Mahābhārata · Adhyāya 12.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.97.1
क्षत्रधर्माद्धि पापीयान्न धर्मोऽस्ति नराधिप ।
अपयाने च युद्धे च राजा हन्ति महाजनम् ॥ १२.९७.१ ॥
O Herr der Menschen, es gibt keine sündhaftere Pflicht als die des Kriegers; bei Rückzug und im Kampf tötet der König eine große Menge von Menschen.
12.97.2
अथ स्म कर्मणा केन लोकाञ्जयति पार्थिवः ।
विद्वञ्जिज्ञासमानाय प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ १२.९७.२ ॥
Durch welche Handlung erobert ein König dann die Welten? O Gelehrter, Stier der Bharatas, sag es mir, der ich wissen will.
12.97.3
निग्रहेण च पापानां साधूनां संग्रहेण च ।
यज्ञैर्दानैश्च राजानो भवन्ति शुचयोऽमलाः ॥ १२.९७.३ ॥
Durch die Bezwingung der Bösen und den Schutz der Guten, durch Opfer und Gaben werden die Könige rein und makellos.
12.97.4
उपरुन्धन्ति राजानो भूतानि विजयार्थिनः ।
त एव विजयं प्राप्य वर्धयन्ति पुनः प्रजाः ॥ १२.९७.४ ॥
Könige, die nach Sieg streben, umzingeln die Wesen; haben sie den Sieg errungen, mehren sie wieder ihre Untertanen.
12.97.5
अपविध्यन्ति पापानि दानयज्ञतपोबलैः ।
अनुग्रहेण भूतानां पुण्यमेषां विवर्धते ॥ १२.९७.५ ॥
Durch die Kraft von Gaben, Opfern und Askese verjagen sie die Sünden; durch Wohlwollen gegenüber den Wesen wächst ihr Verdienst.
12.97.6
यथैव क्षेत्रनिर्याता निर्यातं क्षेत्रमेव च ।
हिनस्ति धान्यकक्षं च न च धान्यं विनश्यति ॥ १२.९७.६ ॥
So wie diejenigen, die in ein Feld hinein- und aus ihm herausgehen, die Getreideernte schädigen, das Korn selbst aber nicht zugrunde geht.
12.97.7
एवं शस्त्राणि मुञ्चन्तो घ्नन्ति वध्याननेकधा ।
तस्यैषा निष्कृतिर्दृष्टा भूतानां भावनं पुनः ॥ १२.९७.७ ॥
So schleudern sie ihre Waffen und erschlagen die zu Tötenden auf vielerlei Weise. Für ihn wird dies als Sühne erkannt: die Wiederherstellung der Wesen.
12.97.8
यो भूतानि सदाऽनर्थाद्वधात्क्लेशाच्च रक्षति ।
दस्युभ्यः प्राणदानात्स धनदः सुखदो विराट् ॥ १२.९७.८ ॥
Wer die Wesen stets vor Unheil, Tötung und Qual bewahrt und sie vor Räubern beschützt, indem er ihnen das Leben schenkt — der ist der Herrscher, der Reichtum und Glück gibt.
12.97.9
स सर्वयज्ञारीजानो राजाऽथाभयदक्षिणैः ।
अनुभूयेह भद्राणि प्राप्नोतीन्द्रसलोकताम् ॥ १२.९७.९ ॥
Jener König, aus der Frucht aller Opfer geboren, der als Opfergabe Furchtlosigkeit gibt — nachdem er hier Segnungen erfahren hat, erlangt er die Welt Indras.
12.97.10
ब्राह्मणार्थे समुत्पन्ने योऽभिनिष्पत्य युध्यति ।
आत्मानं यूपमुत्सृज्य स यज्ञोऽनन्तदक्षिणः ॥ १२.९७.१० ॥
Wenn für die Brahmanen Gefahr entsteht, und wer hervorstürzt und kämpft und sich selbst als Opferpfahl darbringt — jenes Opfer hat eine endlose Opfergabe.
12.97.11
अभीतो विकिरञ्शत्रून्प्रतिगृह्य शरांस्तथा ।
न तस्मान्त्रिदशाः श्रेयो भुवि पश्यन्ति किंचन ॥ १२.९७.११ ॥
Furchtlos, die Feinde zerstreuend und die Pfeile in gleicher Weise empfangend — die Götter sehen auf Erden nichts Besseres als dies.
12.97.12
तस्य शस्त्राणि यावन्ति त्वचं भिन्दन्ति संयुगे ।
तावतः सोऽश्नुते लोकान्सर्वकामदुहोऽक्षयान् ॥ १२.९७.१२ ॥
So viele Waffen in der Schlacht seine Haut durchbohren, so viele unvergängliche, alle Wünsche erfüllende Welten genießt er.
12.97.13
यदस्य रुधिरं गात्रादाहवे संप्रवर्तते ।
सह तेनैव स्रावेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १२.९७.१३ ॥
Wenn in der Schlacht sein Blut aus seinen Gliedern strömt, wird er mit eben diesem Strom von allen Sünden befreit.
12.97.14
यानि दुःखानि सहते प्राणानामतिपातने ।
न तपोऽस्ति ततो भूय इति धर्मविदो विदुः ॥ १२.९७.१४ ॥
Die Leiden, die er ertragen muss, wenn seine Lebenshauche abgeschnitten werden — die Kenner des Dharma wissen, dass es keine größere Askese gibt als diese.
12.97.15
पृष्ठतो भीरवः सङ्ख्ये वर्तन्ते धर्मपूरुषाः ।
शूराच्छरणमिच्छन्तः पर्जन्यादिव जीवनम् ॥ १२.९७.१५ ॥
In der Schlacht bleiben die Feigen zurück, während die Männer des Dharma Zuflucht beim Helden suchen, wie man vom Regenwolken das Leben erhofft.
12.97.16
यदि शूरं तथा क्षेमे प्रतीक्षेरन्यथा भये ।
प्रतिरूपं जनाः कुर्युर्न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.९७.१६ ॥
Wenn die Menschen den Helden in Sicherheit erwarteten und in Gefahr ebenso ihm gegenüber handelten, wäre das recht; doch so verhält es sich nicht.
12.97.17
यदि ते कृतमाज्ञाय नमस्कुर्युः सदैव तम् ।
युक्तं न्याय्यं च कुर्युस्ते न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.९७.१७ ॥
Wenn sie, seine Taten kennend, ihm stets Ehrerbietung erwiesen und gerecht und angemessen handelten, wäre es gut; doch so ist es nicht.
12.97.18
पुरुषाणां समानानां दृश्यते महदन्तरम् ।
संग्रामेऽनीकवेलायामुत्कृष्टेषु पतत्सु च ॥ १२.९७.१८ ॥
Unter gleichen Männern zeigt sich in der Schlacht ein großer Unterschied, zur Zeit der aufgestellten Schlachtreihen und wenn die Ausgezeichneten fallen.
12.97.19
पतत्यभिमुखं शूरः परान्भीरुः पलायते ।
आस्थाय स्वर्ग्यमध्वानं सहायान्विषमे त्यजन् ॥ १२.९७.१९ ॥
Der Held fällt dem Feind entgegen, doch der Feigling flieht; wer, obwohl er den Weg zum Himmel eingeschlagen hat, in der Gefahr seine Gefährten verlässt.
12.97.20
मा स्म तांस्तादृशांस्तात जनिष्टाऽधर्मपूरुषान् ॥ १२.९७.२० ॥
Lieber Sohn, mögen solche unrechtschaffenen Menschen niemals geboren werden.
12.97.21
ये सहायान्रणे हित्वा स्वस्तिमन्तो गृहान्ययुः ।
अस्वस्ति तेभ्यः कुर्वन्ति देवा इन्द्रपुरोगमाः ॥ १२.९७.२१ ॥
Denen, die ihre Gefährten im Kampf verlassen und wohlbehalten nach Hause zurückkehren, bereiten die von Indra angeführten Götter Unheil.
12.97.22
त्यागेन यः सहायानां स्वान्प्राणांस्त्रातुमिच्छति ।
तं हन्युः काष्ठलोहैर्वा दहेयुर्वा कटाग्निना।
पशुवन्मारयेयुर्वा क्षत्रिया ये स्युरीदृशाः ॥ १२.९७.२२ ॥
Wer seine Gefährten verlässt und das eigene Leben retten will — solche Kṣatriyas mag man mit Holz oder Eisen erschlagen, im Strohfeuer verbrennen oder wie Vieh abschlachten.
12.97.23
अधर्मः क्षत्रियस्यैष यच्छय्यामरणं भवेत् ।
विसृजञ्श्लेष्मपित्तानि कृपणं परिदेवयन् ॥ १२.९७.२३ ॥
Für einen Kṣatriya ist es ungerecht, auf dem Lager zu sterben, Schleim und Galle auszuwerfen und kläglich zu klagen.
12.97.24
अविक्षतेन देहेन प्रलयं योऽधिगच्छति ।
क्षत्रियो नास्य तत्कर्म प्रशंसन्ति पुराविदः ॥ १२.९७.२४ ॥
Die alten Wissenden preisen jene Tat eines Kṣatriya nicht, der mit unverletztem Körper dem Tod begegnet.
12.97.25
न गृहे मरणं तात क्षत्रियाणां प्रशस्यते ।
शौण्डीराणामशौण्डीर्यमधर्मं कृपणं च तत् ॥ १२.९७.२५ ॥
Lieber Sohn, der Tod eines Kriegers zu Hause wird nicht gepriesen. Für die Tapferen ist Feigheit Adharma und erbärmlich.
12.97.26
इदं कृच्छ्रमहो दुःखं पापीय इति निष्टनन् ।
प्रतिध्वस्तमुखः पूतिरमात्याननुशोचयन् ॥ १२.९७.२६ ॥
Stöhnend: »Dies ist Not, weh, dieser Schmerz; ich bin der Elendeste!«, mit zerstörtem Antlitz, die Minister beklagend.
12.97.27
अरोगाणां स्पृहयते मुहुर्मृत्युमपीच्छति ।
वीरो दृप्तो मनस्वी च नेदृशं मृत्युमर्हति ॥ १२.९७.२७ ॥
Er sehnt sich nach den Gesunden und wünscht den Tod immer wieder; doch ein stolzer, hochgesinnter Held verdient einen solchen Tod nicht.
12.97.28
रणेषु कदनं कृत्वा सुहृद्भिः प्रतिपूजित ।
तीक्ष्णैः शस्त्रैरभिक्लिष्टः क्षत्रियो मुत्युमर्हति ॥ १२.९७.२८ ॥
Ein Krieger, der in Schlachten ein Gemetzel angerichtet hat, von Freunden geehrt und von scharfen Waffen verwundet, ist des Todes würdig.
12.97.29
शूरो हि सत्वमन्युभ्यामाविष्टो युध्यते मशम् ।
कृत्यमानानि गात्राणि परैर्नैवावबुध्यते ॥ १२.९७.२९ ॥
Der Held, von Mut und Zorn ergriffen, kämpft heftig und bemerkt nicht einmal, wie seine Glieder vom Feind abgeschlagen werden.
12.97.30
स सङ्ख्ये निधनं प्राप्य प्रशस्तं लोकपूजितम् ।
स्वधर्मं विपुलं प्राप्य शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ १२.९७.३० ॥
Im Kampf den gepriesenen, von den Welten geehrten Tod gefunden und seine große Eigenpflicht erlangt, geht er in die Welt Indras.
12.97.31
सर्वोपायै रणमुखमातिष्ठंस्त्यक्तजीवितः ।
प्राप्नोतीन्द्रस्य सालोक्यं शूरः पृष्ठमदर्शयन् ॥ १२.९७.३१ ॥
Der Held, der mit allen Mitteln an der Front des Kampfes standhält, das Leben hingibt und dem Rücken nicht zeigt, erlangt die Welt Indras (sālokya).
12.97.32
यत्रयत्र हतः शूरः शत्रुभिः परिवारितः ।
अक्षयांल्लभते लोकान्यदि दैन्यं न सेवते ॥ १२.९७.३२ ॥
Wo immer der Held, von Feinden umringt, erschlagen wird, erlangt er, wenn er nicht zur Erniedrigung greift, unvergängliche Welten.