மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.97.1
क्षत्रधर्माद्धि पापीयान्न धर्मोऽस्ति नराधिप ।
अपयाने च युद्धे च राजा हन्ति महाजनम् ॥ १२.९७.१ ॥
மன்னர்களின் தலைவரே, க்ஷத்திரிய தர்மத்தைவிட பாவமான தர்மம் வேறில்லை; பின்வாங்கும்போதும் போரிலும் அரசன் பெரும் மக்கள் கூட்டத்தைக் கொல்கிறான்.
12.97.2
अथ स्म कर्मणा केन लोकाञ्जयति पार्थिवः ।
विद्वञ्जिज्ञासमानाय प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ १२.९७.२ ॥
அப்படியானால் எந்தச் செயலால் அரசன் உலகங்களை வெல்கிறான்? அறிவாளியே, பரதர்களின் காளையே, அறிய விரும்பும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.97.3
निग्रहेण च पापानां साधूनां संग्रहेण च ।
यज्ञैर्दानैश्च राजानो भवन्ति शुचयोऽमलाः ॥ १२.९७.३ ॥
தீயவர்களை அடக்குவதாலும், நல்லவர்களைக் காப்பதாலும், யாகங்களாலும் தானங்களாலும் அரசர்கள் தூய்மையும் களங்கமின்மையும் அடைகிறார்கள்.
12.97.4
उपरुन्धन्ति राजानो भूतानि विजयार्थिनः ।
त एव विजयं प्राप्य वर्धयन्ति पुनः प्रजाः ॥ १२.९७.४ ॥
வெற்றி விரும்பும் அரசர்கள் உயிர்களை வளைத்துக்கொள்கிறார்கள்; அவர்களே வெற்றி பெற்ற பின் மீண்டும் குடிமக்களை வளர்க்கிறார்கள்.
12.97.5
अपविध्यन्ति पापानि दानयज्ञतपोबलैः ।
अनुग्रहेण भूतानां पुण्यमेषां विवर्धते ॥ १२.९७.५ ॥
தானம், யாகம், தவம் ஆகியவற்றின் வலிமையால் அவர்கள் பாவங்களை விரட்டுகிறார்கள்; உயிர்கள்மீது கருணை காட்டுவதால் அவர்களின் புண்ணியம் பெருகுகிறது.
12.97.6
यथैव क्षेत्रनिर्याता निर्यातं क्षेत्रमेव च ।
हिनस्ति धान्यकक्षं च न च धान्यं विनश्यति ॥ १२.९७.६ ॥
வயலுக்குள் நுழைபவர்களும் வெளியேறுபவர்களும் நெல் பயிரை அழிக்கிறார்கள்; ஆனால் தானியம் அழிவதில்லை.
12.97.7
एवं शस्त्राणि मुञ्चन्तो घ्नन्ति वध्याननेकधा ।
तस्यैषा निष्कृतिर्दृष्टा भूतानां भावनं पुनः ॥ १२.९७.७ ॥
இவ்வாறு ஆயுதங்களை எறிந்து அவர்கள் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களை பலவாறாகக் கொல்கின்றனர். அவனுக்கு இதுவே பரிகாரமாகக் காணப்படுகிறது; உயிரினங்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதே அது.
12.97.8
यो भूतानि सदाऽनर्थाद्वधात्क्लेशाच्च रक्षति ।
दस्युभ्यः प्राणदानात्स धनदः सुखदो विराट् ॥ १२.९७.८ ॥
எப்போதும் உயிரினங்களை தீங்கு, கொலை, துன்பம் ஆகியவற்றிலிருந்து காப்பவன், கொள்ளையர்களிடமிருந்து உயிர் தானம் செய்து காப்பவன் — அவனே செல்வம் தருபவனும் இன்பம் தருபவனுமான விராட் (அரசன்).
12.97.9
स सर्वयज्ञारीजानो राजाऽथाभयदक्षिणैः ।
अनुभूयेह भद्राणि प्राप्नोतीन्द्रसलोकताम् ॥ १२.९७.९ ॥
அவன் அரசன்; அனைத்து யாகங்களின் பயனிலிருந்து பிறந்தவன், அபய தட்சிணையை அளிப்பவன். இங்கே நலன்களை அனுபவித்து இந்திரலோகத்தை அடைகிறான்.
12.97.10
ब्राह्मणार्थे समुत्पन्ने योऽभिनिष्पत्य युध्यति ।
आत्मानं यूपमुत्सृज्य स यज्ञोऽनन्तदक्षिणः ॥ १२.९७.१० ॥
பிராமணர்களுக்காக ஆபத்து எழும்போது, முன்னேறி போரிடுபவன், தன்னை யூபஸ்தம்பமாக அர்ப்பணிப்பவன் — அந்த யாகம் முடிவற்ற தட்சிணை கொண்டது.
12.97.11
अभीतो विकिरञ्शत्रून्प्रतिगृह्य शरांस्तथा ।
न तस्मान्त्रिदशाः श्रेयो भुवि पश्यन्ति किंचन ॥ १२.९७.११ ॥
அஞ்சாமல் எதிரிகளைச் சிதறடித்து அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு — அதைவிட சிறந்தது எதையும் தேவர்கள் பூமியில் காண்பதில்லை.
12.97.12
तस्य शस्त्राणि यावन्ति त्वचं भिन्दन्ति संयुगे ।
तावतः सोऽश्नुते लोकान्सर्वकामदुहोऽक्षयान् ॥ १२.९७.१२ ॥
போரில் அவனுடைய தோலை எத்தனை ஆயுதங்கள் துளைக்கின்றனவோ, அத்தனை அளவு எல்லாவற்றையும் அளிக்கும், அழியாத உலகங்களை அவன் அனுபவிக்கிறான்.
12.97.13
यदस्य रुधिरं गात्रादाहवे संप्रवर्तते ।
सह तेनैव स्रावेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १२.९७.१३ ॥
போரில் அவன் உடலிலிருந்து இரத்தம் பாயும்போது, அந்தப் பெருக்குடனேயே அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.
12.97.14
यानि दुःखानि सहते प्राणानामतिपातने ।
न तपोऽस्ति ततो भूय इति धर्मविदो विदुः ॥ १२.९७.१४ ॥
உயிர் பிரியும் வேளையில் அவன் சகிக்கும் துன்பங்களை விட மேலான தவம் வேறில்லை என்று தர்மம் அறிந்தோர் அறிவர்.
12.97.15
पृष्ठतो भीरवः सङ्ख्ये वर्तन्ते धर्मपूरुषाः ।
शूराच्छरणमिच्छन्तः पर्जन्यादिव जीवनम् ॥ १२.९७.१५ ॥
போரில் அஞ்சுபவர்கள் பின்னால் நிற்கின்றனர்; மழை மேகத்திடமிருந்து உயிர் வேண்டுவது போல, தர்ம புருடர்கள் வீரனிடம் அடைக்கலம் வேண்டுகின்றனர்.
12.97.16
यदि शूरं तथा क्षेमे प्रतीक्षेरन्यथा भये ।
प्रतिरूपं जनाः कुर्युर्न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.९७.१६ ॥
பாதுகாப்பான நேரத்தில் மக்கள் வீரனை எதிர்பார்ப்பது போலவே ஆபத்தில் அவ்வாறே செய்து, அதற்கேற்ப நடந்தால் நல்லது; ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை.
12.97.17
यदि ते कृतमाज्ञाय नमस्कुर्युः सदैव तम् ।
युक्तं न्याय्यं च कुर्युस्ते न च तद्वर्तते तथा ॥ १२.९७.१७ ॥
அவன் செய்த செயலை அறிந்து அவர்கள் எப்போதும் அவனை வணங்கி, முறையான நியாயமான நடத்தை காட்டினால் நன்று; ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை.
12.97.18
पुरुषाणां समानानां दृश्यते महदन्तरम् ।
संग्रामेऽनीकवेलायामुत्कृष्टेषु पतत्सु च ॥ १२.९७.१८ ॥
சமமான மனிதர்களிடையேயும் போர்ப் படையணி நேரத்திலும், சிறந்தவர்கள் வீழும்போதும் பெரிய வேறுபாடு காணப்படுகிறது.
12.97.19
पतत्यभिमुखं शूरः परान्भीरुः पलायते ।
आस्थाय स्वर्ग्यमध्वानं सहायान्विषमे त्यजन् ॥ १२.९७.१९ ॥
வீரன் எதிரிகளுக்கு முன்னால் வீழ்கிறான்; கோழை ஓடுகிறான். சொர்க்கத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் பாதையைப் பற்றிக்கொண்டும், இடர்வேளையில் துணைவர்களைக் கைவிடுபவன்.
12.97.20
मा स्म तांस्तादृशांस्तात जनिष्टाऽधर्मपूरुषान् ॥ १२.९७.२० ॥
அன்பு மகனே, அத்தகைய அதர்ம மனிதர்கள் பிறக்கக் கூடாது.
12.97.21
ये सहायान्रणे हित्वा स्वस्तिमन्तो गृहान्ययुः ।
अस्वस्ति तेभ्यः कुर्वन्ति देवा इन्द्रपुरोगमाः ॥ १२.९७.२१ ॥
போர்க்களத்தில் துணைவர்களைக் கைவிட்டு நலமாக வீடு திரும்புபவர்களுக்கு இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் துன்பத்தை வரச்செய்கிறார்கள்.
12.97.22
त्यागेन यः सहायानां स्वान्प्राणांस्त्रातुमिच्छति ।
तं हन्युः काष्ठलोहैर्वा दहेयुर्वा कटाग्निना।
पशुवन्मारयेयुर्वा क्षत्रिया ये स्युरीदृशाः ॥ १२.९७.२२ ॥
துணைவர்களைக் கைவிட்டு தன் உயிரைக் காக்க விரும்பும் அத்தகைய க்ஷத்திரியர்களை, மரத்தாலோ இரும்பாலோ கொல்லலாம், வைக்கோல் நெருப்பில் எரிக்கலாம், அல்லது மிருகத்தைப் போல கொல்லலாம்.
12.97.23
अधर्मः क्षत्रियस्यैष यच्छय्यामरणं भवेत् ।
विसृजञ्श्लेष्मपित्तानि कृपणं परिदेवयन् ॥ १२.९७.२३ ॥
படுக்கையில் மரணம் அடைவது க்ஷத்திரியனுக்கு அதர்மம்; சளியும் பித்தமும் கக்கிக்கொண்டு, பரிதாபமாகப் புலம்பியபடி இறப்பது.
12.97.24
अविक्षतेन देहेन प्रलयं योऽधिगच्छति ।
क्षत्रियो नास्य तत्कर्म प्रशंसन्ति पुराविदः ॥ १२.९७.२४ ॥
காயமின்றி உடலுடன் மரணத்தைச் சந்திக்கும் க்ஷத்திரியனின் அந்த செயலை பழங்கால அறிஞர்கள் புகழ்வதில்லை.
12.97.25
न गृहे मरणं तात क्षत्रियाणां प्रशस्यते ।
शौण्डीराणामशौण्डीर्यमधर्मं कृपणं च तत् ॥ १२.९७.२५ ॥
அப்பா, அரசர்களின் இறப்பு வீட்டில் நிகழ்வது புகழ்ச்சிக்குரியதல்ல. வீரர்களுக்கு கோழைத்தனம் அதர்மமும் இழிவும் ஆகும்.
12.97.26
इदं कृच्छ्रमहो दुःखं पापीय इति निष्टनन् ।
प्रतिध्वस्तमुखः पूतिरमात्याननुशोचयन् ॥ १२.९७.२६ ॥
'இது கடுமையான துன்பம், ஐயோ, நான் மிகவும் பாவி' என்று புலம்பி, முகம் வாடி, அமைச்சர்களுக்காக வருந்துகிறான்.
12.97.27
अरोगाणां स्पृहयते मुहुर्मृत्युमपीच्छति ।
वीरो दृप्तो मनस्वी च नेदृशं मृत्युमर्हति ॥ १२.९७.२७ ॥
நோயற்றவர்களை விரும்புகிறான், மீண்டும் மீண்டும் மரணத்தையும் விரும்புகிறான்; ஆனால் பெருமிதமும் மன உறுதியும் கொண்ட வீரன் இத்தகைய மரணத்திற்கு தகுதியற்றவன்.
12.97.28
रणेषु कदनं कृत्वा सुहृद्भिः प्रतिपूजित ।
तीक्ष्णैः शस्त्रैरभिक्लिष्टः क्षत्रियो मुत्युमर्हति ॥ १२.९७.२८ ॥
போர்களில் படுகொலை செய்து, நண்பர்களால் போற்றப்பட்டு, கூர் ஆயுதங்களால் வருத்தப்பட்ட அரசன் மரணத்திற்கு தகுதியானவன்.
12.97.29
शूरो हि सत्वमन्युभ्यामाविष्टो युध्यते मशम् ।
कृत्यमानानि गात्राणि परैर्नैवावबुध्यते ॥ १२.९७.२९ ॥
வீரன் வீரியத்தாலும் கோபத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கடுமையாகப் போரிடுகிறான்; எதிரிகளால் வெட்டப்படும் உறுப்புகளையும் அவன் உணர்வதில்லை.
12.97.30
स सङ्ख्ये निधनं प्राप्य प्रशस्तं लोकपूजितम् ।
स्वधर्मं विपुलं प्राप्य शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ १२.९७.३० ॥
அவன் போரில் புகழ்ந்த, உலகோரால் போற்றப்பட்ட மரணத்தை அடைந்து, தனது பெரிய சுவதர்மத்தைப் பெற்று, இந்திரனின் உலகை அடைகிறான்.
12.97.31
सर्वोपायै रणमुखमातिष्ठंस्त्यक्तजीवितः ।
प्राप्नोतीन्द्रस्य सालोक्यं शूरः पृष्ठमदर्शयन् ॥ १२.९७.३१ ॥
எல்லா வழிகளிலும் போர்முனையில் நிலைத்து நின்று, உயிரைத் துறந்த வீரன், முதுகு காட்டாமல் இந்திரனின் சாலோக்யத்தை அடைகிறான்.
12.97.32
यत्रयत्र हतः शूरः शत्रुभिः परिवारितः ।
अक्षयांल्लभते लोकान्यदि दैन्यं न सेवते ॥ १२.९७.३२ ॥
எங்கெல்லாம் வீரன் பகைவர்களால் சூழப்பட்டுக் கொல்லப்படுகிறானோ, அங்கெல்லாம், அவன் இழிவை நாடாவிட்டால், அழியாத உலகங்களை அடைகிறான்.