Mahābhārata · Adhyāya 12.83
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.83.1
सभासदः सहायाश्च सुहृदश्च विशांपते ।
परिच्छदास्तथाऽमात्याः कीदृशाः स्युः पितामह ॥ १२.८३.१ ॥
Herr der Völker, wie sollen die Mitglieder der Versammlung, die Helfer und Freunde sowie das Gefolge und die Minister beschaffen sein, Großvater?
12.83.2
ह्रीनिषेवास्तथा दान्ताः सत्यार्जवसमन्विताः ।
शक्ताः कथयितुं सम्यक्ते तव स्युः सभासदः ॥ १२.८३.२ ॥
Die Schamhaften, Selbstbeherrschten, mit Wahrheit und Aufrichtigkeit Begabten, die zu sprechen verstehen, das sollen deine Mitglieder der Versammlung sein.
12.83.3
अमात्याश्चातिशूराश्च ब्रह्मण्याश्च बहुश्रुताः ।
सुसंतृष्टाश्च कौन्तेय महोत्साहाश्च कर्मसु ॥ १२.८३.३ ॥
Sohn der Kuntī, deine Minister seien überaus tapfer, den Brahmanen ergeben, vielfach gelehrt, wohl zufrieden und voll großen Eifers in ihren Aufgaben.
12.83.4
एतान्सहायाँल्लिप्सेथाः सर्वास्वापत्सु भारत ॥ १२.८३.४ ॥
Nachkomme des Bharata, in allen Nöten sollst du gerade diese Helfer zu gewinnen suchen.
12.83.5
कुलीनः पूजितो नित्यं न हि शक्तिं निगूहति ।
प्रसन्नमप्रसन्नं वा पीडितं हतमेव वा।
आवर्तयति भूयिष्ठं तदेव ह्यनुपालितम् ॥ १२.८३.५ ॥
Ein Mann von edler Geburt, stets geehrt, verbirgt seine Fähigkeit nicht. Ob erfreut oder verstimmt, bedrängt oder gar niedergeschlagen, er erwidert reichlich eben jenen Dienst, wenn man ihn gepflegt hat.
12.83.6
कुलीना देशजाः प्राज्ञा रूपवन्तो बहुश्रुताः ।
प्रगल्भाश्चानुरक्ताश्च ते तव स्युः परिच्छदाः ॥ १२.८३.६ ॥
Die von edler Geburt, aus dem Land selbst, weise, schön, vielfach gelehrt, kühn und ergeben, das sollen deine Begleiter sein.
12.83.7
दौष्कुलेयाश्च लुब्धाश्च नृशंसा निरपत्रपाः ।
ते त्वां तात निषेवेयुर्यावदार्द्रकपाणयः ॥ १२.८३.७ ॥
Menschen niederer Herkunft, gierig, grausam und schamlos, mein Sohn, werden dir nur so lange dienen, wie ihre Hände feucht sind.
12.83.8
कुलीनाञ्शीलसंपन्नानिङ्गितज्ञाननिष्ठुरान् ।
देशकालविधानज्ञान्भर्तृकार्यहितैपिणः।
नित्यमर्थेषु सर्वेषु राजा कुर्वीत मन्त्रिणः ॥ १२.८३.८ ॥
In allen Angelegenheiten soll der König stets Minister von edler Herkunft und gutem Charakter ernennen, die Zeichen verstehen, standhaft sind, die Regeln von Ort und Zeit kennen und das Wohl der Angelegenheiten ihres Herrn suchen.
12.83.9
अर्थमानार्घसत्कारैर्भोगैरुच्चावचैः प्रियैः ।
यानर्थभाजो मन्येथास्तेते स्युः सुखभागिनः ॥ १२.८३.९ ॥
Jene, die du als Teilhaber am Gewinn ansiehst, mit Reichtum, Ehre, Gaben, Achtung und lieben Genüssen hoch wie niedrig, die werden Teilhaber des Glücks sein.
12.83.10
अभिन्नवृत्ता विद्वांसः सद्वॄत्ताश्चरितव्रताः ।
नत्वां नित्यार्थिनो जह्युरक्षुद्राः सत्यवादिनः ॥ १२.८३.१० ॥
Jene mit ungebrochenem Wandel, die gelehrt, rechtschaffen und ihren Gelübden treu sind, stets dein Wohl suchen, nicht kleinlich und wahrhaftig sind, werden dich niemals verlassen.
12.83.11
अनार्या ये न जानन्ति समयं मन्दचेतसः ।
तेभ्यः परिजुगुप्सेथा ये चापि समयच्युताः ॥ १२.८३.११ ॥
Unedle Menschen mit trägem Geist, die die vereinbarte Ordnung nicht kennen, sollst du meiden, ebenso jene, die von der vereinbarten Ordnung abgefallen sind.
12.83.12
नैकमिच्छेद्गणं हित्वा स्याच्चेदन्यतरग्रहः ।
यस्त्वेको बहुभिः श्रेयान्कामं तेन गणं त्यजेत् ॥ १२.८३.१२ ॥
Man soll nicht wünschen, eine Gruppe zu verlassen und die Partei eines Einzelnen zu ergreifen; geschieht es doch, und ist einer besser als viele, so mag man die Gruppe seinetwegen verlassen.
12.83.13
श्रेयसो लक्षणं चैतद्विक्रमो यस्य दृश्यते ।
कीर्तिप्रधानो यश्च स्यात्समये यश्च तिष्ठति ॥ १२.८३.१३ ॥
Dies ist das Kennzeichen des Vortrefflichen: wer Tapferkeit zeigt, den Ruhm über alles stellt und zur rechten Zeit standhaft bleibt.
12.83.14
समर्थान्पूजयेद्यश्च नास्पर्ध्यैः स्पर्धते च यः ।
न च कामाद्भयात्क्रोधाल्लोभाद्वा धर्ममुत्सृजेत् ॥ १२.८३.१४ ॥
Wer die Fähigen ehrt, nicht mit Unwürdigen wetteifert und den Dharma nicht aus Begierde, Furcht, Zorn oder Habgier aufgibt.
12.83.15
अमानी अत्यवाक्शक्तो जितात्मा मानसंयुतः ।
स ते मन्त्रसहायः स्यात्सर्वावस्थापरीक्षितः ॥ १२.८३.१५ ॥
Er sei dein Helfer im Rat: frei von Hochmut, außerordentlich gewandt im Reden, selbstbeherrscht und mit Ehre begabt, in allen Lagen erprobt.
12.83.16
कुलीनः कुलसंपन्नस्तितिक्षुर्दश आत्मवान् ।
शूरः कृतज्ञः सत्यश्च श्रेयसः पार्थ लक्षणम् ॥ १२.८३.१६ ॥
Von edler Herkunft und vornehmer Familie, geduldig, selbstbeherrscht, tapfer, dankbar und wahrhaftig: Dies, Sohn der Pṛthā, ist das Kennzeichen des Vortrefflichen.
12.83.17
तस्यैवं वर्तमानस्य पुरुषस्य विजानतः ।
अमित्राः संप्रसीदन्ति तथा मित्रीभवन्त्यपि ॥ १२.८३.१७ ॥
Für einen Mann, der so handelt und einsichtig ist, werden Feinde besänftigt und werden ebenso zu Freunden.
12.83.18
अत ऊर्ध्वममात्यानां परीक्षेत गुणागुणम् ।
संयतात्मा कृतप्रज्ञो भूतिकामश्च भूमिपः ॥ १२.८३.१८ ॥
Danach soll der König, selbstbeherrscht, von vollendeter Einsicht und nach Wohlstand strebend, die Vorzüge und Mängel seiner Minister prüfen.
12.83.19
संबन्धिपुरुषैराप्तैरभिजातैः स्वदेशजैः ।
अहार्यैरव्यभीचारैः सर्वशः सुपरीक्षितैः ॥ १२.८३.१९ ॥
Durch Verwandte, vertrauenswürdige Männer, Männer edler Geburt aus dem eigenen Land, die nicht bestechlich und nicht treulos sind und in jeder Hinsicht gründlich geprüft wurden.
12.83.20
यौनाः श्रौतास्तथा मौलास्तथैवाप्यनहंकृताः ।
कर्तव्या भूतिकामेन पुरुषेण बुभूपता ॥ १२.८३.२० ॥
Männer yavanischer Abstammung, im Veda bewandert, ebenso erbliche Diener und frei von Hochmut — diese sollte ein Mann wählen, der Wohlstand begehrt und König werden will.
12.83.21
एषां वैनयिकी बुद्धिः प्रकृतिश्चैव शोभना ।
तेजो धैर्यं क्षमा शौचमनुरागः स्थितिर्धृतिः ॥ १२.८३.२१ ॥
Ihr Verstand ist gelehrig und ihr Wesen vortrefflich; sie besitzen Glanz, Standhaftigkeit, Nachsicht, Reinheit, Treue, Festigkeit und Beständigkeit.
12.83.22
परीक्ष्य च गुणान्नित्यं प्रौढभावान्धुरंधरान् ।
पञ्चोपधाव्यतीतांश्च कुर्याद्राजाऽर्थकारिणः ॥ १२.८३.२२ ॥
Nachdem er stets ihre Eigenschaften geprüft hat, soll der König als Minister Männer einsetzen, die reifen Wesens sind, Lasten tragen können, die fünf Prüfungen der Täuschung bestanden haben und die Angelegenheiten wirksam besorgen.
12.83.23
पर्याप्तवचनान्वीरान्प्रतिपत्तिविशारदान् ।
कुलीनान्सत्वसंपन्नानिङ्गितज्ञाननिष्ठुरान् ॥ १२.८३.२३ ॥
Männer, die beredt und wortgewandt sind, tapfer, im Umgang geschickt, von edler Familie, mit Mut begabt, die Zeichen verstehen und nicht hart sind.
12.83.24
देशकालविधानज्ञान्भर्तृकार्यहितैषिणः ।
नित्यमर्थेषु सर्वेषु राजन्कुर्वीत मन्त्रिणः ॥ १२.८३.२४ ॥
O König, man soll stets in allen Angelegenheiten als Ratgeber jene einsetzen, die die Regeln von Ort und Zeit kennen und das Wohl der Angelegenheiten ihres Herrn suchen.
12.83.25
हीनतेजोभिसंसृष्टो नैव जातु व्यवस्यति ।
अवश्यं जनयत्येव सर्वकर्मसु संशयम् ॥ १२.८३.२५ ॥
Wer mit Menschen von geminderter Strahlkraft verbunden ist, gelangt niemals zu einem festen Entschluss; er erzeugt gewiss Zweifel bei allen Unternehmungen.
12.83.26
एवमल्पश्रुतो मन्त्री कल्याणाभिजनोऽप्युत ।
धर्मार्थकामसंयुक्तो नालं मन्त्रं परीक्षितुम् ॥ १२.८३.२६ ॥
Ebenso ist ein Minister mit geringem Wissen, auch wenn er von edler Herkunft ist und mit Dharma, Reichtum und Lust verbunden, nicht fähig, einen Rat zu prüfen.
12.83.27
तथैवानभिजातोऽपि काममस्तु बहुश्रुतः ।
अनायक इवाचक्षुर्मुह्यत्यूह्येषु कर्मसु ॥ १२.८३.२७ ॥
Ebenso verwirrt sich ein Mann niederer Herkunft, auch wenn er sehr gelehrt ist, in Angelegenheiten, die Überlegung verlangen; blind wie einer ohne Führer.
12.83.28
यो वाऽप्यस्थिरसंकल्पो बुद्धिमानागतागमः ।
उपायज्ञोऽपि नालं स कर्म प्रापयितुं चिरम् ॥ १२.८३.२८ ॥
Wer einen unbeständigen Entschluss hat, auch wenn er klug ist, das Kommende erfasst und die Mittel kennt, vermag ein Vorhaben nicht lange zum Ziel zu führen.
12.83.29
केवलात्पुनरादानात्कर्मणो नोपपद्यते ।
परामर्शो विशेषणामश्रुतस्येह दुर्मतेः ॥ १२.८३.२९ ॥
Ein Werk gelingt nicht allein dadurch, dass man immer wieder neu anpackt; und hier gelingt auch die Überlegung eines Übelgesinnten nicht, der die Unterscheidungen nicht gelernt hat.
12.83.30
मन्त्रिण्यननुरक्ते तु विश्वासो नोपपद्यते ।
तस्मादननुरक्ताय नैव मन्त्रं प्रकाशयेत् ॥ १२.८३.३० ॥
Bei einem Minister, der nicht ergeben ist, entsteht kein Vertrauen; deshalb sollte man einem Ergebenen Unergebenen niemals den Rat offenbaren.
12.83.31
व्यथयेद्धि स राजानं मन्त्रिभिः सहितोऽनृजुः ।
मारुतोपहितच्छिद्रैः प्रविश्याग्निरिव द्रुमम् ॥ १२.८३.३१ ॥
Mit den Ministern verbündet, wird der Unaufrichtige den König sicherlich quälen, wie Feuer, das durch vom Wind geschaffene Öffnungen eindringt und einen Baum verbrennt.
12.83.32
संक्रुद्धश्चैकदा स्वामी स्थानाच्चैवापकर्षति ।
वाचा क्षिपति संरब्धः पुनः पश्चात्प्रसीदति ॥ १२.८३.३२ ॥
Ein zorniger Herr entfernt manchmal sogar jemanden aus seiner Stellung, schmäht ihn mit hitzigen Worten und beruhigt sich danach wieder.
12.83.33
तानितान्यनुरक्तेन शक्यानि हि तितिक्षितुम् ।
मन्त्रिणां च भवेत्क्रोधो विस्फूर्जितमिवाशनेः ॥ १२.८३.३३ ॥
Ein ergebener Mann kann all dies ertragen; und der Zorn der Minister mag wie das Krachen eines Donnerschlags sein.
12.83.34
यस्तु संहरते तानि भर्तुः प्रियचिकीर्षया ।
समानसुखदुःखं तं पृच्छेदर्थेषु मानवम् ॥ १२.८३.३४ ॥
Doch in Angelegenheiten sollte man jenen Menschen befragen, der aus dem Wunsch heraus, seinen Herrn zu erfreuen, jene Ausbrüche beschwichtigt und in Freude wie Leid gleichmütig bleibt.
12.83.35
अनृजुस्त्वनुरक्तोऽपि संपन्नश्चेतरैर्गुणैः ।
राज्ञः प्रज्ञानयुक्तोऽपि न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.३५ ॥
Ein unaufrichtiger Mensch, obwohl er dem König ergeben ist und mit anderen Tugenden und Weisheit begabt, ist dennoch nicht würdig, den geheimen Rat des Königs zu hören.
12.83.36
योऽमित्रैः सह संबद्धो न परान्बहुमन्यते ।
असुहृत्तादृशो ज्ञेयो न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.३६ ॥
Wer mit Feinden verbunden ist und andere nicht schätzt, ist als kein Freund dieser Art zu erkennen; er ist nicht würdig, den Rat zu hören.
12.83.37
अविद्वानशुचिः स्तब्धः शत्रुसेवी विकत्थनः ।
असुहृत्क्रोधनो लुब्धो न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.३७ ॥
Der Unwissende, Unreine, Hochmütige, der Feinden dient, prahlt, kein Freund ist, zornig und gierig, ist nicht würdig, Rat zu hören.
12.83.38
आगन्तुश्चानुरक्तोऽपि काममस्तु बहुश्रुतः ।
सत्कृतः संविभक्तो वा न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.३८ ॥
Ein Neuankömmling, mag er auch ergeben, gelehrt, geehrt oder mit einem Anteil bedacht sein, ist nicht würdig, Rat zu hören.
12.83.39
विधर्मतो विप्रकृतः पिता यस्याभवत्पुरा ।
सत्कृतः स्थापितः सोऽपि न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.३९ ॥
Wessen Vater einst durch Unrecht gekränkt, später aber geehrt und wiedereingesetzt wurde, auch der ist nicht würdig, Rat zu hören.
12.83.40
यः स्वल्पेनापि कार्येण सुहृदाक्षारितो भवेत् ।
पुनरन्यैर्गुणैर्युक्तो न मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४० ॥
Wer von einem Freund auch nur für eine kleine Aufgabe gerufen wurde und darüber hinaus andere Tugenden besitzt, ist ebenfalls nicht würdig, Rat zu hören.
12.83.41
कृतप्रज्ञश्च मेधावी बुधो जानपदः शुचिः ।
सर्वकर्मसु यः शुद्धः स मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४१ ॥
Wer geschulte Einsicht besitzt, klug, weise, im Land geboren, rein und in allen Handlungen aufrecht ist, der ist würdig, Rat zu hören.
12.83.42
ज्ञानविज्ञानसंपन्नः प्रकृतिज्ञः परात्मनोः ।
सुहृदात्मसमो राज्ञः स मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४२ ॥
Wer mit Wissen und Unterscheidungskraft begabt ist, die Natur der Dinge kennt, andere und sich selbst versteht, der Freund des Königs und ihm gleich ist, der ist würdig, Rat zu hören.
12.83.43
सत्यवाक्शीलसंपन्नो गन्भीरः सत्रपो मृदुः ।
पितृपैतामहो यः स्यात्स मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४३ ॥
Wer wahrhaftig ist, von gutem Charakter, tiefsinnig, bescheiden und sanft, aus einer Linie von Vätern und Ahnen stammt, der ist würdig, den Rat zu hören.
12.83.44
संतुष्टः संमतः सद्भिः शौटीरो द्वेष्यपापकः ।
मन्त्रवित्कालविच्छूरः स मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४४ ॥
Wer zufrieden ist, von den Guten geehrt, weder hochmütig noch verhasst noch böse, den Rat und den rechten Zeitpunkt kennt und tapfer ist, der ist würdig, den Rat zu hören.
12.83.45
सर्वलोकमिमं शक्तः सान्त्वेन कुरुते वशम् ।
तस्मै मन्त्रः प्रयोक्तव्यो दण्डमाधित्सता नृप ॥ १२.८३.४५ ॥
Wer diese ganze Welt durch Versöhnung zu unterwerfen vermag, dem soll man den Rat geben; und, o König, ebenso dem, der Strafe zu verhängen gedenkt.
12.83.46
पौरजानपदा यस्मिन्विश्वासं धर्मतो गताः ।
योद्धा नयविपश्चिच्च स मन्त्रं श्रोतुमर्हति ॥ १२.८३.४६ ॥
Wem Stadt- und Landvolk rechtmäßig Vertrauen geschenkt haben, wer Krieger und in der Staatskunst erfahren ist, der ist würdig, den Rat zu hören.
12.83.47
तस्मात्सर्वैर्गुणैरेतैरुपपन्नाः सुपूजिताः ।
मन्त्रिणः प्रकृतिज्ञाः स्युख्यवरा महदीप्सवः ॥ १२.८३.४७ ॥
Daher sollen die Minister alle diese Eigenschaften besitzen, hochgeehrt sein, die Bestandteile des Staates kennen, die Vornehmsten und Besten sein und nach Großem streben.
12.83.48
स्वासु प्रकृतिषु च्छिद्रं लक्षयेरन्परस्य च ।
मन्त्रिणां मन्त्रमूलं हि राज्ञो राष्ट्रं विवर्धते ॥ १२.८३.४८ ॥
Man soll die Schwächen sowohl in den eigenen Bestandteilen des Staates als auch in denen des Feindes beobachten; denn das Reich des Königs gedeiht aus der Wurzel des Rates seiner Minister.
12.83.49
नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेषु परमन्वियात् ।
गूहेत्कूर्म इवाङगानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १२.८३.४९ ॥
Der Feind soll seine Schwäche nicht sehen, sondern dem Feind in dessen Schwächen nachspüren. Wie die Schildkröte ihre Glieder verbirgt, so soll er seine eigene Lücke schützen.
12.83.50
मन्त्रग्राहा हि राजस्य मन्त्रिणो ये मनीषिणः ।
मन्त्रसंहननो राजा मन्त्राङ्गानीतरे जन्गः ॥ १२.८३.५० ॥
Die Empfänger des Rates des Königs sind die weisen Minister. Der König ist die feste Festung des Rates; die anderen sind die Glieder des Rates, wie die Schenkel.
12.83.51
राज्यं प्रणिधिमूलं हि मन्त्रसारं प्रचक्षते ।
स्वामिनं त्वनुवर्न्तते वृत्त्यर्थमिह मन्त्रिणः ॥ १२.८३.५१ ॥
Das Königreich, so sagt man, gründet auf Spionen, und das ist das Wesen des Rates. Hier folgen die Minister ihrem Herrn um ihres Lebensunterhalts willen.
12.83.52
संविनीयमदक्रोधौ मानमीर्ष्यां च निर्वृताः ।
नित्यं पञ्चोपधातीतैर्मन्त्रयेत्सह मन्त्रिभिः ॥ १२.८३.५२ ॥
Nachdem er Rausch, Zorn, Stolz und Neid gezügelt hat und stets über den fünf Prüfungen steht, soll er mit seinen Ministern beraten.
12.83.53
तेषां त्रयाणां त्रिविधं विमर्शं ।
विबुध्य चित्तं विनिवेश्य तत्र।
स्वनिश्चयं तं परनिश्चयं च ।
निदर्शयेदुत्तरमन्त्रकाले ॥ १२.८३.५३ ॥
Nachdem er die dreifache Überlegung jener drei erkannt und den Geist darauf gerichtet hat, soll er zur Zeit des letzten Rates seinen eigenen Entschluss und den des Feindes offenbaren.
12.83.54
धर्मार्थकामज्ञमुपेत्य पृच्छे ।
द्युक्तो गुरुं ब्राह्मणमुत्तरार्थम्।
निष्ठा कृता तेन यदा सहः स्या ।
त्तं मन्त्रमार्गं प्रणयेदसक्तः ॥ १२.८३.५४ ॥
Er soll zu denen gehen, die Dharma, Reichtum und Lust kennen, und einen Lehrer und einen Brahmanen befragen. Auf den Ausgang bedacht, soll er, wenn er einen Entschluss gefasst hat und fähig ist, den Weg des Rates unanhänglich weiterführen.
12.83.55
एवं सदा मन्त्रयितत्र्यमाहु ।
र्ये मन्त्रतत्त्वार्थविनिश्चयज्ञाः।
तस्मात्तमेवं प्रणयेत्सदैव ।
मन्त्रं प्रजासंग्रहणे समर्थम् ॥ १२.८३.५५ ॥
So soll man stets beraten, sagen jene, die das Wesen und den sicheren Sinn des Rates kennen. Daher soll der Rat, der das Volk zusammenzuhalten vermag, stets so geführt werden.
12.83.56
न वामनाः कुब्जकृशा न खञ्जा ।
नान्धा जडाः स्त्री च नपुंसकाश्च।
न चात्र तिर्यक्च पुरो न पश्चा ।
न्नोर्ध्वं न चाधः प्रपरेत्कथंचित् ॥ १२.८३.५६ ॥
Zwerge, Buckelige, Abgemagerte, Lahme, Blinde, Stumpfsinnige, Frauen und Eunuchen sollen keinesfalls zugelassen werden; auch soll hier niemand quer, vorn, hinten, oben oder unten stehen.
12.83.57
आरुह्य वा वेश्म तथैव शून्यं ।
स्थलं प्रकाशं कुशकाशहीनम्।
वागङ्गदोषान्परिहृत्य सर्वा ।
न्संमन्त्रयेत्कार्यमहीनकालम् ॥ १२.८३.५७ ॥
Man soll auf das Dach eines Hauses steigen oder ebenso an einen leeren, offenen Ort ohne Kuśa- und Kāśa-Gras gehen, alle Fehler der Rede und der Körpergebärden vermeiden und die Sache zur rechten Zeit beraten.