மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.71.1
कथं राजा प्रजा रक्षन्नाधिबन्धेन युज्यते ।
धर्मे च नापराध्नोति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.७१.१ ॥
மன்னன் குடிமக்களைக் காக்கும்போது மனக் கட்டில் எவ்வாறு சிக்காமல் இருக்கிறான், தர்மத்தில் எவ்வாறு தவறு செய்யாமல் இருக்கிறான்? பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.71.2
समासेनैव ते राजन्धर्मान्वक्ष्यामि शाश्वतान् ।
विस्तरेणैव धर्माणां न जात्वन्तमवाप्नुयात् ॥ १२.७१.२ ॥
அரசே, நித்தியமான தர்மங்களை நான் உனக்குச் சுருக்கமாகவே சொல்வேன்; தர்மங்களை விரிவாகச் சொன்னாலும் அவற்றின் முடிவை ஒருவரும் அடையமுடியாது.
12.71.3
धर्मनिष्ठाञ्श्रुतवतो देवव्रतसमाहितान् ।
अर्चितान्वासयेथास्त्वं गृहे गुणवतो द्विजान् ॥ १२.७१.३ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்தவர்களும், வேதங்களைக் கற்றவர்களும், தேவவிரதரில் மனம் ஒன்றியவர்களும், நற்குணமுள்ள துவிஜர்களுமான பிராமணர்களை வழிபட்டு, நீ உன் வீட்டில் தங்கவைக்கவேண்டும்.
12.71.4
प्रत्युत्थायोपसंगृह्य चरणावभिवाद्य च ।
अथ सर्वाणि कुर्वीथाः कार्याणि सपुरोहितः ॥ १२.७१.४ ॥
எழுந்து சென்று அவர்களின் பாதங்களைப் பற்றி வணங்கி, பின்னர் உன் புரோகிதருடன் சேர்ந்து எல்லாப் பணிகளையும் நீ செய்யவேண்டும்.
12.71.5
धर्मकार्याणि निर्वर्त्य मङ्गलानि प्रयुज्य च ।
ब्राह्मणान्वाचयेथास्त्वमर्थसिद्धिजयाशिषः ॥ १२.७१.५ ॥
தர்ம காரியங்களை முடித்து, மங்கல கிரியைகளைச் செய்தபின், பொருள் வெற்றியும் வெற்றிக்கான ஆசிகளும் அருளும் வேத மந்திரங்களை பிராமணர்களை ஓதச் செய்ய வேண்டும்.
12.71.6
आर्जवेन च संपन्नो धृत्या बुद्ध्या च भारत ।
धर्मार्थौ प्रतिगृह्णीयात्कामक्रोधौ च वर्जयेत् ॥ १२.७१.६ ॥
பாரதா, நேர்மையும், மனஉறுதியும், அறிவும் கொண்டவனாக இருந்து, தர்மத்தையும் பொருளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; காமத்தையும் கோபத்தையும் விலக்க வேண்டும்.
12.71.7
कामक्रोधौ पुरस्कृत्य योऽर्थं राजाऽनुतिष्ठति ।
न स धर्मं न चाप्यर्थं प्रतिगृह्णाति बालिशः ॥ १२.७१.७ ॥
காமத்தையும் கோபத்தையும் முன்னிறுத்தி எந்த அரசன் பொருளைப் பின்பற்றுகிறானோ, அந்த அறிவிலி தர்மத்தையும் பொருளையும் அடைவதில்லை.
12.71.8
मा स्म लुब्धांश्च मूर्खांश्च कामार्थे च प्रयूयुजः ।
अलुब्धान्बुद्धिसंपन्नान्सर्वकर्मसु योजयेत् ॥ १२.७१.८ ॥
பேராசையுள்ளவர்களையும் அறிவிலிகளையும் காம அர்த்த விவகாரங்களில் ஈடுபடுத்தாதே; பேராசையற்ற அறிவுடையோரை எல்லாச் செயல்களிலும் நியமி.
12.71.9
मूर्खो ह्यधिकृतोऽर्थेषु कार्याणामविशारदः ।
प्रजाः क्लिश्नात्ययोगेन कामक्रोधसमन्वितः ॥ १२.७१.९ ॥
அறிவிலி பொருள் காரியங்களில் அதிகாரியாக்கப்பட்டால், காரியங்களில் திறமையற்றவனாய், காமமும் கோபமும் நிறைந்தவனாய், தவறான வழியில் குடிகளை வருத்துவான்.
12.71.10
बलिषष्ठेन शुल्केन दण्डेनाथापराधिनाम् ।
शास्त्रानीतेन लिप्सेथा वेतनेन धनागमम् ॥ १२.७१.१० ॥
ஆறில் ஒரு பங்கு வரி, சுங்கம், குற்றவாளிகளின் தண்டம் ஆகியவற்றாலும், சாத்திரப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஊதியத்தாலும் செல்வ வருவாயை நாடு.
12.71.11
दापयित्वा करं धर्म्यं राष्ट्रं नीत्या यथाविधि ।
तथैतं कल्पयेद्राजा योगक्षेममतन्द्रितः ॥ १२.७१.११ ॥
நாட்டிலிருந்து தர்மமான வரியை முறைப்படி நீதியுடன் செலுத்தச் செய்து, அரசன் சோம்பலின்றி இவ்வாறே யோக-க்ஷேமத்தை அமைக்க வேண்டும்.
12.71.12
गोपायितारं दातारं धर्मनित्यमतन्द्रितम् ।
अकामद्वेषसंयुक्तमनुरज्यन्ति मानवाः ॥ १२.७१.१२ ॥
காப்பவனும், கொடையாளியும், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவனும், சோம்பலற்றவனும், காமமும் வெறுப்பும் அற்றவனுமாய் உள்ள அரசனிடம் மனிதர்கள் பற்றுக்கொள்வார்கள்.
12.71.13
तस्माद्धर्मेण लाभेन लिप्सेथास्त्वं धनागमम् ।
धर्मार्थावध्रुवौ तस्य यो न शास्त्रपरो भवेत् ॥ १२.७१.१३ ॥
ஆகவே நீ தர்மத்தின் வழியில் வரும் ஆதாயத்தால் செல்வத்தைப் பெற விரும்ப வேண்டும். சாஸ்திரங்களில் ஈடுபடாதவனுக்கு தர்மமும் பொருளும் நிலைபெறாது.
12.71.14
अपशास्त्रधनो राजा संचयं नाधिगच्छति ।
अस्थाने चास्य तद्वित्तं सर्वमेव विनश्यति ॥ १२.७१.१४ ॥
சாஸ்திரத்திற்குப் புறம்பான வழியில் செல்வம் பெறும் அரசன் சேமிப்பை அடைவதில்லை. அவனது அந்தச் செல்வம் தவறான இடத்தில் செலவாகி முழுவதும் அழிந்துவிடும்.
12.71.15
अर्थमूलोऽपि हिंसां च कुरुते स्वयमात्मनः ।
करैरशास्त्रदृष्टैर्हि मोहात्संपीडयन्प्रजाः ॥ १२.७१.१५ ॥
செல்வத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவனாக இருந்தாலும், அவன் தன்னைத்தானே அழிவுக்குள்ளாக்குகிறான். மயக்கத்தால் சாஸ்திரம் அனுமதிக்காத வரிகளால் குடிமக்களை வருத்துவதே அதற்குக் காரணம்.
12.71.16
ऊधश्छिन्द्यात्तु यो धेन्वाः क्षीरार्थी न लभेत्पयः ।
एवं राष्ट्रमयोगेन पीडितं न विवर्धते ॥ १२.७१.१६ ॥
பாலை விரும்பும் ஒருவன் பசுவின் மடியையே வெட்டிவிட்டால் அவனுக்குப் பால் கிடைக்காது. அதுபோல, முறையற்ற வழிகளால் வருத்தப்பட்ட நாடு வளராது.
12.71.17
यवसोदकमादाय सान्त्वेन विनयेन च ।
यो हि दोग्ध्रीमुपास्ते च स नित्यं विन्दते पयः।
एवं राष्ट्रमुपायेन भुञ्जानो लभते फलम् ॥ १२.७१.१७ ॥
புல்லும் நீரும் கொடுத்து, அன்பாலும் பணிவாலும் பால் தரும் பசுவைப் பேணுபவன் எப்போதும் பாலைப் பெறுகிறான். அதுபோல, சரியான வழியில் நாட்டைப் பேணி அனுபவிப்பவன் பலனை அடைகிறான்.
12.71.18
अथ राष्ट्रमुपायेन भुज्यमानं सुरक्षितम् ।
जनयत्यतुलां नित्यं कोशवृद्धिं युधिष्ठिर ॥ १२.७१.१८ ॥
இப்போது, யுதிஷ்டிரா, முறையான வழியில் அனுபவிக்கப்பட்டு நன்கு பாதுகாக்கப்படும் நாடு எப்போதும் ஒப்பற்ற கருவூலப் பெருக்கத்தை உண்டாக்கும்.
12.71.19
दोग्ध्री धान्यं हिरण्यं च मही राजा सुरक्षिता ।
नित्यं स्वेभ्यः परेभ्यश्च तृप्ता माता यथा पयः ॥ १२.७१.१९ ॥
நன்கு காக்கப்பட்ட அரசனால் ஆளப்படும் பூமி, தானியத்தையும் பொன்னையும் கறக்கும் பசு ஆகும்; தாய் தன் சொந்தக் குழந்தைகளுக்கும் பிறருக்கும் எப்போதும் பாலால் நிறைவளிப்பது போல் அது எப்போதும் நிறைவாக இருக்கும்.
12.71.20
मालाकारोपमो राजन्भव माऽऽङ्गारिकोपमः ।
तथायुक्तश्चिरं राज्यं भोक्तुं शक्ष्यसि पालयन् ॥ १२.७१.२० ॥
அரசே, மாலை தொடுப்பவரைப் போல் இரு, கரி சுடுபவரைப் போல் ஆகாதே; இவ்வாறு ஈடுபட்டு காத்தால் நீண்ட காலம் அரசை அனுபவிக்க முடியும்.
12.71.21
परचक्राभियानेन यदि ते स्याद्धनक्षयः ।
अथ साम्नैव लिप्सेथा धनमब्राह्मणेषु यत् ॥ १२.७१.२१ ॥
பகைவர் படையெடுப்பால் உன் செல்வம் அழிந்தால், சாமத்தாலேயே பிராமணரல்லாதவர்களிடம் உள்ள செல்வத்தை நாடு.
12.71.22
मा स्म ते ब्राह्मणं दृष्ट्वा धनस्थं प्रचलेन्मनः ।
अन्त्यायामप्यवस्थायां किमु स्फीतस्य भारत ॥ १२.७१.२२ ॥
பிராமணர் செல்வத்தில் இருப்பதைக் கண்டு உன் மனம் அலையக்கூடாது; இறுதி நிலையிலும் அப்படி இருக்கக் கூடாது, பின்னர் பாரதா, செல்வமுள்ளவனுக்கு சொல்வதற்கென்ன.
12.71.23
धनानि तेभ्यो दद्यास्त्वं यथाशक्ति यथार्हतः ।
सान्त्वयन्परिरक्षंश्च स्वर्गमाप्स्यसि दुर्जयम् ॥ १२.७१.२३ ॥
நீ அவர்களுக்கு அவரவர் சக்திக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ப செல்வம் கொடு; அவர்களைத் தேற்றியும் காத்தும் வெல்ல முடியாத சொர்க்கத்தை அடைவாய்.
12.71.24
एवं धर्म्येण वृत्तेन प्रजास्त्वं परिपालय ।
स्वर्ग्यं पुण्यं यशो नित्यं प्राप्स्यसे कुरुनन्दन ॥ १२.७१.२४ ॥
இவ்வாறு தர்ம வழியில் நடந்து நீ குடிமக்களைக் காப்பாற்று; குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, நீ எப்போதும் சொர்க்கத்தையும் புண்ணியத்தையும் புகழையும் அடைவாய்.
12.71.25
धर्मेण व्यवहारेण प्रजाः पालय पाण्डव ।
युधिष्ठिर यथायुक्तो नाधिबन्धेन योक्ष्यसे ॥ १२.७१.२५ ॥
தர்மத்தாலும் நியாயமான நடத்தையாலும் குடிமக்களைக் காவல் செய், பாண்டுவின் மகனே யுதிஷ்டிரா. முறையாக நட; அடக்குமுறைக் கட்டுகளால் பிணைக்காதே.
12.71.26
एष एव परो धर्मो यद्राजा रक्षति प्रजाः ।
भूतानां हि यदा धर्मो रक्षणं परमा दया ॥ १२.७१.२६ ॥
அரசன் குடிமக்களைக் காப்பதே உயர்ந்த தர்மம். உயிர்களைக் காப்பதே தர்மம்; அதுவே உயர்ந்த கருணை.
12.71.27
तस्मादेवं परं धर्मं मन्यन्ते धर्मकोविदाः ।
यो राजा रक्षणे युक्तो भूतेषु कुरुते दयाम् ॥ १२.७१.२७ ॥
ஆகவே தர்மம் அறிந்தோர் இதையே உயர்ந்த தர்மமாகக் கருதுகின்றனர்: காப்பதில் ஈடுபட்டு உயிர்களிடம் கருணை காட்டும் அரசனே.
12.71.28
यदह्ना कुरुते पापमरक्षन्भयतः प्रजाः ।
राजा वर्षसहस्रेण तस्यान्तमधिगच्छति ॥ १२.७१.२८ ॥
அரசன் குடிமக்களைக் காக்காமல் அச்சத்தால் ஒரு நாளில் பாவம் செய்தால், ஆயிரம் ஆண்டுகளில் அதன் முடிவை அடைகிறான்.
12.71.29
यदह्ना कुरुते धर्मं प्रजा धर्मेण पालयन् ।
दशवर्षसहस्राणि तस्य भुङ्क्ते फलं दिवि ॥ १२.७१.२९ ॥
அரசன் குடிமக்களைத் தர்மத்தால் காத்து ஒரு நாளில் தர்மம் செய்தால், அவன் சொர்க்கத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.
12.71.30
स्विष्टिः स्वधीतिः सुतपा लोकाञ्जयति यावतः ।
क्षणेन तानवाप्नोति प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ १२.७१.३० ॥
நன்கு செய்த யாகம், நன்கு ஓதிய வேதம், நல்ல தவம் ஆகியவற்றால் எத்தனை உலகங்கள் வெல்லப்படுகின்றனவோ, அவற்றை தர்மத்தால் குடிமக்களைக் காக்கும் அரசன் ஒரு கணத்தில் அடைகிறான்.
12.71.31
एवं धर्मं प्रयत्नेन कौन्तेय परिपालय ।
ततः पुण्यफलं लब्ध्वा नानुबन्धेन योक्ष्यसे ॥ १२.७१.३१ ॥
இவ்வாறு, குந்தியின் மகனே, முயற்சியுடன் தர்மத்தைக் காப்பாயாக. பின்னர் புண்ணியத்தின் பலனைப் பெற்று, அதனுடன் பற்றுடன் பிணைக்கப்பட மாட்டாய்.
12.71.32
स्वर्गलोके सुमहतीं श्रियं प्राप्स्यसि पाण्डव ।
असंभवश्च धर्माणामीदृशानामराजसु ॥ १२.७१.३२ ॥
பாண்டவனே, சுவர்க்கலோகத்தில் மிகப் பெரிய செல்வத்தைப் பெறுவாய். இத்தகைய தர்மங்கள் அரசர் அல்லாதவர்களிடம் அரிதானவை.
12.71.33
तस्माद्राजैव नान्योऽस्ति यो धर्मफलमाप्नुयात् ।
स राज्यं धृतिमान्प्राप्य धर्मेण परिपालय।
इन्द्रं तर्पय सोमेन कामैश्च सुहृदो जनान् ॥ १२.७१.३३ ॥
ஆகையால் அரசனே தர்மத்தின் பலனைப் பெறக்கூடியவன், வேறு எவனும் இல்லை. உறுதியுடைய நீ அரசைப் பெற்று தர்மத்துடன் அதைக் காப்பாயாக. சோமத்தால் இந்திரனை மகிழ்வித்து, விருப்பப் பொருட்களால் நண்பர்களையும் மக்களையும் மகிழ்விப்பாயாக.