Mahābhārata · Adhyāya 12.356
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.356.1
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं नरनारायणेरितम् ।
अत्यन्तं भक्तिमान्देवे एकान्तित्वमुपेयिवान् ॥ १२.३५६.१ ॥
Tendo ouvido estas palavras proferidas por Nara e Nārāyaṇa, Nārada, extremamente devotado ao deus, alcançou a devoção exclusiva.
12.356.2
उषित्वा वर्षसाहस्रं नरनारायणाश्रमे ।
श्रुत्वा भगवदाख्यानं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम्।
जगाम हिमवत्कुक्षावाश्रमं स्वं सुरार्चितम् ॥ १२.३५६.२ ॥
Tendo vivido mil anos no eremitério de Nara e Nārāyaṇa, tendo ouvido o relato do Senhor e contemplado o imperecível Hari, partiu para o seu próprio eremitério no seio do Himālaya, honrado pelos deuses.
12.356.3
तावपि ख्यातयशसौ नरनारायणावृषी ।
तस्मिन्नेवाश्रमे रम्ये तेपतुस्तप सत्तमम् ॥ १२.३५६.३ ॥
Aqueles dois sábios de renomada fama, Nara e Nārāyaṇa, também realizaram a mais excelsa austeridade naquele mesmo eremitério agradável.
12.356.4
त्वमप्यमितविक्रान्तः पाण्डवानां कुलोद्वहः ।
पावितात्माऽद्य संवृत्तः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ॥ १२.३५६.४ ॥
Tu também, de valor sem medida, sustentáculo da linhagem dos Pāṇḍava, hoje te tornaste purificado na alma, por haveres ouvido esta história desde o início.
12.356.5
नैव तस्यापरो लोको नायं पार्थिवसत्तम ।
कर्मणा मनसा वाचा यो द्विष्याद्विष्णुमव्ययम् ॥ १२.३५६.५ ॥
Para aquele, ó melhor dos reis, não há este mundo nem outro mundo, quem por ação, mente ou palavra odeia o imperecível Viṣṇu.
12.356.6
मज्जन्ति पितरस्तस्य नरके शाश्वतीः समाः ।
यो द्विष्याद्विबुधश्रेष्ठं देवं नारायणं हरिम् ॥ १२.३५६.६ ॥
Os seus antepassados afundam-se no inferno por anos eternos, aquele que odeia o deus Nārāyaṇa Hari, o melhor dos deuses.
12.356.7
कथं नाम भवेद्द्वेष्य आत्मा लोकस्य कस्यचित् ।
आत्मा हि पुरुषव्याघ्र ज्ञेयो विष्णुरिति श्रुतिः ॥ १२.३५६.७ ॥
Ó tigre entre os homens, como poderia ser odiado o ātman de qualquer ser do mundo? O ātman deve ser conhecido como Viṣṇu, diz a śruti.
12.356.8
य एष गुरुरस्माकमृषिर्गन्धवतीसुतः ।
तेनैतत्कथितं तात माहात्म्यं परमात्मनः।
तस्माच्छ्रुतं मया चेदं कथितं च तवानघ ॥ १२.३५६.८ ॥
Aquele sábio, nosso mestre, filho de Gandhavatī, expôs, querido, a grandeza do Ser Supremo. Por isso eu o ouvi, e agora to contei, ó sem mácula.
12.356.9
नारदेन तु संप्राप्तः सरहस्यः ससंग्रहः ।
एष धर्मो जगन्नाथात्साक्षान्नारायणान्नृप ॥ १२.३५६.९ ॥
Ó rei, este dharma foi recebido por Nārada junto com seu mistério e sua síntese, diretamente de Nārāyaṇa, senhor do mundo.
12.356.10
एवमेष महान्धर्मः स ते पूर्वं नृपोत्तम ।
कथितो हरिगीतासु समासविधिकल्पितः ॥ १२.३५६.१० ॥
Assim, ó melhor dos reis, este grande dharma foi-te exposto outrora, ordenado de forma resumida nos cantos de Hari.
12.356.11
कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम् ।
को ह्यन्यः पुण्डरीकाक्षान्महाभारतकृद्भवेत्।
धर्मान्नानाविधांश्चैव को ब्रूयात्तमृते प्रभुम् ॥ १२.३५६.११ ॥
Saiba que Vyāsa, Kṛṣṇa Dvaipāyana, é o senhor Nārāyaṇa. Quem, senão o de olhos de lótus, teria composto o Mahābhārata? Quem, senão aquele senhor, poderia expor as muitas espécies de dharma?
12.356.12
वर्ततां ते महायज्ञो यथासंकल्पितस्त्वया ।
संकल्पिताश्वमेधस्त्वं श्रुतधर्मा च तत्त्वतः ॥ १२.३५६.१२ ॥
Que o teu grande sacrifício prossiga como o resolveste. Resolveste o sacrifício do cavalo e, em verdade, ouviste o dharma.
12.356.13
एतत्तु महदाख्यानं श्रुत्वा पारीक्षितो नृपः ।
ततो यज्ञसमाप्त्यर्थं क्रियाः सर्वाः समारभत् ॥ १२.३५६.१३ ॥
Tendo ouvido esta grande narrativa, o rei, filho de Parīkṣit, iniciou todos os ritos para a conclusão do sacrifício.
12.356.14
नारायणीयमाख्यानमेतत्ते कथितं मया ।
पृष्टेन शौनकाद्येह नैमिषारण्यवासिषु ॥ १२.३५६.१४ ॥
Esta narrativa do Nārāyaṇīya foi contada a ti por mim, como pediram Śaunaka e os outros que habitam a floresta de Naimiṣa.
12.356.15
नारदेन पुरा यद्वै गुरवे तु निवेदितम् ।
ऋषीणां पाण्डवानां च शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः ॥ १२.३५६.१५ ॥
Isto é o que Nārada outrora declarou ao seu mestre, enquanto os sábios e os Pāṇḍava, e Kṛṣṇa e Bhīṣma, ouviam.
12.356.16
स हि परमर्षिर्जनभुवनपतिः ।
पृथुधरणिधरः श्रुतिविनयपरः।
शमनियमनिधिर्यमनियमपरो द्विजवर ।
सहितस्तव च भवतु गतिर्हरिरमरहितः ॥ १२.३५६.१६ ॥
Ele é o supremo sábio, senhor dos povos e dos mundos, portador da vasta terra, dedicado ao saber sagrado e à disciplina, tesouro da calma e da contenção; ó melhor dos duas vezes nascidos, que Hari, amigo dos deuses, seja teu refúgio junto contigo.
12.356.17
भयदो मखभागहरोस्तु शरणं स ते ॥ १२.३५६.१७ ॥
Ele, dador do temor e recebedor da porção do sacrifício, seja ele teu refúgio.
12.356.18
त्रिगुणो विगुणश्चतुरात्मधरः ।
पूर्तेष्टयोश्च फलभागहरः।
विदधातु नित्यमजितोऽतिचलो ।
गतिरात्मवतां सुकृतिनामृषीणाम् ॥ १२.३५६.१८ ॥
Triplo e além das qualidades, portador do eu quádruplo, recebedor da porção dos frutos das obras de mérito e do sacrifício; que o invencível, sempre imóvel, disponha sempre, e seja o refúgio dos sábios de si mesmos e virtuosos.
12.356.19
तं लोकसाक्षिणमजं पुरुषं पुराणं ।
रविवर्णमीश्वरं गतिं बहुशः।
प्रणमध्वमेकमतयो यतः ।
सलिलोद्भवोपि तमृषिं प्रणतः ॥ १२.३५६.१९ ॥
Curvai-vos muitas vezes, com uma só mente, diante dele, testemunha dos mundos, não nascido, Puruṣa antigo, Senhor de cor solar, meta; até o nascido das águas se prostrou diante daquele sábio.
12.356.20
स हि लोकयोनिरसृतस्य पदं ।
सूक्ष्मं परायणमचलं हि पदम्।
तत्साङ्ख्ययोगिभिरुदाहृतं तं ।
बुद्ध्या यतात्मभिरिदं सनातनम् ॥ १२.३५६.२० ॥
Ele é, de fato, a origem dos mundos, a morada do imortal, o sutil, o refúgio supremo, o estado imóvel. Os conhecedores do Sāṅkhya e do Yoga o declararam; os de si mesmo dominado conhecem por meio do intelecto este eterno.