Mahābhārata · Adhyāya 12.351

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

12.351.1

अग्नीषोमौ कथं पूर्वमेकयोनी प्रवर्तितौ ।
एष मे संशयो जातस्तं छिन्धि मधुसूदन ॥ १२.३५१.१ ॥

Arjuna disse: Como Agni e Soma foram postos em movimento desde o início, nascidos de uma mesma origem? Esta dúvida surgiu em mim; ó Madhusūdana, corta-a.

12.351.2

श्रीभगवानुवाच ।
हन्त ते वर्तयिष्यामि पुराणं पाण्डुनन्दन ।
आत्मतेजोद्भवं पार्थ शृणुष्वैकमना मम ॥ १२.३५१.२ ॥

O venerável Senhor disse: Pois bem, filho de Pāṇḍu, exporei a ti a antiga narrativa nascida do próprio esplendor; ó Pārtha, ouve-me com mente única.

सम्प्रक्षालनकालेऽतिक्रान्ते चतुर्थे युगसहस्रान्ते ।
अव्यक्ते सर्वभूतप्रलये स्थावरजङ्गमे
ज्योतिर्धरणिवायुरहितेऽन्धे तमसि जलैकार्णवे लोके ।
तम इत्येवाभिभूतेऽसञ्ज्ञकेऽद्वितीये प्रतिष्ठिते
नैव रात्र्यां न दिवसे न सति नासति न व्यक्ते नाव्यक्ते व्यवस्थिते ।
एतस्यामवस्थायां नारायणगुणाश्रयादक्षयादजरादनिन्द्रियादग्राह्यादसम्भवात्सत्यादहिंस्राल्ललामाद्विविधप्रवृत्तिविशेषात्
अक्षयादजरामरादमूर्तितः सर्वव्यापिनः सर्वकर्तुः ।
शाश्वतात्तमसः पुरुषः प्रादुर्भूतो हरिरव्ययः ॥ १२.३५१.३ ॥

No tempo da dissolução completa, quando os quatro mil yugas haviam passado, no fim da dissolução não manifesta de todos os seres, os imóveis e os móveis, em um mundo sem luz, terra ou ar, escuro, um único oceano de águas, dominado somente pela escuridão, sem nome e sem segundo, estabelecido: não havia noite nem dia, nem ser nem não-ser, nem manifesto nem não manifesto. Nesse estado, do imperecível, imorredouro, sem velhice, sem órgãos, incompreensível, não nascido, verdadeiro, não violento, auspicioso, que se apoia nas qualidades de Nārāyaṇa, do de múltiplas atividades distintas, imperecível, imortal e sem velhice, sem forma, onipresente, fazedor de tudo, da escuridão eterna surgiu o Puruṣa, Hari, o imutável.

12.351.4

निदर्शनमपि ह्यत्र भवति ।
नासीदहो न रात्रिरासीत्
न सदासीन्नासदासीत् ।
तम एव पुरस्तादभवद्विश्वरूपम्
सा विश्वस्य जननीत्येवमस्यार्थोऽनुभाष्यते ॥ १२.३५१.४ ॥

Aqui há também uma ilustração. Ah! Não havia, não havia noite, não havia ser, não havia não-ser; antes, apenas a escuridão se manifestou como a forma do universo. Ela é a mãe do universo — assim se declara seu sentido.

12.351.5

तस्येदानीं तमःसम्भवस्य पुरुषस्य पद्मयोनेर्ब्रह्मणः प्रादुर्भावे स पुरुषः प्रजाः सिसृक्षमाणो नेत्राभ्यामग्नीषोमौ ससर्ज ।
ततो भूतसर्गे प्रवृत्ते प्रजाक्रमवशाद्ब्रह्मक्षत्रमुपातिष्ठत्
यः सोमस्तद्ब्रह्म यद्ब्रह्म ते ब्राह्मणाः ।
योऽग्निस्तत्क्षत्रं क्षत्राद्ब्रह्म बलवत्तरम्
कस्मादिति लोकप्रत्यक्षगुणमेतत्तद्यथा ।
ब्राह्मणेभ्यः परं भूतं नोत्पन्नपूर्वम्
दीप्यमानेऽग्नौ जुहोतीति कृत्वा ब्रवीमि ।
भूतसर्गः कृतो ब्रह्मणा भूतानि च प्रतिष्ठाप्य त्रैलोक्यं
धार्यत इति ॥ १२.३५१.५ ॥

Então, quando Brahmā, nascido do lótus, se manifestou daquele Ser nascido das trevas, esse Ser, desejando criar seres, produziu fogo e soma de seus olhos. Depois, quando a criação dos seres começou, brahman e kṣatra surgiram segundo o curso da progressão das criaturas. O que é soma é brahman, e os que são brahman são os brâmanes; o que é fogo é kṣatra, mas brahman é mais forte que kṣatra. Por quê? Isto é uma qualidade evidente no mundo. Nenhum ser superior aos brâmanes surgiu antes. Porque se derramam oferendas no fogo ardente, digo isso. A criação dos seres foi feita por Brahmā, e, tendo estabelecido os seres, os três mundos são sustentados.

12.351.6

मन्त्रवादोऽपि हि भवति ।
त्वमग्ने यज्ञानां होता विश्वेषाम्
हितो देवेभिर्मानुषे जने इति ।
निदर्शनं चात्र भवति
विश्वेषामग्ने यज्ञानां होतेति ।
हितो देवैर्मानुषैर्जगत इति
अग्निर्हि यज्ञानां होता कर्ता ।
स चाग्निर्ब्रह्म ॥ १२.३५१.६ ॥

Isto também é uma enunciação de mantra. "Ó Agni, tu és o hotṛ de todos os sacrifícios, colocado entre os homens pelos deuses." Há também um exemplo aqui: "Ó Agni, o hotṛ de todos os sacrifícios," "colocado para o mundo por deuses e homens." O próprio Agni é o hotṛ e o executor dos sacrifícios, e esse Agni é Brahman.

12.351.7

न ह्यृते मन्त्राद्धवनमस्ति ।
न विना पुरुषं तपः सम्भवति
हविर्मन्त्राणां सम्पूजा विद्यते देवमनुष्याणामनेन त्वं होतेति नियुक्तः ।
ये च मानुषा होत्राधिकारास्ते च
ब्राह्मणस्य हि याजनं विधीयते न क्षत्रवैश्ययोर्द्विजात्योः ।
तस्माद्ब्राह्मणा ह्यग्निभूता यज्ञानुद्वहन्ति
यज्ञा देवांस्तर्पयन्ति देवाः पृथिवीं भावयन्ति ॥ १२.३५१.७ ॥

Sem mantra não há oferenda, e sem um homem não surge o tapas. A honra à oblação e aos mantras se encontra entre deuses e homens; por isso és designado como hotṛ, "tu és o hotṛ." Os homens que detêm o ofício de hotṛ também o são. O sacrifício é prescrito apenas ao brâmane, não ao kṣatriya e ao vaiśya, os duas vezes nascidos. Portanto, os brâmanes, tornados fogo, carregam os sacrifícios; os sacrifícios satisfazem os deuses, e os deuses sustentam a terra.

12.351.8

शतपथे हि ब्राह्मणं भवति ।
अग्नौ समिद्धे स जुहोति यो विद्वान्ब्राह्मणमुखे दानाहुतिं जुहोति
एवमप्यग्निभूता ब्राह्मणा विद्वांसोऽग्निं भावयन्ति ।
अग्निर्विष्णुः सर्वभूतान्यनुप्रविश्य प्राणान्धारयति
अपि चात्र सनत्कुमारगीताः श्लोका भवन्ति ॥ १२.३५१.८ ॥

No Śatapatha há um texto brāhmaṇa: quem, sabendo, oferece a oblação de dádivas na boca de um brâmane, oferece no fogo aceso. Assim também os brâmanes tornados fogo, os sábios, nutrem Agni. Agni é Viṣṇu, que, entrando em todos os seres, sustenta seus alentos vitais. Aqui há também versos cantados por Sanatkumāra.

12.351.9

विश्वं ब्रह्मासृजत्पूर्वं सर्वादिर्निरवस्करम् ।
ब्रह्मघोषैर्दिवं तिष्ठन्त्यमरा ब्रह्मयोनयः ॥ १२.३५१.९ ॥

No princípio Brahman criou o universo, origem de tudo, sem mácula. Pelos sons de Brahman os imortais permanecem no céu, tendo Brahman como origem.

12.351.10

ब्राह्मणानां मतिर्वाक्यं कर्म श्रद्धा तपांसि च ।
धारयन्ति महीं द्यां च शैत्याद्वार्यमृतं यथा ॥ १२.३५१.१० ॥

O entendimento, a palavra, os ritos, a fé e as austeridades dos brâmanes sustentam a terra e o céu, como a água, por sua frescura, é como o néctar.

12.351.11

नास्ति सत्यात्परो धर्मो नास्ति मातृसमो गुरुः ।
ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति प्रेत्य चेह च भूतये ॥ १२.३५१.११ ॥

Não há dharma superior à verdade, nem mestre igual à mãe. Nada é superior aos brâmanes, que trazem prosperidade após a morte e aqui.

12.351.12

नैषामुक्षा वर्धते नोत वाहा न गर्गरो मथ्यते सम्प्रदाने ।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति येषां राष्ट्रे ब्राह्मणा वृत्तिहीनाः ॥ १२.३५१.१२ ॥

Naquele reino em que os brâmanes estão sem sustento, não prosperam os touros nem os animais de carga; no momento da oferenda não se bate a manteiga; decaídos, tornam-se bandidos.

12.351.13

वेदपुराणेतिहासप्रामाण्यान्नारायणमुखोद्गताः सर्वात्मानः सर्वकर्तारः सर्वभावनाश्च ब्राह्मणाः ।
वाक्समकालं हि तस्य देवस्य वरप्रदस्य ब्राह्मणाः प्रथमं प्रादुर्भूता ब्राह्मणेभ्यश्च शेषा वर्णाः प्रादुर्भूताः
इत्थं च सुरासुरविशिष्टा ब्राह्मणा यदा मया ब्रह्मभूतेन पुरा ।
स्वयमेवोत्पादिताः सुरासुरमहर्षयो भूतविशेषाः स्थापिता निगृहीताश्च ॥ १२.३५१.१३ ॥

Pela autoridade do Veda, dos Purāṇas e dos Itihāsas, os brâmanes, nascidos da boca de Nārāyaṇa, são a alma de todos, os agentes de todos e os sustentadores de todos. Juntamente com a palavra daquele deus concedente de dádivas, surgiram primeiro os brâmanes, e dos brâmanes surgiram as demais varṇas. Assim, quando eu, tornado Brahman em tempos antigos, produzi por mim mesmo os brâmanes distinguidos entre deuses e demônios, os grandes sábios dos deuses e demônios e os seres especiais, eu os estabeleci e os contive.

12.351.14

अहल्याधर्षणनिमित्तं हि गौतमाद्धरिश्मश्रुतामिन्द्रः प्राप्तः ।
कौशिकनिमित्तं चेन्द्रो मुष्कवियोगं मेषवृषणत्वं चावाप
अश्विनोर्ग्रहप्रतिषेधोद्यतवज्रस्य पुरंदरस्य च्यवनेन स्तम्भितो बाहुः ।
क्रतुवधप्राप्तमन्युना च दक्षेण भूयस्तपसा चात्मानं संयोज्य नेत्राकृतिरन्या ललाटे रुद्रस्योत्पादिता ॥ १२.३५१.१४ ॥

Por causa da violação de Ahalyā, Indra recebeu uma barba loura pela maldição de Gautama. Por causa de Kauśika, Indra perdeu os testículos e obteve os de um carneiro. Quando Indra, destruidor de fortalezas, ergueu o raio para proibir aos Aśvin a sua taça, Cyavana paralisou-lhe o braço. Dakṣa, irado pela destruição do sacrifício, recompôs-se pela austeridade e fez surgir na testa de Rudra a forma de outro olho.

12.351.15

त्रिपुरवधार्थं दीक्षामभ्युपगतस्य रुद्रस्योशनसा शिरसो जटा उत्कृत्य प्रयुक्ताः ।
ततः प्रादुर्भूता भुजगाः
तैरस्य भुजगैः पीड्यमानः कण्ठो नीलतामुपनीतः ।
पूर्वे च मन्वन्तरे स्वायम्भुवे नारायणहस्तबन्धग्रहणान्नीलकण्ठत्वमेव वा ॥ १२.३५१.१५ ॥

Para matar os demônios Tripura, quando Rudra tomou o voto de consagração, Uśanas cortou-lhe as madeixas emaranhadas da cabeça e as empregou; então surgiram serpentes. Atormentado por essas serpentes, o pescoço de Rudra tornou-se azul. Ou então, no antigo período de Manu, a era de Svāyambhuva, sua condição de garganta azul proveio apenas de ter segurado e atado a mão de Nārāyaṇa.

12.351.16

अमृतोत्पादने पुरश्चरणतामुपगतस्याङ्गिरसो बृहस्पतेरुपस्पृशतो न प्रसादं गतवत्यः किलापः ।
अथ बृहस्पतिरपां चुक्रोध
यस्मान्ममोपस्पृशतः कलुषीभूता न प्रसादमुपगतास्तस्मादद्यप्रभृति झषमकरमत्स्यकच्छपजन्तुसङ्कीर्णाः कलुषीभवतेति ।
तदाप्रभृत्यापो यादोभिः सङ्कीर्णाः संवृत्ताः ॥ १२.३५१.१६ ॥

Embora as águas tenham tocado Bṛhaspati, o Āṅgirasa que realizava o rito preliminar na batedura do amṛta, elas não obtiveram de fato o favor. Então Bṛhaspati irou-se contra as águas: «Como, ao me tocarem, vos tornastes impuras e não obtivestes o favor, desde hoje sereis impuras, cheias de peixes, crocodilos, matsyas, tartarugas e outras criaturas.» Desde então as águas ficaram cheias de seres aquáticos.

12.351.17

विश्वरूपो वै त्वाष्ट्रः पुरोहितो देवानामासीत्स्वस्रीयोऽसुराणाम् ।
स प्रत्यक्षं देवेभ्यो भागमददत्परोक्षमसुरेभ्यः ॥ १२.३५१.१७ ॥

Viśvarūpa, filho de Tvaṣṭṛ, era o sacerdote doméstico dos deuses e sobrinho por parte de irmã dos asuras. Abertamente dava a parte aos deuses e, às ocultas, aos asuras.

12.351.18

अथ हिरण्यकशिपुं पुरस्कृत्य विश्वरूपमातरं स्वसारमसुरा वरमयाचन्त ।
हे स्वसरयं ते पुत्रस्त्वाष्ट्रो विश्वरूपस्त्रिशिरा देवानां पुरोहितः प्रत्यक्षं देवेभ्यो भागमददत्परोक्षमस्माकम्
ततो देवा वर्धन्ते वयं क्षीयामः ।
तदेनं त्वं वारयितुमर्हसि तथा यथास्मान्भजेदिति ॥ १२.३५१.१८ ॥

Então os asuras, tendo Hiraṇyakaśipu à frente, pediram um favor à sua irmã, a mãe de Viśvarūpa. Ó irmã, teu filho Viśvarūpa, filho de Tvaṣṭṛ, de três cabeças, é o sacerdote dos deuses; ele dá abertamente a parte dos deuses, mas a nossa em segredo. Por isso os deuses crescem e nós declinamos. Tu deves, portanto, contê-lo, para que ele nos dê também a nossa parte.

12.351.19

अथ विश्वरूपं नन्दनवनमुपगतं मातोवाच ।
पुत्र किं परपक्षवर्धनस्त्वं मातुलपक्षं नाशयसि
नार्हस्येवं कर्तुमिति ।
स विश्वरूपो मातुर्वाक्यमनतिक्रमणीयमिति मत्वा सम्पूज्य हिरण्यकशिपुमगात् ॥ १२.३५१.१९ ॥

Então a mãe disse a Viśvarūpa, que tinha ido ao bosque de Nandana: Filho, por que fortaleces o lado inimigo? Destróis o lado de teus tios maternos. Não deves fazer isso. Julgando que a palavra de sua mãe não podia ser transgredida, Viśvarūpa a honrou e foi a Hiraṇyakaśipu.

12.351.20

हैरण्यगर्भाच्च वसिष्ठाद्धिरण्यकशिपुः शापं प्राप्तवान् ।
यस्मात्त्वयान्यो वृतो होता तस्मादसमाप्तयज्ञस्त्वमपूर्वात्सत्त्वजाताद्वधं प्राप्स्यसीति
तच्छापदानाद्धिरण्यकशिपुः प्राप्तवान्वधम् ॥ १२.३५१.२० ॥

Hiraṇyakaśipu recebeu uma maldição de Hiraṇyagarbha e de Vasiṣṭha. Porque escolheste outro como hotṛ, teu sacrifício ficará inacabado, e encontrarás a morte por um ser até então desconhecido — assim foi a maldição. Pela pronúncia dessa maldição, Hiraṇyakaśipu encontrou a morte.

12.351.21

विश्वरूपो मातृपक्षवर्धनोऽत्यर्थं तपस्यभवत् ।
तस्य व्रतभङ्गार्थमिन्द्रो बह्वीः श्रीमत्योऽप्सरसो नियुयोज
ताश्च दृष्ट्वा मनः क्षुभितं तस्याभवत्तासु चाप्सरःसु नचिरादेव सक्तोऽभवत् ।
सक्तं चैनं ज्ञात्वाप्सरस ऊचुर्गच्छामहे वयं यथागतमिति ॥ १२.३५१.२१ ॥

Viśvarūpa, que fortalecia o lado materno, estava absorto numa austeridade extrema. Para quebrar o seu voto, Indra enviou muitas apsarases resplandecentes. Ao vê-las, sua mente se agitou, e logo ele se apegou a elas. Sabendo que ele estava apegado, as apsarases disseram: "Iremos embora como viemos."

12.351.22

क्व गमिष्यथ आस्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यतीति ।
तास्तमब्रुवन्
वयं देवस्त्रियोऽप्सरस इन्द्रं वरदं पुरा प्रभविष्णुं वृणीमह इति ॥ १२.३५१.२२ ॥

«Aonde ireis? Fiquem um pouco; comigo tereis boa fortuna.» Então elas lhe disseram: «Somos mulheres divinas, apsarases; há muito escolhemos como esposo Indra, o doador de bênçãos, o poderoso.»

12.351.23

अथ ता विश्वरूपोऽब्रवीदद्यैव सेन्द्रा देवा न भविष्यन्तीति ।
ततो मन्त्राञ्जजाप
तैर्मन्त्रैः प्रावर्धत त्रिशिराः ।
एकेनास्येन सर्वलोकेषु द्विजैः क्रियावद्भिर्यज्ञेषु सुहुतं सोमं पपावेकेनाप एकेन सेन्द्रान्देवान्
अथेन्द्रस्तं विवर्धमानं सोमपानाप्यायितसर्वगात्रं दृष्ट्वा चिन्तामापेदे ॥ १२.३५१.२३ ॥

Então Viśvarūpa lhes disse: "Hoje mesmo os deuses, junto com Indra, não existirão mais." Depois recitou os mantras. Com esses mantras, o de três cabeças cresceu. Com uma boca bebia, em todos os mundos, o soma bem oferecido pelos nascidos duas vezes que realizam os ritos nos sacrifícios; com outra bebia água, e com outra os deuses junto com Indra. Então Indra, vendo-o crescer, com todos os membros nutridos pelo soma bebido, caiu em inquietação.

12.351.24

देवाश्च ते सहेन्द्रेण ब्रह्माणमभिजग्मुरूचुश्च ।
विश्वरूपेण सर्वयज्ञेषु सुहुतः सोमः पीयते
वयमभागाः संवृत्ताः ।
असुरपक्षो वर्धते वयं क्षीयामः
तदर्हसि नो विधातुं श्रेयो यदनन्तरमिति ॥ १२.३५१.२४ ॥

Os deuses, junto com Indra, foram a Brahmā e disseram: "O soma bem oferecido em todos os sacrifícios está sendo bebido por Viśvarūpa; ficamos sem parte. O lado dos asuras cresce, e nós diminuímos. Portanto, deves ordenar para nós o bem que vem depois."

12.351.25

तान्ब्रह्मोवाच ऋषिर्भार्गवस्तपस्तप्यते दधीचः ।
स याच्यतां वरं यथा कलेवरं जह्यात्
तस्यास्थिभिर्वज्रं क्रियतामिति ॥ १२.३५१.२५ ॥

Brahmā lhes disse: "O sábio Dadhīca, um Bhārgava, pratica austeridades. Peçam-lhe uma dádiva, para que abandone seu corpo, e que com seus ossos se faça o raio."

12.351.26

देवास्तत्रागच्छन्यत्र दधीचो भगवानृषिस्तपस्तेपे ।
सेन्द्रा देवास्तमभिगम्योचुर्भगवंस्तपसः कुशलमविघ्नं चेति
तान्दधीच उवाच स्वागतं भवद्भ्यः किं क्रियताम् ।
यद्वक्ष्यथ तत्करिष्यामीति
ते तमब्रुवञ्शरीरपरित्यागं लोकहितार्थं भगवान्कर्तुमर्हतीति ।
अथ दधीचस्तथैवाविमनाः सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं
समाधाय शरीरपरित्यागं चकार ॥ १२.३५१.२६ ॥

Os deuses foram ao lugar onde o sábio bem-aventurado Dadhīci praticava austeridades. Indra e os deuses aproximaram-se dele e disseram: "Bem-aventurado, a tua austeridade vai bem e sem obstáculos?" Dadhīci respondeu-lhes: "Sede bem-vindos. O que deve ser feito? Farei o que disserdes." Eles disseram-lhe: "Convém ao bem-aventurado deixar o seu corpo pelo bem dos mundos." Então Dadhīci, com a mesma mente imperturbável, igual no prazer e na dor, como grande yogue, fixando o seu eu na concentração, abandonou o seu corpo.

12.351.28

तस्य परमात्मन्यवसृते तान्यस्थीनि धाता सङ्गृह्य वज्रमकरोत् ।
तेन वज्रेणाभेद्येनाप्रधृष्येण ब्रह्मास्थिसम्भूतेन विष्णुप्रविष्टेनेन्द्रो विश्वरूपं जघान
शिरसां चास्य छेदनमकरोत् ।
तस्मादनन्तरं विश्वरूपगात्रमथनसम्भवं त्वष्ट्रोत्पादितमेवारिं वृत्रमिन्द्रो जघान
तस्यां द्वैधीभूतायां ब्रह्मवध्यायां भयादिन्द्रो देवराज्यं परित्यज्य अप्सु सम्भवां शीतलां मानससरोगतां नलिनीं प्रपेदे ।
तत्र चैश्वर्ययोगादणुमात्रो भूत्वा बिसग्रन्थिं प्रविवेश ॥ १२.३५१.२८ ॥

Quando ele se fundiu no Ser Supremo, Dhātā reuniu aqueles ossos e forjou um raio. Com aquele raio, indestrutível e invencível, nascido dos ossos do sábio brâmane e penetrado por Viṣṇu, Indra abateu Viśvarūpa e cortou-lhe as cabeças. Depois, Indra abateu o inimigo Vṛtra, produzido do batimento dos membros de Viśvarūpa e forjado por Tvaṣṭṛ. Quando o pecado do assassinato de um brâmane se dividiu em dois, Indra, tomado de medo, abandonou a realeza dos deuses e entrou no caule de lótus, fresco, do lago Mānasa, nascido das águas. Ali, pelo poder de sua soberania mística, tornou-se tão pequeno quanto um átomo e penetrou na fibra do caule de lótus.

12.351.29

अथ ब्रह्मवध्याभयप्रनष्टे त्रैलोक्यनाथे शचीपतौ जगदनीश्वरं बभूव ।
देवान्रजस्तमश्चाविवेश
मन्त्रा न प्रावर्तन्त महर्षीणाम् ।
रक्षांसि प्रादुरभवन्
ब्रह्म चोत्सादनं जगाम ।
अनिन्द्राश्चाबला लोकाः सुप्रधृष्या बभूवुः ॥ १२.३५१.२९ ॥

Quando o temor da morte de um brâmane desapareceu, Indra, senhor dos três mundos e esposo de Śacī, tornou-se sem senhor para o mundo. Rajas e tamas entraram nos deuses. Os mantras dos grandes sábios deixaram de funcionar. Surgiram os demônios e o saber sagrado foi levado à destruição. Sem Indra, os mundos tornaram-se impotentes e fáceis de atacar.

12.351.30

अथ देवा ऋषयश्चायुषः पुत्रं नहुषं नाम देवराजत्वेऽभिषिषिचुः ।
नहुषः पञ्चभिः शतैर्ज्योतिषां ललाटे ज्वलद्भिः सर्वतेजोहरैस्त्रिविष्टपं पालयां बभूव
अथ लोकाः प्रकृतिमापेदिरे स्वस्थाश्च बभूवुः ॥ १२.३५१.३० ॥

Então os deuses e os sábios ungiram Nahuṣa, filho de Āyus, para a realeza dos deuses. Com quinhentas luzes ardentes na fronte, que roubavam todo esplendor, Nahuṣa governou e protegeu os três céus. Então os mundos recuperaram seu estado natural e ficaram em paz.

12.351.31

अथोवाच नहुषः ।
सर्वं मां शक्रोपभुक्तमुपस्थितमृते शचीमिति
स एवमुक्त्वा शचीसमीपमगमदुवाच चैनाम् ।
सुभगेऽहमिन्द्रो देवानां भजस्व मामिति
तं शची प्रत्युवाच ।
प्रकृत्या त्वं धर्मवत्सलः सोमवंशोद्भवश्च
नार्हसि परपत्नीधर्षणं कर्तुमिति ॥ १२.३५१.३१ ॥

Nahuṣa disse: "Tudo o que Indra desfrutou está diante de mim, exceto Śacī." Dizendo isso, foi até Śacī e falou-lhe: "Ó afortunada, sou Indra dos deuses; aceita-me." Śacī respondeu-lhe: "Por natureza, tu amas o dharma e nasceste na linhagem de Soma; não te convém ultrajar a esposa de outro."

12.351.32

तामथोवाच नहुषः ।
ऐन्द्रं पदमध्यास्यते मया
अहमिन्द्रस्य राज्यरत्नहरो नात्राधर्मः कश्चित्त्वमिन्द्रभुक्तेति ।
सा तमुवाच
अस्ति मम किञ्चिद्व्रतमपर्यवसितम् ।
तस्यावभृथे त्वामुपगमिष्यामि कैश्चिदेवाहोभिरिति
स शच्यैवमभिहितो नहुषो जगाम ॥ १२.३५१.३२ ॥

Então Nahuṣa lhe disse: "Ocuparei a posição de Indra; sou aquele que toma as joias da realeza de Indra. Aqui não há nenhum adharma; tu foste desfrutada por Indra." Ela lhe respondeu: "Um voto meu ainda não foi concluído. No banho avabhṛtha dele, daqui a alguns dias, irei até ti." Assim dirigido por Śacī, Nahuṣa partiu.

12.351.33

अथ शची दुःखशोकार्ता भर्तृदर्शनलालसा नहुषभयगृहीता बृहस्पतिमुपागच्छत् ।
स च तामभिगतां दृष्ट्वैव ध्यानं प्रविश्य भर्तृकार्यतत्परां ज्ञात्वा बृहस्पतिरुवाच
अनेनैव व्रतेन तपसा चान्विता देवीं वरदामुपश्रुतिमाह्वय ।
सा तवेन्द्रं दर्शयिष्यतीति ॥ १२.३५१.३३ ॥

Então Śacī, aflita de dor e tristeza, ansiosa por ver seu esposo, tomada pelo temor de Nahuṣa, foi até Bṛhaspati. Ao vê-la chegar, Bṛhaspati entrou em meditação, soube que ela estava empenhada na causa do esposo, e disse: "Unida a este mesmo voto e austeridade, invoca a deusa concedente de dádivas Upaśruti. Ela te mostrará Indra."

12.351.34

साथ महानियममास्थिता देवीं वरदामुपश्रुतिं मन्त्रैराह्वयत् ।
सोपश्रुतिः शचीसमीपमगात्
उवाच चैनामियमस्मि त्वयोपहूतोपस्थिता ।
किं ते प्रियं करवाणीति
तां मूर्ध्ना प्रणम्योवाच शची भगवत्यर्हसि मे भर्तारं दर्शयितुं त्वं सत्या मता चेति ।
सैनां मानसं सरोऽनयत्
तत्रेन्द्रं बिसग्रन्थिगतमदर्शयत् ॥ १२.३५१.३४ ॥

Então, tendo assumido uma grande observância, invocou com mantras a deusa concedente de dádivas Upaśruti. Upaśruti aproximou-se de Śacī e disse: "Tu me invocaste, e aqui estou. Que coisa querida farei por ti?" Śacī inclinou a cabeça em reverência e disse: "Venerável deusa, és tida por verdadeira; digna és de mostrar-me o meu esposo." Então a levou ao lago Mānasa, e ali lhe mostrou Indra, oculto no talo de um lótus.

12.351.35

तामिन्द्रः पत्नीं कृशां ग्लानां च दृष्ट्वा चिन्तयां बभूव ।
अहो मम महद्दुःखमिदमद्योपगतम्
नष्टं हि मामियमन्विष्योपागमद्दुःखार्तेति ।
तामिन्द्र उवाच कथं वर्तयसीति
सा तमुवाच ।
नहुषो मामाह्वयति
कालश्चास्य मया कृत इति ॥ १२.३५१.३५ ॥

Indra, ao vê-la magra e esgotada, caiu na angústia. Ai de mim! Esta grande dor caiu hoje sobre mim; ela veio à minha procura, atormentada pelo sofrimento. Indra disse: Como vives? Ela disse: Nahuṣa me chama, e eu fixei um tempo para ele.

12.351.36

गच्छ ।
नहुषस्त्वया वाच्योऽपूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ उद्वहस्व
इन्द्रस्य हि महान्ति वाहनानि मनसः प्रियाण्यधिरूढानि मया ।
त्वमन्येनोपयातुमर्हसीति
सैवमुक्ता हृष्टा जगाम ।
इन्द्रोऽपि बिसग्रन्थिमेवाविवेश भूयः ॥ १२.३५१.३६ ॥

Vai. Diz a Nahuṣa, em meu nome: venha, montado num veículo sem igual, atrelado por sábios. Eu já montei os grandes veículos caros à mente de Indra, por isso não deves vir com outro. Dito isto, ela partiu alegre. Indra também entrou novamente no nó do caule de lótus.

12.351.37

अथेन्द्राणीमभ्यागतां दृष्ट्वोवाच नहुषः पूर्णः स काल इति ।
तं शच्यब्रवीच्छक्रेण यथोक्तम्
स महर्षियुक्तं वाहनमधिरूढः शचीसमीपमुपागच्छत् ॥ १२.३५१.३७ ॥

Então, vendo Indrāṇī chegada, Nahuṣa disse: Aquele tempo está completo. Então Śacī disse-lhe exatamente como Indra dissera. Ele, montado num veículo atrelado a grandes sábios, aproximou-se de Śacī.

12.351.38

अथ मैत्रावरुणिः कुम्भयोनिरगस्त्यो महर्षीन्विक्रियमाणांस्तान्नहुषेणापश्यत् ।
पद्भ्यां च तेनास्पृश्यत
ततः स नहुषमब्रवीदकार्यप्रवृत्त पाप पतस्व महीम् ।
सर्पो भव यावद्भूमिर्गिरयश्च तिष्ठेयुस्तावदिति
स महर्षिवाक्यसमकालमेव तस्माद्यानादवापतत् ॥ १२.३५१.३८ ॥

Então Agastya, filho de Mitra e Varuṇa, nascido de um jarro, viu Nahuṣa atormentando aqueles grandes sábios; Nahuṣa os fizera tocá-lo com os pés. Então disse a Nahuṣa: "Pecador, entregue ao que não deve ser feito, caia à terra. Enquanto a terra e as montanhas permanecerem, serás uma serpente." No mesmo instante das palavras do grande sábio, caiu daquela montaria.

12.351.39

अथानिन्द्रं पुनस्त्रैलोक्यमभवत् ।
ततो देवा ऋषयश्च भगवन्तं विष्णुं शरणमिन्द्रार्थेऽभिजग्मुः
ऊचुश्चैनं भगवन्निन्द्रं ब्रह्मवध्याभिभूतं त्रातुमर्हसीति ।
ततः स वरदस्तानब्रवीदश्वमेधं यज्ञं वैष्णवं शक्रोऽभियजतु
ततः स्वं स्थानं प्राप्स्यतीति ॥ १२.३५१.३९ ॥

Então, estando Indra ausente, os três mundos voltaram a se estabilizar. Depois, os deuses e os sábios foram buscar refúgio no bem-aventurado Viṣṇu em favor de Indra e disseram: "Senhor bem-aventurado, deves proteger Indra, que está dominado pelo pecado de matar um brâmane." Então aquele que concede dádivas lhes disse: "Que Indra realize o sacrifício do cavalo vaiṣṇava; então recobrará o seu lugar."

12.351.41

ततो देवा ऋषयश्चेन्द्रं नापश्यन्यदा तदा शचीमूचुर्गच्छ सुभगे इन्द्रमानयस्वेति ।
सा पुनस्तत्सरः समभ्यगच्छत्
इन्द्रश्च तस्मात्सरसः समुत्थाय बृहस्पतिमभिजगाम ।
बृहस्पतिश्चाश्वमेधं महाक्रतुं शक्रायाहरत्
ततः कृष्णसारङ्गं मेध्यमश्वमुत्सृज्य वाहनं तमेव कृत्वा इन्द्रं मरुत्पतिं बृहस्पतिः स्वस्थानं प्रापयामास ।
ततः स देवराड्देवैरृषिभिः स्तूयमानस्त्रिविष्टपस्थो निष्कल्मषो बभूव
ब्रह्मवध्यां चतुर्षु स्थानेषु वनिताग्निवनस्पतिगोषु व्यभजत् ।
एवमिन्द्रो ब्रह्मतेजःप्रभावोपबृंहितः शत्रुवधं कृत्वा
स्वस्थानं प्रापितः ॥ १२.३५१.४१ ॥

Então, quando os deuses e os sábios não encontraram Indra, disseram a Śacī: Vai, venturosa senhora, e traze Indra de volta. Ela foi novamente àquele lago. Indra ergueu-se do lago e foi até Bṛhaspati. Bṛhaspati trouxe para Śakra o grande sacrifício chamado Aśvamedha. Libertando o cavalo sagrado chamado Kṛṣṇasāraṅga e tornando-o sua montaria, Bṛhaspati reconduziu Indra, senhor dos Marutas, ao seu próprio lugar. Então o rei dos deuses, louvado por deuses e sábios, permaneceu no céu e tornou-se imaculado. Dividiu a culpa de matar um brâmane em quatro lugares: as mulheres, o fogo, as árvores e as vacas. Assim Indra, fortalecido pelo poder do esplendor bramânico, tendo abatido o seu inimigo, foi restituído ao seu lugar.

12.351.42

आकाशगङ्गागतश्च पुरा भरद्वाजो महर्षिरुपास्पृशंस्त्रीन्क्रमान्क्रमता विष्णुनाभ्यासादितः ।
स भरद्वाजेन ससलिलेन पाणिनोरसि ताडितः सलक्षणोरस्कः
संवृत्तः ॥ १२.३५१.४२ ॥

Outrora, o grande sábio Bharadvāja, tendo chegado ao Ganges celeste e tocado suas águas, aproximou-se de Viṣṇu, aquele que deu três passos; foi golpeado no peito por uma mão com água, e seu peito ficou marcado.

12.351.43

भृगुणा महर्षिणा शप्तोऽग्निः सर्वभक्षत्वमुपनीतः ॥ १२.३५१.४३ ॥

Agni, amaldiçoado pelo grande sábio Bhṛgu, foi levado ao estado de consumir tudo.

12.351.44

अदितिर्वै देवानामन्नमपचदेतद्भुक्त्वासुरान्हनिष्यन्तीति ।
तत्र बुधो व्रतचर्यासमाप्तावागच्छत्
अदितिं चावोचद्भिक्षां देहीति ।
तत्र देवैः पूर्वमेतत्प्राश्यं नान्येनेत्यदितिर्भिक्षां नादात्
अथ भिक्षाप्रत्याख्यानरुषितेन बुधेन ब्रह्मभूतेन विवस्वतो द्वितीये जन्मन्यण्डसञ्ज्ञितस्याण्डं मारितमदित्याः ।
स मार्तण्डो विवस्वानभवच्छ्राद्धदेवः ॥ १२.३५१.४४ ॥

Aditi cozinhou o alimento dos deuses, pensando que, ao comê-lo, os deuses matariam os demônios. Quando o voto foi cumprido, Budha veio e disse a Aditi: 'Dê-me esmola.' Como isto deveria ser comido primeiro pelos deuses e por mais ninguém, Aditi não deu esmola. Irritado com a recusa, Budha, tornado brâmane, fez com que Aditi destruísse o ovo de Vivasvat em seu segundo nascimento, o ovo chamado Aṇḍa. Este tornou-se Mārtaṇḍa, Vivasvān, senhor dos ritos śrāddha.

12.351.45

दक्षस्य वै दुहितरः षष्टिरासन् ।
ताभ्यः कश्यपाय त्रयोदश प्रादाद्दश धर्माय दश मनवे सप्तविंशतिमिन्दवे
तासु तुल्यासु नक्षत्राख्यां गतासु सोमो रोहिण्यामभ्यधिकां प्रीतिमकरोत् ।
ततस्ताः शेषाः पत्न्य ईर्ष्यावत्यः पितुः समीपं गत्वेममर्थं शशंसुः
भगवन्नस्मासु तुल्यप्रभावासु सोमो रोहिणीमधिकं भजतीति ।
सोऽब्रवीद्यक्ष्मैनमावेक्ष्यतीति ॥ १२.३५१.४५ ॥

Dakṣa tinha sessenta filhas. Dessas, deu treze a Kaśyapa, dez a Dharma, dez a Manu e vinte e sete a Soma. Entre aquelas iguais, conhecidas pelos nomes das mansões lunares, Soma mostrou maior afeição por Rohiṇī. Então as demais esposas, enciumadas, foram ao pai e relataram o caso: "Venerável senhor, entre nós, que somos de igual poder, Soma favorece mais Rohiṇī." Ele disse: "A consunção o apanhará."

12.351.46

दक्षशापात्सोमं राजानं यक्ष्माविवेश ।
स यक्ष्मणाविष्टो दक्षमगमत्
दक्षश्चैनमब्रवीन्न समं वर्तस इति ।
तत्रर्षयः सोममब्रुवन्क्षीयसे यक्ष्मणा
पश्चिमस्यां दिशि समुद्रे हिरण्यसरस्तीर्थम् ।
तत्र गत्वात्मानमभिषेचयस्वेति
अथागच्छत्सोमस्तत्र हिरण्यसरस्तीर्थम् ।
गत्वा चात्मनः स्नपनमकरोत्
स्नात्वा चात्मानं पाप्मनो मोक्षयामास ।
तत्र चावभासितस्तीर्थे यदा सोमस्तदाप्रभृति तीर्थं तत्प्रभासमिति नाम्ना ख्यातं बभूव
तच्छापादद्यापि क्षीयते सोमोऽमावास्यान्तरस्थः ।
पौर्णमासीमात्रेऽधिष्ठितो मेघलेखाप्रतिच्छन्नं वपुर्दर्शयति
मेघसदृशं वर्णमगमत्तदस्य शशलक्ष्म विमलमभवत् ॥ १२.३५१.४६ ॥

Pela maldição de Dakṣa, a doença consumptiva (yakṣmā) entrou no rei Soma. Atacado pela doença consumptiva, ele foi a Dakṣa, e Dakṣa lhe disse: "Você não age com equidade." Ali os sábios disseram a Soma: "Você está definhando pela doença consumptiva. Na direção ocidental, junto ao oceano, há o vau sagrado de Hiraṇyasarasvatī. Vá até lá e unja-se." Então Soma foi àquele vau sagrado de Hiraṇyasarasvatī. Tendo ido até lá e se banhado, libertou-se do pecado; e, ao brilhar ali no vau, desde então esse vau passou a ser conhecido pelo nome de Prabhāsa. Por causa daquela maldição, ainda hoje Soma míngua, permanecendo entre os dias de lua nova; somente no dia de lua cheia ele mostra seu corpo velado por uma linha de nuvens. Sua cor tornou-se semelhante à de uma nuvem, e sua marca de lebre tornou-se clara.

12.351.47

स्थूलशिरा महर्षिर्मेरोः प्रागुत्तरे दिग्भागे तपस्तेपे ।
तस्य तपस्तप्यमानस्य सर्वगन्धवहः शुचिर्वायुर्विवायमानः शरीरमस्पृशत्
स तपसा तापितशरीरः कृशो वायुनोपवीज्यमानो हृदयपरितोषमगमत् ।
तत्र तस्यानिलव्यजनकृतपरितोषस्य सद्यो वनस्पतयः
पुष्पशोभां न दर्शितवन्त इति स एताञ्शशाप न सर्वकालं पुष्पवन्तो ।
भविष्यथेति ॥ १२.३५१.४७ ॥

O grande sábio Sthūlaśirā praticou austeridades na região nordeste do Meru. Enquanto fazia penitência, um vento puro que trazia todas as fragrâncias soprou e tocou seu corpo. Com o corpo aquecido e emaciado pela austeridade, foi abanado pelo vento e obteve contentamento no coração. Nesse contentamento causado pelo abanar do vento, as árvores não exibiram de imediato o esplendor das flores; então ele as amaldiçoou: 'Não sereis floridas em todos os tempos.'

12.351.48

नारायणो लोकहितार्थं वडवामुखो नाम महर्षिः पुराभवत् ।
तस्य मेरौ तपस्तप्यतः समुद्र आहूतो नागतः
तेनामर्षितेनात्मगात्रोष्मणा समुद्रः स्तिमितजलः कृतः ।
स्वेदप्रस्यन्दनसदृशश्चास्य लवणभावो जनितः
उक्तश्चापेयो भविष्यसि ।
एतच्च ते तोयं वडवामुखसञ्ज्ञितेन पीयमानं मधुरं भविष्यति
तदेतदद्यापि वडवामुखसञ्ज्ञितेनानुवर्तिना तोयं सामुद्रं पीयते ॥ १२.३५१.४८ ॥

Nārāyaṇa, para o bem dos mundos, tornou-se outrora o grande sábio chamado Vaḍavāmukha. Enquanto praticava austeridades no Meru, o oceano foi chamado, mas não veio. Irado, com o calor de seu próprio corpo, imobilizou as águas do oceano e nelas produziu salinidade, como um fluxo de suor. Declarou que seriam impotáveis, mas que esta água, bebida por aquele chamado Vaḍavāmukha, se tornaria doce. Ainda hoje a água do oceano é bebida por um seguidor chamado Vaḍavāmukha.

12.351.49

हिमवतो गिरेर्दुहितरमुमां रुद्रश्चकमे ।
भृगुरपि च महर्षिर्हिमवन्तमागम्याब्रवीत्कन्यामुमां मे देहीति
तमब्रवीद्धिमवानभिलषितो वरो रुद्र इति ।
तमब्रवीद्भृगुर्यस्मात्त्वयाहं कन्यावरणकृतभावः प्रत्याख्यातस्तस्मान्न रत्नानां भवान्भाजनं भविष्यतीति
अद्यप्रभृत्येतदवस्थितमृषिवचनम् ॥ १२.३५१.४९ ॥

Rudra desejou Umā, a filha da montanha Himavat. O grande sábio Bhṛgu também se aproximou de Himavat e disse: "Dá-me a donzela Umā." Himavat respondeu: "O noivo desejado é Rudra." Então Bhṛgu disse: "Porque rejeitaste minha intenção de escolher a donzela, não serás receptáculo de joias." A partir deste dia, esta palavra do sábio permanece firme.

12.351.65

तदेवंविधं माहात्म्यं ब्राह्मणानाम् ।
क्षत्रमपि शाश्वतीमव्ययां पृथिवीं पत्नीमभिगम्य बुभुजे
तदेतद्ब्रह्माग्नीषोमीयम् ।
तेन जगद्धार्यते ॥ १२.३५१.६५ ॥

Tal é a grandeza dos brâmanes. Também o guerreiro, tendo se aproximado da terra eterna e imperecível como esposa, a desfruta. Isto pertence a Brahman, Agni e Soma; por isso o mundo é sustentado.