Mahābhārata · Adhyāya 12.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.6.1
एतावदुक्त्वा देवर्षिर्विरराम स नारदः ।
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिर्दध्यौ शोकपरिप्लुतः ॥ १२.६.१ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, schwieg der göttliche Seher Nārada. Yudhiṣṭhira aber, der königliche Weise, von Kummer überwältigt, versank in Gedanken.
12.6.2
तं दीनमनसं वीरमधोवदनमातुरम् ।
निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा ॥ १२.६.२ ॥
Jenen Helden, mit niedergeschlagenem Gemüt, gesenktem Antlitz und gequält, seufzend wie ein Elefant, mit tränenerfüllten Augen.
12.6.3
कुन्ती शोकपरीताङ्गी दुःखोपहतचेतना ।
अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत् ॥ १२.६.३ ॥
Kuntī, deren Körper von Kummer umfangen und deren Bewusstsein von Leid getroffen war, sprach zur rechten Zeit sanfte, sinnvolle Worte.
12.6.4
युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसि ।
जहि शोकं महाप्राज्ञ श्रृणु चेदं वचो मम ॥ १२.६.४ ॥
O Yudhiṣṭhira mit den mächtigen Armen, du solltest um ihn nicht trauern. O Weiser, lass den Kummer fahren und höre diese meine Worte.
12.6.5
याचितः स मया पूर्वं भ्राता ज्ञापयितुं तव ।
भास्करेण च देवेन पित्रा धर्मभृतां वरः ॥ १२.६.५ ॥
Zuvor bat ich jenen Bruder, dir dies kundzutun; und dein Vater, der Gott Bhāskara (die Sonne), der Beste der Hüter des Dharma, tat es ebenso.
12.6.6
यद्वाच्यं हितकामेन सुहृदां भूतिमिच्छता ।
तथा दिवाकरेणोक्तः स्वप्नान्ते मम चाग्रतः ॥ १२.६.६ ॥
Was einer sagen soll, der das Wohl und Gedeihen der Freunde wünscht, das sprach Divākara, die Sonne, so vor mir am Ende eines Traumes.
12.6.7
न चैनमशकद्भानुरहं वा स्नेहकारणैः ।
पुरा प्रत्यनुनेतुं वा नेतुं वाऽप्येकतां त्वया ॥ १२.६.७ ॥
Weder die Sonne noch ich konnten ihn aus Zuneigung zuvor versöhnen oder mit dir zur Einheit bringen.
12.6.8
ततः कालपरीतः स वैरस्योद्धरणे रतः ।
प्रतीपकारी युष्माकमिति चोपेक्षितो मया ॥ १२.६.८ ॥
Da, von der Zeit umfangen und darauf bedacht, die Feindschaft zu beseitigen, handelte er als euer Gegner; und so wurde er von mir übergangen.
12.6.9
इत्युक्तो धर्मराजस्तु मात्रा बाष्पाकुलेक्षणः ।
उवाच वाक्यं धर्मात्मा शोकव्याकुललोचनः ॥ १२.६.९ ॥
So von der Mutter angesprochen, sprach Dharmarāja, der Gerechtgesinnte, mit tränenverhangenen, von Kummer getrübten Augen diese Worte.
12.6.10
भवत्या गूढमन्त्रत्वाद्वञ्चिताः स्म तदा भृशम् ॥ १२.६.१० ॥
Durch deinen geheimen Rat wurden wir damals sehr betrogen.
12.6.11
शशाप च महातेजाः सर्वलोकेषु योषितः ।
न गुह्यं धारयिष्यन्तीत्येवं दुःखसमन्वितः ॥ १२.६.११ ॥
Und der Hochglänzende, von Kummer erfüllt, verfluchte die Frauen aller Welten, dass sie kein Geheimnis bewahren würden.
12.6.12
स राजा पुत्रपौत्राणां संबन्धिसुहृदां तदा ।
स्मरन्नुद्विग्नहृदयो बभूवोद्विग्नचेतनः ॥ १२.६.१२ ॥
Jener König, seiner Söhne, Enkel, Verwandten und Freunde gedenkend, wurde unruhigen Herzens und aufgewühlten Geistes.
12.6.13
ततः शोकपरीतात्मा सधूम इव पावकः ।
निर्वेदमगमद्धीमान्राज्ये संतापपीडितः ॥ १२.६.१३ ॥
Da verfiel der weise König, dessen Seele von Kummer überwältigt war, gleich einem von Rauch umhüllten Feuer, in Abkehr, von Qual im Reich gepeinigt.