Mahābhārata · Adhyāya 12.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.80.1
यदप्यल्पतरं कर्म तदप्येकेन दुष्करम् ।
पुरुषेणासहायेन किमु राज्यं पितामह ॥ १२.८०.१ ॥
Selbst die kleinste Tat ist für einen einzelnen Mann ohne Helfer schwer; wie viel mehr dann die Herrschaft über ein Reich, Großvater?
12.80.2
किंशीलः किंसमाचारो राज्ञो यः सचिवो भवेत् ।
कीदृशे विश्वसेद्राजा कीदृशे न च विश्वसेत् ॥ १२.८०.२ ॥
Welchen Charakter und welches Verhalten soll der Berater des Königs haben? Auf welche Art von Menschen soll der König vertrauen, und auf welche nicht?
12.80.3
चतुर्विधानि मित्राणि राज्ञां राजन्भवन्त्युत ।
सहार्थो भजः निश्च सहजः कृत्रिमस्तथा ॥ १२.८०.३ ॥
O König, Könige haben vier Arten von Freunden: den Gefährten der Ziele, den Teilhaber, den natürlichen und den künstlichen Freund.
12.80.4
धर्मात्मा पञ्चमं मित्रं स तु नैकस्य न द्वयोः ।
यतो धर्मस्ततो वा स्यान्मध्यस्थो वा ततो भवेत् ॥ १२.८०.४ ॥
Der Gerechtgesinnte ist der fünfte Freund; er gehört weder einem noch zweien. Er steht dort, wo das Dharma ist, oder bleibt neutral.
12.80.5
यो यस्यार्थो न रोचेत न तं तस्य प्रकाशयेत ।
मित्राणां प्रकृतिर्नास्ति त्वमित्राणां च भारत।
उपकाराद्भवेन्मित्रमपकाराद्भवेदरिः ॥ १२.८०.५ ॥
Man soll seine Absicht nicht dem offenbaren, dem sie nicht gefällt. Freunde haben keine feste Natur, o Bhārata, ebenso wenig Feinde. Durch Wohltat wird man Freund, durch Schaden Feind.
12.80.6
यस्यैव हि मनुष्यस्य नरो मरणमृच्छति ।
तस्य पर्यागते काले पुनर्जीवितुमिच्छति ॥ १२.८०.६ ॥
Denn wenn dem Menschen der Tod naht und seine Zeit gekommen ist, wünscht er wieder zu leben.
12.80.7
धर्माधर्मेण राजानश्चरन्ति विजिगीषवः ।
चतुर्णां मध्यमौ श्रेष्ठौ नित्यं शङ्क्यौ तथाऽपरौ।
सर्वे नित्यं शङ्कितव्याः प्रत्यक्षं कार्यमात्मनः ॥ १२.८०.७ ॥
Könige, die nach Sieg streben, handeln durch Dharma und Adharma. Von den Vieren sind die beiden mittleren und die beiden besten stets verdächtig, ebenso die übrigen beiden. Allen gegenüber ist stets Vorsicht geboten; die eigenen Angelegenheiten soll man selbst unmittelbar betreiben.
12.80.8
न हि राज्ञा प्रमादो वै कर्तव्यो मित्ररक्षणे ।
प्रमादिनं हि राजानं लोकाः परिभवन्त्युत ॥ १२.८०.८ ॥
Ein König darf im Schutz seiner Freunde nicht nachlässig sein, denn die Menschen verachten gewiss einen nachlässigen König.
12.80.9
असाधुः साधुतामेति साधुर्भवति दारुणः ।
अरिश्च मित्रं भवति मित्रं चापि प्रदुष्यति ॥ १२.८०.९ ॥
Der Böse gelangt zur Güte, und der Gute wird grausam. Der Feind wird zum Freund, und selbst der Freund wird verdorben.
12.80.10
अनित्यचित्तः पुरुषस्तस्मिन्को जातु विश्वसेत् ।
तस्मात्प्रधानं यत्कार्यं प्रत्यक्षं तत्समाचरेत् ॥ १२.८०.१० ॥
Wer könnte je einem Mann von unbeständigem Sinn vertrauen? Deshalb soll man die wichtigste Aufgabe persönlich und unmittelbar selbst ausführen.
12.80.11
एकान्तेन हि विश्वासः कृत्स्नो कर्मार्थनाशकः ।
अविश्वासश्च सर्वत्र मृत्युर्नापि विशिष्यते ॥ १२.८०.११ ॥
Vollkommenes, uneingeschränktes Vertrauen zerstört sowohl Angelegenheiten als auch Reichtum; und Misstrauen überall ist nicht weniger als der Tod selbst.
12.80.12
अकालमृत्युर्विश्वासोऽविश्वसन्हि विपद्यते ।
यस्मिन्करोति विश्वासमिच्छतस्तस्य जीवति ॥ १२.८०.१२ ॥
Vertrauen ist wie ein vorzeitiger Tod, denn wer nicht vertraut, geht zugrunde. Wem jemand vertraut, durch ihn lebt der, der leben will.
12.80.13
तस्माद्विश्वसितव्यं च शङ्कितव्यं च केषुचित् ।
एषा नीतिगतिस्तात लक्ष्मीश्चैषा सनातनी ॥ १२.८०.१३ ॥
Darum soll man manchen vertrauen und vor manchen auf der Hut sein. Dies, lieber Sohn, ist der Weg der Staatsklugheit, und dies ist das ewige Glück.
12.80.14
यं मन्येत ममाभावादिममर्थागमः स्पृशेत् ।
नित्यं तस्माच्छङ्कितव्यममित्रं तं विदुर्बुधाः ॥ १२.८०.१४ ॥
Wen man für fähig hält, diesen Gewinn in meiner Abwesenheit zu erlangen, dem soll man stets misstrauen; die Weisen erkennen ihn als Feind.
12.80.15
यस्य क्षेत्रादप्युदकं क्षेत्रमन्यस्य गच्छति ।
न तत्रानिच्छतस्तस्य भिद्येरन्सर्वसेतवः ॥ १२.८०.१५ ॥
Fließt das Wasser von dem Feld eines Mannes auf das Feld eines anderen, so werden, auch wenn er es nicht will, alle Dämme dort brechen.
12.80.16
तथैवात्युदकाद्भीतस्तस्य भेदनमिच्छति ।
यमेवंलक्षणं विद्यात्तममित्रं विदुर्बुधाः ॥ १२.८०.१६ ॥
Ebenso soll man den, der aus Furcht vor zu viel Wasser den Damm dessen brechen will, an solchen Merkmalen erkennen; die Weisen erkennen ihn als Feind.
12.80.17
यस्तु वृद्ध्या न तप्येत क्षये दीनतरो भवेत् ।
एतदुत्तममित्रस्य निमित्तमभिचक्षते ॥ १२.८०.१७ ॥
Wer sich aber über das Wachstum anderer nicht grämt und im Verlust umso elender wird — dies gilt als das höchste Zeichen eines Feindes.
12.80.18
यन्मन्येत ममाभावादस्याभावो भवेदिति ।
तस्मिन्कुर्वीत विश्वासं यथा पितरी वै तथा ॥ १२.८०.१८ ॥
Auf den, von dem man glaubt, dass mit meiner Abwesenheit auch seine eigene Abwesenheit einträte — auf ihn soll man vertrauen, so wie man auf die Eltern vertraut.
12.80.19
तं शक्त्या वर्तमानं च सर्वतः परिबृंहयेत् ।
नित्यं क्षताद्वारयति यो धर्मेष्वपि कर्मसु ॥ १२.८०.१९ ॥
Man soll den, der nach seinen Kräften handelt, in jeder Weise stärken; und wer ihn stets vor Schaden bewahrt, selbst bei pflichtgemäßen Handlungen.
12.80.20
क्षताद्भीतं विजानीयादुत्तमं मित्रलक्षणम् ।
ये यस्य क्षयमिच्छन्ति ते तस्य रिपवः स्मृताः ॥ १२.८०.२० ॥
Den, der den Schaden fürchtet, soll man als Merkmal eines besten Freundes erkennen; wer das Verderben eines anderen wünscht, gilt als dessen Feind.
12.80.21
व्यसनान्नित्यभीतो यः समृद्ध्या यो न दुष्यति ।
यत्स्यादेवंविधं मित्रं तदात्मसममुच्यते ॥ १२.८०.२१ ॥
Der Freund, der das Unglück stets fürchtet und durch Wohlstand nicht verdorben wird, der heißt dem eigenen Selbst gleich.
12.80.22
रूपवर्णस्वरोपेतस्तितिक्षुरनसूयकः ।
कुलीनः शीलसंपन्नः स ते स्यात्प्रत्यनन्तरः ॥ १२.८०.२२ ॥
Mit Schönheit, Hautfarbe und Stimme begabt, geduldig, neidfrei, von edler Herkunft und tugendhaftem Wandel — er sei dein nächster Gleicher.
12.80.23
मेधावी स्मृतिमान्दक्षः प्रकृत्या चानृशंस्यवान् ।
यो मानितोऽमानितो वा न सन्तुष्येत्कथंचन ॥ १२.८०.२३ ॥
Der Kluge, Gedächtnisstarke, Geschickte und von Natur Mitfühlende — der, ob geehrt oder missachtet, sich dadurch auf keine Weise zufriedenstellen lässt.
12.80.24
ऋत्विग्वा यदि वाऽऽचार्यः सखा वाऽत्यंतसत्कृतः ।
गृहे वसेदमात्यस्ते स स्यात्परमपूजितः ॥ १२.८०.२४ ॥
Wenn ein Priester, ein Lehrer oder ein hochgeehrter Freund in deinem Haus wohnt oder dein Minister ist, so sei er höchst verehrt.
12.80.25
संविद्याः परमं मित्रं प्रकृतिं चार्थधर्मयोः ।
विश्वासस्ते भवेत्तत्र यथा पितरि वै तथा ॥ १२.८०.२५ ॥
Wer deine Beratungen teilt, ist der höchste Freund, der die Natur von Artha und Dharma kennt. Dein Vertrauen zu ihm sei so, wie es zu deinem Vater ist.
12.80.26
नैव द्वौ न त्रयः कार्या न मृष्येरन्परस्परम् ।
एकार्थे हेतुभूतानां भेदो भवति सर्वदा ॥ १२.८०.२६ ॥
Zwei oder drei sollte man nicht als Berater nehmen, und sie mögen einander nicht ertragen. Auch unter denen, die einem einzigen Zweck dienen, entsteht stets Spaltung.
12.80.27
कीर्तिप्रधानो यस्त स्याद्यश्च स्यात्समये स्थितः ।
समर्थान्यश्च न द्वेष्टि नानर्थान्कुरुते च यः ॥ १२.८०.२७ ॥
Wer vor allem nach Ruhm strebt, zur rechten Zeit standhaft bleibt, die Fähigen nicht hasst und kein Unheil stiftet, der (soll Berater sein).
12.80.28
यो न कामाद्भयाल्लोभात्क्रोधाद्वा धर्ममुत्सृजेत् ।
दक्षः पर्याप्तवचनः स ते स्यात्प्रत्यनन्तरः ॥ १२.८०.२८ ॥
Wer aus Begierde, Furcht, Gier oder Zorn das Dharma nicht aufgibt, geschickt und redegewandt ist, der sei dein engster (Berater).
12.80.29
कुलीनः शीलसंपन्नस्तितिक्षुरविकत्थनः ।
शूरश्चार्यश्च विद्वांश्च प्रतिपत्तिविशारदः ॥ १२.८०.२९ ॥
Von edler Herkunft, mit gutem Charakter, geduldig, nicht prahlerisch, tapfer, edel, gelehrt und erfahren im Verstehen und im angemessenen Antworten.
12.80.30
एते ह्यमात्याः कर्तव्याः सर्वकर्मस्ववस्थिताः ।
पूजिताः संबिभक्ताश्च सुसहायाः स्वनुष्ठिताः ॥ १२.८०.३० ॥
Diese sind es, die zu Ministern gemacht werden sollen: in allen Aufgaben eingesetzt, geehrt, an den Belohnungen beteiligt, gut unterstützt und gewissenhaft in ihren Pflichten.
12.80.31
कृत्स्नप्रेते विनिक्षिप्ताः प्रतिरूपेषु कर्मसु ।
युक्ता महत्सु कार्येषु श्रेयांस्युत्पादयन्त्युत ॥ १२.८०.३१ ॥
Die mit voller Vollmacht in passenden Aufgaben eingesetzt und in großen Unternehmungen tätig sind, bewirken gewiss das Gute.
12.80.32
एते कर्माणि कुर्वन्ति स्पर्धमाना मिथः सदा ।
अनुतिष्ठन्ति चैवार्थमाचक्षाणाः परस्परम् ॥ १२.८०.३२ ॥
Diese vollbringen ihre Aufgaben stets im Wettstreit miteinander und verfolgen das Ziel, nachdem sie es einander dargelegt haben.
12.80.33
ज्ञातिभ्यो बिभियाश्चैव मृत्योरिव यतस्तदा ।
उपराजेव राजर्धि ज्ञातिर्न सहते सदा ॥ १२.८०.३३ ॥
Vor den Verwandten soll man sich fürchten wie vor dem Tod, denn, o königlicher Weiser, ein Verwandter erträgt niemals den Aufstieg eines anderen, wie man einen Unterkönig nicht erträgt.
12.80.34
ऋजोर्मृदोर्वदान्यस्य ह्रीमतः सत्यवादिनः ।
नान्यो ज्ञातेर्महाबाहो विनाशमभिनन्दति ॥ १२.८०.३४ ॥
O Starkarmiger, niemand außer einem Verwandten freut sich über den Untergang dessen, der aufrichtig, sanft, freigebig, bescheiden und wahrhaftig ist.
12.80.35
अज्ञातयोऽप्यसुखदा ज्ञातयोऽपि सुखावहाः ।
अज्ञातिमन्तं पुरुषं परे चाभिभवन्त्युत ॥ १२.८०.३५ ॥
Fremde können Leid bringen, und Verwandte können Freude bringen; andere überwältigen den Mann, der keine Verwandten hat.
12.80.36
निकृतस्य नरैरन्यैर्ज्ञातिरेव परायणम् ।
नान्यो निकारं सहते ज्ञातिर्ज्ञातेः कदाचन ॥ १२.८०.३६ ॥
Für den, dem andere Männer Unrecht getan haben, ist der Verwandte allein die Zuflucht; kein anderer erträgt die Kränkung, und ein Verwandter erträgt die Kränkung eines Verwandten niemals.
12.80.37
आत्मानमेव जानाति निकृतं बान्धवैपरि ।
तेषु सन्ति गुणाश्चैव नैर्गुण्यं चैव लक्ष्यते ॥ १२.८०.३७ ॥
Wer von seinen Verwandten gekränkt wurde, kennt sich selbst gut. In ihnen gibt es Tugenden, und auch ihr Mangel an Tugend ist sichtbar.
12.80.38
नाज्ञातिरनुगृह्णाति नाज्ञातिर्वृद्धिमश्नुते ।
उभयं ज्ञातिवर्गेषु दृश्यते साध्वसाधु च ॥ १२.८०.३८ ॥
Ein Nicht-Verwandter erweist keine Gunst, und ein Nicht-Verwandter gelangt nicht zu Wohlstand. Unter den Verwandtengruppen sieht man sowohl Gutes als auch Schlechtes.
12.80.39
संमानयेत्पूजयेच्च वाचा नित्यं च कर्मणा ।
कुर्याच्च प्रियमेतेभ्यो नाप्रियं किंचिद चरेत् ॥ १२.८०.३९ ॥
Man soll sie ehren und verehren, stets mit Worten und mit Taten. Man soll ihnen gefällig sein und nichts tun, was ihnen missfällt.
12.80.40
विश्वस्तवदविश्वस्तस्तेषु वर्तेत सर्वदा ।
न हि दोषो गुणो वेति निरूप्यस्तेषु दृश्यते ॥ १२.८०.४० ॥
Gegenüber ihnen soll man sich stets bald wie ein Vertrauender, bald wie ein Misstrauender verhalten. Ob in ihnen Fehler oder Verdienst liegt, soll man prüfen, denn beides ist bei ihnen zu sehen.
12.80.41
अस्यैवं वर्तमानस्य पुरुषस्याप्रमादिनः ।
अमित्राः संप्रसीदन्ति ततो मित्रं भवन्त्यपि ॥ १२.८०.४१ ॥
Für den wachsamen Mann, der sich so verhält, werden sogar Feinde wohlgesinnt, und dann werden auch sie zu Freunden.
12.80.42
य एवं वर्तते नित्यं ज्ञातिसंबन्धिमण्डले ।
मित्रेष्वमित्रे मध्यस्थे चिरं यशसि तिष्ठति ॥ १२.८०.४२ ॥
Wer sich so stets im Kreis der Verwandten und Angehörigen verhält, gegenüber Freunden, Feinden und Unparteiischen, der bleibt lange im Ruhm fest gegründet.