Mahābhārata · Adhyāya 12.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.99.1
अत्राप्युदाहरन्तीम-तिहासं पुरातनम् ।
प्रतर्दनो मैथिलश्च संग्रामं यत्र चक्रतुः ॥ १२.९९.१ ॥
Aquí también recuerdan una antigua tradición en la que Pratardana y el rey de Mithilā libraron una batalla.
12.99.2
यज्ञोपवीती संग्रामे जनको मिथिलाधिपः ।
योधानुद्धर्षयामास तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.९९.२ ॥
Yudhiṣṭhira, Janaka, señor de Mithilā, con el cordón sagrado, animó a los guerreros en la batalla; escucha eso.
12.99.3
जनको मैथिलो राजा महात्मा सर्वतत्त्ववित् ।
योधानां दर्शयामास स्वर्गं नरकमेव च ॥ १२.९९.३ ॥
Janaka, el rey magnánimo de Mithilā, conocedor de todas las verdades, mostró a los guerreros tanto el cielo como el infierno.
12.99.4
अभीरूणामिमे लोका भास्वन्तो हन्त पश्यत ।
पूर्णा गन्धर्वकन्याभिः सर्वकामदुहोऽक्षयाः ॥ १२.९९.४ ॥
Estos mundos de los valientes resplandecen; ¡mirad! Llenos de doncellas gandharvas, que conceden todos los deseos, imperecederos.
12.99.5
इमे पलायमानानां नरकाः प्रत्युपस्थिताः ।
अकीर्तिः शाश्वती चैव यतितव्यमनन्तरम् ॥ १२.९९.५ ॥
Para quienes huyen, estos infiernos están dispuestos, y la deshonra perpetua; por ello hay que esforzarse sin demora.
12.99.6
तान्दृष्ट्वाऽरीन्विजयत भूत्वा संत्यागबुद्धयः ।
नरकस्याप्रतिष्ठस्य मा भूत वशवर्तिनः ॥ १२.९९.६ ॥
Habiéndolos visto, vencer a los enemigos con mentes dispuestas al desprendimiento; no caigáis bajo el dominio de aquel infierno sin fundamento.
12.99.7
त्यागमूलं हि शूराणां स्वर्गद्वारमनुत्तमम् ।
इत्युक्तास्ते नृपतिना योधाः परपुरंजय ॥ १२.९९.७ ॥
La renuncia es la raíz de la suprema puerta del cielo para los héroes. Así exhortados por el rey, oh guerreros conquistadores de ciudades enemigas,
12.99.8
अजयन्त रणे शत्रून्हर्षयन्तो नरेश्वरम् ।
तस्मात्त्यक्तात्मना नित्यं स्थातव्यं रणमूर्धनि ॥ १२.९९.८ ॥
Vencieron a los enemigos en batalla, alegrando al señor de los hombres. Por eso, con el yo abandonado, se debe permanecer siempre al frente de la batalla.
12.99.9
गजानां रथिनो मध्ये रथानामनुसादिनः ।
सादिनामन्तरे स्थाप्यं पादातमपि दंशितम् ॥ १२.९९.९ ॥
Los guerreros de carro deben colocarse entre los elefantes, los jinetes entre los carros y también la infantería acorazada entre los jinetes.
12.99.10
य एवं व्यूहते राजा स नित्यं जयते रिपून् ।
तस्मदितद्विधातव्यं नित्यमेव युधिष्ठिर ॥ १२.९९.१० ॥
El rey que así dispone su ejército siempre vence a sus enemigos. Por eso, oh Yudhiṣṭhira, esto debe hacerse siempre.
12.99.11
स्वर्गे सुकृतमिच्छन्तः सुयुद्धेनातिमन्यवः ।
क्षोभयेयुरनीकानि सागरं मकरा यथा ॥ १२.९९.११ ॥
Deseando el mérito en el cielo, llenos de fiero ardor por una buena batalla, agitarían los ejércitos como los monstruos marinos agitan el océano.
12.99.12
हर्षयेयुर्विषण्णांश्च व्यवस्थाप्य परस्परम् ।
तेषां च भूमिं रक्षेयुर्भग्नान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१२ ॥
Tras organizarse unos a otros, deben animar a los abatidos y custodiar su terreno; no deben perseguir demasiado lejos a los derrotados que huyen.
12.99.13
पुनरावर्तमानानां निराशानां च जीविते ।
वेगः सुदुःसहो राजंस्तस्मान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१३ ॥
Oh rey, el embate de quienes regresan desesperados por la vida es muy difícil de soportar; por eso no debe perseguirlos demasiado.
12.99.14
न हि प्रहर्तुमिच्छन्ति शूराः प्रद्रवतो भयात् ।
तस्मात्पलायमानानां कुर्यान्नात्यनुसारणम् ॥ १२.९९.१४ ॥
Los héroes no desean golpear a quienes huyen por miedo; por eso no se debe perseguir a los que huyen.
12.99.15
चराणामचरा ह्यन्नमदंष्ट्रा दंष्ट्रिणामपि ।
अपाणयः पाणिमतामन्नं शूरस्य कातराः ॥ १२.९९.१५ ॥
Lo inmóvil es alimento de lo móvil, lo desdentado de lo que tiene dientes, lo manco de lo que tiene manos, y los cobardes son alimento del héroe.
12.99.16
समानपृष्ठोदरपाणिपादाः ।
पश्चाच्छरं भीरवोऽनुव्रजन्ति।
अतो भयार्ताः प्रणिपत्य भूयः ।
कृत्वाञ्जलीनुपतिष्ठन्ति शूरान् ॥ १२.९९.१६ ॥
Aunque sus espaldas, vientres, manos y pies son iguales, los cobardes siguen la flecha por detrás; por eso, atormentados por el miedo, se postran una y otra vez y se presentan ante los héroes con las palmas juntas.
12.99.17
शूरबाहुषु लोकोऽयं लम्बते पुत्रवत्सद ।
तस्मात्सर्वेषु लोकेषु शूरः संमानमर्हति ॥ १२.९९.१७ ॥
Oh buen varón, este mundo pende de los brazos de los héroes como de un hijo; por eso el héroe merece honor en todos los mundos.
12.99.18
न हि शौर्यात्परं किंचिन्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
शूरः सर्वं पालयति सर्वं शूरे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.९९.१८ ॥
En los tres mundos no hay nada superior al valor; el héroe protege a todos, y todo se sostiene en el héroe.