Mahābhārata · Adhyāya 12.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.56.1
नित्योद्युक्तेन वै राज्ञा भवितव्यं युधिष्ठिर ।
प्रशस्यते न राजा हि नारीवोद्यमवर्जितः ॥ १२.५६.१ ॥
Yudhiṣṭhira, ein König muss stets zum Handeln bereit sein. Ein Herrscher ohne Tatkraft wird nicht gelobt; er gleicht einer Frau.
12.56.2
भगवानुशना चाह श्लोकमत्र विशांपते ।
तदिहैकमना राजन्गदतस्तं निबोध मे ॥ १२.५६.२ ॥
Herr der Völker, der ehrwürdige Uśanas sprach hier einen Vers. König, höre mit ungeteiltem Sinn zu, während ich ihn vortrage.
12.56.3
द्वाविमौ ग्रसते भूमिः सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ १२.५६.३ ॥
Die Erde verschlingt diese zwei, wie eine Schlange, die in ihrem Loch liegt: den König, der nicht widersteht, und den Brahmanen, der nicht in die Fremde reist.
12.56.4
तदेतन्नरशार्दूल हृदि त्वं कर्तुमर्हसि ।
सन्धेयानभिसन्धत्स्व विरोध्यांश्च विरोधय ॥ १२.५६.४ ॥
Darum, Tiger unter den Menschen, solltest du dies in deinem Herzen bewahren: Schließe Frieden mit denen, mit denen Frieden möglich ist, und widersetze dich denen, die bekämpft werden müssen.
12.56.5
सप्ताङ्गस्य च राज्यस्य विपरीतं य आचरेत् ।
गुरुर्वा यदि वा मित्रं प्रतिहन्तव्य एव सः ॥ १२.५६.५ ॥
Wer gegen das siebengliedrige Reich handelt, sei er Lehrer oder Freund, der muss gewiss niedergeschlagen werden.
12.56.6
मरुत्तेन हि राज्ञा वै गीतः श्लोकः पुरातनः ।
राज्याधिकारे राजेन्द्र बृहस्पतिमतः पुरा ॥ १२.५६.६ ॥
Herrscher der Könige, einst sang König Marutta diesen alten Vers über die königliche Gewalt, gemäß der Lehre Bṛhaspatis.
12.56.7
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य परित्यागो विधीयते ॥ १२.५६.७ ॥
Selbst einen Lehrer, der hochmütig ist, nicht weiß, was zu tun und zu lassen ist, und vom rechten Weg abgekommen ist, schreibt man vor zu verlassen.
12.56.8
बाहोः पुत्रेण राज्ञा च सगरेण च धीमता ।
असमञ्जः सुतो ज्येष्ठस्त्यक्तः पौरहितैषिणा ॥ १२.५६.८ ॥
Sagara, der weise König und Sohn Bāhus, verließ, einen Priester suchend, seinen ältesten Sohn Asamañja.
12.56.9
असमञ्जः सरय्वां स पौराणां बालकान्नृप ।
न्यमज्जयदतः पित्रा निर्भर्त्स्य स विवासितः ॥ १२.५६.९ ॥
O König, Asamañja ertränkte die Kinder der Bürger in der Sarayū. Deshalb tadelte ihn sein Vater und verbannte ihn.
12.56.10
ऋषिणोद्दालकेनापि श्वेतकेतुर्महातपाः ।
मिथ्या विप्रानुपचरन्सन्त्यक्तो दयितः सुतः ॥ १२.५६.१० ॥
Auch der Weise Uddālaka verließ seinen geliebten Sohn, den großen Asketen Śvetaketu, weil er den Brahmanen falsch diente.
12.56.11
लोकरञ्जनमेवात्र राज्ञां धर्मः सनातनः ।
सत्यस्य रक्षणं चैव व्यवहारस्य चार्जवम् ॥ १२.५६.११ ॥
Hier besteht die ewige Pflicht der Könige eben darin, das Volk zu erfreuen, die Wahrheit zu schützen und im Handeln aufrichtig zu sein.
12.56.12
न हिंस्यात्परवित्तानि देयं काले च दापयेत् ।
विक्रान्तः सत्यवाक्क्षान्तो नृपो न चलते पथः ॥ १२.५६.१२ ॥
Ein König soll den Besitz anderer nicht schädigen und veranlassen, dass Geschuldetes zur rechten Zeit gegeben wird. Der tapfere, wahrhaftige und geduldige König weicht nicht vom Pfad ab.
12.56.13
गुप्तमन्त्रो जितक्रोधः शास्त्रार्थकृतनिश्चयः ।
धर्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च सततं रतः ॥ १२.५६.१३ ॥
Ein König, dessen Rat geheim bleibt, der den Zorn besiegt hat, im Sinn der Schriften fest entschlossen ist und stets dem Dharma, dem Artha, dem Kāma und der Befreiung zugewandt ist.
12.56.14
त्रय्या संवृतमन्त्रश्च राजा भवितुर्महति ।
वृजिनं च नरेन्द्राणां नान्यच्चारक्षणात्परम् ॥ १२.५६.१४ ॥
Nur ein König, dessen Rat durch die drei Veden gehütet wird, ist würdig, König zu sein; für Könige gibt es nichts Höheres als den Schutz.
12.56.15
चातुर्वर्ण्यस्य धर्माश्च रक्षितव्या महीक्षिता ।
धर्मसंकररक्षा च राज्ञां धर्मः सनातनः ॥ १२.५६.१५ ॥
Der Herrscher der Erde muss die Pflichten der vier Stände schützen; der Schutz vor der Vermischung der Pflichten ist der ewige Dharma der Könige.
12.56.16
न विश्वसेच्च नृपतिर्न चात्यर्थं च विश्वसेत् ।
षाङ्गुण्यगुणदोषांश्च नित्यं बुद्ध्याऽवलोकयेत् ॥ १२.५६.१६ ॥
Ein König soll nicht vertrauen, noch übermäßig vertrauen; er soll stets mit dem Verstand die Vorzüge und Mängel der sechsfachen Politik prüfen.
12.56.17
अच्छिद्रदर्शी नृपतिर्नित्यमेव प्रशस्यते ।
त्रिवर्गे विदितार्थश्च युक्ताचारपथश्च यः ॥ १२.५६.१७ ॥
Ein König, der stets nach Fehlern späht, wird immer gepriesen; wer das Ziel innerhalb der dreifachen Zwecke kennt und dem Pfad rechten Verhaltens folgt.
12.56.18
कोशस्योपार्जनरतिर्यमवैश्रवणोपमः ।
वेत्ता च दशवर्गस्य स्थानवृद्धिक्षयात्मनः ॥ १२.५६.१८ ॥
Wer Freude am Anhäufen des Schatzes hat, Yama und Vaiśravaṇa (Kubera) gleicht, die zehn Klassen kennt und dessen Wesen Aufstieg und Fall der Stellung erkennt.
12.56.19
अभृतानां भवेद्भर्ता भृतानामन्ववेक्षकः ।
नृपतिः सुभुखश्च स्यात्स्मितपूर्वाभिभाषिता ॥ १२.५६.१९ ॥
Ein König soll der Versorger der Hilflosen und der Aufseher der Versorgten sein; er soll ein freundliches Gesicht haben und mit einem Lächeln beginnen zu sprechen.
12.56.20
उपासिता … जिततन्द्रिरलोलुपः ।
सतां वृत्ते स्थितमतिः सतां ह्याचारदर्शनः ॥ १२.५६.२० ॥
Man soll dem dienen, der die Trägheit überwunden hat, frei von Gier ist, dessen Geist im Verhalten der Guten gefestigt ist und der das Verhalten der Guten beobachtet…
12.56.21
न चाददीत वित्तानि सतां हस्तात्कदाचन ।
असभ्द्यश्च समादाय सभ्द्यस्तु प्रतिपादयेत् ॥ १२.५६.२१ ॥
Man soll niemals Reichtum aus der Hand der Guten nehmen; hat man es von den Unwürdigen genommen, soll man es den Würdigen geben.
12.56.22
स्वयं प्रहर्ता दाता च वश्यात्मा वश्यसाधनः ।
काले दाता च भोक्ता च शुद्धाचारस्तथैव च ॥ १२.५६.२२ ॥
Er soll selbst Kämpfer und Geber sein, sich selbst beherrschen und seine Mittel im Griff haben; zur rechten Zeit soll er geben und genießen und ebenso von reinem Lebenswandel sein.
12.56.23
शूरान्भक्तानसंहार्यान्कुले जातानरोगिणः ।
शिष्टाञ्शिष्टाभिसंबन्धान्मानिनोऽनवमानिनः ॥ १२.५६.२३ ॥
Helden, Ergebene, Unerschütterliche, in guten Familien Geborene, Gesunde, Wohlerzogene, mit Wohlerzogenen Verbundene, Stolze und Selbstachtung Besitzende, die andere nicht herabsetzen.
12.56.24
विद्याविदो लोकविदः परलोकान्ववेक्षकान् ।
धर्मे च निरतान्साधूनचलानचलानिव। ॥ १२.५६.२४ ॥
Die Kenner des Wissens, die Kenner der Welt, die auf die jenseitige Welt Blickenden, die dem Dharma Hingegebenen: die Guten, unerschütterlich wie Berge.
12.56.25
सहायान्सततं कुर्याद्राजा भूतिपरिष्कृतान् ।
तैश्च तुल्यो भवेद्भोगैश्छत्रमात्राज्ञयाऽधिकः ॥ १२.५६.२५ ॥
Der König soll stets mit Glanz geschmückte Helfer um sich haben. Im Genuss mag er ihnen gleich sein, doch nur durch Schirm und Befehl soll er ihnen überlegen sein.
12.56.26
प्रत्यक्षा च परोक्षा च वृत्तिश्चास्य भवेत्समा ।
एवं कुर्वन्नरेन्द्रो हि न खेदमिह विन्दति ॥ १२.५६.२६ ॥
Sein Verhalten soll offen wie verborgen dasselbe sein. Ein König, der so handelt, findet hier keinen Kummer.
12.56.27
सर्वाभिशङ्की नृपतिर्यश्च सर्वहरो भवेत् ।
स क्षिप्रमनृर्जुर्लुब्धः स्वजनेनैव बाध्यते ॥ १२.५६.२७ ॥
Ein König, der allen misstraut und alles raubt, der krumm und gierig ist, wird bald von seinen eigenen Leuten bedrängt.
12.56.28
शुचिस्तु पृथिवीपालो लोकस्यानुग्रहे रतः ।
न पतत्यरिभिर्ग्रस्तः पतितश्चाधितिष्ठति ॥ १२.५६.२८ ॥
Der reine Hüter der Erde, dem Wohl des Volkes ergeben, fällt nicht, auch wenn Feinde ihn packen; ist er gefallen, erhebt er sich wieder.
12.56.29
अक्रोधनो ह्यव्यसनी मृदुदण्डो जितेन्द्रियः ।
राजा भवति भूतानां विश्वास्यो हिमवानिव ॥ १२.५६.२९ ॥
Ein König, frei von Zorn und Lastern, mild im Strafen und Herr seiner Sinne, wird für die Wesen so vertrauenswürdig wie der Himālaya.
12.56.30
प्राज्ञो न्यायगुणोपेतः पररन्ध्रेषु लालसः ।
सुदर्शः सर्ववर्णानां नयापनयवित्तथा ॥ १२.५६.३० ॥
Ein König, weise, mit den Tugenden der Gerechtigkeit begabt, achtsam auf die Schwachstellen der Feinde, für alle Stände zugänglich und die rechte wie die falsche Politik kennend, so soll er sein.
12.56.31
क्षिप्रकारी जितक्रोधः सुप्रसादो महामनाः ।
अरोगप्रकृतिर्युक्तः क्रियावानविकत्थनः ॥ १२.५६.३१ ॥
Wer schnell handelt, den Zorn überwunden hat, sehr gnädig und großmütig ist, von gesunder Natur, beherrscht, in seinen Pflichten tätig und nicht prahlerisch ist.
12.56.32
आरब्धान्येव कार्याणि न पर्यवसितान्यपि ।
यस्य राज्ञः प्रदृश्यन्ते स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३२ ॥
Der König, dessen begonnene Unternehmungen schon sichtbar werden, auch wenn sie noch nicht vollendet sind, der ist der beste der Könige.
12.56.33
पुत्रा इव पितुर्गेहे विषये यस्य मानवाः ।
निर्भया विचरिष्यन्ति स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३३ ॥
Der König, in dessen Reich die Menschen furchtlos umhergehen werden wie Söhne im Haus ihres Vaters, der ist der beste der Könige.
12.56.34
अगूढविभवा यस्य पौरा राष्ट्रनिवासिनः ।
नयापनयवेत्तारः स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३४ ॥
Der König, dessen Stadtbewohner und Bewohner des Reiches, deren Wohlstand nicht verborgen ist, Recht und Unrecht der Staatskunst kennen, der ist der beste der Könige.
12.56.35
स्वधर्मनिरता यस्य जना विषयवासिनः ।
असङ्घातरता दान्ताः पाल्यमाना यथाविधि ॥ १२.५६.३५ ॥
Der König, dessen Untertanen im Reich ihrer eigenen Pflicht hingegeben sind, Parteiungen nicht lieben, sich selbst beherrschen und nach Vorschrift geschützt werden, der ist der beste der Könige.
12.56.36
वश्या यत्ता विनीताश्च न च सङ्घर्षशीलिनः ।
विषये दानरुचयो नरा यस्य स पार्थिवः ॥ १२.५६.३६ ॥
Der König, in dessen Reich die Menschen gehorsam, wachsam und bescheiden sind, nicht streitsüchtig von Natur und zum Geben geneigt, der ist der Herrscher.
12.56.37
न यस्य कूटं कपटं न माया न च मत्सरः ।
विषये भूमिपालस्य तस्य धर्मः सनातनः ॥ १२.५६.३७ ॥
Dessen Dharma ist ewig, dessen Herrscher-Reich frei ist von List, Betrug, Täuschung und Neid.
12.56.38
यः सत्करोति ज्ञानानि श्रेयान्परहिते रतः ।
सतां वर्त्मानुगस्त्यागी स राजा स्वर्गमर्हति ॥ १२.५६.३८ ॥
Der König, der die Weisen ehrt, der Beste ist, am Wohl anderer Freude hat, dem Pfad der Guten folgt und freigebig ist, verdient den Himmel.
12.56.39
यस्य चाराश्च मन्त्राश्च नित्यं चैव कृताकृताः ।
न ज्ञायन्ते हि रिपुभिः स राजा राज्यमर्हति ॥ १२.५६.३९ ॥
Der König, dessen Spione und Ratschläge, sowohl das Getane als auch das Ungetane, den Feinden nie bekannt werden, verdient das Reich.
12.56.40
श्लोकद्वयं पुरा गीतं भार्गवेण महात्मना ।
आख्याते राजचरिते नृपतिं प्रति भारत ॥ १२.५६.४० ॥
O Bhārata, diese zwei Verse sang einst der großherzige Bhārgava, als er vom Verhalten der Könige erzählte, über den König.
12.56.41
राजानं प्रथमं विन्देत्ततो भार्यां ततो धनम् ।
राजन्यसति लोकेऽस्मिन्कुतो भार्या कुतो धनं ॥ १२.५६.४१ ॥
Zuerst sollte man einen König gewinnen, dann eine Gattin, dann Reichtum. Wenn es in dieser Welt keinen König gibt, woher soll dann eine Gattin, woher Reichtum kommen?
12.56.42
तद्राज्ये राज्यकामानां नान्यो धर्मः सनातनः ।
ऋते रक्षां तु विस्पष्टां रक्षा लोकस्य धारिणी ॥ १२.५६.४२ ॥
In diesem Reich gibt es für jene, die herrschen wollen, keine andere ewige Pflicht als den Schutz. Der klare Schutz allein trägt die Welt.
12.56.43
प्राचेतसेन मनुना श्लोकौ चेमावुदाहृतौ ।
राजधर्मेषु राजेन्द्र ताविहैकमनाः शृणु ॥ १२.५६.४३ ॥
Manu, der Sohn des Pracetas, hat diese zwei Verse über die Pflichten der Könige verkündet. O Herr der Könige, höre sie mit einmütigem Geist.
12.56.44
षडेतान्पुरुषो जह्याद्भिन्नां नावमिवार्णवे ।
अप्रवक्तारमाचार्यमनधीयानमृत्विजम् ॥ १२.५६.४४ ॥
Einen Menschen sollte man diese sechs verlassen lassen, wie man ein zerbrochenes Boot auf dem Ozean aufgibt: den Lehrer, der nicht lehrt, und den Priester, der nicht studiert.
12.56.45
अरक्षितारं राजानं भार्यां चाप्रियवादिनीम् ।
ग्रामकामं च गोपालं वनकामं च नापितम् ॥ १२.५६.४५ ॥
ein König, der nicht schützt, eine Ehefrau, die unfreundlich spricht, ein Hirte, der das Dorf begehrt, und ein Barbier, der den Wald begehrt—