மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.351
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.351.1
अग्नीषोमौ कथं पूर्वमेकयोनी प्रवर्तितौ ।
एष मे संशयो जातस्तं छिन्धि मधुसूदन ॥ १२.३५१.१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: அக்னியும் சோமனும் முன்பு ஒரே மூலத்திலிருந்து எவ்வாறு தோன்றினர்? இந்த ஐயம் எனக்கு எழுந்துள்ளது; ஓ மதுசூதனா, அதை அறுத்துவிடு.
12.351.2
श्रीभगवानुवाच ।
हन्त ते वर्तयिष्यामि पुराणं पाण्डुनन्दन ।
आत्मतेजोद्भवं पार्थ शृणुष्वैकमना मम ॥ १२.३५१.२ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: சரி, ஓ பாண்டுவின் மகனே, தன் சொந்த தேஜஸிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பழைய வரலாற்றை உனக்கு விவரிப்பேன்; ஓ பார்த்தா, ஒருமித்த மனத்துடன் என்னிடம் கேள்.
12.351.3
सम्प्रक्षालनकालेऽतिक्रान्ते चतुर्थे युगसहस्रान्ते ।
अव्यक्ते सर्वभूतप्रलये स्थावरजङ्गमे
ज्योतिर्धरणिवायुरहितेऽन्धे तमसि जलैकार्णवे लोके ।
तम इत्येवाभिभूतेऽसञ्ज्ञकेऽद्वितीये प्रतिष्ठिते
नैव रात्र्यां न दिवसे न सति नासति न व्यक्ते नाव्यक्ते व्यवस्थिते ।
एतस्यामवस्थायां नारायणगुणाश्रयादक्षयादजरादनिन्द्रियादग्राह्यादसम्भवात्सत्यादहिंस्राल्ललामाद्विविधप्रवृत्तिविशेषात्
अक्षयादजरामरादमूर्तितः सर्वव्यापिनः सर्वकर्तुः ।
शाश्वतात्तमसः पुरुषः प्रादुर्भूतो हरिरव्ययः ॥ १२.३५१.३ ॥
ஆயிரம் யுகங்கள் முடிந்த நான்காம் பிரளயக் காலத்தில், அனைத்து உயிர்களும் அவ்யக்தத்தில் ஒடுங்கிய அந்த நிலையில், ஒளி, பூமி, காற்று இல்லாத, இருளும் ஒரே நீர்ப்பெருங்கடலுமான உலகில், பெயரற்ற, இரண்டற்ற நிலையில், இரவும் பகலும், சத்தும் அசத்தும், வ்யக்தமும் அவ்யக்தமும் இல்லாதிருந்த அந்நிலையில், நாராயணனின் குணங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட, அழியாத, முதுமையற்ற, புலன்களற்ற, அறியப்படாத, பிறப்பற்ற, உண்மையான, அஹிம்சை கொண்ட, மங்களமான, அழியாத, அமரத்துவமான, உருவமற்ற, எங்கும் வியாபித்த, அனைத்தையும் செய்யும் நித்தியமான இருளிலிருந்து, அழியாத ஹரியாகிய புருஷன் தோன்றினார்.
12.351.4
निदर्शनमपि ह्यत्र भवति ।
नासीदहो न रात्रिरासीत्
न सदासीन्नासदासीत् ।
तम एव पुरस्तादभवद्विश्वरूपम्
सा विश्वस्य जननीत्येवमस्यार्थोऽनुभाष्यते ॥ १२.३५१.४ ॥
இங்கு இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டும் உண்டு. ஆ! அப்போது இருக்கவில்லை, இரவும் இருக்கவில்லை, சத்தும் இருக்கவில்லை, அசத்தும் இருக்கவில்லை; முன்பு இருளே விஸ்வரூபமாகத் தோன்றியது. அதுவே உலகின் தாய் எனப்படுகிறது—இவ்வாறு இதன் பொருள் விளக்கப்படுகிறது.
12.351.5
तस्येदानीं तमःसम्भवस्य पुरुषस्य पद्मयोनेर्ब्रह्मणः प्रादुर्भावे स पुरुषः प्रजाः सिसृक्षमाणो नेत्राभ्यामग्नीषोमौ ससर्ज ।
ततो भूतसर्गे प्रवृत्ते प्रजाक्रमवशाद्ब्रह्मक्षत्रमुपातिष्ठत्
यः सोमस्तद्ब्रह्म यद्ब्रह्म ते ब्राह्मणाः ।
योऽग्निस्तत्क्षत्रं क्षत्राद्ब्रह्म बलवत्तरम्
कस्मादिति लोकप्रत्यक्षगुणमेतत्तद्यथा ।
ब्राह्मणेभ्यः परं भूतं नोत्पन्नपूर्वम्
दीप्यमानेऽग्नौ जुहोतीति कृत्वा ब्रवीमि ।
भूतसर्गः कृतो ब्रह्मणा भूतानि च प्रतिष्ठाप्य त्रैलोक्यं
धार्यत इति ॥ १२.३५१.५ ॥
அப்போது தமஸிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் புருஷன், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் தோற்றத்தில், உயிர்களைப் படைக்க விரும்பி தன் கண்களிலிருந்து அக்னியையும் சோமனையும் படைத்தான். பின்னர் உயிர்ப் படைப்பு தொடங்கியபோது, உயிர்களின் வரிசைக்கேற்ப பிரம்மமும் க்ஷத்திரமும் தோன்றின். எது சோமனோ அதுவே பிரம்மம்; எது பிரம்மமோ அவர்களே பிராமணர்கள். எது அக்னியோ அதுவே க்ஷத்திரம்; ஆனால் க்ஷத்திரத்தை விட பிரம்மம் வலிமையானது. ஏன் எனில், இது உலகில் கண்கூடான குணம். பிராமணர்களை விட உயர்ந்த உயிர் முன்பு தோன்றவில்லை. எரியும் அக்னியில் அவர்கள் ஆஹுதி அளிக்கிறார்கள் என்பதால் இதைச் சொல்கிறேன். பிரம்மாவால் உயிர்ப் படைப்பு செய்யப்பட்டது; உயிர்களை நிலைநிறுத்தி மூன்று உலகங்களும் தாங்கப்படுகின்றன.
12.351.6
मन्त्रवादोऽपि हि भवति ।
त्वमग्ने यज्ञानां होता विश्वेषाम्
हितो देवेभिर्मानुषे जने इति ।
निदर्शनं चात्र भवति
विश्वेषामग्ने यज्ञानां होतेति ।
हितो देवैर्मानुषैर्जगत इति
अग्निर्हि यज्ञानां होता कर्ता ।
स चाग्निर्ब्रह्म ॥ १२.३५१.६ ॥
இதுவும் மந்திரக் கூற்றாகும். "அக்னியே, நீ அனைத்து யாகங்களின் ஹோதா; தேவர்களால் மனிதர்களிடையே நிறுவப்பட்டவன்." இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டும் உண்டு: "அக்னியே, அனைத்து யாகங்களின் ஹோதா." "தேவர்களாலும் மனிதர்களாலும் உலகிற்காக நிறுவப்பட்டவன்." அக்னியே யாகங்களின் ஹோதாவும் செய்பவனும்; அந்த அக்னி பிரம்மமே.
12.351.7
न ह्यृते मन्त्राद्धवनमस्ति ।
न विना पुरुषं तपः सम्भवति
हविर्मन्त्राणां सम्पूजा विद्यते देवमनुष्याणामनेन त्वं होतेति नियुक्तः ।
ये च मानुषा होत्राधिकारास्ते च
ब्राह्मणस्य हि याजनं विधीयते न क्षत्रवैश्ययोर्द्विजात्योः ।
तस्माद्ब्राह्मणा ह्यग्निभूता यज्ञानुद्वहन्ति
यज्ञा देवांस्तर्पयन्ति देवाः पृथिवीं भावयन्ति ॥ १२.३५१.७ ॥
மந்திரமின்றி ஹோமம் இல்லை; புருஷன் இன்றித் தவம் தோன்றாது. ஹவிசும் மந்திரங்களும் தேவர்களிலும் மனிதர்களிலும் மதிக்கப்படுகின்றன; "நீ ஹோதா" என்று இதனால் நீ நியமிக்கப்பட்டாய். ஹோதாவின் அதிகாரம் கொண்ட மனிதர்களும் அவ்வாறே. யாகம் செய்வது பிராமணனுக்கே விதிக்கப்பட்டது; க்ஷத்திரியருக்கும் வைசியருக்கும் அல்ல. ஆகவே பிராமணர்கள் அக்னி வடிவினராய் யாகங்களைச் சுமக்கிறார்கள்; யாகங்கள் தேவர்களை மகிழ்விக்கின்றன; தேவர்கள் பூமியைப் பேணுகின்றனர்.
12.351.8
शतपथे हि ब्राह्मणं भवति ।
अग्नौ समिद्धे स जुहोति यो विद्वान्ब्राह्मणमुखे दानाहुतिं जुहोति
एवमप्यग्निभूता ब्राह्मणा विद्वांसोऽग्निं भावयन्ति ।
अग्निर्विष्णुः सर्वभूतान्यनुप्रविश्य प्राणान्धारयति
अपि चात्र सनत्कुमारगीताः श्लोका भवन्ति ॥ १२.३५१.८ ॥
சதபதத்தில் ஒரு பிராமண வாக்கியம் உள்ளது. நன்கு எரிந்த நெருப்பில் எவன் ஆகுதி செய்கிறானோ, அறிந்த பிராமணரின் வாயில் தானமாகிய ஆகுதியை எவன் செலுத்துகிறானோ, அவ்வாறே அக்னிமயமான அறிஞர் பிராமணர்கள் அக்னியை வளர்க்கிறார்கள். அக்னியே விஷ்ணு; அவர் எல்லா உயிர்களிலும் புகுந்து பிராணன்களைத் தாங்குகிறார். இங்கு சனத்குமாரர் பாடிய சுலோகங்களும் உள்ளன.
12.351.9
विश्वं ब्रह्मासृजत्पूर्वं सर्वादिर्निरवस्करम् ।
ब्रह्मघोषैर्दिवं तिष्ठन्त्यमरा ब्रह्मयोनयः ॥ १२.३५१.९ ॥
முதலில் பிரம்மம் உலகைப் படைத்தது; அது அனைத்துக்கும் ஆதியும் மாசற்றதுமானது. பிரம்ம ஒலிகளால் அழியாத தேவர்கள் சொர்க்கத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்; பிரம்மமே அவர்களின் மூலம்.
12.351.10
ब्राह्मणानां मतिर्वाक्यं कर्म श्रद्धा तपांसि च ।
धारयन्ति महीं द्यां च शैत्याद्वार्यमृतं यथा ॥ १२.३५१.१० ॥
பிராமணர்களின் அறிவு, சொல், கர்மம், சிரத்தை, தவங்கள் ஆகியவை பூமியையும் சொர்க்கத்தையும் தாங்குகின்றன; குளிர்ச்சியால் நீர் அமிர்தம் போல.
12.351.11
नास्ति सत्यात्परो धर्मो नास्ति मातृसमो गुरुः ।
ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति प्रेत्य चेह च भूतये ॥ १२.३५१.११ ॥
சத்தியத்தை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; தாயைப் போன்ற குரு இல்லை. பிராமணர்களை விட உயர்ந்தவர் இல்லை; அவர்கள் மறுமையிலும் இம்மையிலும் நலனுக்குக் காரணமானவர்கள்.
12.351.12
नैषामुक्षा वर्धते नोत वाहा न गर्गरो मथ्यते सम्प्रदाने ।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति येषां राष्ट्रे ब्राह्मणा वृत्तिहीनाः ॥ १२.३५१.१२ ॥
எந்த அரசில் வாழ்க்கை வசதியற்ற பிராமணர்கள் உள்ளனரோ, அவர்களிடம் காளைகளும் வண்டிகளும் பெருகுவதில்லை; தானம் கொடுக்கும் சமயத்தில் மத்து கடையப்படுவதில்லை; அவர்கள் வீழ்ச்சியடைந்து கொள்ளையர்களாக ஆகின்றனர்.
12.351.13
वेदपुराणेतिहासप्रामाण्यान्नारायणमुखोद्गताः सर्वात्मानः सर्वकर्तारः सर्वभावनाश्च ब्राह्मणाः ।
वाक्समकालं हि तस्य देवस्य वरप्रदस्य ब्राह्मणाः प्रथमं प्रादुर्भूता ब्राह्मणेभ्यश्च शेषा वर्णाः प्रादुर्भूताः
इत्थं च सुरासुरविशिष्टा ब्राह्मणा यदा मया ब्रह्मभूतेन पुरा ।
स्वयमेवोत्पादिताः सुरासुरमहर्षयो भूतविशेषाः स्थापिता निगृहीताश्च ॥ १२.३५१.१३ ॥
வேதம், புராணம், இதிகாசங்களின் அதிகாரத்தால், நாராயணனின் வாயிலிருந்து தோன்றிய பிராமணர்கள் அனைவரின் ஆன்மாவும், அனைவரையும் செய்பவர்களும், அனைவரையும் காப்பவர்களும் ஆவர். வரமளிக்கும் அந்த தேவனின் வாக்குடன் முதலில் பிராமணர்கள் தோன்றினர்; பிராமணர்களிடமிருந்து ஏனைய வர்ணங்கள் தோன்றின. இவ்வாறு முன்பு பிரம்மமாகிய நான் சுர-அசுரர்களில் சிறந்த பிராமணர்களையும், சுர-அசுர மகரிஷிகளையும், சிறப்பு உயிரினங்களையும் தானாகவே உருவாக்கி நிலைநிறுத்தி அடக்கினேன்.
12.351.14
अहल्याधर्षणनिमित्तं हि गौतमाद्धरिश्मश्रुतामिन्द्रः प्राप्तः ।
कौशिकनिमित्तं चेन्द्रो मुष्कवियोगं मेषवृषणत्वं चावाप
अश्विनोर्ग्रहप्रतिषेधोद्यतवज्रस्य पुरंदरस्य च्यवनेन स्तम्भितो बाहुः ।
क्रतुवधप्राप्तमन्युना च दक्षेण भूयस्तपसा चात्मानं संयोज्य नेत्राकृतिरन्या ललाटे रुद्रस्योत्पादिता ॥ १२.३५१.१४ ॥
அகல்யையை வன்புணர்ந்ததால் கௌதமரின் சாபத்தால் இந்திரனுக்குப் பொன்னிறத் தாடி உண்டானது. கௌசிகரின் காரணமாக இந்திரன் தன் விதைப்பைகளை இழந்து ஆட்டுக்கடாவின் விதைப்பைகளைப் பெற்றான். அஸ்வினிகளுக்கு கிண்ணம் மறுத்தபோது வஜ்ரத்தை ஓங்கிய புரந்தரனின் கையை சியவனர் முடக்கினார். யாகம் அழிந்ததால் சினம்கொண்ட தக்ஷன், மீண்டும் தவத்தால் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு, ருத்ரனின் நெற்றியில் வேறொரு கண்ணின் வடிவை உண்டாக்கினார்.
12.351.15
त्रिपुरवधार्थं दीक्षामभ्युपगतस्य रुद्रस्योशनसा शिरसो जटा उत्कृत्य प्रयुक्ताः ।
ततः प्रादुर्भूता भुजगाः
तैरस्य भुजगैः पीड्यमानः कण्ठो नीलतामुपनीतः ।
पूर्वे च मन्वन्तरे स्वायम्भुवे नारायणहस्तबन्धग्रहणान्नीलकण्ठत्वमेव वा ॥ १२.३५१.१५ ॥
திரிபுர அழிவுக்காக தீட்சை மேற்கொண்ட ருத்ரனின் தலையிலிருந்த சடைகளை உசனஸ் வெட்டி பயன்படுத்தினார். அவற்றிலிருந்து பாம்புகள் தோன்றின. அந்தப் பாம்புகளால் வருத்தப்பட்ட ருத்ரனின் கழுத்து நீல நிறமானது. அல்லது முன் மன்வந்தரமான சுவாயம்பு காலத்தில் நாராயணனின் கையைப் பிடித்துக் கட்டியதாலேயே அவருக்கு நீலகண்டத்தன்மை உண்டானது.
12.351.16
अमृतोत्पादने पुरश्चरणतामुपगतस्याङ्गिरसो बृहस्पतेरुपस्पृशतो न प्रसादं गतवत्यः किलापः ।
अथ बृहस्पतिरपां चुक्रोध
यस्मान्ममोपस्पृशतः कलुषीभूता न प्रसादमुपगतास्तस्मादद्यप्रभृति झषमकरमत्स्यकच्छपजन्तुसङ्कीर्णाः कलुषीभवतेति ।
तदाप्रभृत्यापो यादोभिः सङ्कीर्णाः संवृत्ताः ॥ १२.३५१.१६ ॥
அமுதம் கடையும்போது புரச்சரணம் செய்த ஆங்கிரஸ பிருஹஸ்பதியைத் தொட்டபோதும் நீர் உண்மையில் அருளைப் பெறவில்லை. அப்போது பிருஹஸ்பதி நீரின்மீது சினந்தார்: 'என்னைத் தொட்டபோது நீங்கள் கலங்கி அருள் பெறவில்லையாதலால், இன்று முதல் மீன், முதலை, மத்சியம், ஆமை போன்ற உயிரினங்களால் நிறைந்து கலங்குவீர்களாக' என்று. அன்றுமுதல் நீர் நீர்வாழ் உயிரினங்களால் நிறைந்ததாயிற்று.
12.351.17
विश्वरूपो वै त्वाष्ट्रः पुरोहितो देवानामासीत्स्वस्रीयोऽसुराणाम् ।
स प्रत्यक्षं देवेभ्यो भागमददत्परोक्षमसुरेभ्यः ॥ १२.३५१.१७ ॥
விஸ்வரூபன், த்வஷ்டாவின் மகன், தேவர்களின் புரோகிதராக இருந்தான்; அசுரர்களுக்கு அவன் சகோதரி மகன். அவன் வெளிப்படையாக தேவர்களுக்கும், மறைவாக அசுரர்களுக்கும் பங்கு கொடுத்தான்.
12.351.18
अथ हिरण्यकशिपुं पुरस्कृत्य विश्वरूपमातरं स्वसारमसुरा वरमयाचन्त ।
हे स्वसरयं ते पुत्रस्त्वाष्ट्रो विश्वरूपस्त्रिशिरा देवानां पुरोहितः प्रत्यक्षं देवेभ्यो भागमददत्परोक्षमस्माकम्
ततो देवा वर्धन्ते वयं क्षीयामः ।
तदेनं त्वं वारयितुमर्हसि तथा यथास्मान्भजेदिति ॥ १२.३५१.१८ ॥
பின்னர் அசுரர்கள் ஹிரண்யகசிபுவை முன்னிறுத்தி, விஸ்வரூபனின் தாயும் தங்கையுமான அவளிடம் வரம் கேட்டனர். ஓ சகோதரி, உன் மகன் த்வஷ்டாவின் மகன் விஸ்வரூபன், மூன்று தலைகள் கொண்டவன், தேவர்களின் புரோகிதன்; அவன் தேவர்களுக்கு வெளிப்படையாகவும் நமக்கு மறைவாகவும் பங்கு கொடுக்கிறான். அதனால் தேவர்கள் வளர்கின்றனர், நாம் குன்றுகிறோம். எனவே அவனைத் தடுக்க வேண்டும், அவன் நமக்கும் பங்களிக்கும்படி.
12.351.19
अथ विश्वरूपं नन्दनवनमुपगतं मातोवाच ।
पुत्र किं परपक्षवर्धनस्त्वं मातुलपक्षं नाशयसि
नार्हस्येवं कर्तुमिति ।
स विश्वरूपो मातुर्वाक्यमनतिक्रमणीयमिति मत्वा सम्पूज्य हिरण्यकशिपुमगात् ॥ १२.३५१.१९ ॥
பின்னர் நந்தன வனத்தை அடைந்த விஸ்வரூபனிடம் தாய் கூறினாள்: மகனே, எதிரிப் பக்கத்தை ஏன் வளர்க்கிறாய்? உன் மாமன் பக்கத்தை அழிக்கிறாய். இவ்வாறு செய்வது உனக்குத் தகாது. விஸ்வரூபன் தாயின் சொல்லை மீற முடியாதது என்று கருதி, அவளை மதித்து ஹிரண்யகசிபுவிடம் சென்றான்.
12.351.20
हैरण्यगर्भाच्च वसिष्ठाद्धिरण्यकशिपुः शापं प्राप्तवान् ।
यस्मात्त्वयान्यो वृतो होता तस्मादसमाप्तयज्ञस्त्वमपूर्वात्सत्त्वजाताद्वधं प्राप्स्यसीति
तच्छापदानाद्धिरण्यकशिपुः प्राप्तवान्वधम् ॥ १२.३५१.२० ॥
ஹிரண்யகர்ப்பர் மற்றும் வசிஷ்டரிடமிருந்து ஹிரண்யகசிபு சாபம் பெற்றான். நீ மற்றொருவனை ஹோதாவாகத் தேர்ந்ததால், உன் யாகம் முழுமையடையாது; முன் அறியப்படாத ஓர் உயிரினத்தால் நீ மரணம் அடைவாய் என்று அது கூறியது. அந்தச் சாபத்தின் விளைவாகவே ஹிரண்யகசிபு மரணம் அடைந்தான்.
12.351.21
विश्वरूपो मातृपक्षवर्धनोऽत्यर्थं तपस्यभवत् ।
तस्य व्रतभङ्गार्थमिन्द्रो बह्वीः श्रीमत्योऽप्सरसो नियुयोज
ताश्च दृष्ट्वा मनः क्षुभितं तस्याभवत्तासु चाप्सरःसु नचिरादेव सक्तोऽभवत् ।
सक्तं चैनं ज्ञात्वाप्सरस ऊचुर्गच्छामहे वयं यथागतमिति ॥ १२.३५१.२१ ॥
தாய்வழி உறவினரை வளர்ப்பவனான விஸ்வரூபன் மிகக் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான். அவன் விரதத்தைக் குலைக்க இந்திரன் பல ஒளிமிகு அப்சரஸ்களை அனுப்பினான். அவர்களைக் கண்டு அவன் மனம் கலங்கியது; சிறிது நேரத்தில் அவன் அவர்களில் பற்றுக்கொண்டான். அவன் பற்றுக்கொண்டதை அறிந்த அப்சரஸ்கள், "நாங்கள் வந்தவாறே திரும்புவோம்" என்றனர்.
12.351.22
क्व गमिष्यथ आस्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यतीति ।
तास्तमब्रुवन्
वयं देवस्त्रियोऽप्सरस इन्द्रं वरदं पुरा प्रभविष्णुं वृणीमह इति ॥ १२.३५१.२२ ॥
"எங்கே செல்வீர்கள்? சற்று தங்குங்கள்; என்னுடன் உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்." அதற்கு அவர்கள் அவனிடம், "நாங்கள் தேவ-மகளிரான அப்சரஸ்கள்; முன்பு வரம் அளிப்பவரும் வல்லமை மிக்கவருமான இந்திரனை எங்கள் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தோம்" என்றனர்.
12.351.23
अथ ता विश्वरूपोऽब्रवीदद्यैव सेन्द्रा देवा न भविष्यन्तीति ।
ततो मन्त्राञ्जजाप
तैर्मन्त्रैः प्रावर्धत त्रिशिराः ।
एकेनास्येन सर्वलोकेषु द्विजैः क्रियावद्भिर्यज्ञेषु सुहुतं सोमं पपावेकेनाप एकेन सेन्द्रान्देवान्
अथेन्द्रस्तं विवर्धमानं सोमपानाप्यायितसर्वगात्रं दृष्ट्वा चिन्तामापेदे ॥ १२.३५१.२३ ॥
பின்னர் விஸ்வரூபன் அவர்களிடம் கூறினான், "இன்றே இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் இல்லாமல் போவார்கள்." பின் அவன் மந்திரங்களை ஜபித்தான். அந்த மந்திரங்களால் மூன்று தலைகள் கொண்டவன் வளர்ந்தான். ஒரு முகத்தால் எல்லா உலகங்களிலும், யாகங்களில் சடங்கு செய்யும் துவிஜர்களால் நன்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சோமத்தை அருந்தினான், ஒன்றால் நீரை அருந்தினான், ஒன்றால் இந்திரனுடன் தேவர்களையும். பின் சோமபானத்தால் எல்லா அவயவங்களும் வளர்ந்து பெருகியவனைக் கண்டு இந்திரன் கவலை கொண்டான்.
12.351.24
देवाश्च ते सहेन्द्रेण ब्रह्माणमभिजग्मुरूचुश्च ।
विश्वरूपेण सर्वयज्ञेषु सुहुतः सोमः पीयते
वयमभागाः संवृत्ताः ।
असुरपक्षो वर्धते वयं क्षीयामः
तदर्हसि नो विधातुं श्रेयो यदनन्तरमिति ॥ १२.३५१.२४ ॥
தேவர்கள் இந்திரனுடன் பிரம்மாவிடம் சென்று கூறினர், "விஸ்வரூபனால் எல்லா யாகங்களிலும் நன்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சோமம் அருந்தப்படுகிறது; நாங்கள் பங்கற்றவர்களாகிவிட்டோம். அசுரர் பக்கம் வளர்கிறது, நாங்கள் குறைகிறோம். ஆகையால் இதற்குப் பின் நடக்க வேண்டிய நன்மையை எங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்யுங்கள்."
12.351.25
तान्ब्रह्मोवाच ऋषिर्भार्गवस्तपस्तप्यते दधीचः ।
स याच्यतां वरं यथा कलेवरं जह्यात्
तस्यास्थिभिर्वज्रं क्रियतामिति ॥ १२.३५१.२५ ॥
பிரம்மா அவர்களிடம் கூறினார், "பார்கவ முனிவர் தததீசர் தவம் செய்கிறார். அவரிடம் வரம் கேட்கப்படட்டும், அவர் தம் உடலைத் துறக்கட்டும், அவருடைய எலும்புகளால் வஜ்ரம் செய்யப்படட்டும் என்று."
12.351.26
देवास्तत्रागच्छन्यत्र दधीचो भगवानृषिस्तपस्तेपे ।
सेन्द्रा देवास्तमभिगम्योचुर्भगवंस्तपसः कुशलमविघ्नं चेति
तान्दधीच उवाच स्वागतं भवद्भ्यः किं क्रियताम् ।
यद्वक्ष्यथ तत्करिष्यामीति
ते तमब्रुवञ्शरीरपरित्यागं लोकहितार्थं भगवान्कर्तुमर्हतीति ।
अथ दधीचस्तथैवाविमनाः सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं
समाधाय शरीरपरित्यागं चकार ॥ १२.३५१.२६ ॥
தேவர்கள் தவம் செய்துகொண்டிருந்த பகவான் ரிஷி தததீசர் இருந்த இடத்திற்கு வந்தனர். இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அவரை அணுகி, "பகவானே, தங்கள் தவம் நலமாகவும் இடையூறின்றியும் நடைபெறுகிறதா?" என்று கேட்டனர். தததீசர் அவர்களிடம், "உங்களுக்கு வரவேற்பு. என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் எதைச் சொன்னாலும் அதைச் செய்வேன்" என்றார். அவர்கள் அவரிடம், "லோகநன்மைக்காக பகவான் தம் உடலைத் துறக்கத் தகுந்தவர்" என்றனர். பின்னர் தததீசர் அதே மனஅமைதியுடன், சுகதுக்கங்களில் சமமாக, மகாயோகியாக, தன்னை ஒருமுகப்படுத்தி உடலைத் துறந்தார்.
12.351.28
तस्य परमात्मन्यवसृते तान्यस्थीनि धाता सङ्गृह्य वज्रमकरोत् ।
तेन वज्रेणाभेद्येनाप्रधृष्येण ब्रह्मास्थिसम्भूतेन विष्णुप्रविष्टेनेन्द्रो विश्वरूपं जघान
शिरसां चास्य छेदनमकरोत् ।
तस्मादनन्तरं विश्वरूपगात्रमथनसम्भवं त्वष्ट्रोत्पादितमेवारिं वृत्रमिन्द्रो जघान
तस्यां द्वैधीभूतायां ब्रह्मवध्यायां भयादिन्द्रो देवराज्यं परित्यज्य अप्सु सम्भवां शीतलां मानससरोगतां नलिनीं प्रपेदे ।
तत्र चैश्वर्ययोगादणुमात्रो भूत्वा बिसग्रन्थिं प्रविवेश ॥ १२.३५१.२८ ॥
அவர் பரமாத்மாவில் லயித்தபோது, தாதா அந்த எலும்புகளை ஒன்று சேர்த்து வஜ்ராயுதத்தை உருவாக்கினார். பிரம்ம ரிஷியின் எலும்புகளிலிருந்து பிறந்ததும், விஷ்ணு புகுந்ததும், அழிக்க முடியாததும், வெல்ல முடியாததுமான அந்த வஜ்ராயுதத்தால் இந்திரன் விஸ்வரூபனைக் கொன்று அவனுடைய தலைகளையும் வெட்டினான். அதன் பின் விஸ்வரூபனின் உடலைக் கடைந்ததில் பிறந்த, த்வஷ்டாவால் உருவாக்கப்பட்ட விருத்திரனையும் இந்திரன் கொன்றான். பிரம்மஹத்தி பாவம் இரண்டாகப் பிளந்ததும், பயத்தால் இந்திரன் தேவராஜ்ஜியத்தைத் துறந்து, நீரில் பிறந்த குளிர்ந்த மானச சரோவரத்தின் தாமரைத் தண்டுக்குச் சென்றான். அங்கே தன் ஐஸ்வரிய யோக சக்தியால் அணு அளவாகி, தாமரைத் தண்டின் நாரில் புகுந்தான்.
12.351.29
अथ ब्रह्मवध्याभयप्रनष्टे त्रैलोक्यनाथे शचीपतौ जगदनीश्वरं बभूव ।
देवान्रजस्तमश्चाविवेश
मन्त्रा न प्रावर्तन्त महर्षीणाम् ।
रक्षांसि प्रादुरभवन्
ब्रह्म चोत्सादनं जगाम ।
अनिन्द्राश्चाबला लोकाः सुप्रधृष्या बभूवुः ॥ १२.३५१.२९ ॥
பிரம்மஹத்தியின் அச்சம் நீங்கியபோது, மூவுலகங்களின் தலைவரும் சசியின் கணவருமான இந்திரன் உலகிற்கு இறைவனற்றவராயினார். தேவர்களில் ரஜஸும் தமஸும் புகுந்தன. மகரிஷிகளின் மந்திரங்கள் செயல்படவில்லை. அசுரர்கள் தோன்றினர், பிரம்மம் அழிவை அடைந்தது. இந்திரனில்லாமல் உலகங்கள் பலவீனமாகி எளிதில் தாக்கப்படத்தக்கவையாயின.
12.351.30
अथ देवा ऋषयश्चायुषः पुत्रं नहुषं नाम देवराजत्वेऽभिषिषिचुः ।
नहुषः पञ्चभिः शतैर्ज्योतिषां ललाटे ज्वलद्भिः सर्वतेजोहरैस्त्रिविष्टपं पालयां बभूव
अथ लोकाः प्रकृतिमापेदिरे स्वस्थाश्च बभूवुः ॥ १२.३५१.३० ॥
பின்னர் தேவர்களும் ரிஷிகளும் ஆயுஸின் மகன் நகுஷன் என்பவனை தேவராஜ பதவிக்கு அபிஷேகித்தனர். நகுஷன் நெற்றியில் எரியும், எல்லா ஒளியையும் கவரும் ஐநூறு ஒளிகளுடன் திரிவிஷ்டபத்தை ஆண்டான். அப்போது உலகங்கள் இயல்பு நிலையை அடைந்து நலமுடன் இருந்தன.
12.351.31
अथोवाच नहुषः ।
सर्वं मां शक्रोपभुक्तमुपस्थितमृते शचीमिति
स एवमुक्त्वा शचीसमीपमगमदुवाच चैनाम् ।
सुभगेऽहमिन्द्रो देवानां भजस्व मामिति
तं शची प्रत्युवाच ।
प्रकृत्या त्वं धर्मवत्सलः सोमवंशोद्भवश्च
नार्हसि परपत्नीधर्षणं कर्तुमिति ॥ १२.३५१.३१ ॥
நகுஷன் கூறினான்: "இந்திரனால் அனுபவிக்கப்பட்ட அனைத்தும் சசியைத் தவிர எனக்கு முன் உள்ளன." இவ்வாறு கூறிவிட்டு அவன் சசியின் அருகே சென்று அவளிடம் சொன்னான்: "அழகியே, நான் தேவர்களின் இந்திரன்; என்னை ஏற்றுக்கொள்." அப்போது சசி அவனுக்குப் பதிலளித்தாள்: "நீ இயல்பாகவே தர்மத்தில் பற்றுள்ளவன்; சோமவம்சத்தில் பிறந்தவன். பிறர் மனைவியை அவமதிப்பது உனக்குத் தகாது."
12.351.32
तामथोवाच नहुषः ।
ऐन्द्रं पदमध्यास्यते मया
अहमिन्द्रस्य राज्यरत्नहरो नात्राधर्मः कश्चित्त्वमिन्द्रभुक्तेति ।
सा तमुवाच
अस्ति मम किञ्चिद्व्रतमपर्यवसितम् ।
तस्यावभृथे त्वामुपगमिष्यामि कैश्चिदेवाहोभिरिति
स शच्यैवमभिहितो नहुषो जगाम ॥ १२.३५१.३२ ॥
அப்போது நகுஷன் அவளிடம் சொன்னான்: "இந்திரபதவியை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்; இந்திரனின் அரசச் செல்வங்களைக் கவர்பவன் நான். இதில் எந்த அதர்மமும் இல்லை; நீ இந்திரனால் அனுபவிக்கப்பட்டவள்." அவள் அவனிடம் சொன்னாள்: "எனக்கு ஒரு நோன்பு முடிவடையாமல் உள்ளது. அதன் அவப்ருத நீராட்டின் போது, சில நாட்களில், உன்னிடம் வருவேன்." சசியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நகுஷன் சென்றான்.
12.351.33
अथ शची दुःखशोकार्ता भर्तृदर्शनलालसा नहुषभयगृहीता बृहस्पतिमुपागच्छत् ।
स च तामभिगतां दृष्ट्वैव ध्यानं प्रविश्य भर्तृकार्यतत्परां ज्ञात्वा बृहस्पतिरुवाच
अनेनैव व्रतेन तपसा चान्विता देवीं वरदामुपश्रुतिमाह्वय ।
सा तवेन्द्रं दर्शयिष्यतीति ॥ १२.३५१.३३ ॥
அப்போது சசி துக்கத்தாலும் துயரத்தாலும் வாடி, கணவனைக் காணும் ஆசையுடன், நகுஷனின் பயத்தால் பிடிக்கப்பட்டவளாய் பிருஹஸ்பதியிடம் சென்றாள். அவள் அணுகுவதைக் கண்டதும் அவர் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, அவள் கணவனின் காரியத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதை அறிந்து கூறினார்: "இந்த விரதத்தாலும் தவத்தாலும் நிறைந்தவளாய், வரமளிக்கும் தேவி உபஸ்ருதியை அழை. அவள் உனக்கு இந்திரனைக் காட்டுவாள்."
12.351.34
साथ महानियममास्थिता देवीं वरदामुपश्रुतिं मन्त्रैराह्वयत् ।
सोपश्रुतिः शचीसमीपमगात्
उवाच चैनामियमस्मि त्वयोपहूतोपस्थिता ।
किं ते प्रियं करवाणीति
तां मूर्ध्ना प्रणम्योवाच शची भगवत्यर्हसि मे भर्तारं दर्शयितुं त्वं सत्या मता चेति ।
सैनां मानसं सरोऽनयत्
तत्रेन्द्रं बिसग्रन्थिगतमदर्शयत् ॥ १२.३५१.३४ ॥
அவள் பெரும் நியமத்தை மேற்கொண்டு, மந்திரங்களால் வரமளிக்கும் தேவி உபஸ்ருதியை அழைத்தாள். அந்த உபஸ்ருதி சசியின் அருகில் வந்து கூறினாள்: "நீ என்னை அழைத்தாய்; இதோ வந்திருக்கிறேன். உனக்கு என்ன பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டும்?" சசி தலை வணங்கி வணங்கி கூறினாள்: "பகவதியே, நீ உண்மையானவள் என்று கருதப்படுகிறாய்; என் கணவனைக் காட்டத் தகுதியுடையவள் நீ." அவள் அவளை மானச ஏரிக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே தாமரைத் தண்டில் மறைந்திருந்த இந்திரனைக் காட்டினாள்.
12.351.35
तामिन्द्रः पत्नीं कृशां ग्लानां च दृष्ट्वा चिन्तयां बभूव ।
अहो मम महद्दुःखमिदमद्योपगतम्
नष्टं हि मामियमन्विष्योपागमद्दुःखार्तेति ।
तामिन्द्र उवाच कथं वर्तयसीति
सा तमुवाच ।
नहुषो मामाह्वयति
कालश्चास्य मया कृत इति ॥ १२.३५१.३५ ॥
இந்திரன் அவளை மெலிந்தவளாகவும் சோர்வுற்றவளாகவும் கண்டு கவலையுற்றான். ஆ! எனக்கு இது பெரும் துயரம் இன்று வந்தது. என்னைத் தேடி துன்பத்தால் வருந்தியவளாக இவள் வந்திருக்கிறாள். இந்திரன் சொன்னான்: நீ எப்படி வாழ்கிறாய்? அவள் சொன்னாள்: நகுஷன் என்னை அழைக்கிறான்; அவனுக்கு நான் ஒரு காலத்தை நிர்ணயித்துள்ளேன்.
12.351.36
गच्छ ।
नहुषस्त्वया वाच्योऽपूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ उद्वहस्व
इन्द्रस्य हि महान्ति वाहनानि मनसः प्रियाण्यधिरूढानि मया ।
त्वमन्येनोपयातुमर्हसीति
सैवमुक्ता हृष्टा जगाम ।
इन्द्रोऽपि बिसग्रन्थिमेवाविवेश भूयः ॥ १२.३५१.३६ ॥
போ. நகுஷனிடம் என் சார்பில் சொல்: புதுமையான, முனிவர்கள் பூட்டிய வண்டியில் ஏறி நீ வா. இந்திரனின் மனதுக்கு விருப்பமான பெரிய வாகனங்களில் நான் ஏறியிருக்கிறேன்; ஆகவே நீ வேறொருவருடன் வரக்கூடாது என்று. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றாள். இந்திரனும் மீண்டும் தாமரைத் தண்டின் முடிச்சிலேயே நுழைந்தான்.
12.351.37
अथेन्द्राणीमभ्यागतां दृष्ट्वोवाच नहुषः पूर्णः स काल इति ।
तं शच्यब्रवीच्छक्रेण यथोक्तम्
स महर्षियुक्तं वाहनमधिरूढः शचीसमीपमुपागच्छत् ॥ १२.३५१.३७ ॥
பின்னர் இந்திராணி வந்திருப்பதைக் கண்ட நகுஷன் சொன்னான்: அந்தக் காலம் நிறைவேறிவிட்டது. அப்போது சசி இந்திரன் சொன்னபடியே அவனிடம் சொன்னாள். அவன் மகரிஷிகள் பூட்டிய வண்டியில் ஏறி சசியின் அருகே வந்தான்.
12.351.38
अथ मैत्रावरुणिः कुम्भयोनिरगस्त्यो महर्षीन्विक्रियमाणांस्तान्नहुषेणापश्यत् ।
पद्भ्यां च तेनास्पृश्यत
ततः स नहुषमब्रवीदकार्यप्रवृत्त पाप पतस्व महीम् ।
सर्पो भव यावद्भूमिर्गिरयश्च तिष्ठेयुस्तावदिति
स महर्षिवाक्यसमकालमेव तस्माद्यानादवापतत् ॥ १२.३५१.३८ ॥
பின்னர் கும்பத்தில் பிறந்த மைத்ராவருணி அகஸ்தியர், நகுஷன் அந்த மகரிஷிகளைத் துன்புறுத்துவதைக் கண்டார்; நகுஷன் அவர்களைத் தன் கால்களால் தொட்டான். அப்போது அவர் நகுஷனிடம் கூறினார்: "செய்யத் தகாதவற்றில் ஈடுபட்ட பாவியே, பூமியில் விழு. பூமியும் மலைகளும் நிலைத்திருக்கும் வரை நீ பாம்பாக இருப்பாய்." மகரிஷியின் சொல்லுடன் அதே கணத்தில் அவன் வாகனத்திலிருந்து விழுந்தான்.
12.351.39
अथानिन्द्रं पुनस्त्रैलोक्यमभवत् ।
ततो देवा ऋषयश्च भगवन्तं विष्णुं शरणमिन्द्रार्थेऽभिजग्मुः
ऊचुश्चैनं भगवन्निन्द्रं ब्रह्मवध्याभिभूतं त्रातुमर्हसीति ।
ततः स वरदस्तानब्रवीदश्वमेधं यज्ञं वैष्णवं शक्रोऽभियजतु
ततः स्वं स्थानं प्राप्स्यतीति ॥ १२.३५१.३९ ॥
பின்னர் இந்திரன் இல்லாததால் மூன்று உலகங்களும் மீண்டும் நிலைபெற்றன. பின்னர் தேவர்களும் ரிஷிகளும் இந்திரனுக்காகப் பகவான் விஷ்ணுவிடம் சரணடைந்தனர்; அவர்கள், "பகவானே, பிரம்மஹத்தியால் பீடிக்கப்பட்ட இந்திரனைக் காக்க வேண்டும்" என்றனர். அப்போது வரதாதா அவர்களிடம், "விஷ்ணுவுக்குரிய அஸ்வமேத யாகத்தை இந்திரன் செய்யட்டும்; அதன் பின் அவன் தன் இடத்தைப் பெறுவான்" என்றார்.
12.351.41
ततो देवा ऋषयश्चेन्द्रं नापश्यन्यदा तदा शचीमूचुर्गच्छ सुभगे इन्द्रमानयस्वेति ।
सा पुनस्तत्सरः समभ्यगच्छत्
इन्द्रश्च तस्मात्सरसः समुत्थाय बृहस्पतिमभिजगाम ।
बृहस्पतिश्चाश्वमेधं महाक्रतुं शक्रायाहरत्
ततः कृष्णसारङ्गं मेध्यमश्वमुत्सृज्य वाहनं तमेव कृत्वा इन्द्रं मरुत्पतिं बृहस्पतिः स्वस्थानं प्रापयामास ।
ततः स देवराड्देवैरृषिभिः स्तूयमानस्त्रिविष्टपस्थो निष्कल्मषो बभूव
ब्रह्मवध्यां चतुर्षु स्थानेषु वनिताग्निवनस्पतिगोषु व्यभजत् ।
एवमिन्द्रो ब्रह्मतेजःप्रभावोपबृंहितः शत्रुवधं कृत्वा
स्वस्थानं प्रापितः ॥ १२.३५१.४१ ॥
அப்போது தேவர்களும் முனிவர்களும் இந்திரனைக் காணாதபோது சசியிடம் கூறினர்: நற்பேறுடையவளே, சென்று இந்திரனை அழைத்து வா. அவள் மீண்டும் அந்த ஏரியை அடைந்தாள். இந்திரன் அந்த ஏரியிலிருந்து எழுந்து பிருஹஸ்பதியிடம் சென்றான். பிருஹஸ்பதி சக்ரனுக்காக அசுவமேத மகாயாகத்தைக் கொண்டு வந்தார். பின்னர் கிருஷ்ணசாரங்கம் என்ற புனிதக் குதிரையை விடுவித்து, அதையே வாகனமாக்கி, மருத்களின் தலைவனான இந்திரனைப் பிருஹஸ்பதி தன் இடத்திற்கு அனுப்பினார். அப்போது தேவர்களின் அரசன், தேவர்களாலும் முனிவர்களாலும் போற்றப்பட்டு, சொர்க்கத்தில் நின்று களங்கமற்றவனானான். பிராமணக் கொலையின் பாவத்தை பெண்கள், அக்கினி, தாவரங்கள், பசுக்கள் ஆகிய நான்கு இடங்களில் பகிர்ந்தளித்தான். இவ்வாறு பிரம்ம தேஜஸின் வலிமையால் வலுப்பெற்ற இந்திரன், பகைவனைக் கொன்று தன் இடத்திற்கு மீட்கப்பட்டான்.
12.351.42
आकाशगङ्गागतश्च पुरा भरद्वाजो महर्षिरुपास्पृशंस्त्रीन्क्रमान्क्रमता विष्णुनाभ्यासादितः ।
स भरद्वाजेन ससलिलेन पाणिनोरसि ताडितः सलक्षणोरस्कः
संवृत्तः ॥ १२.३५१.४२ ॥
முற்காலத்தில் ஆகாசகங்கையை அடைந்த மகரிஷி பரத்வாஜர் நீரைத் தொட்டார்; மூன்று அடிகள் நடந்த விஷ்ணுவை அணுகியபோது, நீருடன் கூடிய கையால் அவரின் மார்பில் அடிக்கப்பட்டார்; அவரது மார்பு அடையாளம் பெற்றது.
12.351.43
भृगुणा महर्षिणा शप्तोऽग्निः सर्वभक्षत्वमुपनीतः ॥ १२.३५१.४३ ॥
மகரிஷி பிருகுவால் சபிக்கப்பட்ட அக்னி எல்லாவற்றையும் உண்ணும் நிலையை அடைந்தான்.
12.351.44
अदितिर्वै देवानामन्नमपचदेतद्भुक्त्वासुरान्हनिष्यन्तीति ।
तत्र बुधो व्रतचर्यासमाप्तावागच्छत्
अदितिं चावोचद्भिक्षां देहीति ।
तत्र देवैः पूर्वमेतत्प्राश्यं नान्येनेत्यदितिर्भिक्षां नादात्
अथ भिक्षाप्रत्याख्यानरुषितेन बुधेन ब्रह्मभूतेन विवस्वतो द्वितीये जन्मन्यण्डसञ्ज्ञितस्याण्डं मारितमदित्याः ।
स मार्तण्डो विवस्वानभवच्छ्राद्धदेवः ॥ १२.३५१.४४ ॥
தேவர்களின் உணவைத் தேவர்கள் உண்டு அசுரர்களை வதைப்பார்கள் என்று அதிதி அதைச் சமைத்தாள். விரத நிறைவில் புதன் வந்து அதிதியிடம் 'பிச்சை கொடு' என்றான். தேவர்கள் முன்பே உண்ண வேண்டியது இது, பிறர் அல்ல என்று அதிதி பிச்சை தரவில்லை. பிச்சை மறுக்கப்பட்ட கோபத்தில், பிரம்மபூதமான புதன், விவஸ்வானின் இரண்டாம் பிறப்பில், அண்டம் எனப்பட்டவனின் முட்டையை அதிதியால் அழிக்கச் செய்தான். அவனே மார்த்தாண்டன்; விவஸ்வான் ஆனான்; சிராத்த தேவன் ஆனான்.
12.351.45
दक्षस्य वै दुहितरः षष्टिरासन् ।
ताभ्यः कश्यपाय त्रयोदश प्रादाद्दश धर्माय दश मनवे सप्तविंशतिमिन्दवे
तासु तुल्यासु नक्षत्राख्यां गतासु सोमो रोहिण्यामभ्यधिकां प्रीतिमकरोत् ।
ततस्ताः शेषाः पत्न्य ईर्ष्यावत्यः पितुः समीपं गत्वेममर्थं शशंसुः
भगवन्नस्मासु तुल्यप्रभावासु सोमो रोहिणीमधिकं भजतीति ।
सोऽब्रवीद्यक्ष्मैनमावेक्ष्यतीति ॥ १२.३५१.४५ ॥
தக்ஷனுக்கு அறுபது மகள்கள் இருந்தனர். அவர்களில் பதின்மூன்று பேரை காஷ்யபருக்கும், பத்துப் பேரை தர்மருக்கும், பத்துப் பேரை மனுவுக்கும், இருபத்தேழு பேரை சோமனுக்கும் கொடுத்தான். நட்சத்திரங்களின் பெயர் கொண்ட அந்த சம பெண்களுள் சோமன் ரோகிணியிடம் மிக அதிக அன்பு காட்டினான். அப்போது மற்ற மனைவியர் பொறாமையுடன் தந்தையிடம் சென்று, "பகவானே, சம வலிமை கொண்ட எங்களிடையே சோமன் ரோகிணியை அதிகம் நேசிக்கிறான்" என்று கூறினர். அவன் சொன்னான்: "யக்ஷ்மா இவனைப் பற்றிக் கொள்வான்."
12.351.46
दक्षशापात्सोमं राजानं यक्ष्माविवेश ।
स यक्ष्मणाविष्टो दक्षमगमत्
दक्षश्चैनमब्रवीन्न समं वर्तस इति ।
तत्रर्षयः सोममब्रुवन्क्षीयसे यक्ष्मणा
पश्चिमस्यां दिशि समुद्रे हिरण्यसरस्तीर्थम् ।
तत्र गत्वात्मानमभिषेचयस्वेति
अथागच्छत्सोमस्तत्र हिरण्यसरस्तीर्थम् ।
गत्वा चात्मनः स्नपनमकरोत्
स्नात्वा चात्मानं पाप्मनो मोक्षयामास ।
तत्र चावभासितस्तीर्थे यदा सोमस्तदाप्रभृति तीर्थं तत्प्रभासमिति नाम्ना ख्यातं बभूव
तच्छापादद्यापि क्षीयते सोमोऽमावास्यान्तरस्थः ।
पौर्णमासीमात्रेऽधिष्ठितो मेघलेखाप्रतिच्छन्नं वपुर्दर्शयति
मेघसदृशं वर्णमगमत्तदस्य शशलक्ष्म विमलमभवत् ॥ १२.३५१.४६ ॥
தட்சனின் சாபத்தால் அரசன் சோமனுள் யக்ஷ்மா (காசநோய்) புகுந்தது. யக்ஷ்மாவால் பீடிக்கப்பட்டு அவன் தட்சனிடம் சென்றான்; தட்சன் அவனிடம், "நீ சமமாக நடக்கவில்லை" என்றான். அங்கே முனிவர்கள் சோமனிடம், "நீ யக்ஷ்மாவால் க்ஷீணமடைகிறாய். மேற்குத் திசையில், கடலருகே ஹிரண்யசரஸ்வதி தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கு சென்று உன்னை அபிஷேகம் செய்துகொள்" என்றனர். பின்னர் சோமன் அந்த ஹிரண்யசரஸ்வதி தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். அங்கு நீராடி தன்னை பாவத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டான். சோமன் அங்கு ஒளிர்ந்த காலத்திலிருந்து அத்தீர்த்தம் "பிரபாஸம்" என்ற பெயரில் பிரபலமானது. அந்தச் சாபத்தால் இன்றும் சோமன் அமாவாசைகளுக்கு இடையில் குன்றுகிறான்; பௌர்ணமியில் மட்டும் மேகக்கோட்டால் மறைந்த உடலுடன் தோன்றுகிறான். அவனுடைய நிறம் மேகம் போலானது; சசலக்ஷ்மம் (முயல் அடையாளம்) தெளிவானது.
12.351.47
स्थूलशिरा महर्षिर्मेरोः प्रागुत्तरे दिग्भागे तपस्तेपे ।
तस्य तपस्तप्यमानस्य सर्वगन्धवहः शुचिर्वायुर्विवायमानः शरीरमस्पृशत्
स तपसा तापितशरीरः कृशो वायुनोपवीज्यमानो हृदयपरितोषमगमत् ।
तत्र तस्यानिलव्यजनकृतपरितोषस्य सद्यो वनस्पतयः
पुष्पशोभां न दर्शितवन्त इति स एताञ्शशाप न सर्वकालं पुष्पवन्तो ।
भविष्यथेति ॥ १२.३५१.४७ ॥
ஸ்தூலசிரா என்ற மகரிஷி மேருவின் வடக்கு-கிழக்குத் திசைப் பகுதியில் தவம் செய்தார். அவர் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, எல்லா நறுமணங்களையும் சுமந்த தூய காற்று வீசி அவருடைய உடலைத் தொட்டது. தவத்தால் சூடேறிய, மெலிந்த உடலுடைய அவர் காற்றினால் விசிறப்பட்டு மனநிறைவு அடைந்தார். காற்றின் விசிறலால் அவர் அடைந்த மனநிறைவில், மரங்கள் உடனே பூக்களின் அழகைக் காட்டவில்லை; எனவே அவர் அவற்றுக்கு சாபமிட்டார்: 'நீங்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் பூத்திருக்க மாட்டீர்கள்' என்று.
12.351.48
नारायणो लोकहितार्थं वडवामुखो नाम महर्षिः पुराभवत् ।
तस्य मेरौ तपस्तप्यतः समुद्र आहूतो नागतः
तेनामर्षितेनात्मगात्रोष्मणा समुद्रः स्तिमितजलः कृतः ।
स्वेदप्रस्यन्दनसदृशश्चास्य लवणभावो जनितः
उक्तश्चापेयो भविष्यसि ।
एतच्च ते तोयं वडवामुखसञ्ज्ञितेन पीयमानं मधुरं भविष्यति
तदेतदद्यापि वडवामुखसञ्ज्ञितेनानुवर्तिना तोयं सामुद्रं पीयते ॥ १२.३५१.४८ ॥
நாராயணர் உலக நன்மைக்காக முற்காலத்தில் வடவாமுகன் என்ற பெயருடைய மகரிஷி ஆனார். மேரு மலையில் அவர் தவம் செய்தபோது கடலை அழைத்தார்; அது வரவில்லை. அதனால் கோபமடைந்த அவர் தம் உடல் வெப்பத்தால் கடல்நீரை அசைவற்றதாக்கினார்; வியர்வை ஓட்டம் போன்ற உப்புத்தன்மையையும் அதில் உண்டாக்கினார். அது குடிக்கத் தகாததாகும் என்றும் கூறினார். இந்த உன் நீர் வடவாமுகன் என்ற பெயருடையவரால் குடிக்கப்பட்டு இனிமையாகும் என்றார். இன்றும் வடவாமுகன் என்று பெயரிடப்பட்ட பின்பற்றுபவரால் கடல்நீர் குடிக்கப்படுகிறது.
12.351.49
हिमवतो गिरेर्दुहितरमुमां रुद्रश्चकमे ।
भृगुरपि च महर्षिर्हिमवन्तमागम्याब्रवीत्कन्यामुमां मे देहीति
तमब्रवीद्धिमवानभिलषितो वरो रुद्र इति ।
तमब्रवीद्भृगुर्यस्मात्त्वयाहं कन्यावरणकृतभावः प्रत्याख्यातस्तस्मान्न रत्नानां भवान्भाजनं भविष्यतीति
अद्यप्रभृत्येतदवस्थितमृषिवचनम् ॥ १२.३५१.४९ ॥
இமவான் மலையின் மகள் உமையை ருத்திரன் விரும்பினார். மகரிஷி பிருகுவும் இமவானிடம் வந்து, "கன்னியாகிய உமையை எனக்குக் கொடு" என்றார். இமவான், "அபிலாஷையுள்ள வரன் ருத்திரன்" என்று பதிலளித்தார். அப்போது பிருகு, "கன்னியை வரிக்க எனக்கிருந்த எண்ணத்தை நீ மறுத்ததால், நீ ரத்தினங்களுக்கு உரிய பாத்திரமாக இருக்க மாட்டாய்" என்றார். இன்று முதல் இந்த ரிஷியின் வாக்கு நிலைத்தது.
12.351.65
तदेवंविधं माहात्म्यं ब्राह्मणानाम् ।
क्षत्रमपि शाश्वतीमव्ययां पृथिवीं पत्नीमभिगम्य बुभुजे
तदेतद्ब्रह्माग्नीषोमीयम् ।
तेन जगद्धार्यते ॥ १२.३५१.६५ ॥
பிராமணர்களின் மகத்துவம் இத்தகையது. க்ஷத்திரியனும் நிலையான, அழியாத பூமியை மனைவியாகக் கொண்டு அவளை அனுபவிக்கிறான். இது பிரம்ம, அக்னி, சோம சம்பந்தமானது; அதனாலேயே உலகம் தாங்கப்படுகிறது.