Mahābhārata · Adhyāya 12.358
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.358.1
अहो ह्येकान्तिनः सर्वान्प्रीणाति भगवान्हरिः ।
विधिप्रयुक्तां पूजां च गृह्णाति शिरसा स्वयम् ॥ १२.३५८.१ ॥
Oh! Der erhabene Hari erfreut alle seine einsinnigen Verehrer, und er selbst nimmt die nach Vorschrift dargebrachte Verehrung mit seinem Haupt an.
12.358.2
ये तु दग्धेन्धना लोके पुण्यपापविवर्जिताः ।
तेषां च या हि निर्दिष्टा पारम्पर्यागता गतिः ॥ १२.३५८.२ ॥
Und das Ziel, das überliefert und vorgeschrieben ist für jene in der Welt, deren Brennstoff verbrannt ist und die frei sind von Verdienst und Schuld.
12.358.3
चतुर्थ्यां चैव ते गत्यां गच्छन्ति पुरुषोत्तमम् ।
एकान्तिनस्तु पुरुषा गच्छन्ति परमं पदम् ॥ १२.३५८.३ ॥
Im vierten Ziel gehen sie zum höchsten Purusha; die einsinnigen Männer aber gehen zum höchsten Zustand.
12.358.4
नूनमेकान्तधर्मोऽयं श्रेष्ठो नारायणप्रियः ।
अगत्वा गतयतिस्रो यद्गच्छत्यव्ययं हरिम् ॥ १२.३५८.४ ॥
Gewiss ist dieser Dharma der einsinnigen Hingabe der höchste und Nārāyaṇa lieb, denn ohne die drei Ziele zu durchlaufen erreicht er den unvergänglichen Hari.
12.358.5
सहोपनिषदान्वेदान्ये विप्राः सम्यगास्थिताः ।
पठन्ति विधिमास्थाय ये चापि यतिधर्मिणः ॥ १२.३५८.५ ॥
Die Brahmanen, die die Veden zusammen mit den Upaniṣaden richtig halten und gemäß der Vorschrift rezitieren, und jene, die auch dem Dharma des Asketen folgen.
12.358.6
तेभ्यो विशिष्टां जानामि गतिमेकान्तिनां नृणाम् ।
केनैष धर्मः कथितो देवेन ऋषिणाऽपि वा ॥ १२.३५८.६ ॥
Ich weiß, dass einsinnige Menschen ein Ziel haben, das höher ist als jenes. Von welchem Gott oder Weisen wurde dieser Dharma verkündet?
12.358.7
एकान्तिनां च का चर्या कदा चोत्पादिता विभो ।
एतन्मे संशयं छिन्धि परं कौतूहलं हि मे ॥ १२.३५८.७ ॥
Was ist die Lebensweise der Ekāntin, und wann wurde sie eingeführt, o Mächtiger? Löse diesen meinen Zweifel; ich bin sehr neugierig.
12.358.8
समुपोढेष्वनीकेषु कुरुपाण्डवयोर्मृधे ।
अर्जुने विमनस्के च गीता भगवता स्वयम् ॥ १२.३५८.८ ॥
Als die Heere der Kuru und der Pāṇḍava zur Schlacht aufgestellt waren, sang der gesegnete Herr selbst die Gītā dem verzagten Arjuna.
12.358.9
आगतिश्च गतिश्चैव पूर्वं ते कथिता मया ।
गहनो ह्येष धर्मो वै दुर्विज्ञेयोऽकृतात्मभिः ॥ १२.३५८.९ ॥
Kommen und Gehen habe ich dir bereits früher dargelegt. Dieses Dharma ist tief, und schwer zu verstehen für jene, die sich nicht gezügelt haben.
12.358.10
संमितः सामवेदेन पुरैवादियुगे कृतः ।
धार्यते स्वयमीशेन राजन्नारायणेन ह ॥ १२.३५८.१० ॥
Dieses Dharma wurde einst im ersten Zeitalter vom Sāmaveda bestimmt und geformt. O König, es wird vom Herrn Nārāyaṇa selbst getragen.
12.358.11
एतदर्थं महाराज पृष्टः पार्थेन नारदः ।
ऋषिमध्ये महाभागः शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः ॥ १२.३५८.११ ॥
Eben zu diesem Zweck, o großer König, befragte Pārtha (Arjuna) den hochbeglückten Nārada unter den Weisen, während Kṛṣṇa und Bhīṣma zuhörten.
12.358.12
गुरुणा च मयाऽप्येव कथितो नृपसत्तम ।
यथा तत्कथितं तत्र नारदेन तथा शृणु ॥ १२.३५८.१२ ॥
O bester der Könige, auch mein Lehrer und ich haben dies gesagt. Höre, wie Nārada es dort sagte.
12.358.13
यदाऽऽसीन्मानजं जन्म नारायणमुखोद्गतम् ।
ब्रह्मणः पृथिवीपाल तदा नारायणः स्वयम् ॥ १२.३५८.१३ ॥
O Beschützer der Erde, als die aus dem Geist geborene Geburt aus dem Munde Nārāyaṇas, Brahmās, hervorging, da tat Nārāyaṇa selbst (dies).
12.358.14
तेन धर्मेण कृतवान्दैवं पित्र्यं च भारत ।
फेनपा ऋषयश्चैव तं धर्मं प्रतिपेदिरे ॥ १२.३५८.१४ ॥
O Nachkomme Bharatas, durch jenes Dharma vollzog (Nārāyaṇa) die göttlichen und die ahnenkultischen Riten; und auch die schaumtrinkenden Weisen nahmen jenes Dharma an.
12.358.15
वैखानसाः फेनपेभ्यो धर्मं तं प्रतिपदिरे ।
वैखानसेभ्यः सोपस्तु ततः सोऽन्तर्दधे पुनः ॥ १२.३५८.१५ ॥
Die Weisen der Vaikhānasa empfingen jenes Dharma von den Schaumtrinkern; dann näherte er sich den Vaikhānasa, und danach verschwand er wieder.
12.358.16
यदाऽऽसीच्चाक्षुषं जन्म द्वितीयं ब्रह्मणो नृप ।
यदा पितामहेनैव सोमाद्धर्मः परिश्रुतः ॥ १२.३५८.१६ ॥
O König, als Brahmās zweite Geburt, die Cākṣuṣa, stattfand, da hörte der Großvater (Brahmā) selbst das Dharma von Soma.
12.358.17
नारायणात्मको राजन्रुद्राय प्रददौ च तम् ।
ततो योगस्थितो रुद्रः पुरा कृतयुगे नृप ॥ १२.३५८.१७ ॥
O König, der Nārāyaṇa-Natur ist (Brahmā) gab ihn Rudra; dann empfing ihn Rudra, im Yoga gegründet, o König, einst im Kṛta-Zeitalter.
12.358.18
वालखिल्यानृषीन्सर्वान्धर्ममेनमपाठयत् ।
अन्तर्दधे ततो भूयस्तस्य देवस्य मायया ॥ १२.३५८.१८ ॥
Er lehrte dieses Dharma alle Vālakhilya-Weisen; dann verschwand er durch die Täuschung jenes Gottes wieder.
12.358.19
तृतीयं ब्रह्मणो जन्म यदासीद्वाचिकं महत् ।
तत्रैष धर्मः संभूतः स्वयं नारायणान्नृप ॥ १२.३५८.१९ ॥
Die dritte Geburt Brahmās, die große, aus dem Wort entstandene; dort, o König, entstand dieser Dharma von selbst aus Nārāyaṇa.
12.358.20
सुपर्णो नाम तमृषिः प्राप्तवान्पुरुषोत्तमात् ।
तपसा वै सुतप्तेन दमेन नियमेन च ॥ १२.३५८.२० ॥
Der Weise namens Suparṇa erhielt es vom höchsten Puruṣa durch strenge Askese, Selbstbeherrschung und Observanz.
12.358.21
त्रिः परिक्रान्तवानेतत्सुपर्णो धर्मसुत्तमम् ।
यस्मात्तस्माद्व्रतं ह्येतत्रिसौपर्णमिहोच्येत ॥ १२.३५८.२१ ॥
Suparṇa umschritt diesen höchsten Dharma dreimal; daher heißt diese Observanz hier Trisauparṇa.
12.358.22
ऋग्वेदपाठपठितं व्रतमेतद्धि दुश्चरम् ।
सुपर्णाच्चाप्यधिगतो धर्म एष सनातनः ॥ १२.३५८.२२ ॥
Diese Observanz, durch Rezitation des Ṛgveda vorgetragen, ist in der Tat schwer; und von Suparṇa wurde auch dieser ewige Dharma erlangt.
12.358.23
वायुना द्विपदश्रिष्ठे प्रथितो जगदायुषा ।
वायोः सकाशात्प्राप्तश्च ऋषिभिर्विघसाशिभिः ॥ १२.३५८.२३ ॥
Durch Vāyu, den besten der Zweifüßer, verbreitete es sich mit dem Leben der Welt; und aus Vāyus Nähe erlangten es die Weisen, die die Reste essen.
12.358.24
तेभ्यो महोदधिश्चैव प्राप्तवान्धर्ममुत्तमम् ।
अन्तर्दधे ततो भूयो नारायणसमाहृतः ॥ १२.३५८.२४ ॥
Von ihnen erlangte auch der große Ozean den höchsten Dharma; dann verschwand er wieder, von Nārāyaṇa zurückgenommen.
12.358.25
यदा भूयः श्रवणजा सृष्टिरासीन्महात्मनः ।
ब्रह्मणः पुरुषव्याघ्र तत्र कीर्तयतः शृणु ॥ १२.३५८.२५ ॥
Als die aus dem Gehör geborene Schöpfung wieder aus dem großen Brahmā entstand, o Tiger unter den Menschen, höre, wie es dort erzählt wird.
12.358.26
जगत्स्रष्टुमना देवो हरिर्नारायणः स्वयम् ।
चिन्तयामास पुरुषं जगत्सर्गकरं प्रभुम् ॥ १२.३५८.२६ ॥
Der Gott Hari Nārāyaṇa, entschlossen, die Welt zu erschaffen, sann selbst über den Herrn Puruṣa nach, der die Schöpfung der Welt vollzieht.
12.358.27
अथ चिन्तयतस्तस्य कर्णाभ्यां पुरुषः स्मृतः ।
प्रजासर्गकरो ब्रह्मा तमुवाच जगत्पतिः ॥ १२.३५८.२७ ॥
Da, während er nachsann, erhob sich aus seinen Ohren eine Person namens Brahmā, der die Schöpfung der Wesen vollzieht; der Herr der Welt sprach zu ihm.
12.358.28
सृज प्रजाः पुत्र सर्वा मुखतः पादतस्तथा ।
श्रेयस्तव विधास्यामि बलं तेजश्च सुव्रत ॥ १२.३५८.२८ ॥
Erschaffe alle Wesen, o Sohn, aus dem Mund und ebenso aus den Füßen. O du mit guten Gelübden, ich werde dein Wohl, deine Kraft und deinen Glanz bestimmen.
12.358.29
धर्मं च मत्तो गृह्णीष्व सात्वतं नाम नामतः ।
तेन सृष्टं कृतयुगं स्थापयस्व यथाविधि ॥ १२.३५८.२९ ॥
Empfange von mir das Dharma, das den Namen Sātvata trägt, und richte das Kṛta-Zeitalter, das durch es geschaffen wurde, gemäß der Regel ein.
12.358.30
ततो ब्रह्मा नमश्चक्रे देवाय हरिमेधसे ।
धर्मं चाग्र्यं स जग्राह सरहस्यं ससंग्रहम् ॥ १२.३५८.३० ॥
Da verneigte sich Brahmā vor dem Gott Hari-medhas und nahm das höchste Dharma mit seiner geheimen Lehre und seiner Sammlung an.
12.358.31
आरण्यकेन सहितं नारायणमुखोद्गतम् ।
उपदिश्य ततो धर्मं ब्रह्मणेऽमिततेजसे ॥ १२.३५८.३१ ॥
Nachdem er dann den Dharma, der aus dem Munde Nārāyaṇas zusammen mit dem Āraṇyaka hervorgegangen war, dem Brahmā von unermesslichem Glanz gelehrt hatte,
12.358.32
तं कार्तयुगधर्माणं निराशीः कर्मसंज्ञितम् ।
जगाम तमसः पारं यत्राव्यक्तं व्यवस्थितम् ॥ १२.३५८.३२ ॥
Er, dessen Wesen der Dharma des Kṛta-Zeitalters ist, frei vom Verlangen nach Früchten und Handlung genannt, ging jenseits der Finsternis zum fernen Ufer, wo das Unoffenbare verweilt.
12.358.33
ततोऽथ वरदो देवो ब्रह्मा लोकपितामहः ।
असृजत्स ततो लोकान्कृत्स्नान्स्थावरजङ्गमान् ॥ १२.३५८.३३ ॥
Dann erschuf Brahmā, der Gott, der Gaben gewährt, der Großvater der Welten, alle Welten, die unbeweglichen und die beweglichen.
12.358.34
ततः प्रावर्तत तदा आदौ कृतयुगं शुभम् ।
ततो हि सात्वतो धर्मो व्याप्य लोकानवस्थितः ॥ १२.३५८.३४ ॥
Damals begann im Anfang das glückverheißende Kṛta-Zeitalter. Dann war der Sātvata-Dharma, die Welten durchdringend, fest begründet.
12.358.35
तेनैवाद्येन धर्मेण ब्रह्मा लोकविसर्गकृत् ।
पूजयामास देवेशं हरिं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५८.३५ ॥
Durch eben diesen ursprünglichen Dharma verehrte Brahmā, der Schöpfer der Weltentfaltung, den Herrn der Götter, Hari, Nārāyaṇa, den Herrn.
12.358.36
धर्मप्रतिष्ठाहेतोश्च मनुं स्वारोचिषं ततः ।
अध्यापयामास तदा लोकानां हितकाम्यया ॥ १२.३५८.३६ ॥
Um den Dharma zu begründen und aus Wunsch nach dem Wohl der Welten ließ er damals Manu Svārociṣa es lehren.
12.358.37
ततः स्वारोचिषः पुत्रं स्वयं शङ्खपदं नृप ।
अध्यापयत्पुराऽव्यग्रः सर्वलोकपतिर्विभुः ॥ १२.३५८.३७ ॥
Dann unterwies Svārociṣa selbst, unerschüttert, der Herr aller Welten und Allgegenwärtige, seinen Sohn Śaṅkhapada, o König, in alter Zeit.
12.358.38
ततः शङ्खपदश्चापि पुत्रमात्मजमौरसम् ।
दिशापालं सुधर्माणमध्यापयत भारत।
सोऽन्तर्दधे ततो भूयः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ॥ १२.३५८.३८ ॥
Dann unterwies auch Śaṅkhapada seinen eigenen, rechtmäßigen Sohn Sudharman, den Hüter der Himmelsrichtungen, o Bhārata. Er verschwand, und als das Tretā-Zeitalter wiederkam, erschien er erneut.
12.358.39
नासत्ये जन्मनि पुरा ब्रह्मणः पार्थिवोत्तम ।
धर्ममेतं स्वयं देवो हरिर्नारायणः प्रभुः ॥ १२.३५८.३९ ॥
O bester der Könige, einst bei Brahmās Geburt, im Nāsatya-Zeitalter, offenbarte der Gott Hari Nārāyaṇa, der Herr, selbst diesen Dharma.
12.358.40
तज्जगादारविन्दाक्षो ब्रह्मणः पश्यतस्तदा ।
सनत्कुमारो भगवांस्ततः प्राधीतवान्नृप ॥ १२.३५८.४० ॥
Der Lotusäugige verkündete es, während Brahmā zusah; dann lernte es der gesegnete Sanatkumāra, o König, durch Rezitation.
12.358.41
सनत्कुमारादपि च वीरणो वै प्रजापतिः ।
कृतादौ कुरुशार्दूल धर्ममेतदधीतवान् ॥ १२.३५८.४१ ॥
Und auch von Sanatkumāra lernte Vīraṇa, der Herr der Geschöpfe, diesen Dharma zu Beginn des Kṛta-Zeitalters, o Tiger der Kurus.
12.358.42
वीरणश्चाप्यधीत्यैनं रैभ्याय मुनये ददौ ।
रैभ्यः पुत्राय शुद्धाय सुव्रताय सुमेधसे ॥ १२.३५८.४२ ॥
Auch Vīraṇa gab es, nachdem er es gelernt hatte, dem Weisen Raibhya; und Raibhya gab es seinem reinen, gelübdetreuen und weisen Sohn.
12.358.43
कुक्षिपालाय च ददौ विशालाय च धर्मिणे ।
ततोऽप्यन्तर्दधे भूयो नारायणमुखोद्गतः ॥ १२.३५८.४३ ॥
Er gab es an Kukṣipāla und an den gerechten Viśāla. Dann verschwand wiederum jener, der aus dem Munde Nārāyaṇas hervorgegangen war.
12.358.44
अण्डजे जन्मनि पुनर्ब्रह्मणे हरियोनये ।
एष धर्मः समुद्भूतो नारायणमुखात्पुनः ॥ १२.३५८.४४ ॥
Bei der eiergeborenen Geburt, wiederum für Brahmā, der aus Hari geboren war, erhob sich dieser Dharma erneut aus dem Munde Nārāyaṇas.
12.358.45
गृहीतो ब्रह्मणा राजन्प्रयुक्तश्च यथाविधि ।
अध्यापिताश्च मुनयो नाम्ना बर्हिपदो नृप ॥ १२.३५८.४५ ॥
O König, Brahmā empfing es und wandte es gemäß der Vorschrift an. O König, den Weisen, die unter dem Namen Barhipadas bekannt waren, wurde es gelehrt.
12.358.46
बर्हिषद्भ्यश्च संप्राप्तः सामवेदान्तगं द्विजम् ।
ज्येष्ठं नामाभिविख्यातं ज्येष्ठसामव्रतो हरिः ॥ १२.३५८.४६ ॥
Von den Barhiṣads kam ein Zweimalgeborener, berühmt unter dem Namen Jyeṣṭha, der das Ende des Sāmaveda erreicht hatte; Hari war der Hüter des ältesten Sāma-Gelübdes.
12.358.47
ज्येष्ठाच्चाप्यनुसंक्रान्तो राजानमविकम्पनम् ।
अन्तर्दधे ततो राजन्नेष दर्मः प्रभो हरेः ॥ १२.३५८.४७ ॥
Von Jyeṣṭha ging es auch an einen König, Avikampana, über. Dann, o König, verschwand es. O Herr, dies ist der Dharma Haris.
12.358.48
यदिदं सप्तमं जन्म पद्मजं ब्रह्मणो नृप ।
तत्रैष धर्मः कथितः स्वयं नारायणेन ह ॥ १२.३५८.४८ ॥
O König, dies ist die siebte Geburt Brahmās, des Lotosgeborenen; darin wurde dieser Dharma von Nārāyaṇa selbst verkündet.
12.358.49
पितामहाय शुद्धाय युगादौ लोकधारिणे ।
पितामहश्च दक्षाय धर्ममेतं पुरा ददौ ॥ १२.३५८.४९ ॥
Zu Beginn des Zeitalters gab der reine Großvater, Erhalter der Welten, und der Großvater gab dieses Dharma einst an Dakṣa.
12.358.50
ततो ज्येष्ठे तु दौहित्रे प्रादाद्दक्षो नृपोत्तम ।
आदित्ये सवितुर्ज्येष्ठे विवस्वाञ्जगृहे ततः ॥ १२.३५८.५० ॥
Dann gab Dakṣa, bester der Könige, es seinem ältesten Enkel, Āditya, dem ältesten Sohn Savitṛs; dann empfing es Vivasvān.
12.358.51
त्रेतायुगादौ च ततो विवस्वान्ममवे ददौ ।
मनुश्च लोकभूत्यर्थं सुतायेक्ष्वाकवे ददौ ॥ १२.३५८.५१ ॥
Und zu Beginn des Tretā-Zeitalters gab Vivasvān es an Manu, und Manu gab es zum Wohl der Welt seinem Sohn Ikṣvāku.
12.358.52
इक्ष्वाकुणा च कथितो व्याप्य लोकानवस्थितः ।
गमिष्यति क्षयान्ते च पुनर्नारायणं नृप ॥ १२.३५८.५२ ॥
Von Ikṣvāku gelehrt, besteht dieses Dharma, die Welten durchdringend; o König, am Ende der Vernichtung wird es wieder zu Nārāyaṇa zurückkehren.
12.358.53
यतीनां चापि यो धर्मः स ते पूर्वं नृपोत्तम ।
कथितो हरिगीतासु समासविधिकल्पितः ॥ १२.३५८.५३ ॥
O bester der Könige, das Dharma der Asketen wurde dir ebenfalls früher in den Hari-gītās als knappe Lehre dargelegt.
12.358.54
नारदेन सुसंप्राप्तः सरहस्यः ससंग्रहः ।
एष धर्मो जगन्नाथात्साक्षान्नारायणान्नृप ॥ १२.३५८.५४ ॥
Nārada empfing dieses Dharma vollständig, mit seinem Geheimnis und seiner Zusammenfassung; o König, dieses Dharma kam unmittelbar vom Herrn der Welt, Nārāyaṇa.
12.358.55
एवमेव महान्धर्मे आद्यो राजन्सनातनः ।
दुर्विज्ञेयो दुष्करश्च सात्वतैर्धार्यते सदा ॥ १२.३५८.५५ ॥
Ebenso, o König, ist dieser große, urzeitliche, ewige Dharma schwer zu verstehen und schwer zu üben; die Sātvatas halten ihn stets aufrecht.
12.358.56
धर्मज्ञानेन चैतेन सुप्रयुक्तेन कर्मणा ।
अहिंसाधर्मयुक्तेन प्रीयते हरिरीश्वरः ॥ १२.३५८.५६ ॥
Durch dieses Wissen vom Dharma, durch richtig vollzogenes Handeln und verbunden mit dem Dharma der Gewaltlosigkeit, erfreut sich Hari, der Herr.
12.358.57
एकव्यूहविभागो वा क्वचिद्द्विव्यूहसंज्ञितः ।
त्रिव्यूहश्चापि संख्यातश्चतुर्व्यूहश्च दृश्यते ॥ १२.३५८.५७ ॥
Mal erscheint er als eine einzige Emanation, mal als sogenannte zweifache Emanation; auch eine dreifache wird gezählt, und eine vierfache wird gesehen.
12.358.58
हरिरेव हि क्षेत्रज्ञो निर्ममो निष्कलस्तथा ।
जीवश्च सर्वभूतेषु पञ्चभूतगुणातिगः ॥ १२.३५८.५८ ॥
Hari ist wahrlich der Kenner des Feldes, frei von »mein« und ohne Teile; ebenso das lebende Selbst in allen Wesen, das die Eigenschaften der fünf Elemente übersteigt.
12.358.59
मनश्च प्रथितं राजन्पञ्चन्द्रियसमीरणम् ।
एष लोकनिधिः श्रीमानेषु लोकविसर्गकृत् ॥ १२.३५८.५९ ॥
Und der berühmte Geist, o König, ist der Wind der fünf Sinne; dieser Glorreiche ist der Schatz der Welten, der Schöpfer des Hervorbringens der Welten unter ihnen.
12.358.60
अकर्ता चैव कर्ता च कार्यं कारणमेव च ।
यथेच्छति तथा राजन्क्रीडते पुरुषोऽव्ययः ॥ १२.३५८.६० ॥
Er ist der Nicht-Handelnde und auch der Handelnde, die Wirkung und auch die Ursache; o König, wie er es wünscht, so spielt der unvergängliche Puruṣa.
12.358.61
एष एकान्तिधर्मस्ते कीर्तितो नृपसत्तम ।
मया गुरुप्रसादेन दुर्विज्ञेयोऽकृतात्मभिः ॥ १२.३५८.६१ ॥
O Bester der Könige, durch die Gnade meines Lehrers habe ich dir diesen Dharma der ausschließlichen Hingabe dargelegt; schwer zu begreifen ist er für jene, deren Selbst ungezügelt ist.
12.358.62
एकान्तिनो हि पुरुषा दुर्लभा बहवो नृप ।
यद्येकान्तिभिराकीर्णं जगत्स्यात्कुरुनन्दनः ॥ १२.३५८.६२ ॥
Selten sind, o König, die Menschen der ausschließlichen Hingabe; wäre die Welt von ihnen erfüllt, o Freude der Kurus!
12.358.63
अहिंसकैरात्मविद्भिः सर्वभूतहिते रतैः ।
भवेत्कृतयुगप्राप्तिराशीः कर्मविवर्जिता ॥ १२.३५८.६३ ॥
Durch die Gewaltlosen, die Kenner des Selbst, die am Wohl aller Wesen Freude haben, würde das Kṛta-Zeitalter erreicht; dieser Segen wäre frei von Handlung.
12.358.64
एवं स भगवान्व्यासो गुरुर्मम विशांपते ।
कथयामास धर्मज्ञो धर्मराजे द्विजोत्तमः ॥ १२.३५८.६४ ॥
So hatte es der ehrwürdige Vyāsa, mein Lehrer, der beste der Zweimalgeborenen und Kenner des Dharma, dem Dharmarāja erklärt, o Herr der Menschen.
12.358.65
ऋषीणां संनिधौ राजञ्शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः ।
तस्याप्यकथयत्पूर्वं नारदः सुमहातपाः ॥ १२.३५८.६५ ॥
O König, in Gegenwart der Weisen, während Kṛṣṇa und Bhīṣma zuhörten, hatte Nārada von großer Askese es ihm zuvor dargelegt.
12.358.66
देवं परमकं ब्रह्म श्वेतं चन्द्राभमच्युतम् ।
यत्र चैकान्तिनो यान्ति नारायणपरायणाः।
तदेव परमं स्थानं मुक्तानां केवलं भवेत् ॥ १२.३५८.६६ ॥
Zum Gott, dem höchsten Brahman, weiß und mondhell, dem Unvergänglichen, wohin die Verehrer der ausschließlichen Hingabe gehen, Nārāyaṇa ergeben; das allein wäre der höchste Aufenthalt der Befreiten.
12.358.67
एवं बहुविधं धर्मं प्रविबुद्धैर्निषेवितम् ।
न कुर्वन्ति कथं विप्रा अन्ये नानाव्रते स्थिताः ॥ १२.३५८.६७ ॥
Warum üben die Brahmanen und die anderen, die in verschiedenen Gelübden stehen, nicht dieses vielfältige Dharma aus, das von den Erwachten gepflegt wird?
12.358.68
तिस्रः प्रकृतयो राजन्देहबन्धेषु निर्मिताः ।
सात्विकी राजसी चैव तामसी चैव भारत ॥ १२.३५८.६८ ॥
O König, in den Fesseln des Körpers werden drei Naturen hervorgebracht: die sattvische, die rajasische und die tamasische, o Nachkomme Bharatas.
12.358.69
देहबन्धेषु पुरुषः श्रेष्ठः कुरुकुलोद्वह ।
सात्विकः पुरुषव्याघ्र भवेन्मोक्षाय निश्चितः ॥ १२.३५८.६९ ॥
Der Beste unter den Menschen in den Fesseln des Körpers, o Träger des Kuru-Geschlechts, der sattvische Tiger unter den Menschen ist gewiss zur Befreiung bestimmt.
12.358.70
अत्रापि स विजानाति पुरुषं ब्रह्मवित्तमम् ।
नारायणां परं मोक्षे ततो वै सात्विकः स्मृतः ॥ १२.३५८.७० ॥
Auch hier erkennt er die Person, den besten Kenner des Brahman, der Nārāyaṇa ist und in der Befreiung der Höchste; darum gilt er als sattvisch.
12.358.71
मनीषितं च प्राप्नोति चिन्तयन्पुरुषोत्तमम् ।
एकान्तभक्तः सततं नारायणपरायणः ॥ १२.३५८.७१ ॥
Indem er über die höchste Person meditiert, erlangt er, was er wünscht; stets ein ausschließlicher Verehrer, Nārāyaṇa ergeben.
12.358.72
मनीषिणो हि ये केचिद्यतयो मोक्षधर्मिणः ।
तेषां विच्छिन्नतृष्णानां योगक्षेमवहो हरिः ॥ १२.३५८.७२ ॥
Für jene Weisen und Asketen, die dem Dharma der Befreiung ergeben sind und deren Begierde durchtrennt ist, ist Hari der Träger von Erwerb und Sicherheit.
12.358.73
जायमानं हि पुरुषं यं पश्येन्मधुसूदनः ।
सात्विकस्तु स विज्ञेयो भवेन्मोक्षे च निश्चितः ॥ १२.३५८.७३ ॥
Den Menschen, der geboren wird und den Madhusūdana anblickt, soll man als sāttvika erkennen; er ist gewiss zur Befreiung bestimmt.
12.358.74
साङ्ख्ययोगेन तुल्यो हि धर्म एकान्तिसेवितः ।
नारायणात्मके मोक्षे ततो यान्ति परां गतिं ॥ १२.३५८.७४ ॥
Dieser dharma, dem sāṅkhya und yoga gleich, wird von den ausschließlich Hingegebenen befolgt; in der Befreiung, die Nārāyaṇa ist, erlangen sie das höchste Ziel.
12.358.75
नारायणेन दृष्टस्तचु प्रतिबुद्धो भवेत्पुमान् ।
एवमात्मेच्छया राजन्प्रतिबुद्धो न जायते ॥ १२.३५८.७५ ॥
Ein von Nārāyaṇa gesehener Mensch erwacht; so, o König, wird der durch den Willen des Selbst Erwachte nicht wieder geboren.
12.358.76
राजसी तामसी चैव व्यामिश्रे प्रकृती स्मृते ।
तदात्मकं हि पुरुषं जायमानं विशांपते।
प्रवृत्तिलक्षणैर्युक्तं नावेक्षति हरिः स्वयम् ॥ १२.३५८.७६ ॥
Die rājasī und die tāmasī gelten als die beiden gemischten Naturen. O Herr der Menschen, Hari selbst blickt nicht auf den Menschen, der mit ihrer Natur geboren wird und die Kennzeichen der Tätigkeit trägt.
12.358.77
पश्यत्येनं जायमानं ब्रह्मा लोकपितामहः ।
रजसा तपसा चैव मानसं समभिप्लुतम् ॥ १२.३५८.७७ ॥
Brahmā, der Urahn der Welten, blickt auf ihn, wenn er geboren wird, ihn, der im Geiste von rajas und Askese überflutet ist.
12.358.78
कामं देवाश्च ऋषयः सत्वस्था नृपसत्तम ।
हीनाः सत्वेन सूक्ष्मेण ततो वैकारिकाः स्मृताः ॥ १२.३५८.७८ ॥
Gewiss, o bester der Könige, verweilen die Götter und Weisen im sattva; doch da sie des feinen sattva ermangeln, werden sie vaikārika genannt.
12.358.79
कथं वैकारिको गच्छेत्पुरुषः पुरुषोत्तमम् ।
वद सर्वं यथादृष्टं प्रवृत्तिं च यथाक्रमम् ॥ १२.३५८.७९ ॥
Wie würde der vaikārika zum Puruṣottama gelangen? Sag alles, wie es gesehen wurde, und seinen Verlauf der Reihe nach.
12.358.80
सुसूक्ष्मं तत्त्वसंयुक्तं संयुक्तं त्रिभिरक्षरैः ।
पुरुषः पुरुषं गच्छेन्निष्क्रियं पञ्चविंशकम् ॥ १२.३५८.८० ॥
Sehr fein, mit den Prinzipien verbunden, mit den drei Silben vereint, möge der Mensch zum Menschen gehen, mit dem untätigen Fünfundzwanzigsten.
12.358.81
एवमेकं साङ्ख्ययोगं वेदारण्यकमेव च ।
परस्पराङ्गान्येतानि पाञ्चरात्रं च कथ्यते ॥ १२.३५८.८१ ॥
So sind Sāṅkhya und Yoga sowie der Veda mit seinen Āraṇyakas eins; diese sind einander stützende Glieder, und auch das Pāñcarātra wird so genannt.
12.358.82
एष एकान्तिनां धर्मो नारायणपरात्मकः ॥ १२.३५८.८२ ॥
Dies ist das Dharma der Ekāntin, deren Selbst ganz Nārāyaṇa hingegeben ist.
12.358.83
यथा समुद्रात्प्रसृता जलौघा ।
स्तमेव राजन्पुनराविशन्ति।
इमे तथा ज्ञानमहाजलौघा ।
नारायणं वै पुनराविशन्ति ॥ १२.३५८.८३ ॥
Wie die aus dem Ozean entsprungenen Wasserströme wieder in ihn eingehen, o König, so gehen diese großen Fluten der Erkenntnis wieder in Nārāyaṇa ein.
12.358.84
एष ते कथितो धर्मः सात्वतो यदुबान्धव ।
कुरुष्वैनं यथान्यायं यदि शक्तोसि भारत ॥ १२.३५८.८४ ॥
Verwandter der Yadu, dieses sātvata-Dharma ist dir verkündet worden; Bhārata, wenn du dazu imstande bist, übe es recht aus.
12.358.85
एवं हि स महाभागो नारदो गुरवे मम ।
श्वेतानां यतिनां चाह एकान्तगतिमख्याम् ॥ १२.३५८.८५ ॥
So sprach der hochbeglückte Nārada zu meinem Lehrer und verkündete den einzigen Weg der Hingabe, betreffend die weiß gekleideten Yatis.
12.358.86
व्यासश्चाकथयत्प्रीत्या धर्मपुत्राय धीमते ।
स एवायं मया तुभ्यमाख्यातः प्रसृतो गुरोः ॥ १२.३५८.८६ ॥
Und Vyāsa erzählte dies liebevoll dem weisen Sohn des Dharma; eben dieses, von meinem Lehrer ausgebreitet, habe ich dir nun dargelegt.
12.358.87
इत्थं हि दुश्चरो धर्म एष पार्थिवसत्तम ।
यथैव त्वं तथैवान्ये न भजन्ति च मोहिताः ॥ १२.३५८.८७ ॥
So ist dieser Dharma schwer zu üben, bester der Könige; wie du, so üben ihn auch die anderen, verblendet, nicht aus.
12.358.88
कृष्ण एव हि लोकानां भावनो मोहनस्तथा ।
संहारकारकश्चैव कारणं च विशांपते ॥ १२.३५८.८८ ॥
Kṛṣṇa allein ist der Schöpfer der Welten, ihr Verwirrer und ihr Vernichter; er ist ihre Ursache, o Herr der Menschen.