Mahābhārata · Adhyāya 12.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.95.1
अथ यो विजिगीषेत क्षत्रियः क्षत्रियं युधि ।
कस्तस्य विजये धर्मो ह्येतं पृष्टो ब्रवीहि मे ॥ १२.९५.१ ॥
Nun: Ein Krieger, der im Kampf einen anderen Krieger besiegen will — welche Pflicht (dharma) liegt in seinem Sieg? Danach frage ich; sag es mir.
12.95.2
ससहायोऽसहायो वा राष्ट्रमागम्य भूमिपः ।
ब्रूयादहं यो राजेति रक्षिष्यामि च वः सदा ॥ १२.९५.२ ॥
Ob mit Gefährten oder allein, der König, der in ein Reich kommt, soll sagen: "Ich bin der König, und ich werde euch stets beschützen."
12.95.3
मम धर्मबलिं दत्त किंवा मां प्रतिपत्स्यथ ।
ते चोक्तमागतं तत्र घृणीयुः कुशलं भवेत् ॥ १२.९५.३ ॥
Gebt mir den Pflichtzoll, oder ihr werdet mir entgegentreten. Wenn sie das dort Gesagte mit Mitgefühl erwägen, wird es ihnen wohlergehen.
12.95.4
ते चेदक्षत्रियाः सन्तो विरुध्येरन्कथंचन ।
सर्वोपायैर्नियन्तव्या विकर्मस्था नराधिप ॥ १२.९५.४ ॥
Wenn sie, obwohl sie keine Krieger sind, auf irgendeine Weise widerstehen, o Herr der Menschen, so müssen die, die Unrecht tun, mit allen Mitteln gezügelt werden.
12.95.5
अशस्त्रं क्षत्रियं मत्वा शस्त्रं गृह्णात्यथापरः ।
त्राणायाप्यसमर्थं तं मन्यमानमतीव च ॥ १२.९५.५ ॥
In der Annahme, ein Krieger sei unbewaffnet, ergreift ein anderer die Waffe, da er ihn für äußerst unfähig hält, sich selbst zu schützen.
12.95.6
अथः यः क्षत्रियो राजा क्षत्रियं प्रत्युपाव्रजेत् ।
कथं संप्रतियोद्धव्यस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.९५.६ ॥
Nun: Wie soll man gegen einen kriegerischen König kämpfen, der gegen einen anderen Krieger vorrückt? Sag mir das, o Großvater.
12.95.7
नासन्नह्यो नाकवचो योद्धव्यः क्षत्रियो रणे ।
एक एकेन भाव्यश्च विसृजेति क्षिपामि च ॥ १२.९५.७ ॥
Ein Krieger soll im Kampf weder den Ungepanzerten noch den Gepanzerten bekämpfen. Einer soll gegen einen antreten; mit den Worten »Los!« werfe ich die Herausforderung.
12.95.8
स चेत्सन्नद्ध आगच्छेत्सन्नद्धव्यं ततो भवेत् ।
स चेत्ससैन्य आगच्छेत्ससैन्यस्तमथाह्वयेत् ॥ १२.९५.८ ॥
Kommt er gepanzert, so soll man sich ebenfalls panzern. Kommt er mit einem Heer, so soll man ihn mit einem Heer herausfordern.
12.95.9
स चेन्निकृत्या युध्येत निकृत्या प्रतियोधयेत् ।
अथ चेद्धर्मतो युध्येद्धर्मेणैव निवारयेत् ॥ १२.९५.९ ॥
Kämpft er mit Hinterlist, so soll man ihm mit Hinterlist begegnen. Kämpft er aber rechtschaffen, so soll man ihn allein mit Rechtschaffenheit abwehren.
12.95.10
नाश्वेन रथिनं यायादुदियाद्रथिनं रथी ।
व्यसने न प्रहर्तव्यं न भीताय जिताय च ॥ १२.९५.१० ॥
Ein Reiter soll nicht gegen einen Wagenkämpfer angreifen; ein Wagenkämpfer soll sich gegen einen Wagenkämpfer erheben. Man soll nicht schlagen den, der in Not ist, den Furchtsamen oder den bereits Besiegten.
12.95.11
नेषुर्लिप्तो न कर्णी स्यादसतामेतदायुधम् ।
यथार्थमेव योद्धव्यं न क्रुद्ध्येत जिघांसतः ॥ १२.९५.११ ॥
Man soll weder einen giftbestrichenen noch einen widerhakigen Pfeil verwenden; dies sind Waffen der Bösen. Man soll nur gemäß der Ordnung kämpfen und nicht zornig werden auf den, der töten will.
12.95.12
नास्त्येकस्य गजो युद्धे गजश्चेकस्य विद्यते ।
न पदातिर्गजं युध्येन्न गतेन पदातिनम् ॥ १२.९५.१२ ॥
Wer keinen Elefanten hat, findet im Kampf keinen Elefanten, und wer einen hat, findet ihn ebenfalls nicht. Ein Fußsoldat soll nicht gegen einen Elefanten kämpfen, und wer auf dem Wagen ausgezogen ist, soll nicht gegen einen Fußsoldaten kämpfen.
12.95.13
हस्तिना योधयेन्नागं कदाचिच्छिक्षितो हयः ।
दिव्यास्त्रबलसंपन्नः कामं युध्येत सर्वदा।
नागे भूमौ समे चैव रथेनाश्वेन वा पुनः ॥ १२.९५.१३ ॥
Ein geschultes Pferd mag gelegentlich einen Elefanten gegen einen Elefanten kämpfen lassen; ein Krieger, mit der Kraft göttlicher Waffen begabt, mag nach Belieben jederzeit kämpfen – gegen einen Elefanten, auf ebenem Boden, vom Streitwagen oder sogar zu Pferde.
12.95.14
रामरावणयोर्युद्धे हरयो वै पदातयः ।
लक्ष्मणश्च महाभागस्तथा राजन्विभीषणः ॥ १२.९५.१४ ॥
Im Kampf zwischen Rāma und Rāvaṇa kämpften die Affen zu Fuß; ebenso der hochgesegnete Lakṣmaṇa und, o König, Vibhīṣaṇa.
12.95.15
रावणस्यान्तकाले च रथेनैन्द्रेण राधवः ।
निजघान दुराचारं रावणं पापकारिणम् ॥ १२.९५.१५ ॥
Am Ende Rāvaṇas erschlug der Nachkomme Raghus (Rāma) auf Indras Wagen den frevelhaften, übeltätigen Rāvaṇa.
12.95.16
दिव्यास्त्रबलसंपन्ने सर्वमेतद्विधीयते ।
देवासुरेषु सर्वेषु दृष्टमेतत्पुरातनैः ॥ १२.९५.१६ ॥
Für den, der mit der Kraft göttlicher Waffen begabt ist, ist all dies vorgeschrieben; unter allen Göttern und Asuras haben die Alten dies gesehen.
12.95.17
साधूनां तु यदा भेदात्साधुश्चेद्व्यसनी भवेत् ।
निष्प्राणो नाभिहन्तव्यो नानपत्यः कथंचन।
भग्नशस्त्रो विपन्नश्च कृत्तज्यो हतवाहनः। ॥ १२.९५.१७ ॥
Wenn aber unter den Guten Zwietracht entsteht und ein guter Mann ins Unglück gerät, darf man niemanden schlagen, der leblos oder kinderlos ist; auch nicht den, dessen Waffen zerbrochen, der in Not, dessen Bogensehne zerschnitten oder dessen Reittier erschlagen ist.
12.95.18
चिकित्स्यः स्यात्स्वविषये प्राप्यो वा स्वगृहे भवेत् ।
निर्व्रणश्च स भोक्तव्य एष धर्मः सनातनः ॥ १२.९५.१८ ॥
Er soll behandelt werden und entweder in sein eigenes Gebiet oder in sein eigenes Haus gebracht werden; er soll unverletzt versorgt werden – dies ist das ewige Dharma.
12.95.19
तस्माद्धर्मेण योद्धव्यमिति स्वायंभुवोऽब्रवात् ।
सत्सु नित्यः सतां धर्मस्तमास्थाय न नाशयेत् ॥ १२.९५.१९ ॥
Darum muss man gemäß dharma kämpfen, so sprach Svāyaṃbhuva (Manu). Der dharma ist unter den Guten ewig; wer sich auf ihn stützt, soll ihn nicht zerstören.
12.95.20
यो वै जयत्यधर्मेण क्षत्रियो धर्मसंगरः ।
आत्मानमात्मना हन्ति पापो निकृतिजीवनः ॥ १२.९५.२० ॥
Der kṣatriya, der durch adharma siegt, im Namen eines Kampfes des dharma — dieser Sünder, der von Betrug lebt — tötet sich selbst durch sich selbst.
12.95.21
कर्म चैतदसाधूनां साधून्योऽसाधुना जयेत् ।
धर्मेण निधनं श्रेयो न जयः पापकर्मणा ॥ १२.९५.२१ ॥
Dies ist das Werk der Bösen: die Guten durch böse Mittel zu besiegen. Ein Tod im dharma ist besser; Sieg durch sündige Tat ist kein Sieg.
12.95.22
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
मूलानि च प्रशाखाश्च दहन्समधिगच्छते ॥ १२.९५.२२ ॥
O König, das ausgeübte Unrecht trägt nicht sogleich Frucht; wie eine Kuh reift es langsam. Auch Wurzeln und Zweige verbrennend, breitet es sich aus und greift um sich.
12.95.23
पापेन कर्मणा वित्तं लब्ध्वा पापः प्रहृष्यति ।
स वर्धमानस्तेनैव पापः पापे प्रसज्जति ॥ १२.९५.२३ ॥
Hat der Sünder durch eine sündige Tat Reichtum erlangt, freut er sich. Durch eben dieses wachsend, hängt der Sünder umso mehr an der Sünde.
12.95.24
न धर्मोऽस्तीति मन्वानः शुचीनवहसन्निव ।
अश्रद्दधानश्च भवेद्विनाशमुपगच्छति
स बद्धो वारुणैः पाशैरमर्त्यैरवमन्यते। ॥ १२.९५.२४ ॥
Er denkt: »Es gibt kein dharma«, verspottet gleichsam die Reinen, verliert den Glauben und gelangt zum Untergang. Gebunden von den Schlingen Varuṇas, wird er von den Unsterblichen verachtet.
12.95.25
महादृतिरिवाध्मातः स्वकृतेनैव वर्धते ।
ततः समूलो ह्रियते नदीकूलादिव द्रुमा ॥ १२.९५.२५ ॥
Wie ein großer, von Luft aufgeblasener Schlauch wächst er allein durch sein eigenes Tun; dann wird er mit der Wurzel fortgerissen, wie Bäume vom Ufer eines Flusses.
12.95.26
अथैनमभिनिन्दन्ति भिन्नं कुम्भमिवाश्यानि ।
तस्माद्धर्मेण विजयं कोशं लिप्सेत भूमिपः ॥ १२.९५.२६ ॥
Dann verachten ihn die Leute, wie Steine einen zerbrochenen Krug verachten. Darum soll der König Sieg und Schatz durch Dharma erstreben.