Mahābhārata · Adhyāya 12.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.57.1
एतत्ते राजधर्माणां नवनीतं युधिष्ठिर ।
बृहस्पतिर्हि भगवान्नान्यं धर्मं प्रशंसति ॥ १२.५७.१ ॥
Yudhiṣṭhira, esta é a essência dos deveres reais; pois o venerável Bṛhaspati não louva nenhum outro dever.
12.57.2
विशालाक्षश्च भगवान्काव्यश्चैव महातपाः ।
सहस्राक्षो महेन्द्रश्च तथा प्राचेतसो मनुः ॥ १२.५७.२ ॥
Viśālākṣa (Śiva), o venerável Kāvya (Uśanas) de grande austeridade, o grande Indra de mil olhos, e também Manu, filho de Pracetas.
12.57.3
भरद्वाजश्च भगवांस्तथा गौरशिरा मुनिः ।
राजशास्त्रप्रणेतारो ब्राह्मणा ब्रह्मवादिनः ॥ १२.५७.३ ॥
O venerável Bharadvāja, o sábio Gauraśiras e os brâmanes que compuseram a ciência da realeza, expositores do Veda.
12.57.4
रक्षामेव प्रशंसन्ति धर्मं धर्मभृतां वर ।
राज्ञां राजीवताम्राक्ष साधनं चात्र मे शृणु ॥ १२.५७.४ ॥
Melhor dos que sustentam o dharma, de olhos de lótus vermelhos, eles louvam apenas a proteção como dever dos reis; ouve de mim o meio para isso.
12.57.5
चारश्च प्रणिधिश्चैव काले दानममत्सरः ।
युक्त्या दानं न चादानमयोगेन युधिष्ठिर ॥ १२.५७.५ ॥
Yudhiṣṭhira, nomeie espiões e agentes secretos; dá no tempo certo, sem inveja; dá por meios adequados, e não tomes por meios inadequados.
12.57.6
सतां संग्रहणं शौर्यं दाक्ष्यं सत्यं प्रजाहितम् ।
अनार्जवैरार्जवैश्च शत्रुपक्षाविवर्धनम् ॥ १२.५७.६ ॥
Ganhar os bons, a bravura, a habilidade, a veracidade e o bem-estar dos súditos; e, por meios tortuosos e retos igualmente, impedir que o lado inimigo cresça.
12.57.7
केतनानां च जीर्णानामवेक्षा चैव सीदताम् ।
द्विविधस्य च दण्डस्य प्रयोगः कालचोदितः ॥ १२.५७.७ ॥
Inspecionar os estandartes gastos e as coisas velhas, atender aos aflitos e aplicar o castigo de duas formas conforme o tempo exigir.
12.57.8
साधूनामपरित्यागः कुलीनानां च धारणम् ।
निचयश्च निचेयानां सेवा बुद्धिमतामपि ॥ १२.५७.८ ॥
Não abandonar os bons, sustentar os nobres, acumular riquezas e servir os dignos de honra, assim como os sábios.
12.57.9
बलानां हर्षणं नित्यं प्रजानामन्ववेक्षणम् ।
कार्येष्वखेदः कोशस्य तथैव च विवर्धनम् ॥ १२.५७.९ ॥
Alegrar sempre o exército, cuidar constantemente dos súditos, ser incansável nos assuntos e, igualmente, aumentar o tesouro.
12.57.10
पुरगुप्तिरविश्वासः पौरसंघातभेदनम् ।
अरिमध्यस्थमित्राणां यथावच्चान्ववेक्षणम् ॥ १२.५७.१० ॥
Proteger a cidade, a desconfiança, dividir as assembleias dos cidadãos e vigiar devidamente os amigos que estão entre os inimigos.
12.57.11
उपजापश्च भृत्यानामात्मनः पुरदर्शनम् ।
अविश्वासः स्वयं चैव परस्याश्वासनं तथा ॥ १२.५७.११ ॥
Semear a discórdia entre os servidores, observar a própria cidade, manter-se desconfiado e dar segurança aos outros.
12.57.12
नीतिवर्त्मानुसारेण नित्यमुत्थानमेव च ।
रिपूणामनवज्ञानं नित्यं चानार्यवर्जनम् ॥ १२.५७.१२ ॥
Seguir o caminho da prudente política, estar sempre pronto para agir, nunca desprezar os inimigos e sempre evitar os ignóbeis.
12.57.13
उत्थानं हि नरेन्द्राणां बृहस्पतिरभाषत ।
राजधर्मस्य यन्मूलं श्लोकांश्चात्र निबोध मे ॥ १२.५७.१३ ॥
Bṛhaspati ensinou que o esforço ativo é a raiz do dever real dos reis. Agora ouve de mim os versos sobre isso.
12.57.14
उत्थानेनामृतं लब्धमुत्थानेनासुरा हताः ।
उत्थानेन महेन्द्रेण श्रैष्ठ्यं प्राप्तं दिवीह च ॥ १२.५७.१४ ॥
Pelo esforço obteve-se o néctar; pelo esforço os asuras foram mortos. Pelo esforço o grande Indra alcançou a supremacia, no céu e aqui.
12.57.15
उत्थानधीरः पुरुषो वाग्धीरानधितिष्ठति ।
उत्थानवीरान्वाग्वीरा रमयन्त उपासते ॥ १२.५७.१५ ॥
O homem firme na ação está acima dos firmes na palavra; os heróis da palavra servem com prazer os heróis da ação.
12.57.16
उत्थानहीनो राजा हि बुद्धिमानपि नित्यशः ।
प्रधर्षणीयः शत्रूणां भुजङ्ग इव निर्विषः ॥ १२.५७.१६ ॥
Um rei carente de esforço, ainda que sábio, está sempre sujeito aos ataques dos inimigos, como uma serpente sem veneno.
12.57.17
न च शत्रुरवज्ञेयो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
अल्पोऽपि हि दहत्यग्निर्विषमल्पं हिनस्ति च ॥ १२.५७.१७ ॥
Um inimigo, mesmo fraco, não deve ser desprezado pelo forte; até um pequeno fogo queima, e um pouco de veneno mata.
12.57.18
एकाङ्गेनापि संभूतः शत्रुर्दुर्गमुपाश्रितः ।
सर्वं तापयते देशमपि राज्ञः समृद्धिनः ॥ १२.५७.१८ ॥
Um inimigo nascido até de um só membro, que se refugiou numa fortaleza, abrasa todo o reino de um rei próspero.
12.57.19
राज्ञो रहस्यं यद्वाक्यं जयार्थे लोकसंग्रहः ।
हृदि यच्चास्य जिह्नं स्यात्कारणार्थं च यद्भवेत् ॥ १२.५७.१९ ॥
A palavra secreta do rei, que é para a vitória e para reunir o povo; e qualquer falsidade que haja em seu coração, e o que for por alguma causa.
12.57.20
यच्चास्य कार्यं वृजिनं मार्दवेनैव धार्यते ।
रञ्जनार्थं च लोकस्य धर्मिष्ठामाचरेत्क्रियाम् ॥ १२.५७.२० ॥
E o seu ato tortuoso só se sustenta pela brandura; e, para agradar ao povo, deve praticar apenas a ação mais justa.
12.57.21
राज्यं हि सुमहत्तत्र दुर्धार्यमकृतात्मभिः ।
न शक्यं मृदुना वोदुमाघातस्थानमुल्वणम् ॥ १२.५७.२१ ॥
O reinado é de fato muito grande, difícil de suportar para quem não se domina; não é possível ao manso suportar aquele lugar feroz de golpes.
12.57.22
राज्यं सर्वामिषं नित्यमार्जवेनैव धार्यते ।
तस्मान्मिश्रेण सततं वर्तितव्यं युधिष्ठिर ॥ १२.५७.२२ ॥
O reinado, que tudo devora, sempre se sustenta pela retidão; por isso, Yudhiṣṭhira, deve-se sempre conduzir-se por um caminho misto.
12.57.23
यद्यप्यस्य विपक्तिः स्याद्रक्षमाणस्य वै प्रजाः ।
सोप्यस्य विपुलो धर्म एवं वृत्ता हि भूमिपाः ॥ १२.५७.२३ ॥
Mesmo que o sofrimento lhe sobrevenha ao proteger seus súditos, seu dever é vasto; pois assim se conduziram os reis.
12.57.24
एष ते राजधर्माणां लेशः समनुवर्णितः ।
भूयस्ते यत्र संदेहस्तद्ब्रूहि कुरुसत्तम ॥ १२.५७.२४ ॥
Esta porção dos deveres dos reis foi-te descrita; e onde tiveres dúvida, fala, ó melhor dos Kurus.
12.57.25
ततो व्यासश्च भगवान्देवस्थानोऽश्म एव च ।
वासुदेवः कृपश्चैव सात्यकिः सञ्जयस्तथा ॥ १२.५७.२५ ॥
Então o venerável Vyāsa, Devasthāna, Aśma, Vāsudeva, Kṛpa, Sātyaki e também Sañjaya (estavam lá).
12.57.26
साधुसाध्विति संहृष्टा घुष्यमाणैरिवाननैः ।
अस्तुवंश्च नरव्याघ्रं भीष्मं धर्मभृतां वरम् ॥ १२.५७.२६ ॥
Alegres, como se proclamassem com os rostos: 'Bem, bem!', louvaram Bhīṣma, tigre entre os homens, o melhor dos guardiões do dharma.
12.57.27
ततो दीनमना भीष्ममुवाच कुरुनन्दनः ।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां पादौ तस्य शनैः स्पृशन् ॥ १२.५७.२७ ॥
Então o deleite dos Kurus, abatido em espírito, falou a Bhīṣma, tocando suavemente seus pés com os olhos cheios de lágrimas.
12.57.28
श्व इदानीं स्वसंदेहं प्रवक्ष्यामि पितामह ।
उपैति सविता ह्यस्तं रसमापीय पार्थिवम् ॥ १२.५७.२८ ॥
Avô, amanhã exporei agora minha própria dúvida, pois o sol, tendo bebido a essência da terra, se põe.
12.57.29
ततो द्विजातीनभिवाद्य केशवः ।
कृपश्च ते चैव युधिष्ठिरादयः।
प्रदक्षिणीकृत्य महानदीसुतं ।
ततो रथानारुरुहुर्मुदान्विताः ॥ १२.५७.२९ ॥
Então Keśava saudou os duas vezes nascidos; Kṛpa, Yudhiṣṭhira e os outros igualmente; circundando o filho do grande rio, alegres, subiram em seus carros.
12.57.30
दृषद्वतीं चाप्यवगाह्य सुव्रताः ।
कृतोदकार्थाः कृतजप्यमङ्गलाः।
उपास्य संध्यां विधिवत्परंतपा ।
स्ततः पुरं ते विविशुर्गजाह्वयम् ॥ १२.५७.३० ॥
Após banharem-se no Dṛṣadvatī, mantendo seus votos, feitas as oferendas de água e recitadas as preces auspiciosas, tendo adorado o crepúsculo conforme o rito, aqueles abrasadores de inimigos entraram na cidade de Gajāhvaya.