Mahābhārata · Adhyāya 12.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.93.1
यत्राधर्मं प्रणयते दुर्बले बलवत्तरः ।
तां वृत्तिमुपजीवन्ति ये भवन्ति तदन्वयाः ॥ १२.९३.१ ॥
Wo der Stärkere dem Schwachen Unrecht zufügt, dort werden jene, die von eben diesem Verhalten leben, zu seinen Nachfahren.
12.93.2
राजानमनुवर्तन्ते तं पापाभिप्रवर्तकम् ।
अविनीतमनुष्यं तत्क्षिप्रं राष्ट्रं विनश्यति ॥ १२.९३.२ ॥
Das Reich derer, die einem Könige folgen, der die Sünde fördert und undiszipliniert ist, geht rasch zugrunde.
12.93.3
यद्वॄत्तमुपजीवन्ति प्रकृतिस्थस्य मानवाः ।
तदेव विषमस्थस्य स्वजनोऽपि न मृष्यते ॥ १२.९३.३ ॥
Dieselbe Lebensweise, von der die Menschen im gewöhnlichen Zustand leben, wird selbst von seinen eigenen Verwandten nicht geduldet, wenn einer in eine schwierige Lage gerät.
12.93.4
साहसप्रवृत्ते र्यत्र किंचिदुल्वणमाचरेत् ।
अशास्त्रलक्षणो राजा क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.९३.४ ॥
Wo ein zur Verwegenheit neigender König eine harte Tat begeht, da wird ein König, dem die von den Śāstras vorgeschriebenen Merkmale fehlen, rasch vernichtet.
12.93.5
सद्वॄत्ताचरितां वृत्तिं क्षत्रियो नानुवर्तते ।
जितानामजितानां च क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.५ ॥
Ein Kṣatriya, der dem von den Guten geübten Verhalten nicht folgt, fällt sowohl gegenüber den Besiegten als auch gegenüber den Unbesiegten vom Pflichtenkreis des Kriegers ab.
12.93.6
द्विषन्तं कृतकल्याणं गृहीत्वा नृपतिं रणे ।
यो न नयते द्वेषात्क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.६ ॥
Wer einen feindlichen, doch wohltätigen König im Kampf ergreift und ihn aus Feindschaft nicht gebührend abführt, der fällt vom Pflichtenkreis des Kriegers ab.
12.93.7
शक्तः आत्सुसुखो राजा कुर्यात्तारणमापदि ।
प्रियो अति भूतानां न च विभ्रश्यते श्रियः ॥ १२.९३.७ ॥
Ein fähiger König, der in seinem eigenen Glück ruht, soll in Not andere retten. Er wird den Wesen überaus lieb, und sein Glanz vergeht nicht.
12.93.8
अप्रियं यस्य कुर्वीत भूयस्तस्य प्रियं चरेत् ।
अचिरेण प्रियः स स्याद्योऽप्रिये प्रियमाचरेत् ॥ १२.९३.८ ॥
Wem man Unangenehmes angetan hat, dem soll man wiederum Angenehmes erweisen. Wer sich auch gegenüber einem Unangenehmen freundlich verhält, wird bald geliebt.
12.93.9
मृषावादं परिहरेत्कुर्यात्प्रियमयाचितः ।
न कामान्न च संरम्भान्न द्वेषाद्धर्ममुत्सृजेत् ॥ १२.९३.९ ॥
Er soll Lügenrede meiden und ungefragt Angenehmes tun. Weder aus Begierde, noch aus Zorn, noch aus Hass soll er das Dharma aufgeben.
12.93.10
अमाययैव वर्तेत न च सत्यं त्यजेद्बुधः ।
दमं धर्मं च शीलं च क्षत्रधर्मं प्रजाहितम् ॥ १२.९३.१० ॥
Der Weise soll ohne Täuschung handeln und die Wahrheit nicht aufgeben. Er soll auch Selbstbeherrschung, Dharma und gutes Betragen wahren, ebenso die Pflicht des Kriegers, die dem Wohl des Volkes dient.
12.93.11
नापत्रपेत प्रश्नेषु नाभिभाविगिरं सृजेत् ।
न त्वरेत न चासूयेत्तथा संगृह्यते परः ॥ १२.९३.११ ॥
Er soll sich vor Fragen nicht schämen und keine überwältigenden Worte sprechen. Er soll weder eilen noch neiden; so wird der andere gewonnen.
12.93.12
प्रिये नातिभृशं हृष्येदप्रिये न च संज्वरेत् ।
न तप्येदर्थकृच्छ्रेषु प्रजाहितमनुस्मरन् ॥ १२.९३.१२ ॥
Er soll sich über Angenehmes nicht übermäßig freuen und über Unangenehmes nicht in Glut geraten. In den Schwierigkeiten der Angelegenheiten soll er nicht gequält werden, stets das Wohl des Volkes bedenkend.
12.93.13
यः प्रियं कुरुते नित्यं गुणतो वसुधाधिपः ।
तस्य कर्माणि सिद्ध्यन्ति न च संत्यज्यते श्रिया ॥ १२.९३.१३ ॥
Der Herrscher der Erde, der stets das Angenehme tut, gemäß dem Verdienst, dessen Unternehmungen gelingen, und das Glück verläßt ihn nicht.
12.93.14
निवृत्तं प्रतिकूलेभ्यो वर्तमानमनुप्रिये ।
भक्तं भजेत नृपतिस्तद्वै वृत्तं सतामिह ॥ १२.९३.१४ ॥
Der König soll den Ergebenen ehren, der sich vom Feindlichen abgewandt hat und im Angenehmen verweilt; dies ist hier das Verhalten der Guten.
12.93.15
अप्रकीर्णेन्द्रियग्राममत्यन्तानुगतं शुचिम् ।
शक्तं चैवानुरक्तं च युञ्ज्यान्महति कर्मणि ॥ १२.९३.१५ ॥
Wer seine Sinne nicht zerstreut hat, äußerst ergeben, rein, fähig und treu ist, soll mit einer großen Aufgabe betraut werden.
12.93.16
श्रेयसो लक्षणं चैतद्विक्रमो यत्र दृश्यते ।
कीर्तिप्रधानो यश्च स्यात्समये यश्च तिष्ठति।
समर्थान्पूजयेद्यश्च न च स्पर्धेत यश्चतैः ॥ १२.९३.१६ ॥
Dies ist das Zeichen des Wohlergehens: wo Tapferkeit sichtbar wird; wer den Ruhm vorrangig hält, zur rechten Zeit standhaft bleibt, die Fähigen ehrt und nicht mit ihnen wetteifert.
12.93.17
एवमेतैर्गुणैर्युक्तो योऽनुरज्यति भूमिपम् ।
भर्तुरर्थेष्वप्रमत्तं नियुञ्ज्यादर्थकर्मणि ॥ १२.९३.१७ ॥
Wer diese Eigenschaften besitzt und dem Herrscher der Erde verbunden ist, soll mit den Geldgeschäften betraut werden, wachsam in den Angelegenheiten seines Herrn.
12.93.18
मूढमैन्द्रियकं लुब्धमनार्यचरितं शठम् ।
अनतीतोपधं हिंस्रं दुर्बुद्धिमबहुश्रुतम् ॥ १२.९३.१८ ॥
Ein Tor, den Sinnen ergeben, gierig, von unedlem Verhalten, falsch, nicht frei von Arglist, grausam, übelgesinnt und wenig gelehrt – einen solchen soll man nicht einsetzen.
12.93.19
त्यक्तोपात्तं मद्यरतं द्यूतस्त्रीमृगयापरम् ।
कार्ये महति युञ्जानो हीयते नृपतिः श्रिया ॥ १२.९३.१९ ॥
Ein König, der seine Pflichten aufgibt, sich am Rauschtrank erfreut und dem Würfelspiel, den Frauen und der Jagd ergeben ist, verliert seinen Glanz, selbst wenn er mit einer großen Aufgabe betraut wird.
12.93.20
रक्षितात्मा च यो राजा रक्ष्यान्यश्चानुरक्षति ।
प्रजाश्च तस्य वर्धन्ते सुखं च महदश्नुते ॥ १२.९३.२० ॥
Der König, der sich selbst schützt und wiederum diejenigen schützt, die schützenswert sind, dessen Untertanen gedeihen, und der großes Glück genießt.
12.93.21
ये केचिद्भूमिपतयः सर्वांस्तानन्ववेक्षयेत् ।
सुहृद्भिरनभिख्यातैस्तेन राजा न रिष्यते ॥ १२.९३.२१ ॥
Man sollte alle Herrscher des Landes durch unbekannte Freunde beobachten lassen; auf diese Weise wird der König nicht zugrunde gerichtet.
12.93.22
अपकृत्य बलस्थस्व दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
श्येनाभिपतनैरेते निपतन्ति प्रमाद्यतः ॥ १२.९३.२२ ॥
Wenn man einem Feind Unrecht zugefügt hat, sollte man sich nicht beruhigen mit dem Gedanken: »Ich bin stark und weit entfernt«; solche Feinde fallen über den Unachtsamen her wie der Sturzflug des Falken.
12.93.23
दृढमूलस्त्वदुष्टात्मा विदित्वा बलमात्मनः ।
अबलानभियुञ्जीत न तु ये बलवत्तराः ॥ १२.९३.२३ ॥
Ein König mit festen Wurzeln und reinem Sinn sollte, seine eigene Stärke kennend, die Schwachen angreifen, nicht aber jene, die stärker sind.
12.93.24
विक्रमेण महीं लब्ध्वा प्रजा धर्मेण पालयेत् ।
आहवे निधनं कुर्याद्राजा धर्मपरायणः ॥ १२.९३.२४ ॥
Hat der König die Erde durch Tapferkeit gewonnen, soll er seine Untertanen nach dem Dharma schützen; der dem Dharma ergebene König soll im Kampf den Tod finden.
12.93.25
मरणान्तमिदं सर्वं नेह किंचिदनामयम् ।
तस्माद्धर्मे स्थितो राजा प्रजा धर्मेम पालयेत् ॥ १२.९३.२५ ॥
Alles dies endet im Tod; nichts hier ist frei von Makel. Darum soll der König, im Dharma gegründet, seine Untertanen mit Dharma beschützen.
12.93.26
रक्षाधिकरणं युद्धं तथा धर्मानुशासनम् ।
मन्त्रचिन्ता सुखं काले पञ्चभिर्वर्धते मही ॥ १२.९३.२६ ॥
Die Pflicht des Schutzes, der Krieg, die Unterweisung im Dharma, das Nachdenken über Rat und das Glück zur rechten Zeit – durch diese fünf wächst die Erde.
12.93.27
एतानि यस्य गुप्तानि स राजा राजसत्तम ।
सततं वर्तमानोऽत्र राजा भुङ्क्ते महीमिमाम् ॥ १२.९३.२७ ॥
Der König, in dem diese gesichert sind, o Bester der Könige, der hier beständig verweilt, genießt diese Erde.
12.93.28
नैतान्येकेन शक्यानि सातत्येनानुवीक्षितुम् ।
एतेष्वाप्तान्प्रतिष्ठाप्य राजा भुङ्क्ते चिरं महीम् ॥ १२.९३.२८ ॥
Diese kann niemand allein ständig überwachen; indem der König vertrauenswürdige Männer über sie einsetzt, genießt er die Erde lange Zeit.
12.93.29
दातारं संविभक्तारं मार्दवोपगतं शुचिम् ।
असंत्यक्तमनुष्यं च तं जनाः कुर्वते नृपम् ॥ १२.९३.२९ ॥
Ein Geber, ein Teiler, sanft im Wesen, rein, von seinen Leuten nicht verlassen – einen solchen König machen die Leute zu ihrem Herrscher.
12.93.30
यस्तु नैःश्रेयसं श्रुत्वा ज्ञानं तत्प्रतिपद्यते ।
आत्मनो मतमुत्सृज्य तं लोकोऽनुविधीयते ॥ १२.९३.३० ॥
Wer, nachdem er vom höchsten Gut gehört hat, jene Erkenntnis erlangt und seine eigene Meinung aufgibt – dem folgt die Welt.
12.93.31
योऽर्थकामस्य वचनं प्रातिकूल्यान्न मृष्यते ।
शृणोति प्रतिकूलानि सर्वदा विमना इव ॥ १२.९३.३१ ॥
Wer die Worte dessen, der nach Reichtum und Lust strebt, nicht erträgt, weil sie widrig sind, und stets Widriges hört, wie einer mit niedergeschlagenem Sinn.
12.93.32
अग्राम्यचरितां वृत्तिं यो न सेवेत नित्यदा ।
जितानामजितानां च क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.३२ ॥
Wer nicht stets eine verfeinerte Lebensweise pflegt, weicht von der Pflicht des Kriegers ab, sowohl gegenüber den Besiegten als auch den Unbesiegten.
12.93.33
निगृहीतादमात्याच्च स्त्रीभ्यश्चैव विशेषतः ।
पर्वताद्विषमाद्दुर्गाद्धस्तिनोऽश्वात्सरीसृपात्।
एतेभ्यो नित्ययुक्तः सन्रक्षेदात्मानमेव तु ॥ १२.९३.३३ ॥
Vor den gebändigten Ministern und besonders vor Frauen, vor Bergen, unwegsamen Festungen, Elefanten, Pferden und Kriechtieren soll man sich stets wachsam schützen.
12.93.34
मुख्यानमात्यान्यो हित्वा निहीनान्कुरुते प्रियान् ।
स वै व्यसनमासाद्य साधुमार्गं न विन्दति ॥ १२.९३.३४ ॥
Wer die vornehmsten Minister verlässt und Geringe zu seinen Günstlingen macht, der findet, in Unglück geraten, den guten Weg nicht.
12.93.35
यः कल्याणगुणाञ्ज्ञातीन्प्रद्वेषान्नो बुभूषति ।
अदृढात्मा दृढक्रोधः नास्यार्थो वसतेऽन्तिके ॥ १२.९३.३५ ॥
Wer aus Hass das Wohl seiner Verwandten, die gute Eigenschaften besitzen, nicht will, schwach im Geist und fest im Zorn, bei dem weilt der Reichtum nicht.
12.93.36
अथ यो गुणसंपन्नान्हृदयस्य प्रियानपि ।
प्रियेण कुरुते वश्यांश्चिरं यशसि तिष्ठति ॥ १२.९३.३६ ॥
Wer durch Freundlichkeit auch die mit guten Eigenschaften Begabten und dem Herzen Teuren unter seine Gewalt bringt, der steht lange im Ruhm.
12.93.37
नाकाले प्रणयेदर्थान्नाप्रिये जातु संज्वरेत् ।
प्रिये नातिभृशं तुष्येद्युञ्जीतारोग्यकर्मणि ॥ १२.९३.३७ ॥
Er soll nicht zur falschen Zeit Reichtümer verschenken, nicht jemals im Zorn gegen den Unlieben entbrennen; er soll sich am Geliebten nicht übermäßig erfreuen und sich gesundheitsfördernden Handlungen widmen.
12.93.38
के वाऽनुरक्ता राजानः के भयात्समुपाश्रिताः ।
मध्यस्थदोषाः के चैषामिति नित्यं विचिन्तयेत् ॥ १२.९३.३८ ॥
Welche Könige sind ergeben, welche haben sich aus Furcht unterworfen, und welche Fehler haben die Neutralen unter ihnen – darüber soll man stets nachdenken.
12.93.39
न जातु बलवान्भूत्वा दुर्बले विश्वसेत्क्वचित् ।
भारुण्डसदृशा ह्येते निपतन्ति प्रमाद्यतः ॥ १२.९३.३९ ॥
Auch wenn man stark ist, darf man dem Schwachen niemals trauen, denn sie stürzen sich wie die Bhāruṇḍa-Vögel auf den Unachtsamen.
12.93.40
अपि सर्वगुणैर्युक्तं भर्तारं प्रियवादिन ।
अभिद्रुह्यति पापात्मा न तस्माद्विश्वसेज्जनान् ॥ १२.९३.४० ॥
Selbst einen Herrn, der alle guten Eigenschaften besitzt und freundlich spricht, verrät der Bösgesinnte; darum soll man den Menschen nicht trauen.
12.93.41
एतद्राजोपनिषदं ययातिः स्माह नाहुषः ।
मनुष्यविषये युक्तो हन्ति शत्रून्सवासवान् ॥ १२.९३.४१ ॥
Diese geheime Lehre für Könige sprach Yayāti, der Sohn Nahuṣas: Wer sich recht in die menschlichen Angelegenheiten einfügt, erschlägt seine Feinde, selbst zusammen mit Vāsava (Indra).