Mahābhārata · Adhyāya 12.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.49.1
ततो रामस्य तत्कर्म श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः ।
विस्मयं परमं गत्वा प्रत्युवाच जनार्दनम् ॥ १२.४९.१ ॥
Da antwortete König Yudhiṣṭhira, der jene Tat Rāmas gehört hatte und von großem Staunen erfüllt war, Janārdana.
12.49.2
अहो रामस्य वार्ष्णेय शक्रस्येव महात्मनः ।
विक्रमो वसुधा येन क्रोधान्निःक्षत्रिया कृता ॥ १२.४९.२ ॥
O Nachkomme der Vṛṣṇi! Die Tapferkeit des großherzigen Rāma gleicht der Indras, denn im Zorn machte er die Erde frei von Kṣatriyas.
12.49.3
गोभिः समुद्रेण तथा गोलाङ्गूलर्क्षवानरैः ।
गुप्ता रामभयोद्विग्नाः क्षत्रियाणां कुलोद्वहाः ॥ १२.४९.३ ॥
Von Kühen, vom Meer und ebenso von den Golāṅgūla, Bären und Affen beschützt, sie, die durch die Furcht vor Rāma beunruhigt waren – die Träger des Geschlechts der Kṣatriyas.
12.49.4
अहो धन्यो नृलोकोऽयं समाग्याश्च नरा भुवि ।
यत्र कर्मेदृशं धर्म्यं द्विजाग्र्यैः कृतमच्युत ॥ १२.४९.४ ॥
O! Gesegnet ist diese Menschenwelt, und glücklich sind die Menschen auf der Erde, wo die vornehmsten Brahmanen eine so rechtschaffene Tat vollbracht haben, o Acyuta.
12.49.5
कथयन्तौ कथां तात तावच्युतयुधिष्ठिरौ ।
जग्मतुर्यत्र गाङ्गेयः शरतल्पगतः प्रभुः ॥ १२.४९.५ ॥
Lieber, die beiden, Acyuta und Yudhiṣṭhira, erzählend, gingen dorthin, wo der Herr Gāṅgeya auf einem Pfeilbett lag.
12.49.6
ततस्ते ददृशुर्भीष्मं शरप्रस्तरशायिनम् ।
स्वरश्मिमालासंवीतं सायंसूर्यसमप्रभम् ॥ १२.४९.६ ॥
Dann sahen sie Bhīṣma auf einem Pfeilbett liegen, umhüllt von einem Kranz seiner eigenen Strahlen, leuchtend wie die Abendsonne.
12.49.7
उपास्यमानं मुनिभिर्देवैरिव शतक्रतुम् ।
देशे परमधर्मिष्ठे नदीमोघवतीमनु ॥ १२.४९.७ ॥
Von Weisen verehrt wie Indra von den Göttern, in einem höchst rechtschaffenen Land, entlang des Flusses Oghavatī.
12.49.8
दूरादेव तमालोक्य कृष्णो राजा च धर्मजः ।
चत्वारः पाण्डवाश्चैव ते च शारद्वतादयः ॥ १२.४९.८ ॥
Als sie ihn schon von fern erblickten, Kṛṣṇa und der König, Sohn des Dharma, die vier Pāṇḍavas und Śāradvata und die anderen.
12.49.9
अवम्कन्द्याथ वाहेभ्यः संयम्य प्रचलं मनः ।
एकीकृत्येन्द्रियग्राममुपतम्थुर्महामुनीन् ॥ १२.४९.९ ॥
Von ihren Fahrzeugen abgestiegen, den unruhigen Geist gezügelt und die Schar der Sinne gesammelt, traten sie vor die großen Weisen.
12.49.10
अभिवाद्य तु गोविन्दः सात्यकिस्ते च पार्थिवाः ।
व्यासादीस्तानृपीन्पश्चाद्गाङ्गेयमुपतस्थिरे ॥ १२.४९.१० ॥
Nachdem Govinda, Sātyaki und jene Könige Vyāsa und die anderen Weisen ehrerbietig gegrüßt hatten, traten sie danach vor Gāṅgeya.
12.49.11
तपोवृद्धि ततः पृष्ट्वा गाङ्गेयं यदुपुङ्गवः ।
परिवार्य ततः सर्वे निपेदुः पुरुषर्षभाः ॥ १२.४९.११ ॥
Dann fragte der Beste der Yadus Gāṅgeya nach dem Wachstum seiner Askese; danach setzten sich alle Stiere unter den Menschen, ihn umringend, nieder.
12.49.12
ततो निशाम्य गाङ्गेयं शाम्यमानमिवानलम् ।
किंचिद्दीनमना भीष्ममितिहोवाच केशवः ॥ १२.४९.१२ ॥
Als Keśava Gāṅgeya wie ein verlöschendes Feuer sah, sprach er, etwas niedergeschlagen im Gemüt, so zu Bhīṣma.
12.49.13
कच्चिज्ज्ञानानि सर्वाणि प्रसन्नानि यथापुरम् ।
कच्चिन्न व्याकुला चैव बुद्धिस्ते वदतां वर ॥ १२.४९.१३ ॥
Sind alle deine Erkenntnisvermögen klar, wie zuvor? Und, bester der Redner, ist dein Verstand nicht verwirrt?
12.49.14
शराभिघातदुःखार्तं कच्चिद्गात्रं न दूयते ।
मानसादपि दुःखाद्धि शारीरं बलवत्तरम् ॥ १२.४९.१४ ॥
Leidet dein Körper, von Schmerz über die Pfeilwunden gequält, nicht? Denn körperliches Leid ist weit stärker als seelisches.
12.49.15
वरदानात्पितुः कामं छन्दमृत्युरसि प्रभो ।
शन्तनोर्धर्मनित्यस्य न त्वेतदिह कारणम् ॥ १२.४९.१५ ॥
O Herr, durch die Gnade deines Vaters Śantanu, der stets dem Dharma verpflichtet war, hast du den Tod nach Belieben; doch dies ist hier nicht der Grund.
12.49.16
सुमूक्ष्मोऽपि तु देहे वै शल्यो जनयते रुजम् ।
किंपुनः शरसंघातैश्चितस्य तव पार्थिव ॥ १२.४९.१६ ॥
Schon ein winziger Dorn im Körper verursacht Schmerz; wie viel mehr dann, o König, dein von Pfeilhagel durchbohrter Leib!
12.49.17
कामं नैतत्तवाख्येयं प्राणिनां प्रभवाप्ययौ ।
भवानुपदिशेच्छ्रेयो देवानामपि भारत ॥ १२.४९.१७ ॥
Auch wenn du nicht von Ursprung und Auflösung der Lebewesen zu sprechen brauchst, o Bhārata, so belehre doch selbst die Götter über das Heilsame.
12.49.18
यच्च भूतं भविष्यं च भवच्च पुरुषर्षभ ।
सर्वं तज्ज्ञानवृद्धस्य तव पाणाविवाहितम् ॥ १२.४९.१८ ॥
O Stier unter den Männern, alles, was vergangen, was künftig und was gegenwärtig ist, liegt gleichsam in deiner Handfläche, du an Erkenntnis Gereifter.
12.49.19
संसारस्येह भूतानां धर्मस्य च फलोदयः ।
विदितस्ते महाप्राज्ञ त्वं हि धर्ममयो निधिः ॥ १२.४९.१९ ॥
Das Aufblühen der Früchte des Dharma für die Wesen in diesem Saṃsāra ist dir bekannt, o Großweiser; du bist in Wahrheit ein Schatz aus Dharma.
12.49.20
त्व हि राज्ये स्थितं स्फीते समग्राङ्गमरोगिणम् ।
स्त्रीसहस्रैः परिवृतं पश्यामीवोर्ध्वरेतसम् ॥ १२.४९.२० ॥
Du, im blühenden Reich gefestigt, an allen Gliedern unversehrt und frei von Krankheit, von tausenden Frauen umgeben, erscheinst mir wie ein Ūrdhvaretas.
12.49.21
ऋते शान्तनवाद्भीष्मात्रिषु लोकेषु पार्थिवम् ।
सत्यधर्मान्महावीर्याच्छूराद्धर्मैकतत्परात् ॥ १२.४९.२१ ॥
Außer Bhīṣma, dem Sohn Śantanus, gibt es in den drei Welten keinen anderen König, der dem wahren Dharma verpflichtet, von großer Tapferkeit, heldenhaft und ganz dem Dharma allein ergeben wäre.
12.49.22
मृत्युमावार्य तपसा शरसंस्तरशायिनः ।
त्रिवर्गप्रभवं कंचिन्न च तातानुशुश्रुम ॥ १२.४९.२२ ॥
Der mit Askese den Tod abgewehrt hat und auf dem Pfeilbett liegt — von ihm, mein Lieber, haben wir nichts gehört, das der Ursprung der dreifachen Lebensziele wäre.
12.49.23
सत्ये तपसि दाने च यज्ञाधिकरणे तथा ।
धनुर्वेदे च वेदे च नित्यं चैवान्ववेक्षणे ॥ १२.४९.२३ ॥
In der Wahrheit, in der Askese und im Geben, ebenso in den Angelegenheiten des Opfers, in der Bogenkunst und im Veda, und beständig auch im Nachdenken.
12.49.24
अनृशंसं शुचिं दान्तं सर्वभूतहिते रतम् ।
महारथं त्वत्सदृशं न कंचिदनुशुश्रुम ॥ १२.४९.२४ ॥
Ein sanfter, reiner, selbstbeherrschter Mann, der am Wohl aller Wesen Freude hat, ein großer Wagenkämpfer wie du — von niemandem haben wir je gehört.
12.49.25
त्वं हि देवान्सगन्धर्वानसुरान्यक्षराक्षसान् ।
शक्तस्त्वेकरथेनैव विजेतुं नात्र संशयः ॥ १२.४९.२५ ॥
Wahrlich, du allein vermagst mit einem einzigen Streitwagen die Götter samt den Gandharvas, die Asuras, die Yakṣas und die Rākṣasas zu besiegen; daran ist kein Zweifel.
12.49.26
स त्वं भीष्म महाबाहो वसूनां वासवोपमः ।
नित्यं विप्रैः समाख्यातो नवमोऽनवमो गुणैः ॥ १२.४९.२६ ॥
O Bhīṣma mit den mächtigen Armen, du bist wie Indra unter den Vasus; die Brahmanen verkünden dich stets als den neunten Vasu, an Tugenden keinem nachstehend.
12.49.27
अहं च त्वाऽभिजानामि स्वयं पुरुषसत्तम ।
त्रिदशेष्वपि विख्यातस्त्वं शक्त्या पुरुषोत्तमः ॥ १२.४९.२७ ॥
O bester der Menschen, ich selbst kenne dich; du bist sogar unter den Göttern berühmt, und an Macht bist du der höchste Mensch.
12.49.28
मनुष्येषु मनुष्येन्द्र न दृष्टो न च मे श्रुतः ।
भवतो हि गुणैस्तुल्यः पृथिव्यां पुरुषः क्वचित् ॥ १२.४९.२८ ॥
O Herr der Menschen, unter den Sterblichen habe ich niemanden gesehen noch von jemandem gehört; denn an Tugenden gibt es auf Erden nirgends einen Mann, der dir gleicht.
12.49.29
त्वं हि सर्वगुणै राजन्देवानप्यतिरिच्यसे ॥ १२.४९.२९ ॥
Wahrlich, o König, an allen Tugenden übertriffst du sogar die Götter.
12.49.30
तपसा हि भवाञ्शक्तः स्रष्टुं लोकांश्चराचरान् ।
किंपुनश्चात्मनो लोकानुत्तमानुत्तमैर्गुणैः ॥ १२.४९.३० ॥
Allein durch Askese vermagst du die Welten zu erschaffen, die bewegten und die unbewegten; wie viel mehr dann durch deine höchsten Tugenden deine eigenen höchsten Welten.
12.49.31
तदस्य तप्यमानस्य ज्ञातीनां संक्षयेन वै ।
ज्येष्ठस्य पाण्डुपुत्रस्य शोकं भीष्म व्यपानुद ॥ १२.४९.३१ ॥
Als der älteste Sohn Pāṇḍus unter der Vernichtung seiner Verwandten litt, o Bhīṣma, hast du seinen Kummer vertrieben.
12.49.32
ये हि धर्माः समाख्याताश्चातुर्वर्ण्यस्य भारत ।
चातुराश्रम्यसंयुक्ताः सर्वे ते विदितास्तव ॥ १२.४९.३२ ॥
O Bhārata, alle Pflichten, die für die vierfache Ordnung verkündet und mit den vier Lebensstadien verbunden wurden, sind dir bekannt.
12.49.33
चातुर्विद्ये च ये प्रोक्ताश्चातुर्होत्रे च भारत ।
योगे साङ्ख्ये च नियता ये च धर्माः सनातनाः ॥ १२.४९.३३ ॥
O Bhārata, jene, die im vierfachen Wissen und im Opfer der vier Hotṛ gelehrt wurden, und die ewigen Pflichten, die im Yoga und Sāṅkhya festgelegt sind.
12.49.34
चातुर्वर्ण्यस्य यश्चोक्तो धर्मो न स्म विरुध्यते ।
सेव्यमानः सवैयाख्यो गाङ्गेय विदितस्तव ॥ १२.४९.३४ ॥
Die Pflicht, die für die vierfache Ordnung verkündet wurde, widerspricht sich nicht; wenn sie geübt wird, mit ihrer Erklärung, o Sohn der Gaṅgā, ist sie dir bekannt.
12.49.35
प्रतिलोमप्रसूतानां म्लेच्छानां चैव यः स्मृतः ।
देशजातिकुलानां च जानीषे धर्मलक्षणम्। ॥ १२.४९.३५ ॥
Die Merkmale des Dharma, die für die aus umgekehrten Verbindungen Geborenen, für die Barbaren sowie für Gegenden, Kasten und Familien überliefert sind, kennst du.
12.49.36
वेदोक्तो यश्च शिष्टोक्तः सदैव विदितस्तव ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च स चापि विदितस्तव ॥ १२.४९.३६ ॥
Was im Veda gelehrt wird und was die Weisen gelehrt haben, kennst du stets; das Tätige und das Zurückgezogene, das ist dir ebenfalls bekannt.
12.49.37
इतिहासपुराणार्थाः कार्त्स्न्येन विदितास्तव ।
धर्मशास्त्रं च सकलं नित्यं मनसि ते स्थितम् ॥ १२.४९.३७ ॥
Die Bedeutungen der Itihāsas und Purāṇas sind dir vollständig bekannt, und das gesamte Dharmaśāstra weilt immer in deinem Geist.
12.49.38
ये च केचन लोकेऽस्मिन्नर्थाः संशयकारकाः ।
तेषां छेत्ता नास्ति लोके त्वदन्यः पुरुषर्षभः ॥ १२.४९.३८ ॥
In dieser Welt gibt es außer dir niemanden, der die Zweifel erregenden Fragen zu lösen vermag, o Bester unter den Menschen.
12.49.39
स पाण्डवेयस्य मनःसमुत्थितं ।
नरेन्द्र शोकं व्यपकर्ष मेधया।
भवद्विधा ह्युत्तमबुद्धिर्विस्तरा ।
विमुह्यमानस्य जनस्य शान्तये ॥ १२.४९.३९ ॥
O Herr der Menschen, vertreibe mit deiner Weisheit den Kummer, der im Geist des Pāṇḍu-Sohnes aufgestiegen ist; Menschen von höchstem Verstand wie du gibt es zum Frieden der verwirrten Menschen.