Mahābhārata · Adhyāya 12.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.87.1
राष्ट्रगुप्तिं च मे राजन्राष्ट्रस्यैव तु संग्रहम् ।
सम्यग्जिज्ञासमानाय प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ १२.८७.१ ॥
O König, Stier der Bhāratas, lehre mich gründlich den Schutz des Reiches und den Zusammenhalt des Reiches, mich, der ich wissen will.
12.87.2
राष्ट्रगुप्तिं च ते सम्यग्राष्ट्रस्यैव तु संग्रहम् ।
हन्त सर्वं प्रवक्ष्यामि तत्त्वमेकमनाः शृणु ॥ १२.८७.२ ॥
Ich werde dir den Schutz des Reiches und den Zusammenhalt des Reiches gründlich darlegen; nun verkünde ich alles der Wahrheit gemäß, höre mit ungeteiltem Geist.
12.87.3
ग्रामस्याधिपतिः कार्यो दशग्रामपतिस्तथा ।
विंशतित्रिंशतीशं च सहस्रस्य च कारयेत् ॥ १२.८७.३ ॥
Für ein Dorf soll ein Vorsteher bestellt werden, ebenso ein Herr über zehn Dörfer; ein Herr über zwanzig oder dreißig, und man bestelle einen über tausend.
12.87.4
ग्रामेयान्ग्रामदोषांश्च ग्रामिकः प्रतिभावेयेत् ।
तानाचक्षीत दशिने दशिको विंशिने पुनः ॥ १२.८७.४ ॥
Der Dorfvorsteher soll die Angelegenheiten und Vergehen des Dorfes bekanntmachen; er soll sie dem Herrn über zehn melden, und der Herr über zehn wiederum dem Herrn über zwanzig.
12.87.5
विंशाधिपस्तु तत्सर्वं वृत्तं जानपदे जने ।
ग्रामाणां शतपालाय सर्वमेव निवेदयेत् ॥ १२.८७.५ ॥
Der Herr über zwanzig soll das ganze Verhalten der Landbevölkerung kennen und dem Herrn über hundert alles über die Dörfer vollständig melden.
12.87.6
यानि ग्राम्याणि भोज्यानि ग्रामिकस्तान्युपाश्निया ।
दशपस्तेन भर्तव्यस्तेनापि द्विगुणाधिपः ॥ १२.८७.६ ॥
Der Dorfvorsteher soll die Erzeugnisse des Dorfes gebührend genießen; damit soll der Herr über zehn unterhalten werden, und damit auch der Herr über das Doppelte.
12.87.7
ग्रामं ग्रामशताध्यक्षो भोक्तुमर्हति सत्कुरः ।
महान्तं भरतश्रेष्ठ सुस्फीतं जनसंकुलम्।
तत्र ह्यनेकपायत्तं राज्ञो भवति भारत ॥ १२.८७.७ ॥
Der Vorsteher von hundert Dörfern, geehrt, verdient es, ein großes, wohlhabendes, volkreiches Dorf zu genießen, o Bester der Bhāratas. Dort gehört das Vorhandene dem König und steht unter der Obhut vieler Beschützer.
12.87.8
शाखानगरमर्हस्तु सहस्रपतिरुत्तमः ।
धान्यहैरण्यभोगेन भोक्तुं राष्ट्रीयसंगतः ॥ १२.८७.८ ॥
Der Herr über Tausend, der Vortreffliche, verdient eine Zweigstadt; mit den Beamten des Reiches verbunden, verdient er, sie durch den Genuss von Getreide und Gold zu genießen.
12.87.9
तेषां संग्रामकृत्यं स्याद्वामकृत्यं च तेषु यत् ।
धर्मज्ञः सचिवः कश्चित्तत्तत्पश्येदतन्द्रितः ॥ १२.८७.९ ॥
Die Kriegsangelegenheiten unter ihnen und die Friedensangelegenheiten unter ihnen, was immer es sei: Irgendein Minister, der das Dharma kennt, soll sie alle ohne Trägheit beobachten.
12.87.10
नगरेनगरे वा स्यादेकः सर्वार्थचिन्तकः ।
उच्चैः स्थाने घोररूपो नक्षत्राणामिव ग्रहः ॥ १२.८७.१० ॥
In jeder Stadt, oder in einer, soll es einen geben, der sich um alle Angelegenheiten kümmert: hoch gestellt, von furchterregendem Aussehen, wie ein Planet unter den Sternen.
12.87.11
भवेत्स तान्परिक्रामेत्सर्वानेव सभासदः ।
तेषां वृत्तिं परिणयेत्कश्चिद्राष्ट्रेषु तच्चरः ॥ १२.८७.११ ॥
Er soll bei all diesen Mitgliedern der Versammlung umhergehen, und irgendein Spion von ihm in den Reichen soll ihren Lebensunterhalt regeln.
12.87.12
जिघांसवः पापकामाः परस्वादायिनः शठाः ।
रक्षाभ्यधिकृता नाम तेभ्यो रक्षेदिमाः प्रजाः ॥ १२.८७.१२ ॥
Die Schaden begehren, übel gesinnt sind, fremdes Gut an sich reißen, betrügerisch sind — auch wenn sie namentlich zum Schutz bestellt sind — vor ihnen soll man diese Untertanen schützen.
12.87.13
विक्रयं क्रयमध्वानं भक्तं च सपरिव्ययम् ।
योगक्षेमं च संप्रेक्ष्य वणिजां कारयेत्करान् ॥ १२.८७.१३ ॥
Nachdem er Verkäufe, Käufe, Wegzölle, Vorräte und deren Aufwand bedacht und auf Gewinn und Sicherheit der Kaufleute geachtet hat, lasse er von den Händlern die Abgaben erheben.
12.87.14
उत्पत्तिं दानवृत्तिं च शिल्पं संप्रेक्ष्य चासकृत् ।
शिल्पं प्रति करानेवं शिल्पिनः प्रति कारयेत् ॥ १२.८७.१४ ॥
Nachdem er wiederholt Produktion, den Lebensunterhalt aus Lohn und das Handwerk bedacht hat, lasse er je nach Handwerk Abgaben von den Handwerkern erheben.
12.87.15
उच्चावचकरन्यायाः पूर्वराज्ञां युधिष्ठिर ।
यथायथा न सीदेरंस्तथा कुर्यान्महीपतिः ॥ १२.८७.१५ ॥
O Yudhiṣṭhira, so wie die hohen und niederen Steuerregeln der früheren Könige waren, so soll der König handeln, damit die Untertanen nicht leiden.
12.87.16
फलं कर्म च संप्रेक्ष्य ततः सर्वं प्रकल्पयेत् ।
फलं कर्म च निर्हेतु न कश्चित्संप्रवर्तते ॥ १२.८७.१६ ॥
Nachdem er Ertrag und Tätigkeit bedacht hat, ordne er dann alles; denn niemand wendet sich Ertrag oder Handlung ohne Ursache zu.
12.87.17
यथा राजा च कर्ता च स्यातां कर्मणि भागिनौ ।
संवेक्ष्य तु तथा राज्ञा प्रणेयाः सततं कराः ॥ १२.८७.१७ ॥
Nachdem er sorgfältig bedacht hat, dass König und Tätiger beide am Werk Anteil haben, lasse der König die Abgaben stets einziehen.
12.87.18
नोच्छिद्याहात्मनो मूलं परेषां चापि तृष्णया ।
ईहाद्वाराणि संरुध्य राजा संवृतदर्शनः ॥ १२.८७.१८ ॥
Er reiße nicht aus Gier seine eigene Grundlage noch die anderer aus; der König verschließe die Tore des Begehrens und halte sich den Blicken verborgen.
12.87.19
प्रद्विषन्ति परिख्यातं राजानमतिखादिनम् ।
प्रद्विष्टस्य कुतः श्रेयो संवृतो लभते श्रियम् ॥ १२.८७.१९ ॥
Man hasst den berühmten König, der übermäßig verschlingt. Wie sollte dem Gehassten Heil zuteilwerden? Nur wer sich verborgen hält, erlangt Glanz und Wohlstand.
12.87.20
वत्सौपम्येन दोग्धव्यं राष्ट्रमक्षीणबुद्धिना ।
भृतो वत्सो जातबलः षीडां सहति भारत ॥ १२.८७.२० ॥
Ein Herrscher mit ungeschwächtem Verstand soll das Reich wie ein Kalb melken. Ein gut genährtes Kalb, das stark geworden ist, erträgt den Schmerz, o Bhārata.
12.87.21
न कर्म कुरुते वत्सो भृशं दुग्धो युधिष्ठिर ।
राष्ट्रमप्यातिदुग्धं हि न कर्म कुरुते महत् ॥ १२.८७.२१ ॥
Ein zu stark gemolkenes Kalb, o Yudhiṣṭhira, leistet keine große Arbeit; ein übermäßig ausgepresstes Reich leistet ebenso keine große Leistung.
12.87.22
यो राष्ट्रमनुगृह्णाति परिरक्षन्स्वयं नृपः ।
संजातमुपजीवन्स लभते सुमहत्फलम् ॥ १२.८७.२२ ॥
Der König, der das Reich selbst beschützt, ihm Gunst erweist und von dem lebt, was darin gewachsen ist, erlangt eine sehr große Frucht.
12.87.23
आपदर्थं च निचयात्राजानो हि चिचिन्वते ।
राष्ट्रं च कोशभूतं स्यात्कोशो वेश्मगतस्तथा ॥ १२.८७.२३ ॥
Für den Fall der Not sammeln Könige Reichtum durch Anhäufung. Das Reich selbst soll der Schatz sein, und der Schatz soll sicher im Hause verwahrt werden.
12.87.24
पौरजानपदान्सर्वान्संश्रितोषाश्रितांस्तथा ।
यथाशक्त्यनुकम्पेत सर्वान्स्वल्पधनानपि ॥ १२.८७.२४ ॥
Der König soll allen Bewohnern der Stadt und des Landes, ob sie von ihm abhängig sind oder nicht, nach seinem Vermögen Mitgefühl erweisen, selbst denen mit geringem Besitz.
12.87.25
बाह्यं जनं भेदयित्वा भोक्तव्यो मध्यमः सुखम् ।
एवं नास्य प्रकुप्यन्ति जनाः सुखितदुः खिताः ॥ १२.८७.२५ ॥
Indem er das äußere Volk entzweit, soll der Mittlere bequem genießen. So zürnen ihm die Leute nicht, weder die glücklichen noch die unglücklichen.
12.87.26
प्रामेव तु धनादानमनुभाष्य ततः पुनः ।
सन्निपत्य स्वविषये भयं राष्ट्रे प्रदर्शयेत् ॥ १२.८७.२६ ॥
Nachdem er die Eintreibung von Reichtum aus den Dörfern angekündigt hat, soll er sich wieder versammeln und im eigenen Reich Furcht zeigen.
12.87.27
इयमापत्समुत्पन्ना परचक्रभयं महत् ।
अपि चान्ताय कल्पन्ते वेणोरिव फलागमाः ॥ १२.८७.२७ ॥
Diese Not ist entstanden, die große Furcht vor einem feindlichen Heer. Wie das Tragen von Früchten zum Untergang des Bambus führt, so können auch diese zum Verderben führen.
12.87.28
अरयो मे समुत्थाय बहुभिर्दस्युभिः सह ।
इदमात्मवधायैव राष्ट्रमिच्छन्ति बाधितुम्। ॥ १२.८७.२८ ॥
Meine Feinde haben sich mit vielen Räubern erhoben und wollen dieses Reich bedrängen — was zu ihrem eigenen Untergang führen wird.
12.87.29
अस्यामापदि घोरायां संप्राप्ते दारुणे भये ।
परित्राणाय भवतः प्रार्थयिष्ये धनानि वः ॥ १२.८७.२९ ॥
In diesem schrecklichen Unglück, da die furchtbare Angst gekommen ist, werde ich euch um Reichtum bitten, zu eurem Schutz.
12.87.30
प्रतिदास्ये च भवतां सर्वं चाहं भयक्षये ।
नारयः प्रतिदास्यन्ति यद्धरेयुर्बलादितः ॥ १२.८७.३० ॥
Wenn die Furcht vorüber ist, werde ich euch alles zurückgeben. Was die Feinde von hier mit Gewalt wegnehmen würden, werden sie nicht zurückgeben.
12.87.31
कलत्रमादितः कृत्वा सर्वं वो विनशेदिति ।
शरीरपुत्रदारार्थमर्थसंचय इष्यते ॥ १२.८७.३१ ॥
Die Gattin von Anfang an an die erste Stelle setzend, damit nicht alles der Euren zugrunde geht; Ansammlung von Reichtum wird um Leib, Söhne und Gattinnen willen gewünscht.
12.87.32
नन्दामि वः प्रभावेण पुत्राणामिव चोदये ।
यखाशक्त्युपगृह्णामि राष्ट्रस्यापीडया च वः ॥ १२.८७.३२ ॥
Ich freue mich über eure Macht, als wäret ihr meine Söhne; nach eurer Kraft nehme ich an, ohne auch das Reich zu bedrängen.
12.87.33
आपत्स्वेव निवोढव्यं भवद्भिः संगतैरिह ।
न वः प्रियतरं कार्यं धनं कस्यांचिदापदि ॥ १२.८७.३३ ॥
Nur in Nöten sollt ihr, hier vereint, sie gemeinsam tragen; in keiner Not soll Reichtum euer liebstes Anliegen sein.
12.87.34
इति वाचा मधुरया श्लक्ष्णया सोपचारया ।
स्वरश्मीनभ्यवसृजेद्योगमाधाय कालवित् ॥ १२.८७.३४ ॥
Mit solch süßer, sanfter und höflicher Rede soll der Zeitkundige, durch Klugheit, seine Strahlen (den Gewinn vom Volk) freigeben.
12.87.35
प्रचारं भृत्यभरणं व्ययं संग्रामतो भयम् ।
योगक्षेणं च संप्रेक्ष्य गोमिनः कारयेत्करम् ॥ १२.८७.३५ ॥
Nachdem man Handel, den Unterhalt der Diener, Ausgaben, die Gefahr des Krieges sowie Sicherheit und Wohlergehen bedacht hat, soll man die Grundbesitzer die Abgabe zahlen lassen.
12.87.36
उपेक्षिता हि नश्येयुर्गोमिनोऽरण्यवासिनः ।
तस्मात्तेषु विशेषेण मृदुपूर्वं समाचरेत् ॥ १२.८७.३६ ॥
Denn wenn man sie vernachlässigt, würden die Grundbesitzer und die Waldbewohner zugrunde gehen; darum soll man besonders gegen sie zuerst sanft verfahren.
12.87.37
सान्त्वनं रक्षणं दानमवस्था चाप्यभीक्ष्णशः ।
गोमिनां पार्थ कर्तव्यः संविभागः प्रियाणि च ॥ १२.८७.३७ ॥
O Pārtha, den Besitzern des Viehs muss man beständig Trost, Schutz, Gaben und Fürsorge gewähren; man soll auch mit ihnen teilen und ihnen geben, was ihnen lieb ist.
12.87.38
अजस्रमुपयोक्तव्यं फलं गोमिषु भारत ।
प्रभावयन्ति राष्ट्रं च व्यवहारं कृषिं तथा ॥ १२.८७.३८ ॥
O Nachfahre Bharatas, die Frucht, die von den Viehbesitzern kommt, muss ohne Unterlass genutzt werden; sie lassen das Reich, den Handel und den Ackerbau gedeihen.
12.87.39
तस्माद्गोमिषु यत्नेन प्रीतिं कुर्याद्विचक्षणः ।
दयावानप्रमत्तश्च करान्संप्रणयन्मृदून् ॥ १२.८७.३९ ॥
Darum soll der Weise den Viehbesitzern mit Sorgfalt Wohlwollen erweisen; mitfühlend und wachsam soll er die Abgaben sanft einziehen.
12.87.40
सर्वत्र क्षेमचरणं सुलभं नाम गोमिषु ।
न ह्यतः सदृशं किंचिद्धनमस्ति युधिष्ठिर ॥ १२.८७.४० ॥
Unter den Viehbesitzern ist ein sicheres Leben überall leicht zu erlangen; O Yudhiṣṭhira, es gibt keinen Reichtum, der diesem gleichkommt.