Mahābhārata · Adhyāya 12.6

12.6.1

एतावदुक्त्वा देवर्षिर्विरराम स नारदः ।
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिर्दध्यौ शोकपरिप्लुतः ॥ १२.६.१ ॥

Tendo dito isto, o sábio divino Nārada calou-se. Mas o sábio real Yudhiṣṭhira, dominado pela dor, pôs-se a meditar.

तं दीनमनसं वीरमधोवदनमातुरम् ।
निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा ॥ १२.६.२ ॥

Aquele herói, de ânimo abatido, rosto inclinado e aflito, suspirando como um elefante, com os olhos cheios de lágrimas.

कुन्ती शोकपरीताङ्गी दुःखोपहतचेतना ।
अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत् ॥ १२.६.३ ॥

Kuntī, com o corpo tomado pela dor e a mente ferida pela tristeza, falou com palavras doces, no momento certo, cheias de sentido.

युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुमर्हसि ।
जहि शोकं महाप्राज्ञ श्रृणु चेदं वचो मम ॥ १२.६.४ ॥

Ó Yudhiṣṭhira de braços poderosos, não deves lamentá-lo. Ó grande sábio, abandona a dor e ouve estas minhas palavras.

याचितः स मया पूर्वं भ्राता ज्ञापयितुं तव ।
भास्करेण च देवेन पित्रा धर्मभृतां वरः ॥ १२.६.५ ॥

Antes pedi àquele irmão que to fizesse saber; e teu pai, o deus Bhāskara (o Sol), o melhor dos guardiões do dharma, também o fez.

यद्वाच्यं हितकामेन सुहृदां भूतिमिच्छता ।
तथा दिवाकरेणोक्तः स्वप्नान्ते मम चाग्रतः ॥ १२.६.६ ॥

O que deve dizer quem deseja o bem e a prosperidade dos amigos, isso mesmo disse Divākara (o Sol) diante de mim, no fim de um sonho.

न चैनमशकद्भानुरहं वा स्नेहकारणैः ।
पुरा प्रत्यनुनेतुं वा नेतुं वाऽप्येकतां त्वया ॥ १२.६.७ ॥

Nem o Sol nem eu, por razões de afeto, pudemos antes reconciliá-lo ou trazê-lo à unidade contigo.

ततः कालपरीतः स वैरस्योद्धरणे रतः ।
प्रतीपकारी युष्माकमिति चोपेक्षितो मया ॥ १२.६.८ ॥

Então, cercado pelo tempo e empenhado em extinguir a inimizade, agiu como vosso adversário; e assim foi desatendido por mim.

इत्युक्तो धर्मराजस्तु मात्रा बाष्पाकुलेक्षणः ।
उवाच वाक्यं धर्मात्मा शोकव्याकुललोचनः ॥ १२.६.९ ॥

Assim interpelado por sua mãe, Dharmarāja, de alma justa, com os olhos turvos de lágrimas e perturbados pela dor, proferiu estas palavras.

भवत्या गूढमन्त्रत्वाद्वञ्चिताः स्म तदा भृशम् ॥ १२.६.१० ॥

Por causa do teu conselho secreto, fomos então grandemente enganados.

शशाप च महातेजाः सर्वलोकेषु योषितः ।
न गुह्यं धारयिष्यन्तीत्येवं दुःखसमन्वितः ॥ १२.६.११ ॥

E o de grande brilho, afligido pela dor, amaldiçoou as mulheres de todos os mundos: que não guardariam um segredo.

स राजा पुत्रपौत्राणां संबन्धिसुहृदां तदा ।
स्मरन्नुद्विग्नहृदयो बभूवोद्विग्नचेतनः ॥ १२.६.१२ ॥

Aquele rei, recordando filhos, netos, parentes e amigos, ficou com o coração inquieto e a mente agitada.

ततः शोकपरीतात्मा सधूम इव पावकः ।
निर्वेदमगमद्धीमान्राज्ये संतापपीडितः ॥ १२.६.१३ ॥

Então o sábio rei, com a alma tomada pela dor, como um fogo envolto em fumaça, caiu no desapego, atormentado pela aflição em seu reino.