Mahābhārata · Adhyāya 12.86
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.86.1
कथंविधं पुरं राजा स्वयमावस्तुमर्हति ।
कृतं वा कारयित्वा वा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.८६.१ ॥
Von welcher Art soll die Stadt sein, in der ein König selbst wohnen soll, ob selbst erbaut oder erbauen lassen? Sag es mir, Großvater.
12.86.2
वस्तव्यं यत्र कौन्तेय सपुत्रज्ञातिबन्धुना ।
न्याय्यं च परिप्रष्टुं वृत्तिं गुप्तिं च भारत ॥ १२.८६.२ ॥
Sohn Kuntīs, wo man mit Söhnen, Verwandten und Angehörigen leben muss, ist es auch recht, sich richtig nach Lebensunterhalt und Schutz zu erkundigen, o Bhārata.
12.86.3
तस्मात्ते र्तयिष्यामि दुर्गकर्म विशेषतः ।
श्रुत्वा तथा विधातव्यमनुष्ठेयं च यत्नतः ॥ १२.८६.३ ॥
Darum werde ich dir besonders das Werk der Festungsbauten erklären. Nachdem du es gehört hast, soll man es so tun und sorgfältig ausführen.
12.86.4
षङ्विधं दुर्गमास्थाय पुराण्यथ निवेशयेत् ।
सर्वसंपत्प्रधानं च बाहुल्यं चापि संभवेत् ॥ १२.८६.४ ॥
Nachdem man eine Festung von sechserlei Art gewählt hat, soll man Städte gründen, die in allem Reichtum voranstehen und in denen auch Überfluss entstehen kann.
12.86.5
धन्वदुर्गं महीदुर्गं गिरिदुर्गं तथैव च ।
मनुष्यदुर्गं मृद्दुर्गं वनदुर्गं च तानि षट् ॥ १२.८६.५ ॥
Die Wüstenfestung, die Erdfestung, die Bergfestung, ebenso die Menschenfestung, die Lehmfestung und die Waldfestung — das sind die sechs.
12.86.6
यत्पुरं दुर्गसंपन्नं धान्यायुधसमन्वितम् ।
दृढप्राकारपरिखं हस्त्यश्वरथसंकुलम् ॥ १२.८६.६ ॥
Jene Stadt, die mit Festungen ausgestattet ist, mit Getreide und Waffen versehen, mit festen Wällen und Graben, und voll von Elefanten, Pferden und Streitwagen.
12.86.7
विद्वांसः शिल्पिनो यत्र निचयाश्च सुसंचिताः ।
धार्मिकश्च जनो यत्र दाक्ष्यमुत्तममास्थितः ॥ १२.८६.७ ॥
Wo kluge Männer und Handwerker sind, wohlgesammelte Vorräte und rechtschaffene Menschen, die höchste Geschicklichkeit üben;
12.86.8
ऊर्जस्विनरनागाश्वं चत्वरापणशोभितम् ।
प्रसिद्धव्यवहारं च प्रशान्तमकुतोभयम् ॥ १२.८६.८ ॥
Eine Stadt voller kräftiger Männer, Elefanten und Pferde, geschmückt mit Kreuzungen und Märkten, mit bekanntem Handel, friedlich und frei von Furcht von jeder Seite;
12.86.9
सुप्रभं सानुनादं च सुप्रशस्तनिवेशनम् ।
शूराढ्यं प्राज्ञसंपूर्णं ब्रह्मघोषानुनादितम् ॥ १२.८६.९ ॥
Sehr strahlend, widerhallend von Echos, in ihrer Anlage hochgelobt, reich an Helden, voller weiser Männer und widerhallend vom Klang vedischer Rezitation;
12.86.10
समाजोत्सवसंपन्नं सदापूजितदैवतम् ।
वश्यामात्यबलो राजा तत्पुरं स्वयमाविशेत् ॥ १२.८६.१० ॥
Eine Stadt, versehen mit Versammlungen und Festen, wo die Götter stets verehrt werden; der König, dessen Minister und Heer unter Kontrolle sind, soll selbst in diese Stadt eintreten;
12.86.11
तत्र कोशं बलं मित्रं व्यवहारं च वर्धयेत् ।
पुरे जनपदे चैव सर्वदोषान्निवर्तयेत् ॥ १२.८६.११ ॥
Dort soll er Schatz, Heer, Verbündete und Handel mehren und in Stadt und Land alle Mängel abwenden;
12.86.12
भाण्डागारायुधागारं प्रयत्नेनाभिवर्धयेत् ।
निचयान्वर्धयेत्सर्वांस्तथा यन्त्रकटंकटान् ॥ १२.८६.१२ ॥
Er soll Vorratshaus und Waffenkammer eifrig mehren; ebenso soll er alle Vorräte sowie Maschinen und Kriegsgeräte vermehren;
12.86.13
काष्ठलोहतुषाङ्गारदारुशृङ्गास्थिवैणवान् ।
मज्जास्नेहवसाक्षौद्रमौषधग्राममेव च ॥ १२.८६.१३ ॥
Holz, Eisen, Spreu und Kohle, Bauholz, Horn, Knochen und Bambus, Mark, Öl, Fett, Honig sowie ein Vorrat an Heilmitteln.
12.86.14
शणं सर्जरसं धान्यमायुधानि शरांस्तथा ।
चर्म स्नायुं तथा वेत्रं मुञ्जवल्वजदंध्वनान् ॥ १२.८६.१४ ॥
Hanffaser, Harz des Sarja-Baumes, Getreide, Waffen und Pfeile, ebenso Häute, Sehnen, Rohr, Muñja-Gras, Valvaja-Faser und Dhvana-Schilf.
12.86.15
आशयाश्चोदपानाश्च प्रभूतसलिलाकराः ।
निरोद्धव्याः सदा राज्ञा क्षीरिणश्च महीरुहाः ॥ १२.८६.१५ ॥
Der König muss stets die Speicherbecken und Brunnen, die reichen Wasserquellen und die milchspendenden Bäume unter seiner Kontrolle halten.
12.86.16
सत्कृताश्च प्रयत्नेन आचार्यर्त्विक्पुरोहिताः ।
महेष्वासाः स्थपतयः सांवत्सरचिकित्सकाः ॥ १२.८६.१६ ॥
Lehrer, Opferpriester und Hauspriester, große Bogenschützen, Baumeister und Jahresärzte sollen mit Sorgfalt geehrt werden.
12.86.17
प्राज्ञा मेधाविनो दान्ता दक्षाः शूरा बहुश्रुताः ।
कुलीनाः सत्वसंपन्ना युक्ताः सर्वेषु कर्मसु ॥ १२.८६.१७ ॥
Die Weisen, die Klugen, die Selbstbeherrschten, die Geschickten, die Tapferen, die Gelehrten, die von edler Herkunft und mit Standhaftigkeit begabt sind, eignen sich für alle Aufgaben.
12.86.18
पूजयेद्धार्मिकान्राजा निगृह्णीयादधार्मेकान् ।
नियुञ्ज्याच्च प्रयत्नेन सर्ववर्णान्स्वकर्मसु ॥ १२.८६.१८ ॥
Der König soll die Rechtschaffenen ehren, die Unrechtschaffenen zügeln und Menschen aller Stände sorgfältig in ihren eigenen Pflichten einsetzen.
12.86.19
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव पौरजानपदं तथा ।
चारैः सुविदितं कृत्वा ततः कर्म प्रयोजयेत् ॥ १२.८६.१९ ॥
Nachdem er durch Späher alle äußeren und inneren Angelegenheiten von Stadt und Land gut erkundet hat, soll er dann das Handeln in Gang setzen.
12.86.20
चरान्मन्त्रं च कोशं च दण्डं चैव विशेषतः ।
अनुतिष्ठेत्स्वयं राजा सर्वं ह्यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२.८६.२० ॥
Der König selbst soll sich besonders um Späher, Rat, Schatzkammer und den Stab der Strafe kümmern, denn alles beruht darauf.
12.86.21
उदासीनारिमित्राणां सर्वमेव चिकीर्षितम् ।
पुरे जनपदे चैव ज्ञातव्यं चारचक्षुषा ॥ १२.८६.२१ ॥
Alles, was Neutrale, Feinde und Freunde vorhaben, muss in Stadt und Land durch das Auge der Späher erkundet werden.
12.86.22
ततस्तेषां विधातव्यं सर्वमेवाप्रमादतः ।
भक्तान्पूजयता नित्यं द्विषतश्च निगृह्णता ॥ १२.८६.२२ ॥
Dann soll in Bezug auf sie alles ohne Nachlässigkeit geordnet werden: die Ergebenen stets ehrend und die Feindseligen im Zaum haltend.
12.86.23
यष्टव्यं क्रतुभिर्नित्यं दातव्यं चाप्यपीडया ।
प्रजानां रक्षणं कार्यं न कार्यं धर्मबाधकम् ॥ १२.८६.२३ ॥
Man soll stets durch Opfer opfern und ohne Bedrückung geben. Der Schutz der Untertanen ist zu leisten; was dem Dharma entgegensteht, darf nicht getan werden.
12.86.24
कृपणानाथवृद्धानां विधवानां च योषिताम् ।
योगक्षेमं च वृत्तिं च नित्यमेव प्रकल्पयेत् ॥ १२.८६.२४ ॥
Für das Wohlergehen und den Lebensunterhalt der Armen, der Hilflosen, der Alten und der Witwen soll stets gesorgt werden.
12.86.25
आश्रमेषु यथाकालं चैलभाजनभोजनम् ।
सदैवोपहरेद्राजा सत्कृयाभ्यर्च्य मान्य च ॥ १२.८६.२५ ॥
In den Einsiedeleien soll der König zur rechten Zeit stets Kleider, Gefäße und Speise darbringen, sie mit Ehrerbietung ehren und die Würdigen achten.
12.86.26
आत्मानं सर्वकार्याणि तापसे राष्ट्रमेव च ।
निवेदयेत्प्रयत्नेन तिष्ठेत्प्रह्वश्च सर्वदा ॥ १२.८६.२६ ॥
Der König soll sich selbst, alle Angelegenheiten und auch das Reich dem Asketen sorgfältig mitteilen und stets demütig bleiben.
12.86.27
ते कस्यांचिदवस्थायां शरणं शरणार्थिने ।
राज्ञे दद्युर्यथाकामं तापसाः शंसितव्रताः ॥ १२.८६.२७ ॥
Jene Asketen mit gepriesenen Gelübden mögen in irgendeiner Lage dem Könige, der Zuflucht sucht, Zuflucht gewähren, wie er es wünscht.
12.86.28
सर्वार्थत्यागिनं राजा कुले जातं बहुश्रुतम् ।
पूजयेत्तादृशं दृष्ट्वा शयनासनभोजनैः ॥ १२.८६.२८ ॥
Wenn der König einen sieht, der allen Zielen entsagt hat, aus gutem Geschlecht stammt und vielgelehrt ist, soll er ihn mit Lager, Sitz und Speise ehren.
12.86.29
तस्मिन्कुर्वीत विश्वासं राजा कस्यांचिदापदि ।
तापसेषु हि विश्वासमपि कुर्वन्ति दस्यवः ॥ १२.८६.२९ ॥
In irgendeinem Unglück soll der König auf ihn vertrauen, denn auch Räuber erwecken bei Asketen Vertrauen.
12.86.30
तस्मिन्निधीनादधीत पुनः प्रत्याददीत च ।
न चाप्यभीक्ष्णं सेवेत भृशं वा प्रतिपूजयेत् ॥ १२.८६.३० ॥
Er soll Schätze bei ihm hinterlegen und sie wieder zurücknehmen; er soll ihn nicht ständig aufsuchen oder übermäßig ehren.
12.86.31
अन्यः कार्यः स्वराष्ट्रेषु परराष्ट्रेषु चापरः ।
अटवीषु परः कार्यः सामन्तनगरेष्वपि ॥ १२.८६.३१ ॥
Einer soll im eigenen Reich eingesetzt werden, ein anderer in fremden Reichen, und ein anderer in den Wäldern und auch in den Städten der Vasallen.
12.86.32
तेषु सत्कारमानाभ्यां संविभागांश्च कारयेत् ।
परराष्ट्राटवीस्थेषु यथा स्वविषये तथा ॥ १२.८६.३२ ॥
Denen, die in fremden Reichen und in den Wäldern weilen, soll man Ehre, Achtung und Anteile gewähren lassen, so wie denen im eigenen Reich.
12.86.33
ते कस्यांचिदवस्थायां शरणं शरणार्थिने ।
राज्ञे दद्युर्थथाकामं तापसाः संशितव्रताः ॥ १२.८६.३३ ॥
In welcher Lage auch immer sollen jene Asketen, fest in ihren Gelübden, dem Könige, der Zuflucht sucht, Zuflucht gewähren, wie er es wünscht.
12.86.34
एष ते लक्षणोद्देशः संक्षेपेण प्रकीर्तितः ।
यादृशे नगरे राजा स्वयमावस्तुमर्हति ॥ १२.८६.३४ ॥
Diese Beschreibung der Merkmale wurde dir in Kürze dargelegt: in welcher Art von Stadt der König selbst zu wohnen würdig ist.