Mahābhārata · Adhyāya 12.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.63.1
चातुराश्रम्यधर्माश्च यतिधर्माश्च पाण्डव ।
लोकवेदोत्तराश्चैव क्षात्रधर्मे समाहिताः ॥ १२.६३.१ ॥
O Sohn Pāṇḍus, die Pflichten der vier Lebensstufen und die Pflichten des Asketen sowie jene, die über weltliche und vedische Normen hinausgehen, sind alle im Pflichtenkreis des Kriegers enthalten.
12.63.2
सर्वाण्येतानि कर्माणि क्षात्रे भरतसत्तम ।
निराशिषो जीवलोकाः क्षत्रधर्मे व्यवस्थिते ॥ १२.६३.२ ॥
O Bester der Bharatas, alle diese Handlungen gehören dem Krieger. Wenn die Pflicht des Kriegers festgelegt ist, werden die Lebewesen der Welt frei von Verlangen nach deren Früchten.
12.63.3
अप्रत्यक्षं बहुफलं धर्ममाश्रमवासिनाम् ।
प्ररूपयन्ति तद्भावमागमैरेव शाश्वतम् ॥ १२.६३.३ ॥
Die Pflicht derer, die in Einsiedeleien wohnen, ist nicht unmittelbar sichtbar, doch ihre Frucht ist groß; ihre ewige Natur beschreiben sie allein durch die Schriften.
12.63.4
अपरे वचनैः पुण्यैर्वादिनो लोकनिश्चये ।
अनिश्चयज्ञा धर्माणामदृष्टान्ते परे रताः ॥ १२.६३.४ ॥
Manche Redner streiten mit heiligen Worten über die Gewissheit der Welt; manche kennen die Ungewissheit der Pflichten; andere erfreuen sich am Ende des Unsichtbaren.
12.63.5
प्रत्यक्षं फलभूयिष्ठमात्मसाक्षिकमच्छलम् ।
सर्वलोकहितं धर्मं क्षत्रियेषु प्रतिष्ठितम् ॥ १२.६३.५ ॥
Die Pflicht, die sichtbar ist, reiche Frucht trägt, vom eigenen Selbst bezeugt wird, arglos ist und allen Welten nützt, ist bei den Kriegern verankert.
12.63.6
धर्माश्रमेऽध्यवसिनां ब्राह्मणानां युधिष्ठिर ।
यथा त्रयाणां वर्णानां संख्यातोपश्रुतिः पुरा।
राजधर्मेष्वनुमता लोकाः सुचरितैः सह ॥ १२.६३.६ ॥
O Yudhiṣṭhira, für Brahmanen, die in der Pflicht der Einsiedelei beständig sind, werden – wie einst für die drei Stände eine festgelegte Belehrung verkündet wurde – die in den königlichen Pflichten gebilligten Welten mit gutem Wandel verbunden.
12.63.7
उदाहृतं ते राजेन्द्र यथा विष्णुं महौजसम् ।
सर्वभूतेश्वरं देवं ब्राह्मं नारायणं पुरा।
जग्मुः सुबहुशः शूरा राजानो दण्डनीतये ॥ १२.६३.७ ॥
Herr der Könige, wie ich dir von dem mächtigen Viṣṇu, dem Herrn aller Wesen, dem Gott brahmanischer Natur Nārāyaṇa, berichtet habe, so gingen in alter Zeit viele tapfere Könige zu ihm, um die Lehre von der Strafgewalt zu erlernen.
12.63.8
एकैकमात्मनः कर्म तुलयित्वाश्रमं पुरा ।
जानः पर्युपासन्त दृष्टान्तवचने स्थिताः ॥ १२.६३.८ ॥
In alter Zeit wogen die Menschen die Pflicht und den Lebensabschnitt eines jeden ab und verehrten ihn, fest in den Worten der Beispiele stehend.
12.63.9
साध्या देवा वसवश्चाश्विनौ च ।
रुद्राश्च विश्वे मरुतां गणाश्च।
सृष्टाः पुरा ह्यादिदेवेन देवाः ।
क्षात्रे धर्मे वर्तयन्ते च सिद्धाः ॥ १२.६३.९ ॥
Die Sādhyas, die Götter, die Vasus, die Aśvins, die Rudras, die Viśvedevas und die Scharen der Maruts, die Götter, die einst vom Urgott geschaffen wurden, sowie die Siddhas, verharren in der Pflicht des Kriegers.
12.63.10
अत्र ते वर्तयिष्यामि धर्ममर्थविनिश्चये ।
निर्मर्यादे वर्तमाने दानवैकार्णवे पुरा ॥ १२.६३.१० ॥
Hier will ich dir das Dharma bei der Bestimmung dessen darlegen, was recht ist, als in alter Zeit im Meer der Dānavas alle Grenzen verloren waren.
12.63.11
बभूव राजा राजेन्द्र मान्धाता नाम वीर्यवान् ।
पुरा वसुमतीपालो यज्ञं चक्रे दिदृक्षया ॥ १२.६३.११ ॥
Es gab einst einen mächtigen König namens Māndhātṛ, Herr der Könige, Beschützer der Erde; er vollzog ein Opfer aus dem Wunsch zu sehen.
12.63.12
अनादिमध्यनिधनं देवं नारायणं प्रभुम् ।
स राजा राजशार्दूल मान्धाता परमेश्वरम् ॥ १२.६३.१२ ॥
Den Gott Nārāyaṇa, ohne Anfang, Mitte und Ende, den Herrn — ihn verehrte der König Māndhātṛ, Tiger unter Königen, den höchsten Herrn.
12.63.13
जगाम शिरसा पादौ यज्ञे विष्णोर्महात्मनः ।
दर्शयामास तं विष्णू रूपमास्थाय वासवम् ॥ १२.६३.१३ ॥
Er ging, um am Opfer sein Haupt zu Füßen des großherzigen Viṣṇu zu neigen. Viṣṇu nahm eine Gestalt an und zeigte sich Vāsava.
12.63.14
स पार्थिवैर्वृतः सद्भिरर्चयामास तं प्रभुम् ।
तस्य पार्थिवसङ्घस्य तस्य चैव महात्मनः।
संवादोऽयं महानासीद्विष्णुं प्रति महाद्युतिम् ॥ १२.६३.१४ ॥
Umgeben von Königen und Rechtschaffenen verehrte er jenen Herrn. Und zwischen jener Schar von Königen und jenem Großherzigen entstand dieser große Dialog über Viṣṇu von großer Strahlkraft.
12.63.15
किमिष्यसे धर्मभूतां वरिष्ठ ।
यं द्रष्टुकामोऽसि तमप्रमेयम्।
अनन्तमायामितमन्त्रवीर्यं ।
नारायणं ह्यादिदेवं पुराणम् ॥ १२.६३.१५ ॥
O Bester unter den Hütern des Dharma, was wünschst du? Den du sehen willst: den Unermesslichen, von unendlicher Māyā und unermesslicher Mantra-Kraft, Nārāyaṇa, den uralten Urgott.
12.63.16
नासौ देवो विश्वरूपो मयाऽपि ।
शक्यो द्रष्टुं ब्रह्मणा वाऽपि साक्षात्
येऽन्ये कामास्तव राजन्हृदिस्था ।
दास्ये चैतांस्त्वं हि मर्त्येषु राजा ॥ १२.६३.१६ ॥
Jener Gott der universalen Gestalt kann nicht unmittelbar gesehen werden, auch nicht von mir oder selbst von Brahmā. O König, die anderen Wünsche, die in deinem Herzen wohnen, will ich dir gewähren, denn du bist ein König unter den Sterblichen.
12.63.17
सत्ये स्थितो धर्मपरो जितेन्द्रियः ।
शूरो दृढप्रीतिरतः सुराणाम्।
बुद्ध्या भक्त्या चोत्तमः श्रद्धया च ।
ततस्तेऽहं दझि वरान्यथेष्टम् ॥ १२.६३.१७ ॥
Du bist in der Wahrheit gefestigt, dem Dharma ergeben, deiner Sinne Herr, tapfer, erfreust dich an der festen Liebe zu den Göttern und bist vortrefflich an Verstand, Hingabe und Glauben. Darum will ich dir Gaben gewähren, wie du sie wünschst.
12.63.18
असंशयं भगवन्नादिदेवं ।
वक्ष्यामि त्वाऽहं शिरसा संप्रसाद्य।
त्यक्त्वा कामान्धर्मकामो ह्यरण्य ।
मिच्छे गन्तुं सत्पथं साधुजुष्टम् ॥ १२.६३.१८ ॥
Ohne Zweifel, o gesegneter Urgott, will ich zu dir sprechen; mit geneigtem Haupt dich erfreuend, die Begierden aufgebend, das Dharma begehrend, wünsche ich in den Wald zu gehen, auf dem guten Pfad, den die Edlen beschreiten.
12.63.19
क्षात्राद्धर्माद्विपुलादप्रमेया ।
श्लोकाः प्राप्ताः स्थापितं स्वं यशश्च।
धर्मो योऽसावादिदेवात्प्रवृत्तो ।
लोकश्रेष्ठं तं न जानामि कर्तुम् ॥ १२.६३.१९ ॥
Durch das Kṣatriya-Dharma, weit und unermesslich, wurden unermessliche Lobgesänge gewonnen und mein eigener Ruhm gegründet; doch jenes Dharma, das vom Urgott ausging und das beste in der Welt ist, weiß ich nicht zu üben.
12.63.20
असैनिका धर्मपराश्च धर्मे ।
परां गतिं न नयन्ते ह्ययुक्तम्।
क्षात्रो धर्मो ह्यादिदेवात्प्रवृत्तः ।
पश्चादन्ये शेषभूताश्च धर्माः ॥ १२.६३.२० ॥
Jene ohne Heer, obwohl dem Dharma ergeben, erlangen durch das Dharma kein höchstes Ziel, denn es ist ihnen unangemessen. Das Kṣatriya-Dharma ging ja vom Urgott aus; danach kamen die übrigen Dharmas, die zu den übrigen Wesen gehören.
12.63.21
शेषाः सृष्टा ह्यन्तवन्तो ह्यनन्ताः ।
सप्रस्थानाः क्षात्रधर्मा विशिष्टाः।
अस्मिन्धर्मे सर्वधर्माः प्रविष्टाः ।
क्षात्रं धर्मं श्रेष्ठतमं वदन्ति ॥ १२.६३.२१ ॥
Die übrigen Dharmas, geschaffen, endlich und auch unendlich, mit ihren Wegen, sind die Pflichten des Kṣatriya ausgezeichnet; alle Dharmas sind in dieses Dharma eingegangen. Sie erklären das Kṣatriya-Dharma für das vortrefflichste.
12.63.22
कर्मणा वै पुरा देवा ऋषयश्चामितौजसः ।
त्राताः सर्वे प्रसह्यारीन्क्षत्रधर्मेण विष्णुना ॥ १२.६३.२२ ॥
In früheren Zeiten wurden die Götter und die Seher von unermesslichem Glanz alle von Viṣṇu durch die Pflicht des Kriegers geschützt, durch ihr Handeln, indem sie ihre Feinde mit Gewalt überwanden.
12.63.23
यदि ह्यसौ भगवन्नाहनिष्य ।
द्रिपू सर्वानसुरानप्रमेयः।
न च ब्रह्मा नैव लोकादिकर्ता ।
सन्तो धर्माश्चादिधर्माश्च न स्युः ॥ १२.६३.२३ ॥
O Gesegneter, hätte jener Unermessliche nicht alle Feinde und Asuras erschlagen, so gäbe es weder Brahmā noch den Schöpfer der Welten im Anfang, und die Gesetze der Guten und die Urgesetze existierten nicht.
12.63.24
इमामुर्वी नाजयद्विक्रमेण ।
देवश्रेष्ठः सासुरामादिदेवः।
चातुर्वर्ण्यं चातुराश्रम्यधर्माः ।
सर्वे न स्युर्ब्राह्मणानां विनाशात् ॥ १२.६३.२४ ॥
Hätte der beste der Götter, der Urgott, diese Erde samt den Asuras nicht durch seine Tapferkeit erobert, so gäbe es durch die Vernichtung der Brahmanen die vierfache Ordnung der Stände und die Pflichten der vier Lebensstufen nicht.
12.63.25
नष्टा धर्माः शतधा शाश्वतास्ते ।
क्षात्रेण धर्मेण पुनः प्रवृद्धाः।
युगेयुगे ह्यादिधर्माः प्रवृत्ता ।
लोकज्येष्ठं क्षात्रधर्मं वदन्ति ॥ १२.६३.२५ ॥
Jene ewigen Gesetze wurden hundertfach zerstört, doch durch die Pflicht des Kriegers erblühten sie wieder. Zeitalter um Zeitalter treten die Urgesetze in Kraft; daher wird die Pflicht des Kriegers als die älteste der Welten erklärt.
12.63.26
आत्मत्यागः सर्वभूतानुकम्पा ।
लोकज्ञानं पालनं मोक्षणं च।
विषण्णानां मोक्षणं पीडितानां ।
क्षात्रे धर्मे विद्यते पार्थिवानाम् ॥ १२.६३.२६ ॥
Selbstaufopferung, Mitgefühl mit allen Wesen, Kenntnis der Welt, Schutz und die Befreiung der Verzagten und Bedrängten — all dies besteht in der Pflicht der Könige als Krieger.
12.63.27
निर्मर्यादाः काममन्युप्रवृत्ता ।
भीता राज्ञो नाधिगच्छन्ति पापम्।
शिष्टाश्चान्ये सर्वधर्मोपपन्नाः ।
साध्वाचाराः साधुधर्मं वदन्ति ॥ १२.६३.२७ ॥
Die Maßlosen, von Begierde und Zorn getrieben, fürchten den König und laden keine Sünde auf sich. Die anderen aber, die Wohlerzogenen, mit allen Pflichten begabt und von gutem Wandel, lehren das rechte Gesetz.
12.63.28
पुत्रवत्पाल्यमानानि धर्मलिङ्गानि पार्थिवैः ।
लोके भूतानि सर्वाणि चरन्ते नात्र संशयः ॥ १२.६३.२८ ॥
Von den Königen wie Söhne behütet, werden die Zeichen des Dharma bewahrt, und alle Wesen der Welt leben danach; daran ist kein Zweifel.
12.63.29
सर्वधर्मपरं क्षात्रं लोकश्रेष्ठं सनातनम् ।
शश्वदक्षरपर्यन्तमक्षरं सर्वतोमुखम् ॥ १२.६३.२९ ॥
Die Pflicht des Kriegers, über allen Pflichten stehend, die beste der Welt und ewig, währt bis zum unvergänglichen Ende: unvergänglich, allseits zugewandt.