മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.59.1
ततः पुनः स गाङ्गेयमभिवाद्य पितामहम् ।
प्राञ्जलिर्नियतो भूत्वा पर्यपृच्छद्युधिष्ठिरः ॥ १२.५९.१ ॥
പിന്നെയും ഗാംഗേയനായ പിതാമഹനെ വന്ദിച്ച്, കൈകൂപ്പി, സംയമത്തോടെ യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു.
12.59.2
के धर्माः सर्ववर्णानां चातुर्वर्ण्यस्य के पृथक् ।
चातुर्वर्ण्याश्रमाणां च राजधर्माश्च के मताः ॥ १२.५९.२ ॥
എല്ലാ വർണങ്ങളുടെയും ധർമങ്ങൾ ഏവ്? ചാതുർവർണ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേക ധർമങ്ങൾ ഏവ്? നാല് വർണങ്ങളുടെയും ആശ്രമങ്ങളുടെയും രാജധർമങ്ങളും ഏവ് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു?
12.59.3
केन वै वर्धते राष्ट्रं राजा केन विवर्धते ।
केन पौराश्च भृत्याश्च वर्धन्ते भरतर्षभ ॥ १२.५९.३ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, എന്തിനാൽ രാഷ്ട്രം വളരുന്നു? എന്തിനാൽ രാജാവ് അഭിവൃദ്ധി നേടുന്നു? എന്തിനാൽ പൗരന്മാരും സേവകരും വളരുന്നു?
12.59.4
कोशं दण्डं च दुर्गं च सहायान्मन्त्रिणस्तथा ।
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यान्कीदृशान्वर्जयेन्नृपः ॥ १२.५९.४ ॥
രാജാവ് ഖജനാവ്, ദണ്ഡം (സേന), ദുർഗങ്ങൾ, സഹായികൾ, മന്ത്രിമാർ, ഋത്വിക്കുകൾ, പുരോഹിതർ, ആചാര്യന്മാർ എന്നിവരിൽ ഏതുതരക്കാരെ ഒഴിവാക്കണം?
12.59.5
केषु विश्वसितव्यं स्याद्राज्ञा कस्यांचिदापदि ।
कुतो वाऽऽत्मा दृढं रक्ष्यस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.५९.५ ॥
ഏതൊരു ആപത്തിലും രാജാവ് ആരിൽ വിശ്വസിക്കണം? ആരിൽ നിന്ന് തന്റെ ആത്മാവിനെ ഉറപ്പോടെ സംരക്ഷിക്കണം? പിതാമഹാ, അത് എന്നോട് പറയൂ.
12.59.6
द्वैधीभावे च भृत्यानां शपथः कीदृशो भवेत् ।
अधर्मस्य फलं यच्च शपथस्य विलङ्घने ॥ १२.५९.६ ॥
ഭൃത്യന്മാർ ദ്വൈധീഭാവത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശപഥം എങ്ങനെയായിരിക്കണം? ശപഥം ലംഘിക്കുന്നതിന്റെ അധർമഫലം എന്താണ്?
12.59.7
सर्वमेतद्यथातत्वं व्यवहारं च तादृशम् ।
समासव्यासयोगेन कथयस्व पितामह ॥ १२.५९.७ ॥
ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥമായി, അത്തരം ആചാരവും, സംക്ഷേപത്തിലും വിസ്താരത്തിലും പറയൂ, പിതാമഹാ.
12.59.8
नमो धर्माय महते नमः कृष्णाय वेधसे ।
ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्य धर्मान्वक्ष्यामि शाश्वतान् ॥ १२.५९.८ ॥
മഹാധർമ്മത്തിന് നമസ്കാരം, സൃഷ്ടികർത്താവായ കൃഷ്ണന് നമസ്കാരം. ബ്രാഹ്മണരെ വണങ്ങി ശാശ്വത ധർമ്മങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം.
12.59.9
अक्रोधः सत्यवचनं संविभागश्च सर्वशः ।
प्रजनं स्वेषु दारेषु शौचमद्रोह एव च ॥ १२.५९.९ ॥
കോപമില്ലായ്മ, സത്യവാക്ക്, എല്ലാ വിധത്തിലും പങ്കുവയ്ക്കൽ, സ്വന്തം ഭാര്യമാരിൽ സന്താനോത്പാദനം, ശുചിത്വം, ദ്രോഹമില്ലായ്മ.
12.59.10
आर्जवं भृत्यभरणं त एते सार्ववर्णिकाः ।
ब्राह्मणस्य तु यो धर्मस्तं ते वक्ष्यामि केवलम् ॥ १२.५९.१० ॥
നേരുള്ളതു്, ആശ്രിതരെ പോറ്റുന്നതു് — ഇവ എല്ലാ വർണ്ണങ്ങൾക്കും പൊതുവാണു്. എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ ധർമ്മം മാത്രം നിനക്കു ഞാൻ പറയാം.
12.59.11
दममेव महाराज धर्ममाहुः पुरातनम् ।
स्वाध्यायोऽध्यापनं चैव तत्र कर्म समाप्यते ॥ १२.५९.११ ॥
മഹാരാജാവേ, ദമമാണ് പുരാതനധർമ്മമെന്ന് പറയുന്നത്. വേദപഠനവും അധ്യാപനവും — അവയിൽ കർമ്മം പൂർത്തിയാകുന്നു.
12.59.12
तं चेद्द्विजमुपागच्छेद्वर्तमानं स्वकर्मणि ।
अकुर्वाणं विकर्माणि शान्तं प्रज्ञानतर्पितम् ॥ १२.५९.१२ ॥
സ്വകർമ്മത്തിൽ വ്യാപൃതനായി, വിലക്കപ്പെട്ട കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാതെ, ശാന്തനായി, ജ്ഞാനത്താൽ തൃപ്തനായ ആ ദ്വിജനെ സമീപിച്ചാൽ…
12.59.13
कुर्वीतापत्यसंतानमथो दद्याद्यजेत च ।
संविभज्य च भोक्तव्यं धनं सद्भिरीतीष्यते ॥ १२.५९.१३ ॥
അവൻ സന്താനങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കട്ടെ, ദാനം ചെയ്യട്ടെ, യജ്ഞം ചെയ്യട്ടെ; ധനം പങ്കിട്ട ശേഷമേ ഉപയോഗിക്കാവൂ എന്ന് സജ്ജനങ്ങൾ പറയുന്നു.
12.59.14
परिनिष्ठितकार्यस्तु स्वाध्यायेनैव वै द्विजः ।
कुर्यादन्यन्न वा कुर्यान्मैत्रो ब्राह्मण उच्यते ॥ १२.५९.१४ ॥
കർത്തവ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ദ്വിജൻ സ്വാധ്യായത്തിൽ മാത്രം മുഴുകട്ടെ; മറ്റു കർമങ്ങൾ ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും അവൻ മൈത്രനായ ബ്രാഹ്മണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
12.59.15
क्षत्रियस्यापि यो धर्मस्तं ते वक्ष्यामि भारत ।
दद्याद्राजा न याचेत यजेत न च याजयेत् ॥ १२.५९.१५ ॥
ഭാരതാ! ക്ഷത്രിയന്റെ ധർമ്മവും ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരാം: രാജാവ് ദാനം ചെയ്യണം, യാചിക്കരുത്; സ്വയം യജ്ഞം ചെയ്യണം, മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ട് യജ്ഞം ചെയ്യിക്കരുത്.
12.59.16
नाध्यापयेदधीयीत प्रजाश्च परिपालयेत् ।
नित्योद्युक्तो दस्युवदे रणे कुर्यात्पराक्रमम् ॥ १२.५९.१६ ॥
അവൻ പഠിപ്പിക്കരുത്, പഠിക്കണം; പ്രജകളെ പാലിക്കണം; എപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരുന്ന് യുദ്ധത്തിൽ കള്ളനെപ്പോലെ വീരത്വം കാണിക്കണം.
12.59.17
ये तु क्रतुभिरीजानाः श्रुतवन्तश्च भूमिपाः ।
य एवाहवजेतारस्त एषां लोकजित्तमाः ॥ १२.५९.१७ ॥
യജ്ഞങ്ങളാൽ യജിക്കുന്നവരും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമായ രാജാക്കന്മാരും, യുദ്ധത്തിൽ വിജയിക്കുന്നവരും—ഇവരാണ് ഇവരിൽ ലോകങ്ങളെ ജയിച്ചവരിൽ ശ്രേഷ്ഠർ.
12.59.18
अविक्षतेन देहेन समराद्यो निवर्तते ।
क्षत्रियो नास्य तत्कर्म प्रशंसन्ति पुराविदः ॥ १२.५९.१८ ॥
യുദ്ധത്തിൽനിന്ന് മുറിവേൽക്കാതെ ശരീരത്തോടെ മടങ്ങിവരുന്ന ക്ഷത്രിയന്റെ ആ കർമ്മത്തെ പുരാതനജ്ഞാനികൾ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല.
12.59.19
एवं हि क्षत्रबन्धूनां धर्ममाहुः प्रधानतः ।
नास्य कृत्यतमं किंचिदन्यद्दस्युनिबर्हणात् ॥ १२.५९.१९ ॥
ഇപ്രകാരം ക്ഷത്രിയബന്ധുക്കളുടെ പ്രധാന ധർമ്മം പറയപ്പെടുന്നു; ദസ്യുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഉത്തമമായ കർത്തവ്യം അവർക്ക് മറ്റൊന്നില്ല.
12.59.20
दानमध्ययनं यज्ञो राज्ञां क्षेमो विधीयते ।
तस्माद्राज्ञा विशेषेण योद्धव्यं धर्ममीप्सता ॥ १२.५९.२० ॥
രാജാക്കന്മാർക്ക് ദാനവും അധ്യയനവും യജ്ഞവും പ്രജാപരിപാലനവും വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാജാവ് വിശേഷിച്ചും യുദ്ധം ചെയ്യണം.
12.59.21
स्वेषु धर्मेष्ववस्थाप्यः प्रजाः सर्वा महीपतिः ।
धर्मेण सर्वकृत्यानि शमनिष्ठानि कारयेत् ॥ १२.५९.२१ ॥
ഭൂപതിയായ രാജാവ് എല്ലാ പ്രജകളെയും അവരവരുടെ ധർമ്മങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം; ധർമ്മത്താൽ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ശാന്തിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി ചെയ്യിക്കണം.
12.59.22
परिनिष्ठितकार्यस्तु नृपतिः परिपालनात् ।
कुर्यादन्यन्न वा कुर्यादैन्द्रो राजन्य उच्यते ॥ १२.५९.२२ ॥
രക്ഷണത്താൽ തന്റെ കർത്തവ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ രാജാവ് മറ്റെന്തു ചെയ്താലും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും അവൻ ഐന്ദ്ര രാജന്യൻ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
12.59.23
वैश्यस्यापि हि यो धर्मस्तं ते वक्ष्यामि शाश्वतम् ।
दानमध्ययनं यज्ञः शौचेन धनसंचयः ॥ १२.५९.२३ ॥
വൈശ്യന്റെ ധർമ്മവും ശാശ്വതമാണ്; അത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം — ദാനം, അധ്യയനം, യജ്ഞം, ശൗചത്തോടെ ധനസമ്പാദനം.
12.59.24
पितृवत्पालयेद्वैश्यो युक्तः सर्वान्पशूनिह ।
विकर्म तद्भवेदन्यत्कर्म यत्स समाचरेत् ॥ १२.५९.२४ ॥
വൈശ്യൻ ഇവിടെ എല്ലാ കന്നുകാലികളെയും പിതാവിനെപ്പോലെ ജാഗ്രതയോടെ പാലിക്കണം; അവൻ അതിനപ്പുറം ചെയ്യുന്ന കർമ്മം വികർമ്മമാകും.
12.59.25
रक्षया स हि तेषां वै महत्सुखमवाप्नुयात् ।
प्रजापतिर्हि वैश्याय सृष्ट्वा परिददौ पशून् ॥ १२.५९.२५ ॥
അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ അവൻ തീർച്ചയായും വലിയ സുഖം നേടും. പ്രജാപതി വൈശ്യനെ സൃഷ്ടിച്ച് പശുക്കളെ അവനു ഏൽപ്പിച്ചു.
12.59.26
ब्राह्मणाय च राज्ञे च सर्वाः परिददे प्रजाः ।
तस्य वृत्तिं प्रवक्ष्यामि यच्च तस्योपजीवनम् ॥ १२.५९.२६ ॥
ബ്രാഹ്മണനും രാജാവിനും അവൻ എല്ലാ പ്രജകളെയും ഏൽപ്പിച്ചു. അവന്റെ വൃത്തിയും ഉപജീവനവും ഞാൻ ഇനി പറയാം.
12.59.27
पण्णामेकां पिबेद्धेनुं शताच्च मिथुनं हरेत् ।
लये च सप्तमो भागस्तथा शृङ्गे कला खुरे ॥ १२.५९.२७ ॥
ആറിൽ ഒരു പശുവിനെ എടുക്കാം; നൂറിൽ ഒരു ജോഡിയെ എടുക്കാം. ലയത്തിൽ ഏഴാം ഭാഗം; കൊമ്പിലും കുളമ്പിലും ഓരോ അംശം.
12.59.28
सस्यानां सर्वबीजानामेषा सांवत्सरी भृतिः ॥ १२.५९.२८ ॥
എല്ലാ വിത്തുകളുടെയും വിളകൾക്ക് ഇതുതന്നെയാണ് വാർഷിക വേതനം.
12.59.29
न च वैश्यस्य कामः स्यान्न रक्षेयं पशूनिति ।
वैश्ये चेच्छति नान्येन रक्षितव्याः कथंचन ॥ १२.५९.२९ ॥
"ഞാൻ പശുക്കളെ സംരക്ഷിക്കില്ല" എന്ന ആഗ്രഹം വൈശ്യനുണ്ടാകരുത്. വൈശ്യൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വിധത്തിലും മറ്റൊരാൾ അവയെ സംരക്ഷിക്കരുത്.
12.59.30
शूद्रस्यापि हि यो धर्मस्तं ते वक्ष्यामि भारत ।
प्रजापतिर्हि वर्णानां दासं शूद्रमकल्पयत् ॥ १२.५९.३० ॥
ശൂദ്രന്റെ ധർമ്മവും നിനക്ക് ഞാൻ പറയാം, ഭാരതാ. പ്രജാപതി വർണ്ണങ്ങൾക്കായി ശൂദ്രനെ ദാസനായി നിശ്ചയിച്ചു.
12.59.31
तस्माच्छूद्रस्य वर्णानां परिचर्या विधीयते ।
तेषां शुश्रूषणाच्चैव महत्सुखमवाप्नुयात् ॥ १२.५९.३१ ॥
അതിനാൽ ശൂദ്രന് വർണങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നത് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിലൂടെ അവൻ മഹാസുഖം നേടുന്നു.
12.59.32
शूद्र एतान्परिचरेत्रीन्वर्णाननसूयकः ।
संचयांश्च न कुर्वीत जातु शूद्रः कथंचन ॥ १२.५९.३२ ॥
ശൂദ്രൻ അസൂയയില്ലാതെ ഈ മൂന്ന് വർണങ്ങളെയും ശുശ്രൂഷിക്കണം; ശൂദ്രൻ ഒരിക്കലും ഒരു വിധത്തിലും സമ്പാദ്യം കൂട്ടിവെക്കരുത്.
12.59.33
पापीयान्हि धनं लब्ध्वा वशे कुर्याद्गरीयसः ।
राज्ञा वा समनुज्ञातः कामं कुर्वीत धार्मिकः ॥ १२.५९.३३ ॥
പാപിയായവൻ ധനം നേടിയാൽ അത് മഹാന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വെക്കണം; അല്ലെങ്കിൽ രാജാവിന്റെ അനുമതിയോടെ ധാർമികൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കാം.
12.59.34
तस्य वृत्तिं प्रवक्ष्यामि यच्च तस्योपजीवनम् ।
अवश्यं भरणीयो हि वर्णानां शूद्र उच्यते ॥ १२.५९.३४ ॥
അവന്റെ ജീവനോപാധിയും ഉപജീവനമാർഗവും ഞാൻ പറയാം. വർണങ്ങളിൽ ശൂദ്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ തീർച്ചയായും പോഷിപ്പിക്കപ്പെടണം.
12.59.35
छत्रं वेष्टनमौशीरमुपानद्व्यजनानि च ।
यातयामानि देयानि शूद्राय परिचारिणे ॥ १२.५९.३५ ॥
കുട, തലപ്പാവ്, വെറ്റിവേർ വീശുപങ്ക, ചെരിപ്പുകൾ, വീശുപങ്കകൾ — പഴകിയവയെങ്കിലും ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ശൂദ്രന് നൽകണം.
12.59.36
अधार्याणि विशीर्णानि वसनानि द्विजातिभिः ।
शूद्रायैव प्रदेयानि तस्य धर्मधनं हि तत् ॥ १२.५९.३६ ॥
ദ്വിജർക്ക് ധരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ജീർണിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ശൂദ്രന് തന്നെ നൽകണം; അതാണ് അവന്റെ ധർമധനം.
12.59.37
यंच कश्चिद्द्विजातीनां शूद्रः शुश्रूषुराव्रजेत् ।
कल्प्यां तेन तु तस्याहुर्वृत्तिं धर्मविदो जनाः ॥ १२.५९.३७ ॥
ഏതെങ്കിലും ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവരുടെ അടുക്കൽ ചെല്ലുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് യോഗ്യമായ ഉപജീവനം അവർ നൽകണമെന്ന് ധർമ്മജ്ഞർ പറയുന്നു.
12.59.38
देयः पिण्डोऽनपत्याय भर्तव्यौ वृद्धदुर्बलौ ।
शूद्रेण तु न हातव्यो भर्ता कस्यांचिदापदि ॥ १२.५९.३८ ॥
മക്കളില്ലാത്തവന് പിണ്ഡം നൽകണം; വൃദ്ധരെയും ദുർബലരെയും പോഷിപ്പിക്കണം; ഏത് ആപത്തിലും ശൂദ്രൻ തന്റെ പോഷകനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
12.59.39
अतिरेकेण भर्तव्यो भर्ता द्रव्यपरिक्षये ।
न हि स्वमस्ति शूद्रस्य भर्तृहार्यधनो हि सः ॥ १२.५९.३९ ॥
സമ്പത്ത് കുറയുമ്പോഴും പോഷകനെ അധികമായി പോഷിപ്പിക്കണം; ശൂദ്രന് സ്വന്തമായി സ്വത്തില്ല; അവന്റെ ധനം യജമാനന് എടുക്കാം.
12.59.40
उक्तस्त्रयाणां वर्णानां यज्ञस्त्रय्येव भारत ।
स्वाहाकारवषट्कारौ मन्त्रः शूद्रे न विद्यते ॥ १२.५९.४० ॥
ഹേ ഭാരത, മൂന്ന് വർണ്ണങ്ങൾക്കും യജ്ഞം ത്രയിയനുസരിച്ചാണ് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; ശൂദ്രനിൽ സ്വാഹാകാരവും വഷട്കാരവും മന്ത്രവും ഇല്ല.
12.59.41
तस्माच्छूद्रः पाकयज्ञैयजेताव्रतवान्स्वयम् ।
पूर्णपात्रमयीमाहुः पाकयज्ञस्य दक्षिणाम् ॥ १२.५९.४१ ॥
അതിനാൽ ശൂദ്രന് വ്രതമില്ലാതെ തന്നെ പാകയജ്ഞങ്ങളാൽ സ്വയം യജിക്കാം; പാകയജ്ഞത്തിന്റെ ദക്ഷിണ പൂർണപാത്രമയമാണെന്ന് പറയുന്നു.
12.59.42
शूद्रः पैजवनो नाम सहस्राणां शतं ददौ ।
ऐन्द्राग्नेन विधानेन दक्षिणामिति नः श्रुतम् ॥ १२.५९.४२ ॥
പൈജവനൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരു ശൂദ്രൻ ഐന്ദ്രാഗ്നവിധിപ്രകാരം ദക്ഷിണയായി നൂറായിരം നൽകി എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
12.59.43
यतो हि सर्ववर्णानां यज्ञस्तस्यैव भारत ॥ १२.५९.४३ ॥
ഭാരതാ, എല്ലാ വർണ്ണക്കാരുടെയും യജ്ഞം അതിൽനിന്നുതന്നെയാണ്.
12.59.44
अग्रे सर्वेषु यज्ञेषु श्रद्धायज्ञो विधीयते ।
दैवतं हि महच्छ्रद्धा पवित्रं यजतां च यत्।
दैवतं हि परं विप्राः स्वेनस्वेन परस्परम् ॥ १२.५९.४४ ॥
എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിലും ഒന്നാമതായി ശ്രദ്ധായജ്ഞമാണ് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ശ്രദ്ധയാണ് മഹത്തായ ദേവത; യജിക്കുന്നവരെ പവിത്രമാക്കുന്നതും അതുതന്നെ. ബ്രാഹ്മണരേ, ശ്രദ്ധയാണ് പരമദേവത; ഓരോരുത്തരും തന്റേതായ രീതിയിൽ പരസ്പരം.
12.59.45
अयजन्निह सत्रैस्ते तैस्तैः कामैः समाहिताः ।
संसृष्टा ब्राह्मणैरेव त्रिषु वर्णेषु सृष्टयः ॥ १२.५९.४५ ॥
അവർ ഇവിടെ സത്രങ്ങളാൽ യജ്ഞം ചെയ്തു; പല കാമനകളിലും ഏകാഗ്രരായി. ബ്രാഹ്മണരോടൊത്തു ചേർന്നാണ് മൂന്നു വർണ്ണങ്ങളിലും സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടായത്.
12.59.46
देवानामपि ये देवा यद्ब्रूयुस्ते परं हितम् ।
तस्माद्वर्णैः सर्वयज्ञाः संसृज्यन्ते न काम्यया ॥ १२.५९.४६ ॥
ദേവന്മാർക്കും ദേവന്മാരായവർ പറയുന്നതാണ് പരമമായ ഹിതം. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും വർണ്ണക്കാർ ചേർന്നു നടത്തുന്നു, കാമനയാലല്ല.
12.59.47
ऋग्यजुः सामवित्पूज्यो नित्यं स्याद्देववद्द्विजः ।
अनृग्यजुरसामा च प्राजापत्य उपद्रवः।
यज्ञो मनीषया तात सर्ववर्णेषु भारत ॥ १२.५९.४७ ॥
ഋക്ക്, യജുസ്, സാമം അറിയുന്ന ദ്വിജൻ എപ്പോഴും ദേവനെപ്പോലെ പൂജ്യനാണ്. ഋക്ക്, യജുസ്, സാമം ഇല്ലാത്തവൻ പ്രാജാപത്യ വിഘ്നമാണ്. പ്രിയപുത്രാ, ഭാരതാ, എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിലും യജ്ഞം ബുദ്ധികൊണ്ടു നടത്തപ്പെടുന്നു.
12.59.48
नास्य यज्ञकृतो देवा ईहन्ते नेतरे जनाः ।
ततः सर्वेषु वर्णेषु श्रद्धायज्ञो विधीयते ॥ १२.५९.४८ ॥
യജ്ഞം ചെയ്തവന്നുവേണ്ടി ദേവന്മാരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിലും ശ്രദ്ധായജ്ഞമാണ് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
12.59.49
स्वं दैवतं ब्राह्मणः स्वेन नित्यं ।
परान्वर्णानयजन्नैवमासीत्।
अधरो वितानस्त्वथ तत्र सृष्टो ।
न ब्राह्मणस्त्रिषु वर्णेषु राजन् ॥ १२.५९.४९ ॥
ബ്രാഹ്മണൻ എപ്പോഴും സ്വന്തം ദേവതയ്ക്കുവേണ്ടി മാത്രമാണ് യജ്ഞം ചെയ്തിരുന്നത്; മറ്റ് വർണങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. അപ്പോൾ താഴ്ന്ന യജ്ഞവിധി ഉണ്ടായി; രാജാവേ, മൂന്ന് വർണങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
12.59.50
तस्माद्वर्णा ऋजवो ज्ञातिवर्णाः ।
संसृज्यन्ते तस्य विकार एव।
एकं साम यजुरेकमृगेका ।
विप्रश्वैको निश्चये तेषु सृष्टः ॥ १२.५९.५० ॥
അതിനാൽ ഋജുവായ വർണങ്ങളും ജ്ഞാതിവർണങ്ങളും അവന്റെ വികാരമായിത്തന്നെ കൂടിച്ചേരുന്നു. ഒന്ന് സാമം, ഒന്ന് യജുസ്, ഒന്ന് ഋക്, ഒന്ന് വിപ്രൻ; അവയിൽ നിശ്ചയമായും ഒന്നുമാത്രമാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്.
12.59.51
अत्र गाथा यज्ञगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
वैखानसानां राजेन्द्र मुनीनां यष्टुमिच्छताम् ॥ १२.५९.५१ ॥
ഇവിടെ യജ്ഞഗീതങ്ങളായ ഗാഥകളെ പുരാതനജ്ഞാനികൾ കീർത്തിക്കുന്നു, ഓ രാജേന്ദ്രാ — വൈഖാനസന്മാരെയും യജ്ഞം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച മുനികളെയും കുറിച്ചുള്ളവ.
12.59.52
उदितेऽनुदिते वाऽपि श्रद्दधानो जितेन्द्रियः ।
वह्निं जुहोति धर्मेण श्रद्धा वै कारणं महत् ॥ १२.५९.५२ ॥
സൂര്യോദയം ഉണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും, ശ്രദ്ധയുള്ളവനും ഇന്ദ്രിയജയിയുമായവൻ ധർമത്തോടെ അഗ്നിയിൽ ആഹുതി ചെയ്യുന്നു; ശ്രദ്ധ തന്നെയാണ് മഹത്തായ കാരണം.
12.59.53
यत्स्कन्नमस्य तत्पूर्वं यदस्कन्नं तदुत्तरम् ।
बहूनि यज्ञरूपाणि नानाकर्मफलानि च ॥ १२.५९.५३ ॥
ഇതിൽ മുമ്പ് ചോർന്നുപോയത്, പിന്നീട് ചോരാത്തത് — അവ യജ്ഞത്തിന്റെ പല രൂപങ്ങളും വിവിധ കർമഫലങ്ങളുമാണ്.
12.59.54
तानि यः संप्रजानाति ज्ञाननिश्चयनिश्चितः ।
द्विजातिः श्रद्धयोपेतः स यष्टुं पुरुषोऽर्हति ॥ १२.५९.५४ ॥
ഇവയെ പൂർണമായി അറിയുന്നവനും ജ്ഞാനനിശ്ചയത്താൽ ഉറച്ചവനും ദ്വിജാതിയും ശ്രദ്ധയുള്ളവനുമായ പുരുഷനാണ് യജ്ഞം ചെയ്യാൻ യോഗ്യൻ.
12.59.55
स्तेनो वा यदि वा पापो यदि वा पापकृत्तमः ।
यष्टुमिच्छति यज्ञं यः साधुमेव वदन्ति तम् ॥ १२.५९.५५ ॥
ഒരാൾ കള്ളനായാലും, പാപിയായാലും, അത്യന്തം പാപകർമ്മം ചെയ്യുന്നവനായാലും, യജ്ഞം ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കുന്നവനെ സാധുവെന്നു തന്നെ പറയുന്നു.
12.59.56
ऋषयस्तं प्रशंसन्ति साधु चैतदसंशयम् ।
सर्वथा सर्वदा वर्णैर्यष्टव्यमिति निर्णयः ॥ १२.५९.५६ ॥
ഋഷികൾ അവനെ പ്രശംസിക്കുന്നു; ഇത് സംശയമില്ലാതെ ശരിയാണ്. എല്ലാ വർണ്ണക്കാരും എല്ലാ വിധത്തിലും എപ്പോഴും യജ്ഞം ചെയ്യണം എന്നതാണ് തീരുമാനം.
12.59.57
न हि यज्ञसमं किंचित्रिषु लोकेषु विद्यते ।
तस्माद्यष्टव्यमित्याहुः पुरुषेणानसूयता।
श्रद्धापवित्रमाश्रित्य यथाशक्ति यथेच्छया ॥ १२.५९.५७ ॥
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും യജ്ഞത്തിനു തുല്യമായ ഒന്നുമില്ല. അതിനാൽ അസൂയയില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ യജ്ഞം ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു; ശ്രദ്ധയാൽ പവിത്രനായി, തന്റെ ശക്തിക്കനുസരിച്ച്, തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം.