Mahābhārata · Adhyāya 12.356
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.356.1
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं नरनारायणेरितम् ।
अत्यन्तं भक्तिमान्देवे एकान्तित्वमुपेयिवान् ॥ १२.३५६.१ ॥
Nārada, der diese von Nara und Nārāyaṇa gesprochenen Worte gehört hatte, wurde von äußerster Hingabe an den Gott erfüllt und gelangte zu ungeteilter Hingabe.
12.356.2
उषित्वा वर्षसाहस्रं नरनारायणाश्रमे ।
श्रुत्वा भगवदाख्यानं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम्।
जगाम हिमवत्कुक्षावाश्रमं स्वं सुरार्चितम् ॥ १२.३५६.२ ॥
Nachdem er tausend Jahre in der Einsiedelei von Nara und Nārāyaṇa geweilt, die Erzählung vom Herrn gehört und den unvergänglichen Hari gesehen hatte, zog er zu seiner eigenen, von den Göttern verehrten Einsiedelei im Schoß des Himālaya.
12.356.3
तावपि ख्यातयशसौ नरनारायणावृषी ।
तस्मिन्नेवाश्रमे रम्ये तेपतुस्तप सत्तमम् ॥ १२.३५६.३ ॥
Auch jene beiden Weisen von berühmtem Ruhm, Nara und Nārāyaṇa, übten in eben jener lieblichen Einsiedelei die höchste Askese.
12.356.4
त्वमप्यमितविक्रान्तः पाण्डवानां कुलोद्वहः ।
पावितात्माऽद्य संवृत्तः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ॥ १२.३५६.४ ॥
Auch du, von unermesslicher Tapferkeit, Träger des Pāṇḍava-Geschlechts, bist heute an der Seele gereinigt, nachdem du diese Geschichte von Anfang an gehört hast.
12.356.5
नैव तस्यापरो लोको नायं पार्थिवसत्तम ।
कर्मणा मनसा वाचा यो द्विष्याद्विष्णुमव्ययम् ॥ १२.३५६.५ ॥
Für ihn, o Bester der Könige, gibt es weder diese Welt noch eine andere Welt, der durch Tat, Geist oder Rede den unvergänglichen Viṣṇu hasst.
12.356.6
मज्जन्ति पितरस्तस्य नरके शाश्वतीः समाः ।
यो द्विष्याद्विबुधश्रेष्ठं देवं नारायणं हरिम् ॥ १२.३५६.६ ॥
Seine Ahnen versinken in der Hölle für endlose Jahre, wer den Gott Nārāyaṇa Hari hasst, den besten der Götter.
12.356.7
कथं नाम भवेद्द्वेष्य आत्मा लोकस्य कस्यचित् ।
आत्मा हि पुरुषव्याघ्र ज्ञेयो विष्णुरिति श्रुतिः ॥ १२.३५६.७ ॥
O Tiger unter den Menschen, wie könnte das Selbst irgendeines Wesens in der Welt verhasst sein? Das Selbst ist als Viṣṇu zu erkennen, so lehrt die Śruti.
12.356.8
य एष गुरुरस्माकमृषिर्गन्धवतीसुतः ।
तेनैतत्कथितं तात माहात्म्यं परमात्मनः।
तस्माच्छ्रुतं मया चेदं कथितं च तवानघ ॥ १२.३५६.८ ॥
Dieser Weise, unser Lehrer, der Sohn der Gandhavatī, hat, mein Lieber, die Größe des Höchsten Selbst dargelegt. Deshalb habe ich es gehört, und dir, Makelloser, habe ich es nun erzählt.
12.356.9
नारदेन तु संप्राप्तः सरहस्यः ससंग्रहः ।
एष धर्मो जगन्नाथात्साक्षान्नारायणान्नृप ॥ १२.३५६.९ ॥
O König, diesen Dharma empfing Nārada samt seinem Geheimnis und seiner Zusammenfassung unmittelbar von Nārāyaṇa, dem Herrn der Welt.
12.356.10
एवमेष महान्धर्मः स ते पूर्वं नृपोत्तम ।
कथितो हरिगीतासु समासविधिकल्पितः ॥ १२.३५६.१० ॥
So, o bester der Könige, wurde dir dieser große Dharma früher dargelegt, in den Hari-Gesängen in gekürzter Form geordnet.
12.356.11
कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम् ।
को ह्यन्यः पुण्डरीकाक्षान्महाभारतकृद्भवेत्।
धर्मान्नानाविधांश्चैव को ब्रूयात्तमृते प्रभुम् ॥ १२.३५६.११ ॥
Erkenne Vyāsa, Kṛṣṇa Dvaipāyana, als den Herrn Nārāyaṇa. Wer außer dem Lotusäugigen hätte das Mahābhārata verfasst? Wer außer diesem Herrn könnte die vielen Arten des Dharma darlegen?
12.356.12
वर्ततां ते महायज्ञो यथासंकल्पितस्त्वया ।
संकल्पिताश्वमेधस्त्वं श्रुतधर्मा च तत्त्वतः ॥ १२.३५६.१२ ॥
Möge dein großes Opfer so verlaufen, wie du es beschlossen hast. Du hast das Pferdeopfer beschlossen und den Dharma wahrhaftig gehört.
12.356.13
एतत्तु महदाख्यानं श्रुत्वा पारीक्षितो नृपः ।
ततो यज्ञसमाप्त्यर्थं क्रियाः सर्वाः समारभत् ॥ १२.३५६.१३ ॥
Nachdem der König, Sohn Parīkṣits, diese große Erzählung gehört hatte, begann er alle Riten zur Vollendung des Opfers.
12.356.14
नारायणीयमाख्यानमेतत्ते कथितं मया ।
पृष्टेन शौनकाद्येह नैमिषारण्यवासिषु ॥ १२.३५६.१४ ॥
Diese Nārāyaṇīya-Erzählung habe ich dir erzählt, wie Śaunaka und die anderen Bewohner des Naimiṣa-Waldes gefragt hatten.
12.356.15
नारदेन पुरा यद्वै गुरवे तु निवेदितम् ।
ऋषीणां पाण्डवानां च शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः ॥ १२.३५६.१५ ॥
Dies ist, was Nārada einst seinem Lehrer verkündete, während die Weisen und die Pāṇḍava sowie Kṛṣṇa und Bhīṣma zuhörten.
12.356.16
स हि परमर्षिर्जनभुवनपतिः ।
पृथुधरणिधरः श्रुतिविनयपरः।
शमनियमनिधिर्यमनियमपरो द्विजवर ।
सहितस्तव च भवतु गतिर्हरिरमरहितः ॥ १२.३५६.१६ ॥
Er ist der höchste Weise, Herr der Völker und Welten, Träger der weiten Erde, dem heiligen Wissen und der Zucht ergeben, Schatz von Ruhe und Selbstbeherrschung; o Bester der Zweimalgeborenen, möge Hari, der Freund der Götter, samt dir deine Zuflucht sein.
12.356.17
भयदो मखभागहरोस्तु शरणं स ते ॥ १२.३५६.१७ ॥
Er, der Schrecken gibt und den Opferanteil empfängt, möge er deine Zuflucht sein.
12.356.18
त्रिगुणो विगुणश्चतुरात्मधरः ।
पूर्तेष्टयोश्च फलभागहरः।
विदधातु नित्यमजितोऽतिचलो ।
गतिरात्मवतां सुकृतिनामृषीणाम् ॥ १२.३५६.१८ ॥
Dreifach und jenseits der Eigenschaften, Träger des vierfachen Selbst, Empfänger des Anteils an den Früchten guter Werke und des Opfers; möge der Unbesiegte, ewig Unbewegte stets verfügen, und er sei die Zuflucht der selbstbeherrschten, tugendhaften Weisen.
12.356.19
तं लोकसाक्षिणमजं पुरुषं पुराणं ।
रविवर्णमीश्वरं गतिं बहुशः।
प्रणमध्वमेकमतयो यतः ।
सलिलोद्भवोपि तमृषिं प्रणतः ॥ १२.३५६.१९ ॥
Verneigt euch wiederholt, einmütig, vor ihm, dem Zeugen der Welten, dem Ungeborenen, dem uralten Puruṣa, dem Herrn von sonnenfarbiger Gestalt, dem Ziel; auch der aus den Wassern Geborene verneigte sich vor jenem Weisen.
12.356.20
स हि लोकयोनिरसृतस्य पदं ।
सूक्ष्मं परायणमचलं हि पदम्।
तत्साङ्ख्ययोगिभिरुदाहृतं तं ।
बुद्ध्या यतात्मभिरिदं सनातनम् ॥ १२.३५६.२० ॥
Er ist wahrlich der Ursprung der Welten, die Stätte des Unsterblichen, das Feine, die höchste Zuflucht, der unbewegte Zustand. Die Kenner von Sāṅkhya und Yoga haben ihn verkündet; die Selbstbeherrschten erkennen dieses Ewige durch den Verstand.