Mahābhārata · Adhyāya 12.84
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.84.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादं शक्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.८४.१ ॥
Hier erzählt man auch diese alte Geschichte, den Dialog von Bṛhaspati und Śakra (Indra), o Yudhiṣṭhira.
12.84.2
किंस्विदेकपढं ब्रह्मन्पुरुषः सम्यगाचरन् ।
प्रमाणं सर्वभूतानां यशश्चैवाप्नुयान्महत् ॥ १२.८४.२ ॥
O Brahmane, welcher einzige Schritt, von einem Menschen recht ausgeübt, macht ihn zum Maßstab für alle Wesen und verschafft ihm großen Ruhm?
12.84.3
सान्त्वमेकपदं शक्र पुरुषः सम्यगाचरन् ।
प्रमाणं सर्वभूतानां यशश्चैवाप्नुयान्महत् ॥ १२.८४.३ ॥
O Śakra, die Versöhnlichkeit — sanfte Rede und Milde — ist dieser einzige Schritt; wer sie recht übt, wird für alle Wesen zum Maßstab und erlangt großen Ruhm.
12.84.4
एतदेकपदं शक्र सर्वलोकसुखावहम् ।
आचरन्सर्वभूतेषु प्रियो भवति सर्वदा ॥ १२.८४.४ ॥
O Śakra, dies ist der einzige Schritt, der allen Welten Glück bringt; wer ihn übt, ist unter allen Wesen stets lieb.
12.84.5
यो हि नाभाषते किंचित्सर्वदा भुकुटीमुखः ।
द्वेष्यो भवति भूतानां स सान्त्वमिह नाचरन् ॥ १२.८४.५ ॥
Wer stets mit gerunzelter Stirn dasteht und nichts sagt, wird den Wesen verhasst; ebenso, wer hier die Versöhnlichkeit nicht übt.
12.84.6
यस्तु सर्वमभिप्रेक्ष्य पूर्वमेवाभिभाषते ।
स्मितपूर्वाभिभाषी च तस्य लोकः प्रसीदति ॥ १२.८४.६ ॥
Wer aber, nachdem er alles beachtet hat, zuerst spricht und lächelnd redet — dessen Welt wird froh.
12.84.7
दानमेव हि सर्वत्र सान्त्वेनानभिजल्पितम् ।
न प्रीणयति भूतानि निर्व्यञ्जनमिवाशनम् ॥ १२.८४.७ ॥
Denn die Gabe allein, überall ohne tröstende Worte gegeben, erfreut die Wesen nicht, wie Speise ohne Würze.
12.84.8
आददन्नपि भूतानां मधुरामीरयन्गिरम् ।
सर्वलोकमिमं शक्र सान्त्वेव कुरुते वशे ॥ १२.८४.८ ॥
O Śakra, wer, auch während er von den Wesen nimmt, süße Worte spricht, bringt diese ganze Welt allein durch Versöhnung unter seine Gewalt.
12.84.9
तस्मात्सान्त्वं प्रयोक्तव्यं दण्डमाधित्सताऽपि हि ।
प्रीतिं च जनयत्येवं न चास्योद्विजते जनः ॥ १२.८४.९ ॥
Daher soll auch derjenige, der strafen will, Versöhnung anwenden; so erzeugt er Zuneigung, und die Menschen fürchten ihn nicht.
12.84.10
सुकृतस्य हि सान्त्वस्य श्लक्ष्णस्य मधुरस्य च ।
सम्यगासेव्यमानस्य तुल्यं जातु न विद्यते ॥ १२.८४.१० ॥
Nichts gleicht jemals der wohl geübten, gut ausgeführten, sanften und süßen Versöhnung.
12.84.11
इत्युक्तः कृतवान्सर्वं यथा शक्रः पुरोधसा ।
तथा त्वमपि कौन्तेय सम्यगेतत्समाचर ॥ १२.८४.११ ॥
So belehrt, tat Śakra alles so, wie es ihm sein Priester gesagt hatte; so übe auch du dies recht, o Sohn der Kuntī.