மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.93.1
यत्राधर्मं प्रणयते दुर्बले बलवत्तरः ।
तां वृत्तिमुपजीवन्ति ये भवन्ति तदन्वयाः ॥ १२.९३.१ ॥
பலவான் பலவீனர்மீது அதர்மத்தைச் செய்யும் இடத்தில், அந்த நடத்தையையே வாழ்வாதாரமாகக் கொள்பவர்கள் அதன் வழிவந்தவர்களாவர்.
12.93.2
राजानमनुवर्तन्ते तं पापाभिप्रवर्तकम् ।
अविनीतमनुष्यं तत्क्षिप्रं राष्ट्रं विनश्यति ॥ १२.९३.२ ॥
பாவத்தை வளர்க்கும், பண்பற்ற அரசனைப் பின்பற்றும் மக்களின் நாடு விரைவில் அழிந்துபோகும்.
12.93.3
यद्वॄत्तमुपजीवन्ति प्रकृतिस्थस्य मानवाः ।
तदेव विषमस्थस्य स्वजनोऽपि न मृष्यते ॥ १२.९३.३ ॥
மக்கள் சாதாரண நிலையில் எந்த நடத்தையால் வாழ்கிறார்களோ, அதே நடத்தை ஆபத்தான நிலையில் உள்ளவரின் சொந்தங்களாலும் பொறுக்கப்படுவதில்லை.
12.93.4
साहसप्रवृत्ते र्यत्र किंचिदुल्वणमाचरेत् ।
अशास्त्रलक्षणो राजा क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ १२.९३.४ ॥
துணிவில் மூழ்கிய அரசன் எங்கேயாவது கடுமையான ஒன்றைச் செய்தால், சாஸ்திர அடையாளங்கள் இல்லாத அரசன் விரைவில் அழிவான்.
12.93.5
सद्वॄत्ताचरितां वृत्तिं क्षत्रियो नानुवर्तते ।
जितानामजितानां च क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.५ ॥
நல்லோர் கடைப்பிடிக்கும் நடத்தையைப் பின்பற்றாத க்ஷத்திரியன், வென்றவர்களிடமும் வெல்லப்படாதவர்களிடமும் க்ஷத்திரிய தர்மத்திலிருந்து விலகியவனாவான்.
12.93.6
द्विषन्तं कृतकल्याणं गृहीत्वा नृपतिं रणे ।
यो न नयते द्वेषात्क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.६ ॥
போரில் பகைவனாக இருந்தாலும் நன்மை செய்த அரசனைப் பிடித்துக்கொண்டு, பகையின் காரணமாக அவனைத் தீங்கு செய்யாமல் விடுபவன் க்ஷத்திரிய தர்மத்திலிருந்து விலகியவனாவான்.
12.93.7
शक्तः आत्सुसुखो राजा कुर्यात्तारणमापदि ।
प्रियो अति भूतानां न च विभ्रश्यते श्रियः ॥ १२.९३.७ ॥
ஆற்றல் உள்ளவனும், தன் சுகத்தில் நிலைத்தவனுமான அரசன் ஆபத்தில் (மக்களைக்) காக்க வேண்டும். அவன் உயிர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவனாவான்; அவனுடைய செல்வம் அழிவதில்லை.
12.93.8
अप्रियं यस्य कुर्वीत भूयस्तस्य प्रियं चरेत् ।
अचिरेण प्रियः स स्याद्योऽप्रिये प्रियमाचरेत् ॥ १२.९३.८ ॥
யாருக்கு அப்ரியமான செயல் செய்யப்பட்டதோ, அவருக்குப் பின்னர் பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டும். அப்ரியமானவனிடமும் பிரியமாக நடப்பவன் விரைவில் பிரியமானவனாவான்.
12.93.9
मृषावादं परिहरेत्कुर्यात्प्रियमयाचितः ।
न कामान्न च संरम्भान्न द्वेषाद्धर्ममुत्सृजेत् ॥ १२.९३.९ ॥
பொய் பேசுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; கேட்காமலேயே பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டும். ஆசையாலோ, கோபத்தாலோ, வெறுப்பாலோ தர்மத்தைக் கைவிடக் கூடாது.
12.93.10
अमाययैव वर्तेत न च सत्यं त्यजेद्बुधः ।
दमं धर्मं च शीलं च क्षत्रधर्मं प्रजाहितम् ॥ १२.९३.१० ॥
அறிவுள்ளவன் வஞ்சனையின்றியே நடக்க வேண்டும்; உண்மையைக் கைவிடக் கூடாது. அடக்கம், தர்மம், ஒழுக்கம், மக்கள் நலனுக்கான க்ஷத்திரிய தர்மம் ஆகியவற்றையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
12.93.11
नापत्रपेत प्रश्नेषु नाभिभाविगिरं सृजेत् ।
न त्वरेत न चासूयेत्तथा संगृह्यते परः ॥ १२.९३.११ ॥
கேள்விகளின் முன் வெட்கப்படக் கூடாது; பிறரை அடக்கும் சொற்களைப் பேசக் கூடாது. அவசரப்படவும் கூடாது, பொறாமைப்படவும் கூடாது; இவ்வாறு பிறர் வசப்படுவர்.
12.93.12
प्रिये नातिभृशं हृष्येदप्रिये न च संज्वरेत् ।
न तप्येदर्थकृच्छ्रेषु प्रजाहितमनुस्मरन् ॥ १२.९३.१२ ॥
பிரியமானதில் மிகவும் மகிழக் கூடாது; அப்ரியமானதில் நொந்து எரியக் கூடாது. செயல்களின் கடும் சிக்கல்களில் வருந்தக் கூடாது; மக்கள் நலனை நினைவில் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.
12.93.13
यः प्रियं कुरुते नित्यं गुणतो वसुधाधिपः ।
तस्य कर्माणि सिद्ध्यन्ति न च संत्यज्यते श्रिया ॥ १२.९३.१३ ॥
எவன் அரசன் எப்போதும் குணத்திற்கேற்ப நலமானவற்றைச் செய்கிறானோ, அவனுடைய செயல்கள் நிறைவேறும்; அவன் செல்வத்தால் கைவிடப்படுவதில்லை.
12.93.14
निवृत्तं प्रतिकूलेभ्यो वर्तमानमनुप्रिये ।
भक्तं भजेत नृपतिस्तद्वै वृत्तं सतामिह ॥ १२.९३.१४ ॥
எதிர்மறையிலிருந்து விலகி நலமானவற்றில் நிலைத்திருக்கும் பக்தனை அரசன் ஆதரிக்க வேண்டும்; இங்கு அதுவே சான்றோரின் நடத்தை.
12.93.15
अप्रकीर्णेन्द्रियग्राममत्यन्तानुगतं शुचिम् ।
शक्तं चैवानुरक्तं च युञ्ज्यान्महति कर्मणि ॥ १२.९३.१५ ॥
புலன்கள் சிதறாதவனும், மிகவும் பின்தொடர்பவனும், தூய்மையானவனும், திறமையுள்ளவனும், பற்றுடையவனுமான ஒருவனை பெரிய பணியில் நியமிக்க வேண்டும்.
12.93.16
श्रेयसो लक्षणं चैतद्विक्रमो यत्र दृश्यते ।
कीर्तिप्रधानो यश्च स्यात्समये यश्च तिष्ठति।
समर्थान्पूजयेद्यश्च न च स्पर्धेत यश्चतैः ॥ १२.९३.१६ ॥
நலத்தின் அடையாளம் இதுவே: வீரம் காணப்படும் இடத்தில் இருப்பது; புகழை முதன்மையாகக் கொள்வது, உரிய காலத்தில் நிலைத்திருப்பது, திறமையுள்ளவர்களைப் போற்றுவது, அவர்களுடன் போட்டியிடாதிருப்பது.
12.93.17
एवमेतैर्गुणैर्युक्तो योऽनुरज्यति भूमिपम् ।
भर्तुरर्थेष्वप्रमत्तं नियुञ्ज्यादर्थकर्मणि ॥ १२.९३.१७ ॥
இவ்வாறு இக்குணங்களால் நிறைந்து, நிலத்தலைவனிடம் பற்றுடையவனை, தலைவனின் காரியங்களில் கவனமுடையவனாக, பொருளாதாரப் பணியில் நியமிக்க வேண்டும்.
12.93.18
मूढमैन्द्रियकं लुब्धमनार्यचरितं शठम् ।
अनतीतोपधं हिंस्रं दुर्बुद्धिमबहुश्रुतम् ॥ १२.९३.१८ ॥
மூடன், புலன் இன்பம் நாடுபவன், பேராசையுள்ளவன், அநாரிய நடத்தையுள்ளவன், வஞ்சகன், சூழ்ச்சியை விடாதவன், கொடியவன், தீய அறிவுள்ளவன், கல்வி குறைந்தவன்—இவர்களை நியமிக்கக் கூடாது.
12.93.19
त्यक्तोपात्तं मद्यरतं द्यूतस्त्रीमृगयापरम् ।
कार्ये महति युञ्जानो हीयते नृपतिः श्रिया ॥ १२.९३.१९ ॥
கடமைகளைக் கைவிட்டு, மதுவிலும், சூதாட்டத்திலும், பெண்களிலும், வேட்டையிலும் மூழ்கியிருக்கும் அரசன், பெரிய செயலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டாலும் செல்வத்தை இழக்கிறான்.
12.93.20
रक्षितात्मा च यो राजा रक्ष्यान्यश्चानुरक्षति ।
प्रजाश्च तस्य वर्धन्ते सुखं च महदश्नुते ॥ १२.९३.२० ॥
தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் அரசன், காக்கப்பட வேண்டியவர்களையும் காக்கிறான்; அவனுடைய குடிமக்கள் செழிக்கின்றனர், அவன் பெரும் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.
12.93.21
ये केचिद्भूमिपतयः सर्वांस्तानन्ववेक्षयेत् ।
सुहृद्भिरनभिख्यातैस्तेन राजा न रिष्यते ॥ १२.९३.२१ ॥
எவ்வளவு நில அதிபதிகள் இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரையும் அறிமுகமில்லாத நண்பர்கள் மூலம் கண்காணிக்க வேண்டும்; அதனால் அரசன் அழிவதில்லை.
12.93.22
अपकृत्य बलस्थस्व दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
श्येनाभिपतनैरेते निपतन्ति प्रमाद्यतः ॥ १२.९३.२२ ॥
பகைவனுக்குத் தீங்கு செய்துவிட்டு, 'நான் வலிமையானவன்; தொலைவில் இருக்கிறேன்' என்று நிம்மதியாக இருக்கக் கூடாது; இவர்கள் பருந்துகளின் பாய்ச்சல் போல் கவனமற்றவர்மீது பாய்கின்றனர்.
12.93.23
दृढमूलस्त्वदुष्टात्मा विदित्वा बलमात्मनः ।
अबलानभियुञ्जीत न तु ये बलवत्तराः ॥ १२.९३.२३ ॥
வேரூன்றி உறுதியாக நிற்பவனும், குற்றமற்ற உள்ளம் கொண்டவனுமான அரசன், தன் வலிமையை அறிந்து பலவீனர்களைத் தாக்க வேண்டும்; தன்னிலும் வலிமையுள்ளவர்களை அல்ல.
12.93.24
विक्रमेण महीं लब्ध्वा प्रजा धर्मेण पालयेत् ।
आहवे निधनं कुर्याद्राजा धर्मपरायणः ॥ १२.९३.२४ ॥
வீரத்தால் நிலத்தைப் பெற்ற பின், அரசன் தர்மத்தால் குடிமக்களைக் காக்க வேண்டும்; தர்மத்தில் நிலைத்த அரசன் போரில் மரணத்தைத் தழுவ வேண்டும்.
12.93.25
मरणान्तमिदं सर्वं नेह किंचिदनामयम् ।
तस्माद्धर्मे स्थितो राजा प्रजा धर्मेम पालयेत् ॥ १२.९३.२५ ॥
இவை அனைத்தும் மரணத்தில் முடிவடைகின்றன; இவ்வுலகில் குறையற்றது எதுவும் இல்லை. ஆகையால் தர்மத்தில் நிலைபெற்ற அரசன் தர்மத்தால் குடிமக்களைக் காக்க வேண்டும்.
12.93.26
रक्षाधिकरणं युद्धं तथा धर्मानुशासनम् ।
मन्त्रचिन्ता सुखं काले पञ्चभिर्वर्धते मही ॥ १२.९३.२६ ॥
காவல் பணி, போர், தர்மக் கட்டளை, ஆலோசனை சிந்தனை, உரிய காலத்தில் இன்பம் — இந்த ஐந்தால் பூமி வளர்கிறது.
12.93.27
एतानि यस्य गुप्तानि स राजा राजसत्तम ।
सततं वर्तमानोऽत्र राजा भुङ्क्ते महीमिमाम् ॥ १२.९३.२७ ॥
இவை எவனுக்கு காக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அந்த அரசன், அரசர்களில் சிறந்தவனே, இங்கே இடைவிடாது நிலைத்திருந்து இந்தப் பூமியை அனுபவிக்கிறான்.
12.93.28
नैतान्येकेन शक्यानि सातत्येनानुवीक्षितुम् ।
एतेष्वाप्तान्प्रतिष्ठाप्य राजा भुङ्क्ते चिरं महीम् ॥ १२.९३.२८ ॥
இவற்றை ஒருவரே தொடர்ந்து கண்காணிப்பது இயலாது; இவற்றில் நம்பகமானவர்களை நியமித்து அரசன் நீண்ட காலம் பூமியை அனுபவிக்கிறான்.
12.93.29
दातारं संविभक्तारं मार्दवोपगतं शुचिम् ।
असंत्यक्तमनुष्यं च तं जनाः कुर्वते नृपम् ॥ १२.९३.२९ ॥
கொடையாளி, பகிர்ந்தளிப்பவன், மென்மையானவன், தூய்மையானவன், தன் மக்களால் கைவிடப்படாதவன் — அத்தகைய அரசனை மக்கள் தங்கள் அரசனாக்குகின்றனர்.
12.93.30
यस्तु नैःश्रेयसं श्रुत्वा ज्ञानं तत्प्रतिपद्यते ।
आत्मनो मतमुत्सृज्य तं लोकोऽनुविधीयते ॥ १२.९३.३० ॥
நைஷ்ரேயஸத்தைப் (உயர் நலனை) பற்றிக் கேட்டு அந்த ஞானத்தை அடைபவன், தன் சொந்தக் கருத்தைக் கைவிடுகிறான்; உலகம் அவனைப் பின்பற்றுகிறது.
12.93.31
योऽर्थकामस्य वचनं प्रातिकूल्यान्न मृष्यते ।
शृणोति प्रतिकूलानि सर्वदा विमना इव ॥ १२.९३.३१ ॥
பொருளையும் இன்பத்தையும் விரும்புபவனின் சொல் பிரதிகூலமாக இருப்பதால் பொறுக்காதவன், எப்போதும் பிரதிகூலமானவற்றைக் கேட்கிறான், மனம் வாடியவனைப் போல்.
12.93.32
अग्राम्यचरितां वृत्तिं यो न सेवेत नित्यदा ।
जितानामजितानां च क्षत्रधर्मादपैति सः ॥ १२.९३.३२ ॥
கிராமியமற்ற நடத்தையுள்ள வாழ்க்கை முறையை எப்போதும் பின்பற்றாதவன், வென்றவரிடமும் வெல்லப்படாதவரிடமும் க்ஷத்ரிய தர்மத்திலிருந்து விலகுகிறான்.
12.93.33
निगृहीतादमात्याच्च स्त्रीभ्यश्चैव विशेषतः ।
पर्वताद्विषमाद्दुर्गाद्धस्तिनोऽश्वात्सरीसृपात्।
एतेभ्यो नित्ययुक्तः सन्रक्षेदात्मानमेव तु ॥ १२.९३.३३ ॥
அடக்கப்பட்ட அமைச்சர்களிடமிருந்தும், குறிப்பாகப் பெண்களிடமிருந்தும், மலையிலிருந்தும், கடினமான கோட்டையிலிருந்தும், யானை, குதிரை, ஊர்வனவற்றிடமிருந்தும் எப்போதும் கவனமாக இருந்து தன்னைக் காக்க வேண்டும்.
12.93.34
मुख्यानमात्यान्यो हित्वा निहीनान्कुरुते प्रियान् ।
स वै व्यसनमासाद्य साधुमार्गं न विन्दति ॥ १२.९३.३४ ॥
முக்கிய அமைச்சர்களை விட்டுவிட்டுத் தாழ்ந்தவர்களைப் பிரியமானவர்களாக்குபவன், அவன் துன்பத்தில் விழுந்து நல்ல வழியை அடையமாட்டான்.
12.93.35
यः कल्याणगुणाञ्ज्ञातीन्प्रद्वेषान्नो बुभूषति ।
अदृढात्मा दृढक्रोधः नास्यार्थो वसतेऽन्तिके ॥ १२.९३.३५ ॥
நல்ல குணமுள்ள உறவினர்களை வெறுப்பால் நன்மை செய்ய விரும்பாதவன், உறுதியற்ற மனமும் உறுதியான கோபமும் உள்ளவன், அவனிடம் செல்வம் தங்காது.
12.93.36
अथ यो गुणसंपन्नान्हृदयस्य प्रियानपि ।
प्रियेण कुरुते वश्यांश्चिरं यशसि तिष्ठति ॥ १२.९३.३६ ॥
இப்போது, குணம் நிறைந்த, இதயத்துக்குப் பிரியமானவர்களையும் அன்பால் வசப்படுத்துபவன், நீண்ட காலம் புகழில் நிலைத்திருப்பான்.
12.93.37
नाकाले प्रणयेदर्थान्नाप्रिये जातु संज्वरेत् ।
प्रिये नातिभृशं तुष्येद्युञ्जीतारोग्यकर्मणि ॥ १२.९३.३७ ॥
தவறான காலத்தில் செல்வத்தை அளிக்கக்கூடாது; விருப்பமற்றவர் மீது ஒருபோதும் கோபத்தில் எரியக்கூடாது; விருப்பமானவரிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியடையக்கூடாது; ஆரோக்கியம் தரும் செயல்களில் ஈடுபட வேண்டும்.
12.93.38
के वाऽनुरक्ता राजानः के भयात्समुपाश्रिताः ।
मध्यस्थदोषाः के चैषामिति नित्यं विचिन्तयेत् ॥ १२.९३.३८ ॥
எந்த அரசர்கள் பற்றுடையவர்கள், எவர்கள் அச்சத்தால் அடைக்கலம் புகுந்தவர்கள், இவர்களில் நடுநிலையாளர்களின் குற்றங்கள் எவை—என்பதை எப்போதும் ஆராய வேண்டும்.
12.93.39
न जातु बलवान्भूत्वा दुर्बले विश्वसेत्क्वचित् ।
भारुण्डसदृशा ह्येते निपतन्ति प्रमाद्यतः ॥ १२.९३.३९ ॥
வலிமையுள்ளவனாக இருந்தாலும் ஒருபோதும் பலவீனனை நம்பக்கூடாது; ஏனெனில் இவர்கள் பாரண்ட பறவைகளைப் போல கவனமற்றவர்மீது பாய்கிறார்கள்.
12.93.40
अपि सर्वगुणैर्युक्तं भर्तारं प्रियवादिन ।
अभिद्रुह्यति पापात्मा न तस्माद्विश्वसेज्जनान् ॥ १२.९३.४० ॥
எல்லா நற்குணங்களும் கொண்ட, இனிய சொல் பேசும் தலைவனிடமும் தீய மனம் கொண்டவன் துரோகம் செய்கிறான்; ஆகையால் மக்களை நம்பக்கூடாது.
12.93.41
एतद्राजोपनिषदं ययातिः स्माह नाहुषः ।
मनुष्यविषये युक्तो हन्ति शत्रून्सवासवान् ॥ १२.९३.४१ ॥
இதுவே அரசர்களின் ரகசிய உபதேசம்; நகுஷனின் மகன் யயாதி இதைக் கூறினான்: மனித விவகாரங்களில் சரியாகச் செயல்படுபவன் இந்திரனுடன் கூடிய எதிரிகளையும் கொல்கிறான்.