Mahābhārata · Adhyāya 12.63

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

12.63.1

चातुराश्रम्यधर्माश्च यतिधर्माश्च पाण्डव ।
लोकवेदोत्तराश्चैव क्षात्रधर्मे समाहिताः ॥ १२.६३.१ ॥

Oh hijo de Pāṇḍu, los deberes de las cuatro etapas de la vida y los deberes del asceta, y aquellos que trascienden las normas mundanas y védicas, están todos contenidos en el deber del guerrero.

12.63.2

सर्वाण्येतानि कर्माणि क्षात्रे भरतसत्तम ।
निराशिषो जीवलोकाः क्षत्रधर्मे व्यवस्थिते ॥ १२.६३.२ ॥

Oh mejor de los Bharatas, todas estas acciones pertenecen al guerrero. Cuando el deber del guerrero está establecido, el mundo de los vivos se libera del deseo de sus frutos.

12.63.3

अप्रत्यक्षं बहुफलं धर्ममाश्रमवासिनाम् ।
प्ररूपयन्ति तद्भावमागमैरेव शाश्वतम् ॥ १२.६३.३ ॥

El deber de quienes habitan en ermitas no se ve directamente, pero su fruto es grande; describen su naturaleza eterna únicamente a través de las escrituras.

12.63.4

अपरे वचनैः पुण्यैर्वादिनो लोकनिश्चये ।
अनिश्चयज्ञा धर्माणामदृष्टान्ते परे रताः ॥ १२.६३.४ ॥

Algunos, con palabras sagradas, debaten sobre la certeza del mundo; algunos conocen la incertidumbre de los deberes; otros se deleitan en el más allá de lo no visto.

12.63.5

प्रत्यक्षं फलभूयिष्ठमात्मसाक्षिकमच्छलम् ।
सर्वलोकहितं धर्मं क्षत्रियेषु प्रतिष्ठितम् ॥ १२.६३.५ ॥

El deber que es visible, da abundantes frutos, es testificado por uno mismo, es sin engaño y beneficia a todos los mundos, está establecido entre los guerreros.

12.63.6

धर्माश्रमेऽध्यवसिनां ब्राह्मणानां युधिष्ठिर ।
यथा त्रयाणां वर्णानां संख्यातोपश्रुतिः पुरा।
राजधर्मेष्वनुमता लोकाः सुचरितैः सह ॥ १२.६३.६ ॥

Oh Yudhiṣṭhira, para los brahmanes resueltos en el deber del ashrama, como en tiempos antiguos se enseñó una audición fija para las tres clases, los mundos aprobados en los deberes de los reyes se unen a la buena conducta.

12.63.7

उदाहृतं ते राजेन्द्र यथा विष्णुं महौजसम् ।
सर्वभूतेश्वरं देवं ब्राह्मं नारायणं पुरा।
जग्मुः सुबहुशः शूरा राजानो दण्डनीतये ॥ १२.६३.७ ॥

Señor de reyes, como te he relatado sobre el poderoso Viṣṇu, señor de todos los seres, el dios de naturaleza brahmánica Nārāyaṇa, en tiempos antiguos muchos reyes valientes acudieron a él por la ciencia del castigo.

12.63.8

एकैकमात्मनः कर्म तुलयित्वाश्रमं पुरा ।
जानः पर्युपासन्त दृष्टान्तवचने स्थिताः ॥ १२.६३.८ ॥

En tiempos antiguos, sopesando el deber y la etapa de vida de cada uno, los hombres, firmes en las palabras de los ejemplos, le rendían culto.

12.63.9

साध्या देवा वसवश्चाश्विनौ च ।
रुद्राश्च विश्वे मरुतां गणाश्च।
सृष्टाः पुरा ह्यादिदेवेन देवाः ।
क्षात्रे धर्मे वर्तयन्ते च सिद्धाः ॥ १२.६३.९ ॥

Los Sādhyas, los dioses, los Vasus, los Aśvins, los Rudras, los Viśvedevas y las huestes de los Maruts, dioses creados en otro tiempo por el dios primordial, y los Siddhas, perseveran en el deber del guerrero.

12.63.10

अत्र ते वर्तयिष्यामि धर्ममर्थविनिश्चये ।
निर्मर्यादे वर्तमाने दानवैकार्णवे पुरा ॥ १२.६३.१० ॥

Aquí te expondré el dharma en la determinación del bien, cuando en tiempos antiguos los límites se perdieron en el océano de los Dānavas.

12.63.11

बभूव राजा राजेन्द्र मान्धाता नाम वीर्यवान् ।
पुरा वसुमतीपालो यज्ञं चक्रे दिदृक्षया ॥ १२.६३.११ ॥

Hubo un rey poderoso llamado Māndhātṛ, señor de reyes, protector de la tierra en tiempos antiguos; realizó un sacrificio con el deseo de ver.

12.63.12

अनादिमध्यनिधनं देवं नारायणं प्रभुम् ।
स राजा राजशार्दूल मान्धाता परमेश्वरम् ॥ १२.६३.१२ ॥

Al dios Nārāyaṇa, sin principio, medio ni fin, el Señor; él, el rey Māndhātṛ, tigre entre los reyes, veneró al Señor supremo.

12.63.13

जगाम शिरसा पादौ यज्ञे विष्णोर्महात्मनः ।
दर्शयामास तं विष्णू रूपमास्थाय वासवम् ॥ १२.६३.१३ ॥

Fue a inclinar la cabeza ante los pies del magnánimo Viṣṇu en el sacrificio. Viṣṇu, tomando una forma, se mostró a Vāsava.

12.63.14

स पार्थिवैर्वृतः सद्भिरर्चयामास तं प्रभुम् ।
तस्य पार्थिवसङ्घस्य तस्य चैव महात्मनः।
संवादोऽयं महानासीद्विष्णुं प्रति महाद्युतिम् ॥ १२.६३.१४ ॥

Rodeado de reyes y hombres justos, adoró a aquel señor. Y entre aquella multitud de reyes y aquel magnánimo surgió este gran diálogo acerca de Viṣṇu, de gran esplendor.

12.63.15

किमिष्यसे धर्मभूतां वरिष्ठ ।
यं द्रष्टुकामोऽसि तमप्रमेयम्।
अनन्तमायामितमन्त्रवीर्यं ।
नारायणं ह्यादिदेवं पुराणम् ॥ १२.६३.१५ ॥

¡Oh, el mejor de los que sostienen el dharma! ¿Qué deseas? Aquel a quien deseas ver: el inconmensurable, de poder ilusorio infinito y fuerza de mantra sin medida, Nārāyaṇa, el dios primordial y antiguo.

12.63.16

नासौ देवो विश्वरूपो मयाऽपि ।
शक्यो द्रष्टुं ब्रह्मणा वाऽपि साक्षात्
येऽन्ये कामास्तव राजन्हृदिस्था ।
दास्ये चैतांस्त्वं हि मर्त्येषु राजा ॥ १२.६३.१६ ॥

Ese dios de forma universal no puede ser visto directamente, ni por mí ni incluso por Brahmā. Oh rey, los otros deseos que residen en tu corazón te los concederé, porque eres rey entre los mortales.

12.63.17

सत्ये स्थितो धर्मपरो जितेन्द्रियः ।
शूरो दृढप्रीतिरतः सुराणाम्।
बुद्ध्या भक्त्या चोत्तमः श्रद्धया च ।
ततस्तेऽहं दझि वरान्यथेष्टम् ॥ १२.६३.१७ ॥

Estás firme en la verdad, entregado al dharma, dueño de tus sentidos, valiente, deleitándote en el firme amor a los dioses, y eres supremo en intelecto, devoción y fe. Por eso te concederé los dones que desees.

12.63.18

असंशयं भगवन्नादिदेवं ।
वक्ष्यामि त्वाऽहं शिरसा संप्रसाद्य।
त्यक्त्वा कामान्धर्मकामो ह्यरण्य ।
मिच्छे गन्तुं सत्पथं साधुजुष्टम् ॥ १२.६३.१८ ॥

Sin duda, oh bienaventurado dios primordial, te hablaré; inclinando la cabeza y complaciéndote, habiendo abandonado los deseos, deseando el dharma, deseo ir al bosque por el sendero recto que siguen los virtuosos.

12.63.19

क्षात्राद्धर्माद्विपुलादप्रमेया ।
श्लोकाः प्राप्ताः स्थापितं स्वं यशश्च।
धर्मो योऽसावादिदेवात्प्रवृत्तो ।
लोकश्रेष्ठं तं न जानामि कर्तुम् ॥ १२.६३.१९ ॥

Por el dharma guerrero, vasto e inconmensurable, se obtuvieron alabanzas inmensas y se estableció mi propia fama; pero aquel dharma que procedió del dios primordial y es el mejor del mundo, no sé cómo practicarlo.

12.63.20

असैनिका धर्मपराश्च धर्मे ।
परां गतिं न नयन्ते ह्ययुक्तम्।
क्षात्रो धर्मो ह्यादिदेवात्प्रवृत्तः ।
पश्चादन्ये शेषभूताश्च धर्माः ॥ १२.६३.२० ॥

Quienes carecen de ejército, aunque estén entregados al dharma, no alcanzan la meta suprema por medio del dharma, pues no les corresponde. El dharma guerrero procedió del dios primordial; después vinieron los demás dharmas, propios de los seres restantes.

12.63.21

शेषाः सृष्टा ह्यन्तवन्तो ह्यनन्ताः ।
सप्रस्थानाः क्षात्रधर्मा विशिष्टाः।
अस्मिन्धर्मे सर्वधर्माः प्रविष्टाः ।
क्षात्रं धर्मं श्रेष्ठतमं वदन्ति ॥ १२.६३.२१ ॥

Los demás dharmas, creados, finitos y también infinitos, con sus caminos, los deberes del guerrero son eminentes; todos los dharmas han entrado en este dharma. Declaran que el dharma guerrero es el más excelente.

12.63.22

कर्मणा वै पुरा देवा ऋषयश्चामितौजसः ।
त्राताः सर्वे प्रसह्यारीन्क्षत्रधर्मेण विष्णुना ॥ १२.६३.२२ ॥

En tiempos antiguos, los dioses y los sabios de ilimitado esplendor fueron todos protegidos por Viṣṇu mediante el deber del guerrero, por su propia acción, venciendo a sus enemigos por la fuerza.

12.63.23

यदि ह्यसौ भगवन्नाहनिष्य ।
द्रिपू सर्वानसुरानप्रमेयः।
न च ब्रह्मा नैव लोकादिकर्ता ।
सन्तो धर्माश्चादिधर्माश्च न स्युः ॥ १२.६३.२३ ॥

Oh bienaventurado, si aquel inmensurable no hubiera dado muerte a todos los enemigos y asuras, no existirían Brahmā, el creador primordial de los mundos, ni las leyes de los buenos ni las leyes primordiales.

12.63.24

इमामुर्वी नाजयद्विक्रमेण ।
देवश्रेष्ठः सासुरामादिदेवः।
चातुर्वर्ण्यं चातुराश्रम्यधर्माः ।
सर्वे न स्युर्ब्राह्मणानां विनाशात् ॥ १२.६३.२४ ॥

Si el primero de los dioses, el dios primordial, no hubiera conquistado esta tierra junto con los asuras por su valor, entonces, por la destrucción de los brahmanes, no existirían el orden de las cuatro castas ni los deberes de las cuatro etapas de la vida.