Mahābhārata · Adhyāya 12.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.94.1
अयुद्धेनैव विजयं वर्धयेद्वसुधाधिपः ।
जघन्यमाहुर्विजयं युद्धेन च नराधिप ॥ १२.९४.१ ॥
Ohne zu kämpfen soll der Herrscher der Erde seinen Sieg mehren; den Sieg durch Kampf nennt man geringer, o Herr der Menschen.
12.94.2
न चाप्यलब्धं लिप्सेत मूले नातिदृढे सति ।
न हि दुर्बलमूलस्य राज्ञो लाभो विवर्धते ॥ १२.९४.२ ॥
Auch das noch nicht Erlangte soll man nicht begehren, wenn die Wurzel nicht sehr fest ist; denn der Gewinn eines Königs mit schwacher Wurzel wächst nicht.
12.94.3
यस्य स्फीतो जनपदः संपन्नप्रियराजकः ।
संतुष्टः पुष्टसचिवो दृढमूलः स पार्थिवः ॥ १२.९४.३ ॥
Jener König, dessen Land blüht, dessen Beamte wohlhabend und beliebt sind, der zufrieden ist und wohlgenährte Minister hat, der ist fest gewurzelt.
12.94.4
यस्य योधाः सुसंतुष्टाः स्वनुरक्ताः सुपूजिताः ।
अल्पेनापि स दण्डेन महीं जयति पार्थिवः ॥ १२.९४.४ ॥
Der König, dessen Krieger wohlzufrieden, treu ergeben und hoch geehrt sind, erobert die Erde selbst mit geringer Gewalt.
12.94.5
दण्डो हि बलवान्यत्र तत्र साम प्रयुज्यते ।
प्रदानं सामपूर्वं च भेदमूलं प्रशस्यते ॥ १२.९४.५ ॥
Wo die Strafgewalt stark ist, wird dort die Versöhnung angewandt; die Gabe, der Versöhnung vorausgeht, und die Politik, die auf Spaltung gründet, werden gepriesen.
12.94.6
त्रयाणां विफलं कर्म यदा पश्येत भूमिपः ।
रन्ध्रं ज्ञात्वा ततो दण्डं प्रयुञ्जीताविचारयन् ॥ १२.९४.६ ॥
Wenn der König sieht, dass die Handlungen der drei (Versöhnung, Gabe, Spaltung) fruchtlos sind, so soll er, nachdem er die Schwachstelle erkannt hat, ohne Zögern Gewalt anwenden.
12.94.7
अभिभूतो यदा शत्रुः शत्रुभिर्बलवत्तरैः ।
उपेक्षा तत्र कर्तव्या वध्यता बलिनां बलम् ॥ १२.९४.७ ॥
Wenn ein Feind von weit stärkeren Feinden überwältigt wird, soll man dort Gleichgültigkeit üben; die Stärke der Mächtigen liegt darin, nicht erschlagen zu werden.
12.94.8
दुर्बलो हि महीपालो यदा भवति भारत ।
उपेक्षा तत्र कर्तव्या चतुर्णामविरोधीनि।
उपायः पञ्चमः सोऽपि सर्वेषां बलवत्तरः ॥ १२.९४.८ ॥
O Bhārata, wenn ein König schwach wird, soll man dort Gleichgültigkeit üben; es gibt auch ein fünftes Mittel, das den vier nicht widerspricht, und es ist das stärkste von allen.
12.94.9
भार्गवेण च गीतानां श्लोकानां कोसलाधिप ।
विज्ञाय तत्वं तत्वज्ञ तत्वतस्तत्करिष्यति ॥ १२.९४.९ ॥
O Herr von Kosala, nachdem er den Sinn der von Bhārgava gesungenen Verse erkannt hat, o Kenner der Wahrheit, wird er danach wahrhaftig handeln.
12.94.10
यदि रक्षःपिशाचेन हन्यते यत्रकुत्रचित् ।
उपेक्षा तत्र कर्तव्या वाच्यतां बलिनां बलम् ॥ १२.९४.१० ॥
Wenn jemand irgendwo von einem Rākṣasa oder Piśāca erschlagen wird, soll man dort Gleichgültigkeit üben; die Stärke der Mächtigen liegt darin, über jeden Vorwurf erhaben zu bleiben.
12.94.11
दुर्बलोऽपि महीपाल शत्रूणां शत्रुमुद्धरेत् ।
पादलग्नं करस्थेन कण्टकेनैव कण्टकम् ॥ १२.९४.११ ॥
O König, selbst ein Schwacher kann einen Feind unter Feinden ausreißen, so wie ein Dorn im Fuß mit einem Dorn aus der Hand entfernt wird.
12.94.12
शठानां उचिवानां च म्लेच्छानां च महीपते ।
एष उक्त उपायानामुपेक्षा बलवत्तम ॥ १२.९४.१२ ॥
O Herr der Erde, dies wird unter den Mitteln gegenüber den Betrügern, den Frevlern und den Barbaren genannt; Gleichgültigkeit ist das stärkste aller Mittel.
12.94.13
अश्मना नाशयेल्लोहं लोहेनाश्मानमेव तु ।
बिल्वानि वा परैर्बिल्वैर्म्लेच्छैर्म्लेच्छान्प्रसादयेत् ॥ १२.९४.१३ ॥
Man soll Eisen mit Stein zerstören und Stein mit Eisen. Oder mit anderen Bilva-Früchten die Bilva-Früchte, mit Barbaren die Barbaren gewinnen.
12.94.14
दासानां च प्रदृप्तानामेतदेव हि कारयेत् ।
चण्डालम्लेच्छजातीनां दण्डेनैव निवारणम्।
शठानां दुर्विनीतैश्च पूर्वमुक्तं समाचरेत् ॥ १२.९४.१४ ॥
Dasselbe soll man mit übermütigen Dienern tun. Die Kasten der Caṇḍāla und Mleccha sind allein durch Strafe zu bändigen. Gegenüber Betrügern und Zuchtlosen soll man das früher Gesagte anwenden.
12.94.15
अन्त्याः शठाश्च सचिवास्तथा कुब्राह्मणादयः ।
उपायैः पञ्चभिः साध्याश्चतुर्वर्गविरोधिनः ॥ १२.९४.१५ ॥
Die niedrig Geborenen, die Betrüger, die Minister und unwürdige Brahmanen und ihresgleichen, die sich den vier Lebenszielen widersetzen, sind durch fünf Mittel zu gewinnen.
12.94.16
पौरजानपदा यस्य स्वनुरक्ता अपीडिताः ।
राष्ट्रकर्मकरा ह्येते राष्ट्रस्य च विरोधिनः ॥ १२.९४.१६ ॥
Die Stadt- und Landbewohner eines Königs, die ihm treu ergeben und nicht bedrückt sind, sind eben die Diener des Reiches; diejenigen, die ihnen entgegenstehen, sind Feinde des Reiches.
12.94.17
दुर्विनीता विनीताश्च सर्वे साध्याः प्रयत्नतः ।
चण्डालम्लेच्छजात्याश्च पाषण्डाश्च विकर्मिणः।
बलिनश्चाश्रमाश्चैव तथा गायकनर्तकाः ॥ १२.९४.१७ ॥
Ob ungezogen oder wohlerzogen, alle sind mit Mühe zu gewinnen: die Kasten der Caṇḍāla und Mleccha, die Häretiker, die Übeltäter, die Mächtigen, die Einsiedeleien, ebenso die Sänger und Tänzer.
12.94.18
पौरजानपदा यस्य भूतेषु च दयालवः ।
सधना धान्यवन्तश्च दृढमूलः स पार्थिवः ॥ १२.९४.१८ ॥
Der König, dessen Stadt- und Landbewohner gegenüber den Lebewesen mitfühlend, wohlhabend und reich an Getreide sind, der ist fest verwurzelt.
12.94.19
प्रतापकालमधिकं यदा मन्येत चात्मनः ।
तदा लिप्सेत मेधावी परभूमिधनान्युत ॥ १२.९४.१९ ॥
Wenn jemand sich in der Zeit der Macht für größer hält, dann mag der Weise nach den Reichtümern fremder Länder verlangen.
12.94.20
भोगेषूदयमानस्य भूतेषु च दयावतः ।
वर्धते त्वरमाणस्य विषयो रक्षितात्मनः ॥ १२.९४.२० ॥
Bei dem, der in den Genüssen aufsteigt, gegenüber den Wesen mitfühlend ist und sich beeilt, wächst sein Herrschaftsbereich; und bei dem, der sich selbst schützt, wächst er ebenfalls.
12.94.21
तक्षेदात्मानमेवं स वनं परशुना यथा ।
यः सम्यग्वर्तमानेषु स्वेषु मिथ्या प्रवर्तते ॥ १२.९४.२१ ॥
Wie man einen Wald mit der Axt fällt, so verletzt sich selbst, wer sich falsch gegen die Seinen verhält, die recht handeln.
12.94.22
नैव द्विषन्तो हीयन्ते राज्ञो नित्यमनिघ्नतः ।
क्रोधं निहन्तुं यो वेद तस्य द्वेष्टा न विद्यते ॥ १२.९४.२२ ॥
Die Feinde eines Königs, der nicht stets zuschlägt, gehen nicht zugrunde. Für den, der den Zorn zu vernichten weiß, gibt es keinen Hasser.
12.94.23
यदार्यजनविद्विष्टं कर्म तन्नाचरेद्बुधः ।
यत्कल्याणमभिध्यायेत्तत्रात्मानं नियोजयेत् ॥ १२.९४.२३ ॥
Der Weise soll keine Handlung ausführen, die edlen Menschen missfällt; er soll über das Gute nachsinnen und sich darauf verlegen.
12.94.24
नैवमन्येऽवजानन्ति नात्मना परितप्यते ।
कृत्यशेषेण यो राजा सुखान्यनुबुभूषति ॥ १२.९४.२४ ॥
Einen König, der Genüsse begehrt, während er seine Pflichten unerfüllt lässt, verachten andere nicht in dieser Weise, noch quält er sich selbst.
12.94.25
इदं वृत्तं मनुष्येषु वर्तते यो महीपतिः ।
उभौ लोकौ विनिर्जित्य विजये संप्रतिष्ठते ॥ १२.९४.२५ ॥
Dies ist das Verhalten, das unter den Menschen der König übt, der, nachdem er beide Welten besiegt hat, im Sieg gefestigt wird.
12.94.26
इत्युक्तो वामदेवेन सर्वं तत्कृतवान्नृपः ।
तथा कुर्वंस्त्वमप्येतौ लोकौजेता न संशयः ॥ १२.९४.२६ ॥
Von Vāmadeva so angewiesen, tat der König all das; wenn du es ebenso tust, wirst auch du beide Welten erobern, daran ist kein Zweifel.