மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.56.1
नित्योद्युक्तेन वै राज्ञा भवितव्यं युधिष्ठिर ।
प्रशस्यते न राजा हि नारीवोद्यमवर्जितः ॥ १२.५६.१ ॥
யுதிஷ்டிரா, அரசன் எப்போதும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். முயற்சியற்ற அரசன் பெண்ணைப் போன்றவன்; அவன் புகழப்படுவதில்லை.
12.56.2
भगवानुशना चाह श्लोकमत्र विशांपते ।
तदिहैकमना राजन्गदतस्तं निबोध मे ॥ १२.५६.२ ॥
மக்களின் தலைவனே, பகவான் உசனஸ் இங்கே ஒரு சுலோகத்தைச் சொன்னார். அரசே, ஒருமனதுடன் நான் சொல்வதை கேள்.
12.56.3
द्वाविमौ ग्रसते भूमिः सर्पो बिलशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ १२.५६.३ ॥
பூமி இந்த இருவரையும் விழுங்குகிறது, புற்றில் வாழும் பாம்பு போல: எதிர்க்காத அரசனையும், வெளியூர் செல்லாத பிராமணனையும்.
12.56.4
तदेतन्नरशार्दूल हृदि त्वं कर्तुमर्हसि ।
सन्धेयानभिसन्धत्स्व विरोध्यांश्च विरोधय ॥ १२.५६.४ ॥
ஆகவே, நரசார்தூலனே, இதை நீ மனதில் கொள்ள வேண்டும்: சமாதானம் செய்யக்கூடியவர்களுடன் சமாதானம் செய், எதிர்க்கப்பட வேண்டியவர்களை எதிர்.
12.56.5
सप्ताङ्गस्य च राज्यस्य विपरीतं य आचरेत् ।
गुरुर्वा यदि वा मित्रं प्रतिहन्तव्य एव सः ॥ १२.५६.५ ॥
ஏழு அங்கங்கள் கொண்ட அரசுக்கு எதிராக நடப்பவன், அவன் குருவாக இருந்தாலும் நண்பனாக இருந்தாலும், அவனை நிச்சயம் தாக்கி அழிக்க வேண்டும்.
12.56.6
मरुत्तेन हि राज्ञा वै गीतः श्लोकः पुरातनः ।
राज्याधिकारे राजेन्द्र बृहस्पतिमतः पुरा ॥ १२.५६.६ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, பழங்காலத்தில் மருத்தன் அரசன் அரச அதிகாரம் பற்றி பிருகஸ்பதியின் கருத்தின்படி இந்தப் பழைய சுலோகத்தைப் பாடினான்.
12.56.7
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य परित्यागो विधीयते ॥ १२.५६.७ ॥
ஆணவம் கொண்டவராய், செய்ய வேண்டியதும் செய்யக் கூடாததும் அறியாதவராய், தவறான வழியில் சென்ற குரு என்றாலும் அவரைக் கைவிடுவது விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.56.8
बाहोः पुत्रेण राज्ञा च सगरेण च धीमता ।
असमञ्जः सुतो ज्येष्ठस्त्यक्तः पौरहितैषिणा ॥ १२.५६.८ ॥
பாகுவின் மகனும் அறிவுள்ள மன்னன் சகரனும், புரோகிதரை விரும்பியவராய், தம் மூத்த மகன் அசமஞ்சனைக் கைவிட்டார்.
12.56.9
असमञ्जः सरय्वां स पौराणां बालकान्नृप ।
न्यमज्जयदतः पित्रा निर्भर्त्स्य स विवासितः ॥ १२.५६.९ ॥
அரசே, அசமஞ்சன் சரயு ஆற்றில் குடிமக்களின் குழந்தைகளை மூழ்கடித்தான். ஆகவே தந்தை அவனைக் கடிந்து நாடுகடத்தினார்.
12.56.10
ऋषिणोद्दालकेनापि श्वेतकेतुर्महातपाः ।
मिथ्या विप्रानुपचरन्सन्त्यक्तो दयितः सुतः ॥ १२.५६.१० ॥
முனிவர் உத்தாலகரும் மகாதபஸ்வியான சுவேதகேது, பிராமணர்களை வஞ்சகமாகப் பணிவிடை செய்தபோது, தம் அன்பு மகனையும் கைவிட்டார்.
12.56.11
लोकरञ्जनमेवात्र राज्ञां धर्मः सनातनः ।
सत्यस्य रक्षणं चैव व्यवहारस्य चार्जवम् ॥ १२.५६.११ ॥
இங்கே அரசர்களின் நித்திய தர்மம் மக்களை மகிழ்விப்பதே; உண்மையைப் பாதுகாப்பதும், நடத்தையில் நேர்மையும் ஆகும்.
12.56.12
न हिंस्यात्परवित्तानि देयं काले च दापयेत् ।
विक्रान्तः सत्यवाक्क्षान्तो नृपो न चलते पथः ॥ १२.५६.१२ ॥
அரசன் பிறரின் செல்வத்தைக் கவராமல், கொடுக்க வேண்டியதை உரிய காலத்தில் கொடுக்கச் செய்யவேண்டும். வீரனும் சத்தியம் பேசுபவனும் பொறுமையுள்ளவனுமான அரசன் வழியிலிருந்து தவறமாட்டான்.
12.56.13
गुप्तमन्त्रो जितक्रोधः शास्त्रार्थकृतनिश्चयः ।
धर्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च सततं रतः ॥ १२.५६.१३ ॥
ரகசியமாக ஆலோசிப்பவனும், சினத்தை வென்றவனும், சாஸ்திரப் பொருளில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவனும், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபட்டவனுமான அரசன்.
12.56.14
त्रय्या संवृतमन्त्रश्च राजा भवितुर्महति ।
वृजिनं च नरेन्द्राणां नान्यच्चारक्षणात्परम् ॥ १२.५६.१४ ॥
மூவேதத்தால் காக்கப்பட்ட ஆலோசனையுடைய அரசனே ஆகத் தகுந்தவன். அரசர்களுக்கு பாதுகாப்பைவிட உயர்ந்தது வேறெதுவுமில்லை.
12.56.15
चातुर्वर्ण्यस्य धर्माश्च रक्षितव्या महीक्षिता ।
धर्मसंकररक्षा च राज्ञां धर्मः सनातनः ॥ १२.५६.१५ ॥
நான்கு வர்ணங்களின் தர்மங்களை பூமியின் ஆட்சியாளன் காக்க வேண்டும். தர்மக் கலப்பிலிருந்து காப்பதே அரசர்களின் நித்திய தர்மம்.
12.56.16
न विश्वसेच्च नृपतिर्न चात्यर्थं च विश्वसेत् ।
षाङ्गुण्यगुणदोषांश्च नित्यं बुद्ध्याऽवलोकयेत् ॥ १२.५६.१६ ॥
அரசன் நம்பக்கூடாது; மிகவும் நம்பவுமக்கூடாது. ஷாட்குண்யத்தின் குண-தோஷங்களை எப்போதும் புத்தியால் ஆராய வேண்டும்.
12.56.17
अच्छिद्रदर्शी नृपतिर्नित्यमेव प्रशस्यते ।
त्रिवर्गे विदितार्थश्च युक्ताचारपथश्च यः ॥ १२.५६.१७ ॥
எப்போதும் குறைகளைப் பார்க்கும் அரசனே எப்போதும் புகழப்படுகிறான்; திரிவர்க்கத்தில் பொருளை அறிந்து, ஒழுக்கமான நெறியில் நடப்பவன்.
12.56.18
कोशस्योपार्जनरतिर्यमवैश्रवणोपमः ।
वेत्ता च दशवर्गस्य स्थानवृद्धिक्षयात्मनः ॥ १२.५६.१८ ॥
கருவூலத்தைச் சேர்ப்பதில் ஈடுபட்டவனும், யமனுக்கும் குபேரனுக்கும் ஒப்பானவனும், பத்து வர்க்கங்களை அறிந்தவனும், நிலையின் ஏற்றத்தாழ்வுகளை அறிபவனும்.
12.56.19
अभृतानां भवेद्भर्ता भृतानामन्ववेक्षकः ।
नृपतिः सुभुखश्च स्यात्स्मितपूर्वाभिभाषिता ॥ १२.५६.१९ ॥
அரசன் ஆதரவற்றோரைத் தாங்குபவனாகவும், ஆதரவுள்ளோரைக் கண்காணிப்பவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; முகம் மலர்ந்தவனாகவும், புன்னகையுடன் பேசுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.56.20
उपासिता … जिततन्द्रिरलोलुपः ।
सतां वृत्ते स्थितमतिः सतां ह्याचारदर्शनः ॥ १२.५६.२० ॥
சோம்பலை வென்றவனும், பேராசையற்றவனும், நல்லோரின் நடத்தையில் உறுதியான புத்தியுடையவனும், நல்லோரின் ஒழுக்கத்தை ஆராய்பவனுமாகிய (அவனை) …ஆராதிக்க வேண்டும்.
12.56.21
न चाददीत वित्तानि सतां हस्तात्कदाचन ।
असभ्द्यश्च समादाय सभ्द्यस्तु प्रतिपादयेत् ॥ १२.५६.२१ ॥
நல்லோரின் கையிலிருந்து செல்வத்தை ஒருபோதும் எடுக்கக் கூடாது; தீயோரிடமிருந்து எடுத்து நல்லோருக்கே கொடுக்க வேண்டும்.
12.56.22
स्वयं प्रहर्ता दाता च वश्यात्मा वश्यसाधनः ।
काले दाता च भोक्ता च शुद्धाचारस्तथैव च ॥ १२.५६.२२ ॥
தானே தாக்குபவனும் கொடையாளியும், தன்னை அடக்கியவனும் சாதனங்களை வசப்படுத்தியவனுமாக இருக்க வேண்டும்; காலத்தில் கொடுப்பவனும் அனுபவிப்பவனும், தூய ஒழுக்கமுடையவனுமாக இருக்க வேண்டும்.
12.56.23
शूरान्भक्तानसंहार्यान्कुले जातानरोगिणः ।
शिष्टाञ्शिष्टाभिसंबन्धान्मानिनोऽनवमानिनः ॥ १२.५६.२३ ॥
வீரர்கள், பக்தர்கள், விலகாதவர்கள், நல்ல குலத்தில் பிறந்தவர்கள், நோயற்றவர்கள், ஒழுக்கமுள்ளவர்கள், ஒழுக்கமுள்ளோருடன் தொடர்புடையவர்கள், தன்மானமுள்ளவர்கள், பிறரை அவமதிக்காதவர்கள்.
12.56.24
विद्याविदो लोकविदः परलोकान्ववेक्षकान् ।
धर्मे च निरतान्साधूनचलानचलानिव। ॥ १२.५६.२४ ॥
கல்வியை அறிந்தோர், உலகை அறிந்தோர், மறுலகைக் கவனிப்போர், தர்மத்தில் ஈடுபட்டோர், மலைபோல் அசையாத நல்லோர்.
12.56.25
सहायान्सततं कुर्याद्राजा भूतिपरिष्कृतान् ।
तैश्च तुल्यो भवेद्भोगैश्छत्रमात्राज्ञयाऽधिकः ॥ १२.५६.२५ ॥
அரசன் எப்போதும் செல்வத்தால் சிறப்புற்ற துணைவர்களை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இன்பங்களில் அவர்களுக்குச் சமமாக இருக்கலாம்; ஆனால் குடையிலும் ஆணையிலும் மட்டுமே அவர்களைவிட உயர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.56.26
प्रत्यक्षा च परोक्षा च वृत्तिश्चास्य भवेत्समा ।
एवं कुर्वन्नरेन्द्रो हि न खेदमिह विन्दति ॥ १२.५६.२६ ॥
அவனுடைய நடத்தை வெளிப்படையிலும் மறைவிலும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்யும் அரசன் இங்கு துன்பத்தை அடைவதில்லை.
12.56.27
सर्वाभिशङ्की नृपतिर्यश्च सर्वहरो भवेत् ।
स क्षिप्रमनृर्जुर्लुब्धः स्वजनेनैव बाध्यते ॥ १२.५६.२७ ॥
எல்லோரையும் சந்தேகிக்கும் அரசனும், எல்லாவற்றையும் பறிக்கும் அரசனும் வஞ்சகனும் பேராசைக்காரனுமானவன் விரைவில் தன் சொந்த மக்களாலேயே துன்புறுத்தப்படுவான்.
12.56.28
शुचिस्तु पृथिवीपालो लोकस्यानुग्रहे रतः ।
न पतत्यरिभिर्ग्रस्तः पतितश्चाधितिष्ठति ॥ १२.५६.२८ ॥
தூய்மையான, மக்கள் நலனில் ஈடுபட்ட நிலத்தின் காவலன் எதிரிகளால் பிடிக்கப்பட்டாலும் வீழ்வதில்லை; வீழ்ந்திருந்தாலும் மீண்டும் எழுவான்.
12.56.29
अक्रोधनो ह्यव्यसनी मृदुदण्डो जितेन्द्रियः ।
राजा भवति भूतानां विश्वास्यो हिमवानिव ॥ १२.५६.२९ ॥
சினமற்றவனும், தீய பழக்கமற்றவனும், மென்மையாகத் தண்டிப்பவனும், புலனடக்கியவனுமான அரசன் உயிரினங்களுக்கு இமயமலையைப் போல நம்பத்தக்கவனாவான்.
12.56.30
प्राज्ञो न्यायगुणोपेतः पररन्ध्रेषु लालसः ।
सुदर्शः सर्ववर्णानां नयापनयवित्तथा ॥ १२.५६.३० ॥
அறிவுடையவனும், நீதியின் நற்குணங்கள் நிறைந்தவனும், எதிரிகளின் பலவீனங்களை நாடுபவனும், எல்லா வருணத்தாருக்கும் எளிதில் காணக்கூடியவனும், நீதி அநீதியை அறிந்தவனுமான அரசன் (இவ்வாறு இருக்க வேண்டும்).
12.56.31
क्षिप्रकारी जितक्रोधः सुप्रसादो महामनाः ।
अरोगप्रकृतिर्युक्तः क्रियावानविकत्थनः ॥ १२.५६.३१ ॥
விரைவாகச் செயல்படுபவன், சினத்தை வென்றவன், மிகவும் தெளிந்த மனமுடையவன், பெருந்தன்மையுள்ளவன், ஆரோக்கியமான இயல்புடையவன், கட்டுப்பாடுடையவன், கடமையில் ஈடுபடுபவன், தற்பெருமை பேசாதவன்.
12.56.32
आरब्धान्येव कार्याणि न पर्यवसितान्यपि ।
यस्य राज्ञः प्रदृश्यन्ते स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३२ ॥
எந்த அரசனின் தொடங்கப்பட்ட செயல்கள், முடிவடையாத நிலையிலும் காணப்படுகின்றனவோ, அவனே அரசர்களில் சிறந்தவன்.
12.56.33
पुत्रा इव पितुर्गेहे विषये यस्य मानवाः ।
निर्भया विचरिष्यन्ति स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३३ ॥
எந்த அரசனின் நாட்டில் மக்கள் தந்தையின் வீட்டில் மகன்களைப் போல அச்சமின்றி உலவுவார்களோ, அவனே அரசர்களில் சிறந்தவன்.
12.56.34
अगूढविभवा यस्य पौरा राष्ट्रनिवासिनः ।
नयापनयवेत्तारः स राजा राजसत्तमः ॥ १२.५६.३४ ॥
எந்த அரசனின் நகர மக்களும் நாட்டு குடிமக்களும், மறைக்கப்படாத செல்வமுடையவர்களாகவும், நீதியையும் அநீதியையும் அறிந்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்களோ, அவனே அரசர்களில் சிறந்தவன்.
12.56.35
स्वधर्मनिरता यस्य जना विषयवासिनः ।
असङ्घातरता दान्ताः पाल्यमाना यथाविधि ॥ १२.५६.३५ ॥
எந்த அரசனின் நாட்டில் வாழும் மக்கள் தம் தம் கடமையில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனரோ, கூட்டுச் சேர்க்கையில் நாட்டமில்லாதவர்களாகவும், அடக்கமுள்ளவர்களாகவும், முறைப்படி காக்கப்படுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்களோ, அவனே சிறந்த அரசன்.
12.56.36
वश्या यत्ता विनीताश्च न च सङ्घर्षशीलिनः ।
विषये दानरुचयो नरा यस्य स पार्थिवः ॥ १२.५६.३६ ॥
எந்த அரசனின் நாட்டு மக்கள் கீழ்ப்படிபவர்களாகவும், விழிப்புடையவர்களாகவும், பணிவுள்ளவர்களாகவும், சண்டையிடும் இயல்பற்றவர்களாகவும், தானத்தில் விருப்பமுள்ளவர்களாகவும் இருக்கிறார்களோ, அவனே அரசன்.
12.56.37
न यस्य कूटं कपटं न माया न च मत्सरः ।
विषये भूमिपालस्य तस्य धर्मः सनातनः ॥ १२.५६.३७ ॥
எந்த மன்னனின் ஆட்சியில் வஞ்சனையும், கபடமும், மாயையும், பொறாமையும் இல்லையோ, அவனுடைய தர்மம் நித்தியமானது.
12.56.38
यः सत्करोति ज्ञानानि श्रेयान्परहिते रतः ।
सतां वर्त्मानुगस्त्यागी स राजा स्वर्गमर्हति ॥ १२.५६.३८ ॥
ஞானிகளை மதிப்பவனும், மேன்மையானவனும், பிறர் நலத்தில் மகிழ்பவனும், நல்லோர் வழியில் நடப்பவனும், தியாகியுமான அரசன் சொர்க்கத்திற்கு தகுதியுடையவன்.
12.56.39
यस्य चाराश्च मन्त्राश्च नित्यं चैव कृताकृताः ।
न ज्ञायन्ते हि रिपुभिः स राजा राज्यमर्हति ॥ १२.५६.३९ ॥
எவனுடைய ஒற்றர்களும் ஆலோசனைகளும் எப்போதும் எதிரிகளால் அறியப்படாமல், செய்யப்பட்டதும் செய்யப்படாததும் தெரியாமல் இருக்கின்றனவோ, அந்த அரசன் ஆட்சிக்கு தகுதியுடையவன்.
12.56.40
श्लोकद्वयं पुरा गीतं भार्गवेण महात्मना ।
आख्याते राजचरिते नृपतिं प्रति भारत ॥ १२.५६.४० ॥
பாரதனே, அரச நடத்தையை விவரிக்கையில், மகாத்மாவாகிய பார்கவர் அரசனைக் குறித்து முன்பு இந்த இரண்டு சுலோகங்களைப் பாடினார்.
12.56.41
राजानं प्रथमं विन्देत्ततो भार्यां ततो धनम् ।
राजन्यसति लोकेऽस्मिन्कुतो भार्या कुतो धनं ॥ १२.५६.४१ ॥
முதலில் அரசனைப் பெற வேண்டும், பின்னர் மனைவியையும், பின்னர் செல்வத்தையும். இவ்வுலகில் அரசன் இல்லையென்றால், மனைவி எங்கே, செல்வம் எங்கே?
12.56.42
तद्राज्ये राज्यकामानां नान्यो धर्मः सनातनः ।
ऋते रक्षां तु विस्पष्टां रक्षा लोकस्य धारिणी ॥ १२.५६.४२ ॥
அந்த ஆட்சியில், ஆட்சி விரும்புவோருக்கு பாதுகாப்பைத் தவிர வேறு நித்திய தர்மம் இல்லை. தெளிவான பாதுகாப்பே உலகைத் தாங்குவது.
12.56.43
प्राचेतसेन मनुना श्लोकौ चेमावुदाहृतौ ।
राजधर्मेषु राजेन्द्र ताविहैकमनाः शृणु ॥ १२.५६.४३ ॥
பிராசேதஸ மனு அரச தர்மங்களைப் பற்றி இந்த இரண்டுślokaக்களைச் சொன்னார். ராஜேந்திரா, அவற்றை ஒருமனதோடு கேள்.
12.56.44
षडेतान्पुरुषो जह्याद्भिन्नां नावमिवार्णवे ।
अप्रवक्तारमाचार्यमनधीयानमृत्विजम् ॥ १२.५६.४४ ॥
ஒருவன் இந்த ஆறு பேரையும் கடலில் உடைந்த படகை விடுவது போல் விட்டுவிட வேண்டும்: கற்பிக்காத ஆசிரியரையும், படிக்காத ருத்விஜையும்.
12.56.45
अरक्षितारं राजानं भार्यां चाप्रियवादिनीम् ।
ग्रामकामं च गोपालं वनकामं च नापितम् ॥ १२.५६.४५ ॥
பாதுகாக்காத அரசனையும், விரும்பத்தகாதவாறு பேசும் மனைவியையும், கிராமத்தை விரும்பும் இடையனையும், காட்டை விரும்பும் முடிவெட்டுபவனையும்—