Mahābhārata · Adhyāya 12.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.91.1
कालवर्षी च पर्जन्यो धर्मचारी च पार्थिवः ।
संपद्यदेषा भवति सा बिभर्ति सुखं प्रजाः ॥ १२.९१.१ ॥
Wenn die Regenwolke zur rechten Zeit fällt und der König dem Dharma folgt, geschieht dies; er ist es, der die Untertanen in Glück erhält.
12.91.2
यो न जानाति निर्हर्तुं वस्त्राणां रजको मलम् ।
रत्नानि वा शोधयितुं यथा नास्ति तथैव सः ॥ १२.९१.२ ॥
Wer den Schmutz von Kleidern nicht zu entfernen weiß, wie der Wäscher, oder Edelsteine nicht zu reinigen weiß, so ist er.
12.91.3
एवमेतद्द्विजेन्द्राणां क्षत्रियाणां विशां तथा ।
शूद्रश्चतुर्थो वर्णानां नानाकर्मस्ववस्थितः ॥ १२.९१.३ ॥
So ist es mit den Besten der Zweimalgeborenen, den Kṣatriyas und den Vaiśyas; und der vierte Varṇa, der Śūdra, steht in verschiedenen Pflichten.
12.91.4
कर्म शूद्रे कृषिर्वैश्ये दण्डनीतिश्च राजनि ।
ब्रह्मचर्यं तपो मन्त्राः सत्यं चापि द्विजातिषु ॥ १२.९१.४ ॥
Dienst ist die Pflicht des Śūdra, Ackerbau die des Vaiśya, die Lehre der Strafgewalt die des Königs; Keuscher Studium, Askese, heilige Formeln und Wahrhaftigkeit gehören den Zweimalgeborenen.
12.91.5
तेषां यः क्षत्रियो वेद पात्राणामिव शोधनम् ।
शीलदोषान्विनिर्हर्तुं स पिता स प्रजापतिः ॥ १२.९१.५ ॥
Unter ihnen ist der Kṣatriya, der sie zu reinigen weiß wie Gefäße und die Fehler des Wandels gänzlich zu entfernen versteht, er ist der Vater, er ist der Herr der Geschöpfe.
12.91.6
कृतं त्रेता द्वापरश्च कलिश्च भरतर्षभ ।
राजवृत्तानि सर्वाणि राजैव युगमुच्यते ॥ १२.९१.६ ॥
O Stier der Bharatas, die Zeitalter Kṛta, Tretā, Dvāpara und Kali; alles Verhalten der Könige ist das Zeitalter, und der König selbst heißt das Zeitalter.
12.91.7
चातुर्वर्ण्यं तथा वेदाश्चातुराश्रम्यमेव च ।
सर्वमेतत्प्रमुह्येत यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.७ ॥
Die vierfache Ordnung der Stände, die Veden und die vier Lebensstadien – all dies gerät ins Wanken, wenn der König nachlässig wird.
12.91.8
अग्नित्रेता त्रयी विद्या यज्ञाश्च सहदक्षिणाः ।
सर्व एव प्रमुह्यन्ते यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.८ ॥
Die heiligen Feuer, die drei Feuer, das dreifache Wissen und die Opfer mit ihren Gaben – alles gerät durcheinander, wenn der König nachlässig wird.
12.91.9
राजैव कर्ता भूतानां राजैव च विनाशकः ।
धर्मात्मा यः स कर्ता स्यादधर्मात्मा विनाशकः ॥ १२.९१.९ ॥
Der König allein ist der Schöpfer der Wesen, und der König allein ist ihr Zerstörer. Der König von gerechtem Wesen wird ihr Schöpfer; der von ungerechtem Wesen wird ihr Zerstörer.
12.91.10
राज्ञो भार्याश्च पुत्राश्च बान्धवाः सुहृदस्तथा ।
समेत्य सर्वे शोचन्ति यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.१० ॥
Die Gemahlinnen des Königs, seine Söhne, seine Verwandten und Freunde – sie alle kommen zusammen und trauern, wenn der König nachlässig wird.
12.91.11
हस्तिनोऽश्वाश्च गावश्चाप्युष्ट्राश्वतरगर्दभाः ।
अधर्मवृत्ते नृपतौ सर्वे सीदन्ति जन्तवः ॥ १२.९१.११ ॥
Elefanten, Pferde, Rinder, Kamele, Maultiere und Esel – wenn das Verhalten des Königs ungerecht ist, leiden alle Lebewesen.
12.91.12
दुर्बलार्थं बलं सृष्टं धात्रा मान्धातरुच्यते ।
अबलं तु महद्भूतं यस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.९१.१२ ॥
Zum Schutz der Schwachen schuf der Schöpfer die Stärke, sagt Māndhātṛ. Doch jenes kraftlose, große Wesen, in dem alles gegründet ist, ist das Höhere.
12.91.13
यश्च भूतं संभजते ये च भूतास्तदन्वयाः ।
अधर्मस्थे हि नृपतौ सर्वे शोचन्ति पार्थिव ॥ १२.९१.१३ ॥
Wer die Wesen umsorgt, und die Wesen, die von ihm abhängen: Wenn der König im Adharma steht, o Herr der Erde, trauern alle.
12.91.14
दुर्बलस्य च यच्चक्षुर्मुनेराशीविषस्य च ।
अविषह्यतमं मन्ये मा स्म दुर्बलमासदः ॥ १२.९१.१४ ॥
Der Blick des Schwachen, des Weisen und der giftigen Schlange halte ich für das Unerträglichste. Nähere dich dem Schwachen nicht.
12.91.15
दुर्बलांस्तात मन्येथा नित्यमेवाविमानि तान् ।
मा त्वां दुर्बलचक्षूंषि प्रदहेयुः सबान्धवम् ॥ १२.९१.१५ ॥
Lieber Sohn, halte die Schwachen niemals für verachtenswert; die Blicke der Schwachen können dich samt deinen Verwandten verbrennen.
12.91.16
न हि दुर्बलदग्धस्य कुले किंचित्प्ररोहति ।
आमूलं निर्दहन्त्येव मा स्म दुर्बलमासद ॥ १२.९१.१६ ॥
Denn im Geschlecht dessen, den der Schwache verbrannt hat, sprießt nichts; sie verbrennen alles bis zur Wurzel. Nähere dich dem Schwachen nicht.
12.91.17
अबलं वै बलाच्छ्रेयो यच्चातिबलवद्बलम् ।
बलस्याबलदग्धस्य न किंचितवशिष्यते ॥ १२.९१.१७ ॥
Wahrlich, Schwäche ist besser als Stärke; und von einer Stärke, die von Schwäche verbrannt wurde, bleibt nichts übrig, selbst wenn sie die mächtigste war.
12.91.18
विमानितो हतः क्लिष्टस्त्रातारं चेन्न विन्दन्ते ।
अमानुषकृतस्तत्र दण्डो हन्ति नराधिपम् ॥ १२.९१.१८ ॥
Finden die Geschmähten, Erschlagenen und Gequälten keinen Beschützer, so schlägt die von übermenschlicher Macht bewirkte Strafe den Herrn der Menschen selbst.
12.91.19
मा स्म तात बलस्थस्त्वं भुञ्जीथा दुर्बलं जनम् ।
मा त्वां दुर्बलचक्षूंषि दहन्त्वग्निरिवाशयम् ॥ १२.९१.१९ ॥
Lieber Sohn, stehe du in deiner Stärke nicht da und verschlinge nicht das schwache Volk. Mögen die Augen der Schwachen dich nicht innerlich verbrennen wie Feuer das Innere.
12.91.20
यानि मिथ्याभिशस्तानां पतन्त्यश्रूणि रोदताम् ।
तानि पुत्रान्पशून्घ्नन्ति तेषां मिथ्याभिशंसिनां ॥ १२.९१.२० ॥
Die Tränen, die von denen fallen, die fälschlich beschuldigt werden und weinen, treffen die Söhne und das Vieh derer, die sie fälschlich anklagen.
12.91.21
यदि नात्मनि पुत्रेषु न चेत्पौत्रेषु नप्नृषु ।
न हि पापं कृतं कर्म सद्यः फलति गौरिब ॥ १२.९१.२१ ॥
Wenn es nicht in einem selbst, nicht in den Söhnen, nicht in den Enkeln oder Urenkeln sichtbar wird, so trägt eine begangene böse Tat sogleich Frucht, wie die Kuh Milch gibt.
12.91.22
यत्राबलो वध्यमानस्त्रातारं नाधिगच्छति ।
महान्दैवकृतस्तत्र दण्डः पतति दारुणः ॥ १२.९१.२२ ॥
Wo der Schwache, geschlagen, keinen Beschützer findet, da fällt eine große und furchtbare Strafe, vom Schicksal verhängt.
12.91.23
युक्ता यदा जानपदा भिक्षन्ते ब्राह्मणा इव ।
अभीक्ष्णं भिक्षुरूपेण राजानं घ्नन्ति तादृशाः ॥ १२.९१.२३ ॥
Wenn die Beamten des Reiches, obwohl im Dienst, wie Brahmanen zu betteln beginnen, so schlagen solche Männer in Bettlergestalt den König immer wieder nieder.
12.91.24
राज्ञो यदा जनपदे बहवो राजपूरुषाः ।
अनयेनोपवर्तन्ते तद्राज्ञः किल्बिषं महत् ॥ १२.९१.२४ ॥
Wenn in des Königs Reich viele königliche Beamte ungerecht handeln, so ist das eine große Schuld des Königs.
12.91.25
यदा युक्त्या नयेदर्थान्कामादर्थवशेन वा ।
कृपणं याचमानानां तद्राज्ञो वैशसं महत् ॥ १२.९१.२५ ॥
Wenn ein König den Reichtum nicht auf rechtem Wege gewinnt, sondern aus Begierde oder im Bann des Besitzes den bittenden Armen nimmt, so ist das der große Untergang des Königs.
12.91.26
महान्वृक्षो जायते वर्धते च ।
तं चैव भूतानि समाश्रयन्ति।
यदा वृक्षश्छिद्यते दह्यते च ।
तदाश्रया अनिकेता भवन्ति ॥ १२.९१.२६ ॥
Ein großer Baum wächst und gedeiht, und die Wesen suchen bei ihm Zuflucht. Wird der Baum gefällt oder verbrannt, werden die, die von ihm abhängen, heimatlos.
12.91.27
यदा राष्ट्रे धर्ममग्र्यं चरन्ति ।
संस्कारं का राजगुणं ब्रुवाणाः।
तैश्चाधर्मश्चरितो धर्ममोहा ।
त्तूप जह्यात्सुकृतं दुष्कृतं च ॥ १२.९१.२७ ॥
Wenn im Reich die Menschen das höchste Dharma üben und die Tugend des Königs Veredelung nennen, durch Verwirrung über das Dharma aber Unrecht von ihnen geübt wird, so soll man sowohl gute als auch böse Taten aufgeben.
12.91.28
यत्र पापा ज्ञायमानाश्चरन्ति ।
सभां कलिर्विन्दते तत्र राज्ञः।
यत्र राजा शास्ति नरान्न शक्त्या ।
न तद्राज्यं वर्धते भूमिपस्य ॥ १२.९१.२८ ॥
Wo Sünder offen umhergehen, findet Kali dort Platz in der Versammlung des Königs. Wo der König die Menschen nicht mit Kraft regiert, gedeiht das Reich jenes Herrschers nicht.
12.91.29
यश्चामात्यान्मानयित्वा यथा हि ।
मन्त्रे च युद्धे च नृपोऽनुयुञ्ज्यात्।
बिबर्धते तस्य राष्ट्रं नृपस्य ।
भुङ्क्ते महीं चाप्यखिलां चिराय ॥ १२.९१.२९ ॥
Der König, der seine Minister ehrt und sie recht in Rat und Krieg einsetzt, dessen Reich wächst, und er genießt die ganze Erde lange Zeit.
12.91.30
अत्रापि सुकृतं कर्म वाचं चैव सुभाषिताम् ।
समीक्ष्य पूजयन्राजा धर्मं प्राप्नोत्यनुत्तमम् ॥ १२.९१.३० ॥
Auch hier erlangt der König, der gute Taten und wohlgesprochene Worte sorgfältig prüft und ehrt, das höchste Dharma.
12.91.31
संविभज्य यदा भुङ्क्ते नचान्यानवमन्यते ।
निहन्ति बलिनं दृप्तं स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३१ ॥
Wenn der König gerecht verteilt und genießt, andere nicht verachtet und den Starken, aber Hochmütigen erschlägt, so heißt das das Dharma des Königs.
12.91.32
त्रायते हि यदा सर्वं वाचा कायेन कर्मणा ।
पुत्रस्यापि न मृष्येच्च स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३२ ॥
Wenn der König alles schützt durch Wort, Körper und Tat und selbst die Schuld seines Sohnes nicht duldet, so heißt das das Dharma des Königs.
12.91.33
संविभज्य यदा भुङ्क्ते नृपतिर्दुर्बलान्नरान् ।
तदा भवन्ति बलिनः स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३३ ॥
Wenn der König verteilt und genießt, werden die schwachen Menschen stark; das heißt das Dharma des Königs.
12.91.34
यदा रक्षति राष्ट्राणि यदा दस्यूनपोहति ।
यदा जयति संग्रामे स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३४ ॥
Wenn der König die Reiche schützt, Räuber vertreibt und im Kampf siegt, so heißt das das Dharma des Königs.
12.91.35
पापमाचरतो यत्र कर्मणा व्याहृतेन वा ।
प्रियस्यापि न मृष्येत स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३५ ॥
Wenn jemand durch Tat oder Wort Böses begeht, soll der König es nicht dulden, selbst nicht bei einem Geliebten; so heißt das das Dharma des Königs.
12.91.36
यदा सारणिकान्राजा पुत्रवत्परिरक्षति ।
भिनत्ति न च मर्यादां स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३६ ॥
Wenn der König die Sāraṇikas wie Söhne beschützt und die Grenze der Ordnung nicht überschreitet, so nennt man dies die Pflicht des Königs.
12.91.37
यदाप्तदक्षिणैर्यज्ञैर्यजते श्रद्धयाऽन्वितः ।
कामद्वेषावनादृत्य स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३७ ॥
Wenn der König, voll Vertrauen, Opfer mit reichen Opfergaben darbringt und Begierde wie Abneigung außer Acht lässt, so nennt man dies die Pflicht des Königs.
12.91.38
कृपणानाथवृद्धानां यदाऽश्रु परिमार्जति ।
हर्षं संजनयन्नॄणां स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३८ ॥
Wenn der König die Tränen der Elenden, der Hilflosen und der Alten abwischt und unter den Menschen Freude hervorruft, so nennt man dies die Pflicht des Königs.
12.91.39
विवर्धयति मित्राणि तथाऽरींश्चापि कर्षति ।
संपूजयति साधूंश्च स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३९ ॥
Wenn der König seine Freunde mehrt, seine Feinde niederhält und die Rechtschaffenen gut ehrt, so nennt man dies die Pflicht des Königs.
12.91.40
सत्यं पालयति प्रीत्या नित्यं भूमिं प्रयच्छति ।
पूजयेदतिथीन्भृत्यान्स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.४० ॥
Wenn der König die Wahrheit mit Zuneigung hütet, stets Land verschenkt und Gäste und Diener ehrt, so nennt man dies die Pflicht des Königs.
12.91.41
निग्रहानुग्रहौ चोभौ यत्र स्यातां प्रतिष्ठितौ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव राजा स प्राप्नुते फलम् ॥ १२.९१.४१ ॥
Der König, in dem Strafe und Gunst beide fest gegründet sind, erlangt die Frucht sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten.
12.91.42
यमो राजा धार्मिकाणां मान्धातः परमेश्वरः ।
संयच्छन्यमवत्प्राणानसंयच्छंस्तु पावकः ॥ १२.९१.४२ ॥
Yama ist der König der Gerechten, o Māndhātṛ; er ist der höchste Herr. Wie Yama hält er die Lebensatem zurück, Pāvaka aber nicht.
12.91.43
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यान्सत्कृत्यानवमत्य च ।
यदा सम्यक्प्रगृह्णाति स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.४३ ॥
Wenn der König die Ritvik-Priester, Purohitas und Lehrer ehrt, sie gebührend aufnimmt und nicht verachtet, so heißt dies die Pflicht des Königs.
12.91.44
यमो यच्छति भूतानि सर्वाण्येवाविशेषतः ।
तथा राज्ञाऽनुकर्तव्यं यन्तव्या विधिवत्प्रजाः ॥ १२.९१.४४ ॥
Yama hält alle Wesen ohne Unterschied im Zaum; ebenso soll der König es ihm gleichtun und die Untertanen nach Vorschrift lenken.
12.91.45
सहस्राक्षेण राजा हि सर्वथैवोपमीयते ।
स पश्यति च यं धर्म स धर्मः पुरुषर्षभ ॥ १२.९१.४५ ॥
Ein König wird in jeder Hinsicht mit dem Tausendäugigen (Indra) verglichen. Welche Pflicht er sieht, das ist die Pflicht, o Stier unter den Menschen.
12.91.46
अप्रमादेन शिक्षेथाः क्षमां बुद्धिं धृतिं मतिम् ।
भूतानां तत्त्वजिज्ञासा साध्वसाधु च सर्वदा ॥ १२.९१.४६ ॥
Lerne ohne Nachlässigkeit Nachsicht, Einsicht, Standhaftigkeit und Urteilskraft; bewahre das Streben, das Wesen der Lebewesen zu erforschen, und erkenne stets das Gute und das Schlechte.
12.91.47
संग्रहः सर्वभूतानां दानं च मधुरा च वाक् ।
पौरजानपदाश्चैव गोप्तव्याः स्वप्रजा यथा ॥ १२.९१.४७ ॥
Für alle Wesen sorgen, geben und süß sprechen; die Stadt- und Landbevölkerung soll man wie die eigenen Kinder beschützen.
12.91.48
न जात्वदक्षो नृपतिः प्रजाः शक्नोति रक्षितुम् ।
भारो हि सुमहांस्तात राज्यं नाम सुदुर्वहम् ॥ १२.९१.४८ ॥
Ein unfähiger König kann seine Untertanen niemals schützen. Lieber Sohn, die Last namens Königtum ist überaus groß und sehr schwer zu tragen.
12.91.49
तद्दण्डविन्नृपः प्राज्ञः शूरः शक्नोति रक्षितुम् ।
न हि शक्यमदण्डेन क्लीबेनाबुद्धिनाऽपि वा ॥ १२.९१.४९ ॥
Nur ein König, der die Lehre von der Strafe kennt, weise und tapfer ist, vermag zu schützen. Ohne Strafe kann es weder der Schwache noch der Unverständige vollbringen.
12.91.50
अभिरूपैः कुले जातैर्दक्षैर्भक्तैर्बहुश्रुतैः ।
सर्वं बुद्ध्या परीक्षेथास्तापसाश्रमिणामपि ॥ १२.९१.५० ॥
Durch Männer von edler Geburt, geschickt, treu und hochgelehrt sollst du alles mit deinem Verstand prüfen, ebenso die Asketen und die Bewohner der Einsiedeleien.
12.91.51
अतस्त्वं सर्वभूतानां धर्मं वेत्स्यसि वै परम् ।
स्वदेशे परदेशे वा न ते धर्मो विनङ्क्ष्यति ॥ १२.९१.५१ ॥
Daher wirst du das höchste Dharma aller Wesen erkennen. Ob in deinem eigenen Land oder in der Fremde, dein Dharma wird nicht zugrunde gehen.
12.91.52
धर्मेचार्थे च कामे च धर्म एवोत्तरो भवेत् ।
अस्मिंल्लोके परे चैव धर्मात्मा सुखमेधते ॥ १२.९१.५२ ॥
Unter Dharma, Reichtum und Begierde soll das Dharma selbst das höchste sein. Der rechtschaffene Mensch gedeiht im Glück, in dieser Welt wie in der nächsten.
12.91.53
त्यजन्ति दारान्पुत्रांश्च मनुष्याः परिपूजिताः ।
संग्रहश्चैव भूतानां दानं च मधुरा च वाक् ॥ १२.९१.५३ ॥
Selbst hochgeehrte Männer verlassen Frauen und Söhne. Alle Wesen an sich zu ziehen, zu geben und süß zu sprechen sind die Eigenschaften, die ein König braucht.
12.91.54
अप्रमादश्च शौचं च राज्ञो भूतिकरं महत् ।
एतेभ्यश्चैव मान्धातः सततं मा प्रमादिथाः ॥ १२.९१.५४ ॥
Wachsamkeit und Reinheit bringen dem König großen Wohlstand. O Māndhātṛ, sei darin niemals nachlässig.
12.91.55
अप्रमत्तो भवेद्राजा छिद्रदर्शी परात्मनोः ।
नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेषु परमन्वियात् ॥ १२.९१.५५ ॥
Der König soll wachsam sein und die Schwachstellen beobachten, seine eigenen und die seines Feindes. Der Feind soll seine Schwäche nicht sehen; er soll den Schwächen des Feindes nachspüren.
12.91.56
एतद्वॄत्तं वासवस्य यमस्य वरुणस्य च ।
राजर्षीणां च सर्वेषां तत्त्वमप्यनुपालय ॥ १२.९१.५६ ॥
Dies ist das Verhalten Vāsavas, Yamas und Varuṇas und aller königlichen Weisen. Halte auch sein Wesen ein.
12.91.57
तत्कुरुष्व महाराज वृत्तं राजर्षिसेवितम् ।
आतिष्ठ दिव्यं पन्थानमह्नाय पुरुषर्षभ ॥ १२.९१.५७ ॥
Darum, o großer König, übe dieses Verhalten, das die königlichen Weisen pflegten. O Bester der Männer, betritt den göttlichen Pfad.
12.91.58
धर्मवृत्तं हि राजानं प्रेत्य चेह च भारत ।
देवर्षिपितृगन्धर्वाः कीर्तयन्ति महौजसः ॥ १२.९१.५८ ॥
O Bhārata, Götter, Weise, Ahnen und himmlische Musiker von großer Kraft preisen einen König, der rechtschaffen handelt, sowohl hier als auch im Jenseits.
12.91.59
स एवमुक्तो मान्धाता तेनोचथ्येन भारत ।
कृतवानविशङ्कश्च एकः प्राप च मेदिनीम् ॥ १२.९१.५९ ॥
O Bhārata, als Ucathya so zu ihm gesprochen hatte, handelte Māndhātṛ ohne Zögern danach und gewann allein die Erde.
12.91.60
भवानपि तथा सम्यङ्भान्धातेव महीपते ।
धर्मं कृत्वा महीं रक्ष स्वर्गे स्थानमवाप्स्यसि ॥ १२.९१.६० ॥
O Herr der Erde, auch du sollst, wie Māndhātṛ, das dharma vollständig erfüllen, die Erde beschützen, und du wirst einen Platz im Himmel erlangen.