao de cabeça de cavalo, que sempre porta quatro formas, ao sutil, ao visto pelo conhecimento, ao não envelhecido e ao imperecível.
12.349.105
एष देवः संचरति सर्वत्र गतिरव्ययः ।
एष चैतत्परं ब्रह्म ज्ञेयो विज्ञानचक्षुषा ॥ १२.३४९.१०५ ॥
Este deus move-se por toda parte; ele é o destino imperecível. E ele é esse Brahman supremo, a ser conhecido pelo olho do conhecimento superior.
12.349.106
एवमेतत्पुरा दृष्टं मया वै ज्ञानचक्षुषा ।
कथितं तच्च वै सर्वं मया पृष्टेन तत्त्वतः ॥ १२.३४९.१०६ ॥
Assim isto foi visto por mim outrora com o olho do conhecimento; e quando me perguntaram, contei tudo conforme a verdade.
12.349.107
क्रियतां मद्वचः शिष्याः सेव्यतां हरिरीश्वरः ।
गीयतां वेदशब्दैश्च पूज्यतां च यथाविधि ॥ १२.३४९.१०७ ॥
Façam o que digo, ó discípulos: sirvam Hari, o Senhor; cantem-no com as palavras do Veda; adorem-no segundo a regra.
12.349.108
इत्युक्तास्तु वयं तेन वेदव्यासेन धीमता ।
सर्वे शिष्या सुतश्चास्य शुकः परमधर्मवित् ॥ १२.३४९.१०८ ॥
Assim fomos falados pelo sábio Veda-Vyāsa: todos nós, seus discípulos, e seu filho Śuka, conhecedor do dharma supremo.
12.349.109
स चास्माकमुपाध्यायः सहास्माभिर्विशांपते ।
चतुर्वेदोद्गताभिस्तमृग्भिः समभितुष्टुवे ॥ १२.३४९.१०९ ॥
Ele, nosso mestre, estava conosco, ó rei; e com os versos surgidos dos quatro Vedas o louvamos plenamente.
12.349.110
एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
एवं मेऽकथयद्राजन्पुरा द्वैपायनो गुरुः ॥ १२.३४९.११० ॥
Tudo isso que me perguntas já te foi contado. Assim, ó rei, outrora meu mestre Dvaipāyana me contou.
12.349.111
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्चैनं परिकीर्तयेत् ।
नमो भगवते कृत्वा समाहितमतिर्नरः ॥ १२.३४९.१११ ॥
O homem que sempre ouve isto, e que o recita, tendo prestado homenagem ao Bem-Aventurado, com a mente concentrada—
12.349.112
भवत्यरोगो मतिमान्बलरूपसमन्वितः ।
आतुरो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् ॥ १२.३४९.११२ ॥
Torna-se livre de doença, sábio, dotado de força e beleza. O enfermo é libertado da doença; o preso é solto de suas amarras.
12.349.113
कामकामी लभेत्कामं दीर्घं चायुरवाप्नुयात् ।
ब्राह्मणः सर्ववेदी स्यात्क्षत्रियो विजयी भवेत् ॥ १२.३४९.११३ ॥
Quem deseja obtenha o que deseja e alcance longa vida. Que o brâmane se torne conhecedor de todos os Vedas; que o kṣatriya se torne vitorioso.
12.349.114
वैश्यो विपुललाभः स्याच्छूद्रः सुखमवाप्नुयात् ।
अपुत्रो लभते पुत्रं कन्या चैवेप्सितं पतिम् ॥ १२.३४९.११४ ॥
Que o vaiśya tenha grande lucro, e o śūdra alcance a felicidade. O sem filhos obtém um filho, e a donzela obtém o marido que deseja.
12.349.115
लग्नगर्भा विमुच्येत गर्भिणी जनयेत्सुतम् ।
बन्ध्या प्रसवमाप्नोति पुत्रपौत्रसमृद्धिमत् ॥ १२.३४९.११५ ॥
Que a mulher cuja gravidez está detida seja libertada, e que a grávida dê à luz um filho. Que a estéril obtenha o parto, rica em prosperidade de filhos e netos.
12.349.116
क्षेमेण गच्छेदध्वानमिदं यः पठते पथि ।
यो यं कामं कामयते स तमाप्नोति च ध्रुवम् ॥ १२.३४९.११६ ॥
Quem recitar isto no caminho percorrerá a estrada em segurança. Quem deseja qualquer desejo, certamente o obtém.
12.349.117
इदं महर्षेर्वचनं विनिश्चितं ।
महात्मनः पुरुषवरस्य कीर्तितम्।
समागमं चर्षिदिवौकसामिमं ।
निशम्य भक्ताः सुसुखं लभन्ते ॥ १२.३४९.११७ ॥
Esta palavra do grande sábio é certa, proclamada pelo magnânimo, o melhor dos homens. Ao ouvir este encontro de sábios e deuses, os devotos obtêm grande felicidade.