Mahābhārata · Adhyāya 12.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.39.1
ततः कुन्तीसुतो राजा गतमन्युर्गतज्वरः ।
काञ्चने प्राड्भुखो हृष्टो न्यषीदत्परमासने ॥ १२.३९.१ ॥
Da setzte sich der König, Sohn der Kuntī, frei von Zorn und Fieber, fröhlich nach Osten gewandt auf den höchsten goldenen Sitz.
12.39.2
तमेवाभिमुखौ पीठे प्रदीप्ते काञ्चने शुभे ।
सात्यकिर्वासुदेवश्च निषीदतुररिंदमौ ॥ १२.३९.२ ॥
Ihm gegenüber, auf den leuchtenden, schönen goldenen Sitzen, setzten sich Sātyaki und Vāsudeva, die beiden Bezwinger der Feinde.
12.39.3
मध्ये कृत्वा तु राजानं भीमसेनार्जुनावुभौ ।
निषीदतुर्महात्मानौ श्लक्ष्णयोर्मणिपीठयोः ॥ १२.३९.३ ॥
Den König in die Mitte setzend, nahmen Bhīmasena und Arjuna, die beiden großherzigen, auf glatten Juwelensitzen Platz.
12.39.4
दान्ते शय्यासने शुभ्रे जाम्बूनदविभूषिते ।
पृथाऽपि सहदेवेन सहास्ते नकुलेन च ॥ १२.३९.४ ॥
Auf weißen Liegesitzen aus Elfenbein, mit Jāmbūnada-Gold geschmückt, saß auch Pṛthā zusammen mit Sahadeva und Nakula.
12.39.5
सुधर्मा विदुरो धौम्यो धृतराष्ट्रश्च कौरवः ।
निषेदुर्ज्वलनाकारेष्वासनेषु पृथक्पृथक् ॥ १२.३९.५ ॥
Sudharmā, Vidura, Dhaumya und der Kaurava Dhṛtarāṣṭra setzten sich, jeder für sich, auf Sitze, die wie Feuer brannten.
12.39.6
युयुत्सुः सञ्जयश्चैव गान्धारी च यशस्विनी ।
धृतराष्ट्रो यतो राजा ततः सर्वे समाविशन् ॥ १२.३९.६ ॥
Yuyutsu, Sañjaya und die ruhmreiche Gāndhārī ebenso – wo König Dhṛtarāṣṭra saß, nahmen sie alle Platz.
12.39.7
तत्रोपविष्टो धर्मात्मा श्वेताः सुमनसोऽस्पृशत् ।
स्वस्तिकानक्षतान्भूमिं सुवर्णं रजतं मणीन् ॥ १२.३९.७ ॥
Dort sitzend berührte der Gerechtgesinnte weiße Blumen, Svastika-Zeichen, unversehrte Körner, die Erde, Gold, Silber und Juwelen.
12.39.8
ततः प्रकृतयः सर्वाः पुरस्कृत्य पुरोहितम् ।
ददृशुर्धर्मराजानमादाय बहुमङ्गलम् ॥ १२.३९.८ ॥
Dann sahen alle Untertanen, mit dem Hauspriester voran, den König Dharmarāja, der vieles Glücksbringende herbeigebracht hatte.
12.39.9
पृथिवीं च सुवर्णं च रत्नानि विविधानि च ।
आभिषेचनिकं भाण्डं सर्वसंभारसंभृतम् ॥ १२.३९.९ ॥
Die Erde, Gold und verschiedene Juwelen sowie die Gefäße der Salbung, gefüllt mit allen erforderlichen Gaben.
12.39.10
काञ्चनौदुम्बरास्तत्र राजताः पृथिवीमयाः ।
पूर्णकुम्भाः सुमनसो लाजा बर्हीषि गोरसाः ॥ १२.३९.१० ॥
Dort standen volle Krüge aus Gold, aus Feigenholz, aus Silber und aus Erde, dazu Blumen, geröstetes Korn, heiliges Gras und Milchprodukte.
12.39.11
शमीपिप्पलपालाशसमिधो मधुसर्पिषी ।
स्रुव औदुम्बरः शङ्खस्तथा हेमविभूषितः ॥ १२.३९.११ ॥
Brennholz von śamī, pippala und palāśa, Honig und geklärte Butter, ein Löffel aus Feigenholz und eine mit Gold verzierte Muschel.
12.39.12
दाशार्हेणाभ्यनुज्ञातस्तत्र धौम्यः पुरोहितः ।
प्रागुदक्प्रवणे वेदीं लक्षणेनोपलिख्य च ॥ १२.३९.१२ ॥
Mit Erlaubnis des Dāśārha (Kṛṣṇa) zeichnete der Hauspriester Dhaumya dort den Altar, nach Osten und Norden geneigt, mit einer Markierung nach.
12.39.13
व्याघ्रचर्मोत्तरे शुक्ले सर्वतोभद्र आसने ।
दृढपादप्रतिष्ठाने हुताशनसमत्विपि ॥ १२.३९.१३ ॥
Auf einem weißen Sarvatobhadra-Sitz, mit einem Tigerfell bedeckt, dessen Füße fest gesetzt waren, glänzend wie das Opferfeuer.
12.39.14
उपवेश्य महात्मानं कृष्णां च द्रुपदात्मजाम् ।
जुहाव पावकं धीमान्विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १२.३९.१४ ॥
Nachdem er den großherzigen Yudhiṣṭhira und Kṛṣṇā, die Tochter Drupadas, hatte Platz nehmen lassen, brachte der weise Priester dem Feuer Opfergaben dar, mit Ritus und Mantras an erster Stelle.
12.39.15
तत उत्थाय दाशार्हः शङ्खमादाय पूरितम् ।
अभ्यषिञ्चत्पतिं पृथ्व्याः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्।
धृतराष्ट्रश्च राजर्षिः सर्वाः प्रकृतयस्तथा ॥ १२.३९.१५ ॥
Dann erhob sich der Dāśārha (Kṛṣṇa), nahm eine mit Wasser gefüllte Muschel und salbte Yudhiṣṭhira, den Sohn der Kuntī, zum Herrn der Erde; der königliche Weise Dhṛtarāṣṭra und alle Untertanen taten dasselbe.
12.39.16
अनुज्ञातोऽथ कृष्णेन भ्रातृभिः सह पाण्डवः ।
पाञ्चजन्याभिषिक्तश्च राजाऽमृतमुखोऽभवत् ॥ १२.३९.१६ ॥
Dann, mit Kṛṣṇas Erlaubnis, wurde der Pāṇḍava zusammen mit seinen Brüdern mit der Muschel Pāñcajanya gesalbt und wurde ein König mit einem Antlitz wie Nektar.
12.39.17
ततोऽनुवादयामासुः पणवानकदुन्दुभीन् ॥ १२.३९.१७ ॥
Dann ließen sie die Trommeln Paṇava, Ānaka und Dundubhi erschallen.
12.39.18
धर्मराजोऽपि तत्सर्वं प्रतिजग्राह धर्मतः ।
पूजयामास तांश्चापि विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १२.३९.१८ ॥
Auch der König des Dharma nahm all dies gemäß dem Dharma an und ehrte sie alle nach der Vorschrift mit reichlichen Gaben.
12.39.19
ततो निष्कसहस्रेण ब्राह्मणान्स्वस्त्यवाचयन् ।
वेदाध्ययनसंपन्नान्धृतिशीलसमन्वितान् ॥ १२.३९.१९ ॥
Dann ließ er mit tausend Niṣkas Brahmanen, die im Vedastudium vollendet und mit Standhaftigkeit und gutem Wandel begabt waren, Segenswünsche sprechen.
12.39.20
ते प्रीता ब्राह्मणा राजन्स्वस्त्यूचुर्जयमेव च ।
हंसा इव च नर्दन्तः प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ॥ १२.३९.२० ॥
O König, die erfreuten Brahmanen sprachen Segenswünsche des Wohlergehens und des Sieges aus und priesen, wie Schwäne rufend, Yudhiṣṭhira.
12.39.21
युधिष्ठिर महाबाहो दिष्ट्या जयसि पाण्डव ।
दिष्ट्या स्वधर्मं प्राप्तोऽसि विक्रमेण महाद्युते ॥ १२.३९.२१ ॥
O Yudhiṣṭhira, Starkarmiger, Sohn Pāṇḍus! Durch Glück bist du siegreich; durch Glück, o Strahlender, hast du durch Tapferkeit dein eigenes Dharma erlangt.
12.39.22
दिष्ट्या गाण्डीवधन्वा च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
त्वं चापि कुशली राजन्माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३९.२२ ॥
Glücklicherweise ist der Bogenschütze des Gāṇḍīva und der Pāṇḍava Bhīmasena wohlauf; auch du bist wohlauf, o König, und die beiden Pāṇḍava-Söhne Mādrīs.
12.39.23
मुक्ता वीरक्षयात्तस्मात्संग्रामाद्विजितद्विषः ।
क्षिप्रमुत्तरकार्याणि कुरु सर्वाणि भारत ॥ १२.३९.२३ ॥
Befreit von jener Schlacht, in der Helden fielen, und deine Feinde besiegt habend, o Bhārata, vollziehe rasch alle folgenden Pflichten.
12.39.24
ततः प्रीत्याऽर्चितः सद्भिर्धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
प्रतिपेदे महद्राज्यं सुहृद्भिः सह भारत ॥ १२.३९.२४ ॥
Da erlangte Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, von den Guten mit Freude geehrt, o Bhārata, zusammen mit seinen Wohlgesinnten das große Reich.