மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.84

12.84.1

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादं शक्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १२.८४.१ ॥

இங்கே இந்தப் பழங்கால வரலாற்றையும் மக்கள் எடுத்துரைப்பர் — பிருஹஸ்பதிக்கும் சக்கிரனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை, ஓ யுதிஷ்டிரா.

किंस्विदेकपढं ब्रह्मन्पुरुषः सम्यगाचरन् ।
प्रमाणं सर्वभूतानां यशश्चैवाप्नुयान्महत् ॥ १२.८४.२ ॥

ஓ பிரம்மரே, எந்த ஒரு சொல்லை (நிலையை) மனிதன் நன்கு கடைப்பிடித்தால் எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிகாரமாகி பெரும் புகழையும் அடைவான்?

सान्त्वमेकपदं शक्र पुरुषः सम्यगाचरन् ।
प्रमाणं सर्वभूतानां यशश्चैवाप्नुयान्महत् ॥ १२.८४.३ ॥

ஓ சக்கிரா, இனிய சொல்லும் அன்பான நடத்தையுமே அந்த ஒரு சொல்; அதை நன்கு கடைப்பிடிக்கும் மனிதன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிகாரமாகி பெரும் புகழடைவான்.

एतदेकपदं शक्र सर्वलोकसुखावहम् ।
आचरन्सर्वभूतेषु प्रियो भवति सर्वदा ॥ १२.८४.४ ॥

ஓ சக்கிரா, இதுவே அந்த ஒரு சொல்; எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் தருவது. இதைக் கடைப்பிடிப்பவன் எல்லா உயிர்களிடையேயும் எப்போதும் பிரியமானவனாவான்.

यो हि नाभाषते किंचित्सर्वदा भुकुटीमुखः ।
द्वेष्यो भवति भूतानां स सान्त्वमिह नाचरन् ॥ १२.८४.५ ॥

எப்போதும் புருவம் சுருக்கி எதுவும் பேசாதவன், உயிர்களுக்கு வெறுப்புக்குரியவனாகிறான்; இங்கு இனிய சொல்லைக் கடைப்பிடிக்காதவன் அவ்வாறே ஆவான்.

यस्तु सर्वमभिप्रेक्ष्य पूर्वमेवाभिभाषते ।
स्मितपूर्वाभिभाषी च तस्य लोकः प्रसीदति ॥ १२.८४.६ ॥

ஆனால் எல்லாவற்றையும் நன்கு கவனித்து முதலில் பேசுபவனும், புன்னகையுடன் உரையாடுபவனும் — அவனுடைய உலகம் மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

दानमेव हि सर्वत्र सान्त्वेनानभिजल्पितम् ।
न प्रीणयति भूतानि निर्व्यञ्जनमिवाशनम् ॥ १२.८४.७ ॥

ஆறுதல் சொற்களின்றிக் கொடுக்கப்படும் தானம், எல்லா இடங்களிலும் உயிர்களை மகிழ்விப்பதில்லை; மசாலா இல்லாத உணவைப் போன்றது.

आददन्नपि भूतानां मधुरामीरयन्गिरम् ।
सर्वलोकमिमं शक्र सान्त्वेव कुरुते वशे ॥ १२.८४.८ ॥

ஓ இந்திரா, உயிர்களிடம் வாங்கிக் கொண்டாலும் இனிய சொற்களைப் பேசுபவன், ஆறுதலினாலேயே இந்த உலகம் முழுவதையும் தன் வசப்படுத்துகிறான்.

तस्मात्सान्त्वं प्रयोक्तव्यं दण्डमाधित्सताऽपि हि ।
प्रीतिं च जनयत्येवं न चास्योद्विजते जनः ॥ १२.८४.९ ॥

ஆகவே தண்டிக்க நினைப்பவனும் ஆறுதலையே பயன்படுத்த வேண்டும்; இவ்வாறு அன்பை உருவாக்குகிறான், மக்கள் அவனைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை.

सुकृतस्य हि सान्त्वस्य श्लक्ष्णस्य मधुरस्य च ।
सम्यगासेव्यमानस्य तुल्यं जातु न विद्यते ॥ १२.८४.१० ॥

நன்கு செய்யப்பட்ட, மென்மையான, இனிய ஆறுதலுக்கு ஒப்பானது எதுவும் எப்போதும் கிடைப்பதில்லை; அது முறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது.

इत्युक्तः कृतवान्सर्वं यथा शक्रः पुरोधसा ।
तथा त्वमपि कौन्तेय सम्यगेतत्समाचर ॥ १२.८४.११ ॥

புரோகிதர் இவ்வாறு சொன்னபோது இந்திரன் எல்லாவற்றையும் அவ்வாறே செய்தான்; ஓ குந்தியின் மகனே, நீயும் இதை முறையாகக் கடைப்பிடி.