மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.91.1
कालवर्षी च पर्जन्यो धर्मचारी च पार्थिवः ।
संपद्यदेषा भवति सा बिभर्ति सुखं प्रजाः ॥ १२.९१.१ ॥
காலத்தில் மழை பொழியும் மேகமும், தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் அரசனும் இருந்தால் இது நிகழ்கிறது; அதுவே குடிமக்களை இன்பத்துடன் காக்கிறது.
12.91.2
यो न जानाति निर्हर्तुं वस्त्राणां रजको मलम् ।
रत्नानि वा शोधयितुं यथा नास्ति तथैव सः ॥ १२.९१.२ ॥
ஆடைகளின் அழுக்கை நீக்கத் தெரியாத சலவைத் தொழிலாளி, அல்லது இரத்தினங்களைச் சுத்தம் செய்யத் தெரியாதவன் போல, அவனும் அப்படியே.
12.91.3
एवमेतद्द्विजेन्द्राणां क्षत्रियाणां विशां तथा ।
शूद्रश्चतुर्थो वर्णानां नानाकर्मस्ववस्थितः ॥ १२.९१.३ ॥
இவ்வாறே பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள்; நான்காவது வர்ணமாகிய சூத்திரன் பல்வேறு கடமைகளில் நிலைபெற்றுள்ளான்.
12.91.4
कर्म शूद्रे कृषिर्वैश्ये दण्डनीतिश्च राजनि ।
ब्रह्मचर्यं तपो मन्त्राः सत्यं चापि द्विजातिषु ॥ १२.९१.४ ॥
சூத்திரனுக்கு கடமை செவை; வைசியனுக்கு உழவு; அரசனுக்கு தண்டநீதி; பிரம்மச்சரியம், தவம், மந்திரங்கள், சத்தியம் ஆகியவை இரு பிறப்பாளர்களுக்கு உரியவை.
12.91.5
तेषां यः क्षत्रियो वेद पात्राणामिव शोधनम् ।
शीलदोषान्विनिर्हर्तुं स पिता स प्रजापतिः ॥ १२.९१.५ ॥
அவர்களில் பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்வது போல், நடத்தைக் குற்றங்களை முழுவதும் நீக்கத் தெரிந்த க்ஷத்திரியனே தந்தை; அவனே பிரஜாபதி.
12.91.6
कृतं त्रेता द्वापरश्च कलिश्च भरतर्षभ ।
राजवृत्तानि सर्वाणि राजैव युगमुच्यते ॥ १२.९१.६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, கிருதம், திரேதை, துவாபரம், கலி ஆகிய யுகங்கள்; அரசனின் நடத்தைகளே அனைத்தும்; அரசனே யுகம் எனப்படுகிறான்.
12.91.7
चातुर्वर्ण्यं तथा वेदाश्चातुराश्रम्यमेव च ।
सर्वमेतत्प्रमुह्येत यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.७ ॥
நான்கு வர்ணங்களும், வேதங்களும், நான்கு ஆசிரமங்களும் — அரசன் அலட்சியமாக இருக்கும்போது இவை அனைத்தும் குழம்பிப் போகின்றன.
12.91.8
अग्नित्रेता त्रयी विद्या यज्ञाश्च सहदक्षिणाः ।
सर्व एव प्रमुह्यन्ते यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.८ ॥
அக்னி, த்ரேதா, த்ரயீ வித்யை, தக்ஷிணையுடன் கூடிய யாகங்கள் — அரசன் அலட்சியமாக இருக்கும்போது இவை அனைத்தும் குழம்பும்.
12.91.9
राजैव कर्ता भूतानां राजैव च विनाशकः ।
धर्मात्मा यः स कर्ता स्यादधर्मात्मा विनाशकः ॥ १२.९१.९ ॥
உயிர்களின் படைப்பாளனும் அரசனே; அழிப்பவனும் அரசனே. தர்மாத்மாவான அரசன் படைப்பாளனாகிறான்; அதர்மாத்மாவான அரசன் அழிப்பவனாகிறான்.
12.91.10
राज्ञो भार्याश्च पुत्राश्च बान्धवाः सुहृदस्तथा ।
समेत्य सर्वे शोचन्ति यदा राजा प्रमाद्यति ॥ १२.९१.१० ॥
அரசனின் மனைவியர், மகன்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் — அரசன் அலட்சியமாக இருக்கும்போது அனைவரும் ஒன்றுகூடி துயருறுகின்றனர்.
12.91.11
हस्तिनोऽश्वाश्च गावश्चाप्युष्ट्राश्वतरगर्दभाः ।
अधर्मवृत्ते नृपतौ सर्वे सीदन्ति जन्तवः ॥ १२.९१.११ ॥
யானைகள், குதிரைகள், பசுக்கள், ஒட்டகங்கள், கோவேறு கழுதைகள், கழுதைகள் — அதர்மமான நடத்தையுள்ள அரசன் ஆட்சியில் அனைத்து உயிரினங்களும் துன்புறுகின்றன.
12.91.12
दुर्बलार्थं बलं सृष्टं धात्रा मान्धातरुच्यते ।
अबलं तु महद्भूतं यस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.९१.१२ ॥
வலிமையற்றோரைக் காக்கவே பிரம்மன் பலத்தைப் படைத்தான் என்று மாந்தாதா கூறுகிறார். ஆனால் எதில் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளதோ, அந்த வலிமையற்ற மகத்தான சக்தியே உயர்ந்தது.
12.91.13
यश्च भूतं संभजते ये च भूतास्तदन्वयाः ।
अधर्मस्थे हि नृपतौ सर्वे शोचन्ति पार्थिव ॥ १२.९१.१३ ॥
உயிர்களைப் பேணுபவனும், அவனைச் சார்ந்த உயிர்களும், அரசன் அதர்மத்தில் நிற்கும்போது அனைவரும் துயருறுவர், ஓ அரசே.
12.91.14
दुर्बलस्य च यच्चक्षुर्मुनेराशीविषस्य च ।
अविषह्यतमं मन्ये मा स्म दुर्बलमासदः ॥ १२.९१.१४ ॥
பலவீனனின் பார்வையும், முனிவரின் பார்வையும், விஷப்பாம்பின் பார்வையும் மிகவும் தாங்க முடியாதது என்று நான் கருதுகிறேன்; பலவீனனை அணுகாதே.
12.91.15
दुर्बलांस्तात मन्येथा नित्यमेवाविमानि तान् ।
मा त्वां दुर्बलचक्षूंषि प्रदहेयुः सबान्धवम् ॥ १२.९१.१५ ॥
அன்பு மகனே, பலவீனரை எப்போதும் இழிவாக எண்ணாதே; பலவீனரின் பார்வைகள் உன்னையும் உன் உறவினரையும் எரித்துவிடக் கூடும்.
12.91.16
न हि दुर्बलदग्धस्य कुले किंचित्प्ररोहति ।
आमूलं निर्दहन्त्येव मा स्म दुर्बलमासद ॥ १२.९१.१६ ॥
பலவீனனால் எரிக்கப்பட்டவனின் குலத்தில் எதுவும் முளைப்பதில்லை; அவர்கள் வேர்வரை முழுவதும் எரித்துவிடுகின்றனர். பலவீனனை அணுகாதே.
12.91.17
अबलं वै बलाच्छ्रेयो यच्चातिबलवद्बलम् ।
बलस्याबलदग्धस्य न किंचितवशिष्यते ॥ १२.९१.१७ ॥
நிச்சயமாக பலவீனம் பலத்தைவிட மேலானது; மிகுந்த பலமும், பலவீனத்தால் எரிக்கப்பட்ட பலத்தில் எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை.
12.91.18
विमानितो हतः क्लिष्टस्त्रातारं चेन्न विन्दन्ते ।
अमानुषकृतस्तत्र दण्डो हन्ति नराधिपम् ॥ १२.९१.१८ ॥
அவமானப்படுத்தப்பட்டு, கொல்லப்பட்டு, துன்புற்றவர்கள் காப்பவனைக் கண்டடையாவிட்டால், மனிதரல்லாத வழியால் விதிக்கப்பட்ட தண்டனை அந்த மன்னனையே அழிக்கும்.
12.91.19
मा स्म तात बलस्थस्त्वं भुञ्जीथा दुर्बलं जनम् ।
मा त्वां दुर्बलचक्षूंषि दहन्त्वग्निरिवाशयम् ॥ १२.९१.१९ ॥
அன்பே, வலிமையில் நின்று நீ பலவீனமான மக்களை வருத்தாதே. பலவீனரின் கண்கள் உன்னை நெருப்பு போல் உள்ளத்தில் எரிக்கட்டும் என்று இல்லாமல் இருக்கட்டும்.
12.91.20
यानि मिथ्याभिशस्तानां पतन्त्यश्रूणि रोदताम् ।
तानि पुत्रान्पशून्घ्नन्ति तेषां मिथ्याभिशंसिनां ॥ १२.९१.२० ॥
பொய்யாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களும் அழுபவர்களும் சிந்தும் கண்ணீர், பொய்யாகக் குற்றம் சாட்டுபவர்களின் மகன்களையும் கால்நடைகளையும் அழிக்கும்.
12.91.21
यदि नात्मनि पुत्रेषु न चेत्पौत्रेषु नप्नृषु ।
न हि पापं कृतं कर्म सद्यः फलति गौरिब ॥ १२.९१.२१ ॥
தானிடத்திலும், மகன்களிடத்திலும், பேரர்களிடத்திலும், கொள்ளுப்பேரர்களிடத்திலும் இல்லாவிட்டாலும், செய்யப்பட்ட பாவச் செயல் உடனே பலனளிக்கும், பசு பால் தருவது போல்.
12.91.22
यत्राबलो वध्यमानस्त्रातारं नाधिगच्छति ।
महान्दैवकृतस्तत्र दण्डः पतति दारुणः ॥ १२.९१.२२ ॥
பலவீனன் அடிக்கப்படுகையில் ஒரு பாதுகாவலனைக் காணாவிட்டால், அங்கே தெய்வத்தால் அமைக்கப்பட்ட பெரிய கொடிய தண்டனை விழுகிறது.
12.91.23
युक्ता यदा जानपदा भिक्षन्ते ब्राह्मणा इव ।
अभीक्ष्णं भिक्षुरूपेण राजानं घ्नन्ति तादृशाः ॥ १२.९१.२३ ॥
நாட்டு அதிகாரிகள் பிராமணர்களைப் போல் பிச்சை கேட்கத் தொடங்கும்போது, அத்தகையோர் பிச்சைக்காரர் வேடத்தில் அடிக்கடி அரசனை அழிக்கின்றனர்.
12.91.24
राज्ञो यदा जनपदे बहवो राजपूरुषाः ।
अनयेनोपवर्तन्ते तद्राज्ञः किल्बिषं महत् ॥ १२.९१.२४ ॥
அரசனின் நாட்டில் பல அரச அலுவலர்கள் அநீதியுடன் நடந்துகொள்ளும்போது, அது அரசனின் பெரும் குற்றமாகும்.
12.91.25
यदा युक्त्या नयेदर्थान्कामादर्थवशेन वा ।
कृपणं याचमानानां तद्राज्ञो वैशसं महत् ॥ १२.९१.२५ ॥
அரசன் நியாயமான வழியில் செல்வத்தைப் பெறாமல், ஆசையினாலோ பொருள் வசத்தாலோ, யாசிக்கும் ஏழைகளிடமிருந்து பறிக்கிறானோ, அது அரசனுக்கு மாபெரும் அழிவாகும்.
12.91.26
महान्वृक्षो जायते वर्धते च ।
तं चैव भूतानि समाश्रयन्ति।
यदा वृक्षश्छिद्यते दह्यते च ।
तदाश्रया अनिकेता भवन्ति ॥ १२.९१.२६ ॥
பெரிய மரம் தோன்றி வளர்கிறது; உயிரினங்கள் அதையே சார்ந்து வாழ்கின்றன. மரம் வெட்டப்படும்போதோ எரிக்கப்படும்போதோ, அதைச் சார்ந்தவர்கள் வீடற்றவர்களாகின்றனர்.
12.91.27
यदा राष्ट्रे धर्ममग्र्यं चरन्ति ।
संस्कारं का राजगुणं ब्रुवाणाः।
तैश्चाधर्मश्चरितो धर्ममोहा ।
त्तूप जह्यात्सुकृतं दुष्कृतं च ॥ १२.९१.२७ ॥
நாட்டில் மக்கள் உயர்ந்த தர்மத்தைப் பின்பற்றி, அரசகுணத்தை நற்பண்பு என்று சொல்லும்போது, தர்ம மயக்கத்தால் அவர்களால் அதர்மம் நடத்தப்பட்டால், நன்மையையும் தீமையையும் ஒருவன் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.91.28
यत्र पापा ज्ञायमानाश्चरन्ति ।
सभां कलिर्विन्दते तत्र राज्ञः।
यत्र राजा शास्ति नरान्न शक्त्या ।
न तद्राज्यं वर्धते भूमिपस्य ॥ १२.९१.२८ ॥
பாவிகள் வெளிப்படையாக நடமாடும் இடத்தில், அரசனின் சபையில் கலி இடம்பெறுகிறான். அரசன் சக்தியால் மனிதர்களை ஆளாத இடத்தில், அந்த மன்னனின் அரசு வளர்வதில்லை.
12.91.29
यश्चामात्यान्मानयित्वा यथा हि ।
मन्त्रे च युद्धे च नृपोऽनुयुञ्ज्यात्।
बिबर्धते तस्य राष्ट्रं नृपस्य ।
भुङ्क्ते महीं चाप्यखिलां चिराय ॥ १२.९१.२९ ॥
அமைச்சர்களை மதித்து, தகுந்த முறையில் ஆலோசனையிலும் போரிலும் அரசன் அவர்களை ஈடுபடுத்துகிறானோ, அவனுடைய அரசு வளர்கிறது; அவன் நீண்ட காலம் முழு பூமியையும் அனுபவிக்கிறான்.
12.91.30
अत्रापि सुकृतं कर्म वाचं चैव सुभाषिताम् ।
समीक्ष्य पूजयन्राजा धर्मं प्राप्नोत्यनुत्तमम् ॥ १२.९१.३० ॥
இங்கும் நல்ல செயலையும் நன்கு சொல்லப்பட்ட சொல்லையும் ஆராய்ந்து மதிக்கும் அரசன் மிக உயர்ந்த தர்மத்தை அடைகிறான்.
12.91.31
संविभज्य यदा भुङ्क्ते नचान्यानवमन्यते ।
निहन्ति बलिनं दृप्तं स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३१ ॥
அரசன் நியாயமாகப் பங்கிட்டு அனுபவிக்கும்போதும், மற்றவரை அவமதிக்காதபோதும், பலமும் செருக்கும் உள்ளவரை அழிக்கும்போதும், அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.32
त्रायते हि यदा सर्वं वाचा कायेन कर्मणा ।
पुत्रस्यापि न मृष्येच्च स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३२ ॥
அரசன் சொல், உடல், செயல் ஆகியவற்றால் அனைவரையும் காக்கும்போதும், மகனின் தவற்றையும் பொறுக்காதபோதும், அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.33
संविभज्य यदा भुङ्क्ते नृपतिर्दुर्बलान्नरान् ।
तदा भवन्ति बलिनः स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३३ ॥
அரசன் பங்கிட்டு அனுபவிக்கும்போது, பலவீனமான மனிதர்களும் வலிமை பெறுகின்றனர்; அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.34
यदा रक्षति राष्ट्राणि यदा दस्यूनपोहति ।
यदा जयति संग्रामे स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३४ ॥
அரசன் நாடுகளைக் காக்கும்போதும், கொள்ளையரை விரட்டும்போதும், போரில் வெற்றி பெறும்போதும், அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.35
पापमाचरतो यत्र कर्मणा व्याहृतेन वा ।
प्रियस्यापि न मृष्येत स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३५ ॥
ஒருவர் செயலாலோ சொல்லாலோ பாவம் செய்யும்போது, அரசன் அன்புக்குரியவரின் குற்றத்தையும் பொறுக்காதிருப்பது அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.36
यदा सारणिकान्राजा पुत्रवत्परिरक्षति ।
भिनत्ति न च मर्यादां स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३६ ॥
அரசன் சாரணிகர்களைப் புதல்வர்களைப் போலக் காத்து, நெறியின் எல்லையை மீறாதிருக்கும்போது, அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.37
यदाप्तदक्षिणैर्यज्ञैर्यजते श्रद्धयाऽन्वितः ।
कामद्वेषावनादृत्य स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३७ ॥
அரசன் நம்பிக்கையுடன் நிறைந்த தட்சிணையுடன் யாகங்களைச் செய்து, விருப்பு வெறுப்புகளை ஒதுக்கும்போது, அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.38
कृपणानाथवृद्धानां यदाऽश्रु परिमार्जति ।
हर्षं संजनयन्नॄणां स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३८ ॥
அரசன் துயருற்றவர், அநாதர், முதியோர் ஆகியோரின் கண்ணீரைத் துடைத்து, மனிதர்களிடம் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும்போது, அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.39
विवर्धयति मित्राणि तथाऽरींश्चापि कर्षति ।
संपूजयति साधूंश्च स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.३९ ॥
அரசன் நண்பர்களை வளர்த்து, எதிரிகளை அடக்கி, நல்லோர்களை நன்கு மதிக்கும்போது, அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.40
सत्यं पालयति प्रीत्या नित्यं भूमिं प्रयच्छति ।
पूजयेदतिथीन्भृत्यान्स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.४० ॥
அரசன் அன்புடன் சத்தியத்தைக் காத்து, எப்போதும் நிலத்தை அளித்து, விருந்தினர்களையும் ஊழியர்களையும் மதிக்கும்போது, அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.41
निग्रहानुग्रहौ चोभौ यत्र स्यातां प्रतिष्ठितौ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव राजा स प्राप्नुते फलम् ॥ १२.९१.४१ ॥
தண்டனையும் அருளும் இரண்டும் நிலைபெற்றிருக்கும் அரசன், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பலனை அடைகிறான்.
12.91.42
यमो राजा धार्मिकाणां मान्धातः परमेश्वरः ।
संयच्छन्यमवत्प्राणानसंयच्छंस्तु पावकः ॥ १२.९१.४२ ॥
யமன் தர்மவான்களின் அரசன்; மாந்தாதாவே, அவன் உயர்ந்த ஈஸ்வரன். யமனைப் போல உயிர்களை அடக்குபவன்; நெருப்போ அடக்காதவன்.
12.91.43
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यान्सत्कृत्यानवमत्य च ।
यदा सम्यक्प्रगृह्णाति स राज्ञो धर्म उच्यते ॥ १२.९१.४३ ॥
ருத்விக்குகள், புரோகிதர்கள், ஆசாரியர்களை மரியாதையுடன் ஏற்று, அவமதிக்காமல் நன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது அதுவே அரசனின் தர்மம் எனப்படுகிறது.
12.91.44
यमो यच्छति भूतानि सर्वाण्येवाविशेषतः ।
तथा राज्ञाऽनुकर्तव्यं यन्तव्या विधिवत्प्रजाः ॥ १२.९१.४४ ॥
யமன் எல்லா உயிர்களையும் வேறுபாடின்றி அடக்குகிறான்; அவ்வாறே அரசன் பின்பற்ற வேண்டும்; விதிப்படி குடிமக்களை ஆள வேண்டும்.
12.91.45
सहस्राक्षेण राजा हि सर्वथैवोपमीयते ।
स पश्यति च यं धर्म स धर्मः पुरुषर्षभ ॥ १२.९१.४५ ॥
அரசன் எல்லா வகையிலும் சஹஸ்ராக்ஷனான இந்திரனுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறான். அவன் எந்த தர்மத்தைக் காண்கிறானோ அதுவே தர்மம், ஓ நரரிஷபா.
12.91.46
अप्रमादेन शिक्षेथाः क्षमां बुद्धिं धृतिं मतिम् ।
भूतानां तत्त्वजिज्ञासा साध्वसाधु च सर्वदा ॥ १२.९१.४६ ॥
கவனமின்றி இல்லாமல் பொறுமை, அறிவு, உறுதி, நுண்மதி ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்; உயிர்களின் தத்துவத்தை அறியும் ஆர்வம் கொள்; நல்லது கெட்டதை எப்போதும் அறி.
12.91.47
संग्रहः सर्वभूतानां दानं च मधुरा च वाक् ।
पौरजानपदाश्चैव गोप्तव्याः स्वप्रजा यथा ॥ १२.९१.४७ ॥
எல்லா உயிர்களையும் ஆதரிப்பது, தானம், இனிய சொல்; நகர மக்களையும் கிராம மக்களையும் தம் குழந்தைகளைப் போல காக்க வேண்டும்.
12.91.48
न जात्वदक्षो नृपतिः प्रजाः शक्नोति रक्षितुम् ।
भारो हि सुमहांस्तात राज्यं नाम सुदुर्वहम् ॥ १२.९१.४८ ॥
திறமையற்ற அரசன் ஒருபோதும் குடிமக்களைக் காக்க இயலமாட்டான். அன்பு மகனே, அரசாட்சி என்பது மிகப் பெரிய சுமை; அதைச் சுமப்பது மிகக் கடினம்.
12.91.49
तद्दण्डविन्नृपः प्राज्ञः शूरः शक्नोति रक्षितुम् ।
न हि शक्यमदण्डेन क्लीबेनाबुद्धिनाऽपि वा ॥ १२.९१.४९ ॥
தண்டனையை அறிந்த, ஞானமும் வீரமும் கொண்ட அரசனே காக்க வல்லவன். தண்டனை இல்லாமல், பலவீனனாலோ அறிவற்றவனாலோ அது இயலாது.
12.91.50
अभिरूपैः कुले जातैर्दक्षैर्भक्तैर्बहुश्रुतैः ।
सर्वं बुद्ध्या परीक्षेथास्तापसाश्रमिणामपि ॥ १२.९१.५० ॥
உயர்குடியில் பிறந்த, திறமையான, பக்தியுள்ள, நிறைய கற்ற மனிதர்களைக் கொண்டு, அறிவால் எல்லாவற்றையும் ஆராய வேண்டும்; துறவிகள், ஆசிரமவாசிகள் பற்றியும் அவ்வாறே.
12.91.51
अतस्त्वं सर्वभूतानां धर्मं वेत्स्यसि वै परम् ।
स्वदेशे परदेशे वा न ते धर्मो विनङ्क्ष्यति ॥ १२.९१.५१ ॥
ஆகவே எல்லா உயிர்களுக்கும் உரிய உயர்ந்த தர்மத்தை நீ அறிவாய். உன் சொந்த நாட்டிலோ அன்னிய நாட்டிலோ உன் தர்மம் அழியாது.
12.91.52
धर्मेचार्थे च कामे च धर्म एवोत्तरो भवेत् ।
अस्मिंल्लोके परे चैव धर्मात्मा सुखमेधते ॥ १२.९१.५२ ॥
தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றில் தர்மமே மேலானதாக இருக்க வேண்டும். தர்மாத்மா இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் பெருகுகிறான்.
12.91.53
त्यजन्ति दारान्पुत्रांश्च मनुष्याः परिपूजिताः ।
संग्रहश्चैव भूतानां दानं च मधुरा च वाक् ॥ १२.९१.५३ ॥
மதிக்கப்படும் மனிதர்களும் மனைவியரையும் மக்களையும் கைவிடுகின்றனர். உயிர்களை அரவணைத்தல், தானம், இனிய சொல் ஆகியவையே (அரசனுக்கு அவசியமானவை).
12.91.54
अप्रमादश्च शौचं च राज्ञो भूतिकरं महत् ।
एतेभ्यश्चैव मान्धातः सततं मा प्रमादिथाः ॥ १२.९१.५४ ॥
அறியாமையின்மையும் தூய்மையும் அரசனுக்கு பெரும் செழிப்பைத் தருவன. ஓ மாந்தாதா, இவற்றில் எப்போதும் அலட்சியம் கொள்ளாதே.
12.91.55
अप्रमत्तो भवेद्राजा छिद्रदर्शी परात्मनोः ।
नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेषु परमन्वियात् ॥ १२.९१.५५ ॥
அரசன் கவனத்துடன் இருந்து தன்னுடையதும் எதிரியுடையதுமான பலவீனங்களைக் காண வேண்டும். எதிரி அவனுடைய பலவீனத்தைக் காணக்கூடாது; அவன் எதிரியின் பலவீனங்களைத் தொடர வேண்டும்.
12.91.56
एतद्वॄत्तं वासवस्य यमस्य वरुणस्य च ।
राजर्षीणां च सर्वेषां तत्त्वमप्यनुपालय ॥ १२.९१.५६ ॥
இது இந்திரன், யமன், வருணன் ஆகியோரின் நடத்தை; எல்லா அரசரிஷிகளின் நடத்தையுமாகும். அதன் உண்மைத்தன்மையையும் கடைப்பிடி.
12.91.57
तत्कुरुष्व महाराज वृत्तं राजर्षिसेवितम् ।
आतिष्ठ दिव्यं पन्थानमह्नाय पुरुषर्षभ ॥ १२.९१.५७ ॥
ஆகவே, ஓ மகாராஜா, அரசரிஷிகள் கடைப்பிடித்த இந்த நடத்தையைப் பின்பற்று. ஓ நரசிம்மனே, தெய்வீக வழியில் நட.
12.91.58
धर्मवृत्तं हि राजानं प्रेत्य चेह च भारत ।
देवर्षिपितृगन्धर्वाः कीर्तयन्ति महौजसः ॥ १२.९१.५८ ॥
ஓ பாரதா, தர்மமான நடத்தையுள்ள அரசனை, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும், மிக்க ஆற்றல்மிக்க தேவர்களும் ரிஷிகளும் பித்ருக்களும் கந்தர்வர்களும் புகழ்கின்றனர்.
12.91.59
स एवमुक्तो मान्धाता तेनोचथ्येन भारत ।
कृतवानविशङ्कश्च एकः प्राप च मेदिनीम् ॥ १२.९१.५९ ॥
ஓ பாரதா, உசத்தியனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மாந்தாதா அச்சமின்றி அவ்வாறே செய்தான்; தனியாகவே பூமியை அடைந்தான்.
12.91.60
भवानपि तथा सम्यङ्भान्धातेव महीपते ।
धर्मं कृत्वा महीं रक्ष स्वर्गे स्थानमवाप्स्यसि ॥ १२.९१.६० ॥
ஓ பூமிபதியே, நீரும் மாந்தாதாவைப் போலவே நன்கு தர்மத்தைச் செய்து பூமியைக் காப்பீர்; சொர்க்கத்தில் ஓர் இடத்தை அடைவீர்.