மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.6.1
एतावदुक्त्वा देवर्षिर्विरराम स नारदः ।
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिर्दध्यौ शोकपरिप्लुतः ॥ १२.६.१ ॥
நாரதர் இவ்வளவு கூறி அமைதியானார். ஆனால் ராஜரிஷி யுதிஷ்டிரர் துயரத்தில் மூழ்கி சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.
12.6.2
तं दीनमनसं वीरमधोवदनमातुरम् ।
निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा ॥ १२.६.२ ॥
மனம் வாடி, முகம் தாழ்த்தி, துயருற்ற அந்த வீரனை, யானை போல் பெருமூச்சு விட்டு கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்தவனை (கண்டனர்).
12.6.3
कुन्ती शोकपरीताङ्गी दुःखोपहतचेतना ।
अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत् ॥ १२.६.३ ॥
துயரத்தால் சூழப்பட்ட உடலும், துன்பத்தால் தாக்கப்பட்ட உணர்வும் கொண்ட குந்தி, இனிய சொற்களில், தகுந்த நேரத்தில், பொருள் நிறைந்த வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.
12.6.4
युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसि ।
जहि शोकं महाप्राज्ञ श्रृणु चेदं वचो मम ॥ १२.६.४ ॥
மகாபாகுவான யுதிஷ்டிரா, இவருக்காக நீ துயரப்படுவது தகாது. பெரும் அறிவாளியே, துயரை விட்டுவிடு; என் இந்த சொல்லைக் கேள்.
12.6.5
याचितः स मया पूर्वं भ्राता ज्ञापयितुं तव ।
भास्करेण च देवेन पित्रा धर्मभृतां वरः ॥ १२.६.५ ॥
முன்பே நான் அந்த சகோதரனிடம் உனக்குத் தெரிவிக்கும்படி வேண்டினேன். தர்மம் காப்பவர்களில் சிறந்தவனான தெய்வ பாஸ்கரன், அதாவது தந்தையும் அவ்வாறே வேண்டப்பட்டான்.
12.6.6
यद्वाच्यं हितकामेन सुहृदां भूतिमिच्छता ।
तथा दिवाकरेणोक्तः स्वप्नान्ते मम चाग्रतः ॥ १२.६.६ ॥
நலம் விரும்பும் நண்பர்களின் செழிப்பை விரும்புபவன் சொல்ல வேண்டியதை, கனவின் முடிவில் திவாகரன் (சூரியன்) என் முன்னிலையில் அவ்வாறே கூறினான்.
12.6.7
न चैनमशकद्भानुरहं वा स्नेहकारणैः ।
पुरा प्रत्यनुनेतुं वा नेतुं वाऽप्येकतां त्वया ॥ १२.६.७ ॥
சூரியனும் நானும், அன்பின் காரணங்களால் கூட, முன்பு அவனைச் சமாதானப்படுத்தவோ, உன்னுடன் ஒன்றுபடுத்தவோ இயலவில்லை.
12.6.8
ततः कालपरीतः स वैरस्योद्धरणे रतः ।
प्रतीपकारी युष्माकमिति चोपेक्षितो मया ॥ १२.६.८ ॥
பின்னர் காலத்தால் சூழப்பட்ட அவன், பகைமையை அகற்றுவதில் ஈடுபட்டு, உங்களுக்கு எதிரியாகச் செயல்பட்டான்; இவ்வாறு நான் அவனை புறக்கணித்தேன்.
12.6.9
इत्युक्तो धर्मराजस्तु मात्रा बाष्पाकुलेक्षणः ।
उवाच वाक्यं धर्मात्मा शोकव्याकुललोचनः ॥ १२.६.९ ॥
தாயால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தர்மராஜன், கண்ணீரால் நிறைந்த கண்களுடனும் துயரால் கலங்கிய விழிகளுடனும், தர்மாத்மாவாக இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
12.6.10
भवत्या गूढमन्त्रत्वाद्वञ्चिताः स्म तदा भृशम् ॥ १२.६.१० ॥
உங்கள் இரகசிய மந்திரத்தால் அப்போது நாங்கள் மிகவும் ஏமாற்றப்பட்டோம்.
12.6.11
शशाप च महातेजाः सर्वलोकेषु योषितः ।
न गुह्यं धारयिष्यन्तीत्येवं दुःखसमन्वितः ॥ १२.६.११ ॥
மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவனும் துயரால் நிறைந்தவனுமான அவன், எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள பெண்கள் இரகசியத்தைக் காக்க மாட்டார்கள் என்று சபித்தான்.
12.6.12
स राजा पुत्रपौत्राणां संबन्धिसुहृदां तदा ।
स्मरन्नुद्विग्नहृदयो बभूवोद्विग्नचेतनः ॥ १२.६.१२ ॥
அந்த அரசன், அப்போது மகன்கள், பேரன்கள், உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களை நினைத்து, கலங்கிய இதயமும் பதற்றமான மனமும் கொண்டவனானான்.
12.6.13
ततः शोकपरीतात्मा सधूम इव पावकः ।
निर्वेदमगमद्धीमान्राज्ये संतापपीडितः ॥ १२.६.१३ ॥
அப்போது துக்கத்தால் சூழப்பட்ட மனமுடையவரும், புகை சூழ்ந்த தீயைப் போன்றவருமான அந்த அறிவுள்ள அரசர், அரசாட்சியில் துன்பத்தால் வருந்தி வைராக்கியத்தை அடைந்தார்.