Mahābhārata · Adhyāya 12.354
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.354.1
धन्योस्यनुगृहीतोसि यत्ते दृष्टः स्वयंप्रभुः ।
न हि तं दृष्टवान्कश्चित्पद्मयोनिरपि स्वयम् ॥ १२.३५४.१ ॥
Du bist gesegnet und begnadet, denn der selbstexistente Herr hat sich dir gezeigt. Nicht einmal Brahmā, der dem Lotos Entsprossene, hat ihn so selbst gesehen.
12.354.2
अव्यक्तयोनिर्भगवान्दुर्दर्शः पुरुषोत्तमः ।
नारदैतद्धि नौ सत्यं वचनं समुदाहृतम् ॥ १२.३५४.२ ॥
Der Herr von unmanifestiertem Ursprung, die höchste Person, ist schwer zu sehen. Nārada, dieses unser Wort ist wahr.
12.354.3
नास्य भक्तात्प्रियतरो लोके कश्चन विद्यते ।
ततः स्वयं दर्शितवान्स्वमात्मानं द्विजोत्तम ॥ १२.३५४.३ ॥
In der Welt gibt es keinen, der ihm lieber wäre als sein Verehrer. Darum hat er sich selbst gezeigt, o Bester der Zweimalgeborenen.
12.354.4
तपो हि तप्यतस्तस्य यत्स्थानं परमात्मनः ।
न तत्संप्राप्नुते कश्चिदृते ह्यावां द्वितोत्तम ॥ १२.३५४.४ ॥
Selbst wer Askese übt, erreicht jenen Zustand des höchsten Selbst nicht, außer uns beiden, o Bester der Zweimalgeborenen.
12.354.5
या हि सूर्यसहस्रस्य समस्तस्य भवेद्द्युतिः ।
स्थानस्य सा भवेत्तस्य स्वयं तेन विराजता ॥ १२.३५४.५ ॥
Jener Glanz, der die volle Helligkeit von tausend Sonnen ist, das ist der Glanz jenes Ortes, der durch ihn selbst leuchtet.
12.354.6
तस्मादुत्तिष्ठते विप्र देवाद्विश्वभुवः पतेः ।
क्षमा क्षमावतां श्रेष्ठ यया भूमिस्तु युज्यते ॥ १२.३५४.६ ॥
Darum, o Brahmane, erhebt sie sich aus dem Gott, dem Herrn des Weltendaseins. Bester der Geduldigen, durch Geduld wird die Erde getragen.
12.354.7
तस्माच्चोत्तिष्ठते देवात्सर्वभूतहिताद्रसः ।
आपो हि तेन युज्यन्ते द्रवत्वं प्राप्नुवन्ति च ॥ १२.३५४.७ ॥
Aus jenem Gott, dem Wohl aller Wesen, erhebt sich der Rasa. Durch ihn vereinen sich die Wasser und gelangen zur Flüssigkeit.
12.354.8
तस्मादेव समुद्भूतं तेजो रूपगुणात्मकम् ।
येन संयुज्यते सूर्यस्ततो लोके विराजते ॥ १२.३५४.८ ॥
Aus eben jenem Gott erhob sich der Glanz, dessen Wesen Gestalt und Eigenschaft ist. Durch ihn wird die Sonne vereint, und daher leuchtet sie in der Welt.
12.354.9
तस्माद्देवात्समुद्भूतः स्पर्शस्तु पुरुषोत्तमात् ।
येन स्म युज्यते वायुस्ततो लोकान्विवात्यसौ ॥ १२.३५४.९ ॥
Aus jenem Gott, dem besten der Wesen, entstand der Tastsinn. Durch ihn wird der Wind vereint, und so weht er durch die Welten.
12.354.10
तस्माच्चोत्तिष्ठते शब्दः सर्वलोकेश्वरात्प्रभोः ।
आकाशं युज्यते येन ततस्तिष्ठत्यसंवृतम् ॥ १२.३५४.१० ॥
Und aus jenem mächtigen Herrn aller Welten erhebt sich der Schall. Durch ihn wird der Raum vereint, und so bleibt er ungeschlossen bestehen.
12.354.11
तस्माच्चोत्तिष्ठते देवात्सर्वभूतगतं मनः ।
चन्द्रमा येन संयुक्तः प्रकाशगुणधारणः ॥ १२.३५४.११ ॥
Und aus jenem Gott, der in allen Wesen wohnt, erhebt sich der Geist. Durch ihn wird der Mond vereint, der die Eigenschaft des Lichtes trägt.
12.354.12
सद्भूतोत्पादकं नाम तत्स्थानं वेदसंज्ञितम् ।
विद्यासहायो यत्रास्ते भगवान्हव्यकव्यभुक् ॥ १२.३५४.१२ ॥
Jener Ort, der die wahren Wesen hervorbringt und Veda genannt wird, ist der Ort, an dem der Herr mit der Erkenntnis als Gefährtin weilt, der Esser der Opfergaben und Spenden.
12.354.13
ये हि निष्कल्मषा लोके पुण्यपापविवर्जिताः ।
तेषां वै क्षेममध्वानं गच्छतां द्विजसत्तम ॥ १२.३५४.१३ ॥
Für jene in der Welt, die makellos und frei von Verdienst und Schuld sind, o Bester der Zweimalgeborenen, ist der Weg, den sie gehen, gewiss ein Weg der Sicherheit.
12.354.14
सर्वलोके तमोहन्ता आदित्यो द्वारमुच्यते ।
ज्वालामाली महातेजा येनेदं धार्यते जगत् ॥ १२.३५४.१४ ॥
In der ganzen Welt wird die Sonne, die Vernichterin der Finsternis, das Tor genannt; der mit dem Flammenkranz, von großem Glanz, durch den diese Welt getragen wird.
12.354.15
आदित्यदग्धसर्वाङ्गा अदृश्याः केनचित्क्वचित् ।
परमाणुभूता भूत्वा तु तं देवं प्रविशन्त्युत ॥ १२.३५४.१५ ॥
Mit vom Sonnenlicht verbrannten Gliedern sind sie niemandem und nirgends sichtbar; zu Atomen geworden, gehen sie in jenen Gott ein.
12.354.16
तस्मादपि च निर्मुक्ता अनिरुद्धतनौ स्थिताः ।
मनोभूतास्ततो भूत्वा प्रद्युम्नं प्रविशन्त्युत ॥ १२.३५४.१६ ॥
Auch davon befreit, verweilen sie im Leib des Aniruddha; dann, zum Geist geworden, gehen sie in Pradyumna ein.
12.354.17
प्रद्युम्नाच्चापि निर्मुक्ता जीवं संकर्षणं ततः ।
विशन्ति विप्रप्रवराः साङ्ख्या भागवतैः सह ॥ १२.३५४.१७ ॥
Auch von Pradyumna befreit, gehen sie dann in Saṅkarṣaṇa ein, das lebendige Selbst; o Vorzüglichste unter den Brahmanen, die Anhänger des Sāṅkhya zusammen mit den Bhāgavatas.
12.354.18
ततस्त्रैगुण्यहीनास्ते परमात्मानमञ्जसा ।
प्रविशन्ति द्विजश्रेष्ठाः क्षेत्रज्ञं निर्गुणात्मकम्।
सर्वावासं वासुदेवं क्षेत्रज्ञं विद्धि तत्त्वतः ॥ १२.३५४.१८ ॥
Dann, frei von den drei Guṇas, gehen sie unmittelbar in das höchste Selbst ein, o Bester der Zweimalgeborenen, den Kṣetrajña, dessen Wesen jenseits der Eigenschaften liegt. Erkenne Vāsudeva, die Wohnstätte von allem, wahrhaftig als den Kṣetrajña.
12.354.19
समाहितमनस्काश्च नियताः संयतेन्द्रियाः ।
एकान्तभावोपगता वासुदेवं विशन्ति ते ॥ १२.३५४.१९ ॥
Jene, deren Geist gesammelt ist, die gezügelt sind und ihre Sinne beherrschen, die den Zustand ungeteilter Hingabe erreicht haben, gehen in Vāsudeva ein.
12.354.20
आवामपि च धर्मस्य गुहे जातौ द्विजोत्तम ।
रम्यां विशालामाश्रित्य तप उग्रं समास्थितौ ॥ १२.३५४.२० ॥
Auch wir beide wurden in der Höhle des Dharma geboren, du Bester der Zweimalgeborenen. An einem angenehmen, weiten Ort Zuflucht nehmend, haben wir strenge Askese auf uns genommen.
12.354.21
ये तु तस्यैव देवस्य प्रादुर्भावाः सुरप्रियाः ।
भविष्यन्ति त्रिलोकस्थास्तेषां स्वस्तीत्यथो द्विज ॥ १२.३५४.२१ ॥
Was jene Erscheinungen desselben Gottes betrifft, die den Göttern lieb sind und in den drei Welten wohnen werden, mögen sie Wohlergehen haben, o Zweimalgeborener.
12.354.22
विधिना स्वेन युक्ताभ्यां यथापूर्वं द्विजोत्तम ।
आस्थिताभ्यां सर्वकृच्छ्रं व्रतं सम्यगनुत्तमम् ॥ १२.३५४.२२ ॥
Nach unserer eigenen Ordnung, wie zuvor, o Bester der Zweimalgeborenen, haben wir beide das Gelübde der vollständigen Kṛcchra-Buße richtig auf uns genommen, das das höchste ist.
12.354.23
स्वार्थेन विधिना युक्तः सर्वकृच्छ्रव्रते स्थितः ।
आवाभ्यामपि दृष्टस्त्वं श्वेतद्वीपे तपोधन ॥ १२.३५४.२३ ॥
Im Gelübde der vollständigen Kṛcchra-Buße gefestigt und der Ordnung für deinen eigenen Zweck verbunden, wurdest auch du, o Schatz der Askese, von uns beiden auf der Weißen Insel gesehen.
12.354.24
समागतो भगवता संकल्पं कृतवांस्तथा ।
सर्वं हि नौ संविदितं त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १२.३५४.२४ ॥
Mit dem Erhabenen zusammengekommen, fasste er ebenso den Entschluss; alles in den drei Welten, das Bewegliche und das Unbewegliche, ist uns beiden bekannt.
12.354.25
यद्भविष्यति वृत्तं वा वर्तते वा शुभाशुभम् ।
सर्वं स ते कथितवान्देवदेवो महामुने ॥ १२.३५४.२५ ॥
Was geschehen wird, was geschehen ist oder geschieht, Gutes und Böses, all dies hat dir der Gott der Götter erzählt, o großer Weiser.
12.354.26
एतच्छ्रुत्वा तयोर्वाक्यं तपस्युग्रे च वर्ततोः ।
नारदः प्राञ्जलिर्भूत्वा नारायणपरायणः ॥ १२.३५४.२६ ॥
Als Nārada diese Worte jener beiden hörte, die in strenger Askese versunken waren, wurde er mit gefalteten Händen ganz Nārāyaṇa ergeben.
12.354.27
जजाप विधिवन्मन्त्रान्नारायणगतान्बहून् ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि नरनारायणाश्रमे ॥ १२.३५४.२७ ॥
In der Einsiedelei von Nara und Nārāyaṇa rezitierte er der Vorschrift gemäß viele Mantras über Nārāyaṇa, tausend göttliche Jahre lang.
12.354.28
अवसत्स महातेजा नारदो भगवानृषिः ।
तावेवाभ्यर्चयन्देवौ नरनारायणौ च तौ ॥ १२.३५४.२८ ॥
Der Weise Nārada, der Erhabene von großem Glanz, wohnte dort und verehrte eben jene beiden Götter, Nara und Nārāyaṇa.