மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.75
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.75.1
यया वृत्त्या महीपालो विवर्धयति मानवान् ।
पुण्यांश्च लोकाञ्जयति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.७५.१ ॥
எந்த நடத்தையால் மன்னன் மனிதர்களை வளர்க்கிறானோ, புண்ணிய உலகங்களை வெல்கிறானோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.75.2
दानशीलो भवेद्राजा यज्ञशीलश्च भारत ।
उपवासतपः शीलः प्रजानां पालने रतः ॥ १२.७५.२ ॥
அரசன் கொடைப் பண்புடையவனாக, யாகம் செய்பவனாக இருக்க வேண்டும், பாரதா; உபவாசமும் தவமும் கொண்டு, குடிமக்களைக் காப்பதில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.
12.75.3
सर्वाश्चैव प्रजा नित्यं राजा धर्मेण पालयन् ।
उत्थानेन प्रदानेन पूजयेच्चापि धार्मिकान् ॥ १२.७५.३ ॥
அரசன் எப்போதும் அனைத்துக் குடிமக்களையும் தர்மத்தால் காத்து, உயர்த்துதலாலும் கொடையாலும் தர்மவான்களை மதிக்க வேண்டும்.
12.75.4
राज्ञा हि पूजितो धर्मस्ततः सर्वत्र पूज्यते ।
यद्यदाचरते राजा तत्प्रजानां स्म रोचते ॥ १२.७५.४ ॥
அரசனால் மதிக்கப்படும் தர்மம் அதன்பின் எங்கும் மதிக்கப்படுகிறது; அரசன் எதைச் செய்கிறானோ, அதுவே குடிமக்களுக்கும் உவப்பாகிறது.
12.75.5
नित्यमुद्यतदण्डश्च भवेन्मृत्युरिवारिषु ।
निहन्यात्सर्वतो दस्यून्न राज्ञो दस्युषु क्षमा ॥ १२.७५.५ ॥
அரசன் எப்போதும் தண்டத்தை உயர்த்தியவனாக, எதிரிகளுக்கு மரணம் போல் இருக்க வேண்டும்; எல்லாப் பக்கத்திலும் கொள்ளையர்களை அழிக்க வேண்டும்; கொள்ளையர்களிடம் அரசனுக்குப் பொறுமை கூடாது.
12.75.6
यं हि धर्मं चरन्तीह प्रजा राज्ञा सुरक्षिताः ।
चतुर्थं तस्य धर्मस्य राजा भागं च विन्दति ॥ १२.७५.६ ॥
இங்கு அரசனால் நன்கு காக்கப்பட்ட குடிமக்கள் எந்தத் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கின்றனரோ, அந்தத் தர்மத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை அரசன் அடைகிறான்.
12.75.7
यदधीते यद्ददाति यञ्जुहोति यदर्चति ।
राजा चतुर्थभाक्तस्य प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ १२.७५.७ ॥
ஒருவன் கற்பது, கொடுப்பது, ஹோமம் செய்வது, வழிபடுவது ஆகியவற்றின் நான்கில் ஒரு பங்கை, தர்மத்தால் குடிகளைக் காக்கும் அரசன் அடைகிறான்.
12.75.8
यद्राष्ट्रोऽकुशलं किंचिद्राज्ञो रक्षयतः प्रजाः ।
चतुर्थं तस्य पापस्य राजा भारत विन्दति ॥ १२.७५.८ ॥
நாட்டில் நிகழும் எந்தத் தீச்செயலும், குடிகளைக் காக்கும் அரசனுக்கு, பாரதா, அந்தப் பாவத்தின் நான்கில் ஒரு பங்காகும்.
12.75.9
अप्याहुः सर्वमेवेति भूयोऽर्धमिति निश्चयः ।
कर्मणा पृथिवीपाल नृशंसोऽनृतवागपि ॥ १२.७५.९ ॥
'இதெல்லாம் அவனுடையது' என்று சிலர் கூறுவர்; பின்னர் அது பாதியாகும் என்பது உறுதி. பூமிபாலா, செயலால் கொடியவனும் பொய்யனும் ஆவான்.
12.75.10
तादृशात्किल्बिपाद्राजा शृणु येन प्रमुच्यते ।
प्रत्याहर्तुमशक्यं स्याद्धनं चोरैर्हृतं यदि।
तत्स्वकोशात्प्रदेयं स्यादशक्तेनोपजीवतः ॥ १२.७५.१० ॥
அத்தகைய பாவத்திலிருந்து அரசன் எதனால் விடுபடுகிறானோ, அதைக் கேள். திருடர்களால் கவரப்பட்ட செல்வத்தை மீட்க இயலாவிட்டால், அதை தன் கருவூலத்திலிருந்து கொடுக்க வேண்டும், வாழ்வுக்காக அவனைச் சார்ந்திருக்கும் இயலாதவனுக்கு.
12.75.11
सर्ववर्णैः सदा रक्ष्यं ब्रह्मस्वं ब्राह्मणा यथा ।
न स्थेयं विषये तेन योऽपकुर्याद्द्विजातिषु ॥ १२.७५.११ ॥
எல்லா வர்ணத்தாரும் எப்போதும் பிராமணர்களின் சொத்தைக் காக்க வேண்டும். இரு பிறப்பாளர்களுக்குத் தீங்கிழைப்பவன் நாட்டில் நிலைத்திருக்கக் கூடாது.
12.75.12
ब्रह्मस्वे रक्ष्यमाणे तु सर्वं भवति रक्षितम् ।
तेषां प्रसादे निर्वृत्ते कृतकृत्यो भवेन्नृपः ॥ १२.७५.१२ ॥
பிராமணர்களின் சொத்து காக்கப்பட்டால் எல்லாமே காக்கப்பட்டதாகும். அவர்களின் அருள் பெறப்பட்டால் அரசன் தன் கடமையை நிறைவேற்றியவனாவான்.
12.75.13
पर्जन्यमिव भूतानि महाद्रुममिव द्विजाः ।
नरास्तमुपजीवन्ति नृपं सर्वार्थसाधकम् ॥ १२.७५.१३ ॥
மேகத்தை உயிரினங்கள் சார்ந்திருப்பது போலும், பெரிய மரத்தைப் பறவைகள் சார்ந்திருப்பது போலும், எல்லாப் பொருட்களையும் நிறைவேற்றும் அரசனையே மனிதர்கள் சார்ந்து வாழ்கின்றனர்.
12.75.14
न हि कामात्मना राज्ञा सततं शठबुद्धिना ।
नृशंनेनातिलुब्धेन शक्यं पालयितुं प्रजाः ॥ १२.७५.१४ ॥
ஆசையில் மூழ்கியவனும், எப்போதும் வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவனும், கொடியவனும், மிகுந்த பேராசை உடையவனுமான அரசனால் குடிமக்களைக் காக்க இயலாது.
12.75.15
नाहं राज्यसुखान्वेषी राज्यमिच्छाम्यपि क्षणम् ।
धर्मार्थं रोचये राज्यं धर्मश्चात्र न विद्यते ॥ १२.७५.१५ ॥
நான் அரசாட்சியின் இன்பத்தை நாடுபவன் அல்ல; ஒரு கணப்பொழுதும் அரசை விரும்பவில்லை. தர்மத்திற்காகவே அரசை ஏற்கிறேன், ஆனால் இங்கே தர்மம் காணப்படவில்லை.
12.75.16
तदल मम राज्येन यत्र धर्मो न विद्यते ।
वनमेव गमिष्यामि तस्माद्धर्मचिकीर्षया ॥ १२.७५.१६ ॥
ஆகவே, தர்மம் இல்லாத இந்த அரசாட்சி எனக்கு வேண்டாம். தர்மத்தைச் செய்யும் விருப்பத்தால் நான் காட்டுக்கே செல்வேன்.
12.75.17
तत्र मेध्येष्वरण्येषु न्यस्तदण्डो जितेन्द्रियः ।
धर्ममाराधयिष्यामि मुनिर्मूलफलाशनः ॥ १२.७५.१७ ॥
அங்கே தூய காடுகளில், தண்டத்தைக் கைவிட்டு, புலன்களை அடக்கி, கிழங்கும் கனியும் உண்ணும் முனிவனாக தர்மத்தை வழிபடுவேன்.
12.75.18
वेदाहं तव या बुद्धिरानृशंस्येऽगुणैव सा ।
न च नित्यानृशंसेन शक्यं राज्यमुपासितुम् ॥ १२.७५.१८ ॥
உன் மனம் கருணையின் பக்கம் சாய்ந்திருப்பதை நான் அறிவேன்; அந்த கருணையும் பயனற்றதே. எப்போதும் கொடுமையற்றவனாக இருந்து அரசாட்சியை நடத்த இயலாது.
12.75.19
सदैव त्वां मृदुप्रज्ञमत्यार्यमतिधार्मिकम् ।
क्लीबं धर्मघृणायुक्तं न लोको बहुमन्यते ॥ १२.७५.१९ ॥
எப்போதும் உன்னை மென்மையான அறிவுடையவனாகவும், மிகவும் உயர்ந்த மனமுடையவனாகவும், மிகுந்த தர்மசீலனாகவும் காண்கிறார்கள்; ஆனால் உலகம் உன்னை பலவீனனாகவும் தர்ம-கருணையால் நிறைந்தவனாகவும் கருதி மதிப்பதில்லை.
12.75.20
राजधर्ममवेक्षस्व पितृपैतामहोचितम् ।
नैतद्राज्ञामथो वृत्तं यथा त्वं स्थातुमिच्छसि ॥ १२.७५.२० ॥
உன் தந்தையரும் பாட்டனார்களும் கடைப்பிடித்த தகுந்த அரச தர்மத்தைக் கவனி; நீ நிலைக்க விரும்பும் வழி அரசர்களின் நடத்தை அல்ல.
12.75.21
न हि वैक्लव्यसंसृष्टमानृशंस्यमिहास्थितः ।
प्रजापालनसंभूतं प्राप्तो धर्मफलं ह्यसि ॥ १२.७५.२१ ॥
இங்கே கோழைத்தனத்துடன் கலந்த இரக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டவனாக நீ, குடிமக்களைக் காப்பதால் வரும் தர்மபலனைப் பெறமாட்டாய்.
12.75.22
न ह्येतामाशिषं पाण्डुर्न च कुन्त्यभ्यभाषत ।
विचित्रवीर्यो धर्मात्मा चित्रवीर्यो नराधिपः ॥ १२.७५.२२ ॥
பாண்டு இந்த ஆசியை அளிக்கவில்லை; குந்தியும் இவ்வாறு சொல்லவில்லை. தர்மாத்மாவான விசித்திரவீர்யனும், மனிதர்களின் அரசனான சித்திரவீர்யனும் இவ்வாறு சொல்லவில்லை.
12.75.23
शन्तनुश्च महीपालः सर्वक्षत्रस्य पूजितः ।
तवैतां प्राज्ञतां तात यथा चरसि मेधया ॥ १२.७५.२३ ॥
பூமியைக் காக்கும் சாந்தனுவும், எல்லா க்ஷத்திரியர்களாலும் போற்றப்பட்டவர், இதைக் கூறவில்லை. அன்பே, நீ அறிவினால் நடக்கும் இந்த விவேகம் உனதே.
12.75.24
शौर्यं बलं च सत्यं च पिता तव सदाऽब्रवीत् ।
महत्त्वं बलमौदार्यं भवतः कुन्त्ययाचत ॥ १२.७५.२४ ॥
உன் தந்தை எப்போதும் வீரத்தையும், வலிமையையும், உண்மையையும் பற்றிப் பேசினார். உனக்காக குந்தி மகத்துவத்தையும், வலிமையையும், பெருந்தன்மையையும் வேண்டினாள்.
12.75.25
नित्यं स्वाहा स्वधा नित्यं चोभे मानुषदैवते ।
पुत्रेष्वाशासते नित्यं पितरो दैवतानि च ॥ १२.७५.२५ ॥
ஸ்வாஹாவும் ஸ்வதாவும் எப்போதும்; இவ்விரண்டும் மனிதரையும் தேவர்களையும் தெய்வமாகக் கொண்டவை. பிதுர்களும் தேவர்களும் எப்போதும் மகன்களிடம் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
12.75.26
दानमध्ययनं यज्ञं प्रजानां परिपालनम् ।
धर्म्यमेतदधर्म्यं वा जन्मनैवाभ्यजायथाः ॥ १२.७५.२६ ॥
கொடை, கல்வி, யாகம், மக்களைக் காத்தல்—இவை தர்மமானவையோ அதர்மமானவையோ; நீ இவற்றைப் பிறப்பிலேயே பெற்றிருக்கிறாய்.
12.75.27
कुले धुरि च युक्तानां वहतां भारमीदृशम् ।
सीदतामपि कौन्तेय कीर्तिर्न परिहीयते ॥ १२.७५.२७ ॥
குலத்தின் நுகத்தில் பூட்டப்பட்டு இத்தகைய சுமையைச் சுமப்பவர்களுக்கு, கௌந்தேயா, மூழ்கும் நிலையிலும் புகழ் குறைவதில்லை.
12.75.28
समन्ततो विनीतो यो वहत्यस्खलितो हि सः ।
निर्दोषकर्मवचनात्सिद्धिः कर्मण एव सा ॥ १२.७५.२८ ॥
எல்லா வகையிலும் பணிவுடன் தடுமாறாமல் சுமை சுமப்பவனே, குற்றமற்ற செயலின் சொல்லால் செயலின் சித்தியைப் பெறுகிறான்.
12.75.29
नैकान्ते विनिपातेऽपि विहरेदिह कश्चन ।
धर्मी गृही वा राजा वा ब्रह्मचार्यथवा द्विजः ॥ १२.७५.२९ ॥
தனிமையில், அழிவின் போதும் இங்கு யாரும் வீணாக வாழக்கூடாது—தர்மவான், இல்லறத்தான், அரசன், பிரம்மசாரி அல்லது துவிஜன்.
12.75.30
अल्पं हि सारभूयिष्ठं यत्कर्मोदारमेव तत् ।
कृतमेवाकृताच्छ्रेयो न पापीयोऽस्य कर्मणः ॥ १२.७५.३० ॥
சிறிதாயினும் சாரம் நிறைந்த, உயர்ந்த செயலே செய்யத் தக்கது; செய்யப்பட்ட செயல் செய்யாமையை விடச் சிறந்தது, இச்செயலிலிருந்து பாவம் வராது.
12.75.31
यदा कुलीनो धर्मज्ञः प्राप्नोत्यैश्वर्यमुत्तमम् ।
योगक्षेमस्तदा राज्ञः कुशलायैव कल्पते ॥ १२.७५.३१ ॥
உயர்குலத்தவனும் தர்மமறிந்தவனுமான ஒருவன் உயர்ந்த ஐசுவரியத்தைப் பெறும்போது, அரசனின் யோகக்ஷேமம் நலத்திற்கே அமைகிறது.
12.75.32
दानेनान्यं बलेनान्यमन्यं सूनृतया गिरा ।
सर्वतः प्रतिगृह्णीयाद्राज्यं प्राप्येह धार्मिकः ॥ १२.७५.३२ ॥
கொடையால் ஒருவரையும், வலிமையால் இன்னொருவரையும், இனிய வாய்மை மொழியால் வேறொருவரையும்; இங்கு அரசைப் பெற்ற தர்மவான் எல்லாவிடத்திலிருந்தும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.
12.75.33
यं हि वैद्याः कुले जाता ह्यवृत्तिभयपीडिताः ।
प्राप्य तृप्ताः प्रतिष्ठन्ति धर्मः कोऽभ्यधिकस्ततः ॥ १२.७५.३३ ॥
குடியில் பிறந்த வைசியர்கள் வாழ்க்கைக்கு இல்லாமையின் பயத்தால் வருந்தி, அதைப் பெற்றுத் திருப்தியுடன் நிலைபெறுகிறார்கள்; அதைவிட உயர்ந்த தர்மம் எது?
12.75.34
किं न्वतः परमं स्वर्ग्यं का ततः प्रीतिरुत्तमा ।
किं ततः परमैश्वर्यं ब्रूहि मे यदि पश्यसि ॥ १२.७५.३४ ॥
இதைவிட உயர்ந்த சுவர்க்கத்திற்கு உகந்தது எது? அதைவிட உயர்ந்த மகிழ்ச்சி எது? அதைவிட உயர்ந்த ஐசுவரியம் எது? நீங்கள் காண்பீர்களாயின் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.75.35
यस्मिन्भयार्दिताः सन्तः क्षेमं विन्दन्त्यपि क्षणम् ।
स स्वर्गजित्तमोऽस्माकं सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.७५.३५ ॥
அச்சத்தால் வருந்தும் நல்லோர் எதில் ஒரு கணமேனும் பாதுகாப்பு பெறுகிறார்களோ, அதுவே நமக்கு சுவர்க்கத்தை வெல்லும் உயர்ந்தது; இதுவே உண்மை என்று உனக்குச் சொல்கிறேன்.
12.75.36
त्वमेव प्रीतिमांस्तस्मात्कुरूणां कुरुसत्तम ।
भव राजा जय स्वर्गं सतो रक्षाऽसतो जहि ॥ १२.७५.३६ ॥
ஆகவே குருக்களில் நீயே அன்புக்குரியவன், குருசிரேஷ்டனே. அரசனாக இரு, சுவர்க்கத்தை வெல், நல்லோரைக் காத்து, தீயோரை அழி.
12.75.37
अनु त्वां तात जीवन्तु सुहृदः साधुभिः सह ।
पर्जन्यमिव भूतानि स्वादुद्रुममिव द्विजाः ॥ १२.७५.३७ ॥
அன்பு மகனே, உன் நல்லோருடன் உன் நண்பர்கள் உன்னைச் சார்ந்து வாழட்டும்; உயிரினங்கள் மேகத்தைச் சார்ந்து வாழ்வது போலவும், பறவைகள் இனிய கனிகொடுக்கும் மரத்தைச் சார்ந்து வாழ்வது போலவும்.
12.75.38
धृष्टं शूरं प्रहर्तारमनृशंसं जितेन्द्रियम् ।
वत्सलं संविभक्तारमुपजीवन्तु बान्धवाः ॥ १२.७५.३८ ॥
துணிவுள்ளவனும், வீரனும், எதிரிகளைத் தாக்குபவனும், இரக்கமுள்ளவனும், புலனடக்கமுள்ளவனும், அன்பு நிறைந்தவனும், கொடை வழங்குபவனுமான உன்னைச் சார்ந்து உறவினர்கள் வாழட்டும்.