மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.49.1
ततो रामस्य तत्कर्म श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः ।
विस्मयं परमं गत्वा प्रत्युवाच जनार्दनम् ॥ १२.४९.१ ॥
பின்னர் ராமனின் அந்தச் செயலைக் கேட்ட அரசன் யுதிஷ்டிரர் பெரும் வியப்பை அடைந்து ஜனார்த்தனனிடம் மறுமொழி கூறினார்.
12.49.2
अहो रामस्य वार्ष्णेय शक्रस्येव महात्मनः ।
विक्रमो वसुधा येन क्रोधान्निःक्षत्रिया कृता ॥ १२.४९.२ ॥
ஓ வார்ஷ்ணேயா! மகாத்மா ராமனின் வீரம் இந்திரனைப் போன்றது; கோபத்தால் அவர் பூமியை க்ஷத்திரியர் அற்றதாக்கினார்.
12.49.3
गोभिः समुद्रेण तथा गोलाङ्गूलर्क्षवानरैः ।
गुप्ता रामभयोद्विग्नाः क्षत्रियाणां कुलोद्वहाः ॥ १२.४९.३ ॥
பசுக்கள், கடல், அவ்வாறே கோலாங்கூலர், கரடிகள், குரங்குகளால் காக்கப்பட்ட, ராமனின் பயத்தால் கலங்கிய க்ஷத்திரிய குலத்தைத் தாங்குபவர்கள்.
12.49.4
अहो धन्यो नृलोकोऽयं समाग्याश्च नरा भुवि ।
यत्र कर्मेदृशं धर्म्यं द्विजाग्र्यैः कृतमच्युत ॥ १२.४९.४ ॥
ஓ! இந்த மனிதவுலகம் பாக்கியமுடையது; பூமியில் அத்தகைய தர்மமான செயலை சிறந்த பிராமணர்கள் செய்த மனிதர்கள் பாக்கியவான்கள், ஓ அச்யுதா.
12.49.5
कथयन्तौ कथां तात तावच्युतयुधिष्ठिरौ ।
जग्मतुर्यत्र गाङ्गेयः शरतल्पगतः प्रभुः ॥ १२.४९.५ ॥
அன்பனே! கதை சொல்லிக்கொண்டே அவ்விருவரான அச்யுதரும் யுதிஷ்டிரரும் கங்கை மைந்தன் பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.
12.49.6
ततस्ते ददृशुर्भीष्मं शरप्रस्तरशायिनम् ।
स्वरश्मिमालासंवीतं सायंसूर्यसमप्रभम् ॥ १२.४९.६ ॥
பின்னர் அவர்கள் அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த பீஷ்மரைக் கண்டனர்; அவர் தம் ஒளிக்கதிர்களின் மாலையால் சூழப்பட்டு, மாலைச் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தார்.
12.49.7
उपास्यमानं मुनिभिर्देवैरिव शतक्रतुम् ।
देशे परमधर्मिष्ठे नदीमोघवतीमनु ॥ १२.४९.७ ॥
தேவர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல, முனிவர்களால் வணங்கப்பட்டவராக, மிகுந்த தர்மம் நிறைந்த நாட்டில், ஓகவதீ நதிக்கரையில்.
12.49.8
दूरादेव तमालोक्य कृष्णो राजा च धर्मजः ।
चत्वारः पाण्डवाश्चैव ते च शारद्वतादयः ॥ १२.४९.८ ॥
தொலைவிலிருந்தே அவரைக் கண்டு கிருஷ்ணரும், தர்மபுத்திரரான அரசரும், நான்கு பாண்டவர்களும், சாரத்வதர் முதலானவர்களும்.
12.49.9
अवम्कन्द्याथ वाहेभ्यः संयम्य प्रचलं मनः ।
एकीकृत्येन्द्रियग्राममुपतम्थुर्महामुनीन् ॥ १२.४९.९ ॥
வாகனங்களிலிருந்து இறங்கி, அலையும் மனதை அடக்கி, புலன் கூட்டத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, அவர்கள் மஹாமுனிகளை அணுகினர்.
12.49.10
अभिवाद्य तु गोविन्दः सात्यकिस्ते च पार्थिवाः ।
व्यासादीस्तानृपीन्पश्चाद्गाङ्गेयमुपतस्थिरे ॥ १२.४९.१० ॥
கோவிந்தரும், சாத்யகியும், அந்த அரசர்களும், வியாஸர் முதலிய அந்த ரிஷிகளுக்கு வணக்கம் செலுத்திய பின், கங்கையின் மகனை அணுகினர்.
12.49.11
तपोवृद्धि ततः पृष्ट्वा गाङ्गेयं यदुपुङ्गवः ।
परिवार्य ततः सर्वे निपेदुः पुरुषर्षभाः ॥ १२.४९.११ ॥
பின்னர் யாதவ சிறந்தவர் கங்கையின் மகனிடம் அவரது தவ வளர்ச்சியைப் பற்றி வினவினார்; பின் அனைத்து புருஷ சிறந்தவர்களும் அவரைச் சூழ்ந்து அமர்ந்தனர்.
12.49.12
ततो निशाम्य गाङ्गेयं शाम्यमानमिवानलम् ।
किंचिद्दीनमना भीष्ममितिहोवाच केशवः ॥ १२.४९.१२ ॥
பின்னர் கங்கையின் மகனை அடங்கும் நெருப்பைப் போல நோக்கி, சற்றே வருத்தமுற்ற மனதுடன் கேசவர் பீஷ்மரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
12.49.13
कच्चिज्ज्ञानानि सर्वाणि प्रसन्नानि यथापुरम् ।
कच्चिन्न व्याकुला चैव बुद्धिस्ते वदतां वर ॥ १२.४९.१३ ॥
உன் அனைத்து அறிவுப் புலன்களும் முன்பு போலவே தெளிவாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் உள்ளனவா? பேசுபவர்களில் சிறந்தவனே, உன் புத்தி கலங்கவில்லையா?
12.49.14
शराभिघातदुःखार्तं कच्चिद्गात्रं न दूयते ।
मानसादपि दुःखाद्धि शारीरं बलवत्तरम् ॥ १२.४९.१४ ॥
அம்புகளின் அடியால் வந்த துன்பத்தால் வருந்தும் உன் உடல் வேதனைப்படவில்லையா? மனத் துன்பத்தை விடவும் உடல் துன்பம் மிகவும் வலிமையானது அல்லவா?
12.49.15
वरदानात्पितुः कामं छन्दमृत्युरसि प्रभो ।
शन्तनोर्धर्मनित्यस्य न त्वेतदिह कारणम् ॥ १२.४९.१५ ॥
ஓ தலைவனே, உன் தந்தை சாந்தனுவின் வரத்தால் நீ விரும்பிய போது மரணம் அடையும் வல்லமை பெற்றவன். ஆனால் இங்கு இதுவே காரணம் அல்ல.
12.49.16
सुमूक्ष्मोऽपि तु देहे वै शल्यो जनयते रुजम् ।
किंपुनः शरसंघातैश्चितस्य तव पार्थिव ॥ १२.४९.१६ ॥
உடலில் மிகச் சிறிய முள்ளும் வலியை உண்டாக்கும்; அப்படியிருக்க, ஓ அரசே, அம்புத் தொகுதிகளால் நிறைந்த உன் உடலின் நிலை என்னவாகும்?
12.49.17
कामं नैतत्तवाख्येयं प्राणिनां प्रभवाप्ययौ ।
भवानुपदिशेच्छ्रेयो देवानामपि भारत ॥ १२.४९.१७ ॥
உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் பற்றி நீ சொல்ல வேண்டியதில்லை என்றாலும், ஓ பாரதா, தேவர்களுக்கும் நன்மையின் உபதேசத்தை நீ அருளுவாயாக.
12.49.18
यच्च भूतं भविष्यं च भवच्च पुरुषर्षभ ।
सर्वं तज्ज्ञानवृद्धस्य तव पाणाविवाहितम् ॥ १२.४९.१८ ॥
ஓ மனிதர்களில் காளையே, கடந்ததும், வருவதும், நிகழ்வதும் ஆகிய அனைத்தும், ஞானத்தில் முதிர்ந்த உன் உள்ளங்கையில் வைக்கப்பட்டது போல் இருக்கிறது.
12.49.19
संसारस्येह भूतानां धर्मस्य च फलोदयः ।
विदितस्ते महाप्राज्ञ त्वं हि धर्ममयो निधिः ॥ १२.४९.१९ ॥
இவ்வுலகில் உயிர்களுக்கும் தர்மத்திற்கும் உரிய பலன்களின் எழுச்சி உனக்குத் தெரியும், ஓ மகாப்ராஜ்ஞனே; நீயோ தர்மத்தின் பொக்கிஷமே.
12.49.20
त्व हि राज्ये स्थितं स्फीते समग्राङ्गमरोगिणम् ।
स्त्रीसहस्रैः परिवृतं पश्यामीवोर्ध्वरेतसम् ॥ १२.४९.२० ॥
நீ செழிப்பான அரசில் நிலைத்தவனாய், முழு உறுப்புகளுடனும் நோயற்றவனாய், ஆயிரம் பெண்களால் சூழப்பட்டவனாய், ஊர்த்வரேதஸனாகப் (பிரம்மச்சாரியாக) காணப்படுகிறாய்.
12.49.21
ऋते शान्तनवाद्भीष्मात्रिषु लोकेषु पार्थिवम् ।
सत्यधर्मान्महावीर्याच्छूराद्धर्मैकतत्परात् ॥ १२.४९.२१ ॥
சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரைத் தவிர, மூன்று உலகங்களிலும் சத்தியதர்மத்தவனும், மிகுந்த வீரியமும், வீரமும், தர்மத்தில் மட்டுமே ஈடுபட்டவனுமான வேறு அரசன் இல்லை.
12.49.22
मृत्युमावार्य तपसा शरसंस्तरशायिनः ।
त्रिवर्गप्रभवं कंचिन्न च तातानुशुश्रुम ॥ १२.४९.२२ ॥
தவத்தால் மரணத்தைத் தடுத்து அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் அவரிடமிருந்து, மூவறத்தின் மூலமான எதையும், அன்பனே, நாம் கேட்கவில்லை.
12.49.23
सत्ये तपसि दाने च यज्ञाधिकरणे तथा ।
धनुर्वेदे च वेदे च नित्यं चैवान्ववेक्षणे ॥ १२.४९.२३ ॥
சத்தியத்திலும், தவத்திலும், தானத்திலும், யாகத்தின் விஷயத்திலும் அவ்வாறே, வில்வேதத்திலும் வேதத்திலும், எப்போதும் ஆராய்ச்சியிலும்.
12.49.24
अनृशंसं शुचिं दान्तं सर्वभूतहिते रतम् ।
महारथं त्वत्सदृशं न कंचिदनुशुश्रुम ॥ १२.४९.२४ ॥
கருணையுள்ள, தூய்மையான, அடக்கமுள்ள, எல்லா உயிர்களின் நலனில் மகிழ்பவனான, உன்னைப் போன்ற மகாரதனை நாம் எவரையும் கேட்டதில்லை.
12.49.25
त्वं हि देवान्सगन्धर्वानसुरान्यक्षराक्षसान् ।
शक्तस्त्वेकरथेनैव विजेतुं नात्र संशयः ॥ १२.४९.२५ ॥
நீங்கள் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்களையும், அசுரர்களையும், யக்ஷர்களையும், ராக்ஷசர்களையும் ஒரே ரதத்தால் வெல்லவல்லவர்; இதில் ஐயமில்லை.
12.49.26
स त्वं भीष्म महाबाहो वसूनां वासवोपमः ।
नित्यं विप्रैः समाख्यातो नवमोऽनवमो गुणैः ॥ १२.४९.२६ ॥
மஹாபாஹுவான பீஷ்மரே, நீர் வசுக்களில் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவர்; அந்தணர்களால் எப்போதும் ஒன்பதாம் வசுவாக அறிவிக்கப்படுபவர், குணங்களில் எவருக்கும் குறையாதவர்.
12.49.27
अहं च त्वाऽभिजानामि स्वयं पुरुषसत्तम ।
त्रिदशेष्वपि विख्यातस्त्वं शक्त्या पुरुषोत्तमः ॥ १२.४९.२७ ॥
புருஷ சிரேஷ்டரே, நானே உம்மை அறிவேன்; தேவர்களிடையேயும் புகழ்பெற்றவர் நீர்; ஆற்றலில் மனிதர்களில் உத்தமர் நீர்.
12.49.28
मनुष्येषु मनुष्येन्द्र न दृष्टो न च मे श्रुतः ।
भवतो हि गुणैस्तुल्यः पृथिव्यां पुरुषः क्वचित् ॥ १२.४९.२८ ॥
மனுஷ்யேந்திரரே, மனிதர்களில் உம்மைப் போன்ற ஒருவரை நான் பார்த்ததுமில்லை, கேட்டதுமில்லை; பூமியில் எங்கும் குணங்களில் உமக்கு இணையான ஒரு மனிதன் இல்லை.
12.49.29
त्वं हि सर्वगुणै राजन्देवानप्यतिरिच्यसे ॥ १२.४९.२९ ॥
அரசே, எல்லா குணங்களிலும் நீர் தேவர்களையும் மிஞ்சுகிறீர்.
12.49.30
तपसा हि भवाञ्शक्तः स्रष्टुं लोकांश्चराचरान् ।
किंपुनश्चात्मनो लोकानुत्तमानुत्तमैर्गुणैः ॥ १२.४९.३० ॥
தவத்தாலேயே நீர் அசையும், அசையாத உலகங்களைப் படைக்க வல்லவர்; அப்படியிருக்க, உயர்ந்த குணங்களால் உமது உயர்ந்த உலகங்களைப் பெறுவது பற்றி சொல்வதென்ன?
12.49.31
तदस्य तप्यमानस्य ज्ञातीनां संक्षयेन वै ।
ज्येष्ठस्य पाण्डुपुत्रस्य शोकं भीष्म व्यपानुद ॥ १२.४९.३१ ॥
உறவினர்களின் அழிவால் வருந்திய பாண்டுவின் மூத்த மகனின் துயரை, பீஷ்மரே, நீர் போக்கினீர்.
12.49.32
ये हि धर्माः समाख्याताश्चातुर्वर्ण्यस्य भारत ।
चातुराश्रम्यसंयुक्ताः सर्वे ते विदितास्तव ॥ १२.४९.३२ ॥
பாரதா, நான்கு வர்ணங்களுக்கும் நான்கு ஆசிரமங்களுக்கும் உரிய எந்த தர்மங்கள் சொல்லப்பட்டனவோ, அவை அனைத்தும் உமக்குத் தெரியும்.
12.49.33
चातुर्विद्ये च ये प्रोक्ताश्चातुर्होत्रे च भारत ।
योगे साङ्ख्ये च नियता ये च धर्माः सनातनाः ॥ १२.४९.३३ ॥
பாரதா, நான்கு வேதங்களிலும் நான்கு ஹோதாக்களின் யாகத்திலும் சொல்லப்பட்டவையும், யோகம் மற்றும் சாங்கியத்தில் நிலைபெற்ற நித்திய தர்மங்களும்.
12.49.34
चातुर्वर्ण्यस्य यश्चोक्तो धर्मो न स्म विरुध्यते ।
सेव्यमानः सवैयाख्यो गाङ्गेय विदितस्तव ॥ १२.४९.३४ ॥
நான்கு வர்ணங்களுக்கும் சொல்லப்பட்ட தர்மம் முரண்படுவதில்லை; அதைப் பின்பற்றும்போது, அதன் விளக்கத்துடன், கங்கையின் மைந்தனே, அது உமக்குத் தெரியும்.
12.49.35
प्रतिलोमप्रसूतानां म्लेच्छानां चैव यः स्मृतः ।
देशजातिकुलानां च जानीषे धर्मलक्षणम्। ॥ १२.४९.३५ ॥
பிரதிலோம வழியில் பிறந்தவர்களுக்கும் மிலேச்சர்களுக்கும், தேசங்கள், ஜாதிகள், குலங்களுக்கும் நினைவில் கொள்ளப்பட்ட தர்ம லக்ஷணங்களை நீர் அறிவீர்.
12.49.36
वेदोक्तो यश्च शिष्टोक्तः सदैव विदितस्तव ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च स चापि विदितस्तव ॥ १२.४९.३६ ॥
வேதத்தில் சொல்லப்பட்டதும், சிஷ்டர்கள் சொன்னதும் எப்போதும் உமக்குத் தெரியும்; பிரவிருத்தியும் நிவிருத்தியும், அதுவும் உமக்குத் தெரியும்.
12.49.37
इतिहासपुराणार्थाः कार्त्स्न्येन विदितास्तव ।
धर्मशास्त्रं च सकलं नित्यं मनसि ते स्थितम् ॥ १२.४९.३७ ॥
இதிஹாச புராணங்களின் பொருள்கள் அனைத்தும் உமக்கு முழுமையாகத் தெரியும்; முழு தர்மசாஸ்திரமும் எப்போதும் உமது மனத்தில் நிலைத்திருக்கிறது.
12.49.38
ये च केचन लोकेऽस्मिन्नर्थाः संशयकारकाः ।
तेषां छेत्ता नास्ति लोके त्वदन्यः पुरुषर्षभः ॥ १२.४९.३८ ॥
இவ்வுலகில் ஐயத்தை உண்டாக்கும் எந்தப் பொருள்களையும் தீர்ப்பவர் உம்மையன்றி உலகில் வேறொருவர் இல்லை, ஓ புருஷர்களில் சிறந்தவரே.
12.49.39
स पाण्डवेयस्य मनःसमुत्थितं ।
नरेन्द्र शोकं व्यपकर्ष मेधया।
भवद्विधा ह्युत्तमबुद्धिर्विस्तरा ।
विमुह्यमानस्य जनस्य शान्तये ॥ १२.४९.३९ ॥
ஓ மன்னர் தலைவரே, பாண்டவர் குலத்தவரின் மனத்தில் எழுந்த துயரை உமது அறிவினால் அகற்றுவீராக; உம்மைப் போன்ற உயர்ந்த அறிவுடையோர்தான் மயங்கும் மக்களின் அமைதிக்காக இருக்கிறார்கள்.