மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.57.1
एतत्ते राजधर्माणां नवनीतं युधिष्ठिर ।
बृहस्पतिर्हि भगवान्नान्यं धर्मं प्रशंसति ॥ १२.५७.१ ॥
யுதிட்டிரா, இதுவே அரசதர்மங்களின் வெண்ணெய் (சாரம்). பகவான் பிருஹஸ்பதி வேறு தர்மத்தை புகழ்வதில்லை.
12.57.2
विशालाक्षश्च भगवान्काव्यश्चैव महातपाः ।
सहस्राक्षो महेन्द्रश्च तथा प्राचेतसो मनुः ॥ १२.५७.२ ॥
விசாலாக்ஷர் (சிவன்), பகவான் காவ்யர் (உசனஸ்), மகாதபஸ்வியான காவ்யர், ஆயிரங்கண்ணன் மகேந்திரன், பிராசேதஸ மனுவும்.
12.57.3
भरद्वाजश्च भगवांस्तथा गौरशिरा मुनिः ।
राजशास्त्रप्रणेतारो ब्राह्मणा ब्रह्मवादिनः ॥ १२.५७.३ ॥
பகவான் பரத்வாஜரும், முனிவர் கௌரசிராவும், அரசநூலை இயற்றிய பிரம்மவாதி பிராமணர்களும்.
12.57.4
रक्षामेव प्रशंसन्ति धर्मं धर्मभृतां वर ।
राज्ञां राजीवताम्राक्ष साधनं चात्र मे शृणु ॥ १२.५७.४ ॥
தர்மதாரிகளில் சிறந்தவனே, தாமரைக்கண்ணனே, அவர்கள் அரசர்களின் தர்மத்தில் பாதுகாப்பையே புகழ்கிறார்கள்; இதற்கான வழியை என்னிடமிருந்து கேள்.
12.57.5
चारश्च प्रणिधिश्चैव काले दानममत्सरः ।
युक्त्या दानं न चादानमयोगेन युधिष्ठिर ॥ १२.५७.५ ॥
யுதிட்டிரா, ஒற்றர்களையும் ரகசியத் தூதர்களையும் வைத்திரு; தக்க காலத்தில் பொறாமையின்றி தானம் செய்; முறையாகத் தானம் செய், முறையின்றி எடுக்காதே.
12.57.6
सतां संग्रहणं शौर्यं दाक्ष्यं सत्यं प्रजाहितम् ।
अनार्जवैरार्जवैश्च शत्रुपक्षाविवर्धनम् ॥ १२.५७.६ ॥
நல்லோரை தன்வசப்படுத்துதல், வீரம், திறமை, உண்மை, குடிமக்களின் நலன்; வளைந்த மற்றும் நேரான வழிகளால் எதிரிகளின் பக்கம் வளரவிடாதிருத்தல்.
12.57.7
केतनानां च जीर्णानामवेक्षा चैव सीदताम् ।
द्विविधस्य च दण्डस्य प्रयोगः कालचोदितः ॥ १२.५७.७ ॥
பழுதடைந்த கொடிகளையும் பழைய பொருட்களையும் கவனித்து ஆராய்வதும், துன்புறுவோரைப் பேணுவதும், காலத்திற்கேற்ப இருவகைத் தண்டனையைப் பிரயோகிப்பதும்.
12.57.8
साधूनामपरित्यागः कुलीनानां च धारणम् ।
निचयश्च निचेयानां सेवा बुद्धिमतामपि ॥ १२.५७.८ ॥
நல்லோரைக் கைவிடாமலிருப்பதும், உயர்குடியினரைப் பேணுவதும், திரட்டுவதும், திரட்டத்தக்கவர்களையும் அறிவாளிகளையும் சேவிப்பதும்.
12.57.9
बलानां हर्षणं नित्यं प्रजानामन्ववेक्षणम् ।
कार्येष्वखेदः कोशस्य तथैव च विवर्धनम् ॥ १२.५७.९ ॥
படைகளை எப்போதும் மகிழ்வித்தல், குடிமக்களை தொடர்ந்து கவனித்தல், செயல்களில் சோர்வின்றி ஈடுபடுதல், கருவூலத்தைப் பெருக்குதல்.
12.57.10
पुरगुप्तिरविश्वासः पौरसंघातभेदनम् ।
अरिमध्यस्थमित्राणां यथावच्चान्ववेक्षणम् ॥ १२.५७.१० ॥
நகரப் பாதுகாப்பு, நம்பிக்கையின்மை, நகரவாசிகளின் கூட்டத்தைப் பிரிப்பது, எதிரிகளின் நடுவில் உள்ள நண்பர்களை முறையாக ஆராய்வது.
12.57.11
उपजापश्च भृत्यानामात्मनः पुरदर्शनम् ।
अविश्वासः स्वयं चैव परस्याश्वासनं तथा ॥ १२.५७.११ ॥
ஊழியர்களிடையே பிளவை விதைப்பது, தன் நகரத்தை ஆராய்வது, தானே நம்பிக்கையின்றி இருப்பது, பிறரை நம்பிக்கையூட்டுவது.
12.57.12
नीतिवर्त्मानुसारेण नित्यमुत्थानमेव च ।
रिपूणामनवज्ञानं नित्यं चानार्यवर्जनम् ॥ १२.५७.१२ ॥
நீதி வழியைப் பின்பற்றி எப்போதும் முயற்சியில் நிற்பதும், எதிரிகளை எப்போதும் இகழாமலிருப்பதும், இழிந்தோரை எப்போதும் விலக்குவதும்.
12.57.13
उत्थानं हि नरेन्द्राणां बृहस्पतिरभाषत ।
राजधर्मस्य यन्मूलं श्लोकांश्चात्र निबोध मे ॥ १२.५७.१३ ॥
பிருஹஸ்பதி அரசர்களுக்கு முயற்சியே (உத்தானமே) என்று உரைத்தார்; அதுவே அரசதர்மத்தின் வேர். இதைப் பற்றிய சுலோகங்களை என்னிடமிருந்து கேள்.
12.57.14
उत्थानेनामृतं लब्धमुत्थानेनासुरा हताः ।
उत्थानेन महेन्द्रेण श्रैष्ठ्यं प्राप्तं दिवीह च ॥ १२.५७.१४ ॥
முயற்சியினாலேயே அமிர்தம் பெறப்பட்டது; முயற்சியினாலேயே அசுரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். முயற்சியினாலேயே மகேந்திரன் வானிலும் இங்கும் மேன்மை அடைந்தான்.
12.57.15
उत्थानधीरः पुरुषो वाग्धीरानधितिष्ठति ।
उत्थानवीरान्वाग्वीरा रमयन्त उपासते ॥ १२.५७.१५ ॥
செயலில் உறுதியுள்ள மனிதன் பேச்சில் உறுதியுள்ளவர்களுக்கு மேலாக நிற்கிறான்; செயல்வீரர்களை பேச்சுவீரர்கள் மகிழ்வுடன் சேவிக்கின்றனர்.
12.57.16
उत्थानहीनो राजा हि बुद्धिमानपि नित्यशः ।
प्रधर्षणीयः शत्रूणां भुजङ्ग इव निर्विषः ॥ १२.५७.१६ ॥
முயற்சியற்ற அரசன், அறிவாளியாக இருந்தாலும், எப்போதும் எதிரிகளால் தாக்கப்படத் தக்கவனாகிறான்; விஷமற்ற பாம்பைப் போல.
12.57.17
न च शत्रुरवज्ञेयो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
अल्पोऽपि हि दहत्यग्निर्विषमल्पं हिनस्ति च ॥ १२.५७.१७ ॥
பலவீனமான எதிரியாயினும், வலியவனால் அலட்சியம் செய்யப்படக் கூடாது; சிறிய நெருப்பும் சுடும், சிறிதளவு விஷமும் கொல்லும்.
12.57.18
एकाङ्गेनापि संभूतः शत्रुर्दुर्गमुपाश्रितः ।
सर्वं तापयते देशमपि राज्ञः समृद्धिनः ॥ १२.५७.१८ ॥
ஓர் உறுப்பால் மட்டும் உருவான எதிரி ஒரு கோட்டையில் அடைக்கலம் புகுந்தால், செல்வம் நிறைந்த அரசனின் முழு நாட்டையும் வாட்டி வதைப்பான்.
12.57.19
राज्ञो रहस्यं यद्वाक्यं जयार्थे लोकसंग्रहः ।
हृदि यच्चास्य जिह्नं स्यात्कारणार्थं च यद्भवेत् ॥ १२.५७.१९ ॥
அரசனின் இரகசியமாகிய எந்த வார்த்தை வெற்றிக்காகவும் மக்களை ஒன்று திரட்டுவதற்காகவும் உள்ளதோ, அவனுடைய இதயத்தில் வஞ்சகம் இருக்குமானால், எந்தக் காரணத்திற்காக இருந்தாலும் அதுவும்.
12.57.20
यच्चास्य कार्यं वृजिनं मार्दवेनैव धार्यते ।
रञ्जनार्थं च लोकस्य धर्मिष्ठामाचरेत्क्रियाम् ॥ १२.५७.२० ॥
அவனுடைய வஞ்சகமான செயலும் மென்மையினாலேயே தாங்கப்படுகிறது; மக்களை மகிழ்விப்பதற்காக அவன் மிகவும் தருமமான செயலையே செய்ய வேண்டும்.
12.57.21
राज्यं हि सुमहत्तत्र दुर्धार्यमकृतात्मभिः ।
न शक्यं मृदुना वोदुमाघातस्थानमुल्वणम् ॥ १२.५७.२१ ॥
அரசாட்சி உண்மையில் மிகப் பெரியது; தன்னை அடக்காதவர்களுக்கு அது தாங்க முடியாதது; மென்மையானவனால் அந்தக் கடுமையான அடிபடும் இடத்தைத் தாங்க இயலாது.
12.57.22
राज्यं सर्वामिषं नित्यमार्जवेनैव धार्यते ।
तस्मान्मिश्रेण सततं वर्तितव्यं युधिष्ठिर ॥ १२.५७.२२ ॥
அரசாட்சி, எல்லாவற்றையும் இரையாகக் கொள்வது, எப்போதும் நேர்மையினாலேயே தாங்கப்படுகிறது; ஆகையால், யுதிஷ்டிரா, எப்போதும் கலந்த வழியிலேயே நடக்க வேண்டும்.
12.57.23
यद्यप्यस्य विपक्तिः स्याद्रक्षमाणस्य वै प्रजाः ।
सोप्यस्य विपुलो धर्म एवं वृत्ता हि भूमिपाः ॥ १२.५७.२३ ॥
மக்களைக் காக்கும் அவனுக்குத் துன்பம் வந்தாலும், அவனுடைய அந்தத் தருமம் பெரியது; ஏனெனில் அரசர்கள் இவ்வாறே நடந்துள்ளனர்.
12.57.24
एष ते राजधर्माणां लेशः समनुवर्णितः ।
भूयस्ते यत्र संदेहस्तद्ब्रूहि कुरुसत्तम ॥ १२.५७.२४ ॥
இது அரச தருமங்களில் ஒரு பகுதி உனக்கு விவரிக்கப்பட்டது; இன்னும் உனக்கு எங்கு ஐயம் உள்ளதோ அதைச் சொல், குருக்களில் சிறந்தவனே.
12.57.25
ततो व्यासश्च भगवान्देवस्थानोऽश्म एव च ।
वासुदेवः कृपश्चैव सात्यकिः सञ्जयस्तथा ॥ १२.५७.२५ ॥
பின்னர் பகவான் வியாசர், தேவஸ்தானர், அஷ்மர், வாசுதேவர், கிருபர், சாத்யகி, சஞ்சயர் ஆகியோரும் (இருந்தனர்).
12.57.26
साधुसाध्विति संहृष्टा घुष्यमाणैरिवाननैः ।
अस्तुवंश्च नरव्याघ्रं भीष्मं धर्मभृतां वरम् ॥ १२.५७.२६ ॥
'சாது, சாது' என்று மகிழ்ச்சியுடன் முகங்களால் முழங்குவது போல, தர்மம் தாங்கியவர்களில் சிறந்த நரவியாக்ரரான பீஷ்மரை அவர்கள் புகழ்ந்தனர்.
12.57.27
ततो दीनमना भीष्ममुवाच कुरुनन्दनः ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां पादौ तस्य शनैः स्पृशन् ॥ १२.५७.२७ ॥
பின்னர் மனம் சோர்ந்த குருநந்தனர் பீஷ்மரிடம் கூறினார்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், அவருடைய பாதங்களை மெதுவாகத் தொட்டவாறு.
12.57.28
श्व इदानीं स्वसंदेहं प्रवक्ष्यामि पितामह ।
उपैति सविता ह्यस्तं रसमापीय पार्थिवम् ॥ १२.५७.२८ ॥
பிதாமகரே, நாளை இப்போதே என் சந்தேகத்தைச் சொல்வேன்; சூரியன் பூமியின் சாரத்தைப் பருகி அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.
12.57.29
ततो द्विजातीनभिवाद्य केशवः ।
कृपश्च ते चैव युधिष्ठिरादयः।
प्रदक्षिणीकृत्य महानदीसुतं ।
ततो रथानारुरुहुर्मुदान्विताः ॥ १२.५७.२९ ॥
பின்னர் கேசவர் இருபிறப்பாளர்களை வணங்கினார்; கிருபரும் யுதிஷ்டிரர் முதலானவர்களும் அவ்வாறே; மகாநதியின் மகனை வலம் வந்து மகிழ்ச்சியுடன் தேர்களில் ஏறினர்.
12.57.30
दृषद्वतीं चाप्यवगाह्य सुव्रताः ।
कृतोदकार्थाः कृतजप्यमङ्गलाः।
उपास्य संध्यां विधिवत्परंतपा ।
स्ततः पुरं ते विविशुर्गजाह्वयम् ॥ १२.५७.३० ॥
திருஷத்வதியில் நீராடி, உறுதிமிக்கவர்கள், நீர்க்கடன் செய்து, ஜபமும் மங்கலமும் செய்து, விதிப்படி சந்தியா வழிபாடு செய்து, பகைவரைத் தகிப்பவர்கள் கஜாஹ்வய நகருக்குள் நுழைந்தனர்.