ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.99.1
अत्राप्युदाहरन्तीम-तिहासं पुरातनम् ।
प्रतर्दनो मैथिलश्च संग्रामं यत्र चक्रतुः ॥ १२.९९.१ ॥
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଇତିହାସ କହନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତର୍ଦନ ଏବଂ ମିଥିଳାର ରାଜା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
12.99.2
यज्ञोपवीती संग्रामे जनको मिथिलाधिपः ।
योधानुद्धर्षयामास तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.९९.२ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଧାରଣ କରିଥିବା ମିଥିଳାଧିପତି ଜନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ତାହା ଶୁଣ।
12.99.3
जनको मैथिलो राजा महात्मा सर्वतत्त्ववित् ।
योधानां दर्शयामास स्वर्गं नरकमेव च ॥ १२.९९.३ ॥
ମହାତ୍ମା ଓ ସର୍ବତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ଦେଖାଇଲେ।
12.99.4
अभीरूणामिमे लोका भास्वन्तो हन्त पश्यत ।
पूर्णा गन्धर्वकन्याभिः सर्वकामदुहोऽक्षयाः ॥ १२.९९.४ ॥
ନିର୍ଭୟମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକସମୂହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଦେଖ! ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନଙ୍କରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣକାରୀ, ଅକ୍ଷୟ।
12.99.5
इमे पलायमानानां नरकाः प्रत्युपस्थिताः ।
अकीर्तिः शाश्वती चैव यतितव्यमनन्तरम् ॥ १२.९९.५ ॥
ପଳାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନରକମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଅପକୀର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟ; ତେଣୁ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଯତ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
12.99.6
तान्दृष्ट्वाऽरीन्विजयत भूत्वा संत्यागबुद्धयः ।
नरकस्याप्रतिष्ठस्य मा भूत वशवर्तिनः ॥ १२.९९.६ ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତ୍ୟାଗବୁଦ୍ଧିରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କର; ଅପ୍ରତିଷ୍ଠ ନରକର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୁଅ ନାହିଁ।
12.99.7
त्यागमूलं हि शूराणां स्वर्गद्वारमनुत्तमम् ।
इत्युक्तास्ते नृपतिना योधाः परपुरंजय ॥ १२.९९.७ ॥
ବୀରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରର ମୂଳ। ରାଜା ଏପରି କହିବାରୁ, ହେ ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟୀ ଯୋଦ୍ଧାଗଣ,
12.99.8
अजयन्त रणे शत्रून्हर्षयन्तो नरेश्वरम् ।
तस्मात्त्यक्तात्मना नित्यं स्थातव्यं रणमूर्धनि ॥ १२.९९.८ ॥
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତି ରାଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ତେଣୁ ଆତ୍ମତ୍ୟାଗ କରି ସର୍ବଦା ରଣମୁଖରେ ଠିଆ ହେବା ଉଚିତ।
12.99.9
गजानां रथिनो मध्ये रथानामनुसादिनः ।
सादिनामन्तरे स्थाप्यं पादातमपि दंशितम् ॥ १२.९९.९ ॥
ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଥୀମାନଙ୍କୁ, ରଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନଙ୍କୁ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କବଚଧାରୀ ପଦାତିକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।
12.99.10
य एवं व्यूहते राजा स नित्यं जयते रिपून् ।
तस्मदितद्विधातव्यं नित्यमेव युधिष्ठिर ॥ १२.९९.१० ॥
ଯେଉଁ ରାଜା ଏପରି ସୈନ୍ୟକୁ ବ୍ୟୂହରେ ସଜାଇଥାନ୍ତି, ସେ ସର୍ବଦା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତନ୍ତି। ତେଣୁ ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହା ସର୍ବଦା କରିବା ଉଚିତ।
12.99.11
स्वर्गे सुकृतमिच्छन्तः सुयुद्धेनातिमन्यवः ।
क्षोभयेयुरनीकानि सागरं मकरा यथा ॥ १२.९९.११ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୁଣ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରି, ଉତ୍ତମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ମକରମାନେ ସାଗରକୁ ଯେପରି ବିଚଳିତ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ସେନାକୁ ବିଚଳିତ କରିବେ।
12.99.12
हर्षयेयुर्विषण्णांश्च व्यवस्थाप्य परस्परम् ।
तेषां च भूमिं रक्षेयुर्भग्नान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१२ ॥
ପରସ୍ପରକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ବିଷଣ୍ଣମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଉଚିତ; ସେମାନଙ୍କ ଭୂମି ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଭଗ୍ନ ହୋଇ ପଳାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ପିଛା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.99.13
पुनरावर्तमानानां निराशानां च जीविते ।
वेगः सुदुःसहो राजंस्तस्मान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଜୀବନରେ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରି ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ବେଗ ଅତି ଦୁଃସହ; ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.99.14
न हि प्रहर्तुमिच्छन्ति शूराः प्रद्रवतो भयात् ।
तस्मात्पलायमानानां कुर्यान्नात्यनुसारणम् ॥ १२.९९.१४ ॥
ଶୂରମାନେ ଭୟରେ ପଳାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ପଳାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.99.15
चराणामचरा ह्यन्नमदंष्ट्रा दंष्ट्रिणामपि ।
अपाणयः पाणिमतामन्नं शूरस्य कातराः ॥ १२.९९.१५ ॥
ଚଳନ୍ତି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଅଚଳ; ଦାନ୍ତ ଥିବାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ୍ତହୀନ; ହାତ ଥିବାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହାତହୀନ; ଏବଂ ଶୂରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ କାପୁରୁଷମାନେ।
12.99.16
समानपृष्ठोदरपाणिपादाः ।
पश्चाच्छरं भीरवोऽनुव्रजन्ति।
अतो भयार्ताः प्रणिपत्य भूयः ।
कृत्वाञ्जलीनुपतिष्ठन्ति शूरान् ॥ १२.९९.१६ ॥
ପିଠି, ପେଟ, ହାତ ଓ ଗୋଡ଼ ସମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କାପୁରୁଷମାନେ ପଛରୁ ବାଣର ପଛେ ଯାଆନ୍ତି; ତେଣୁ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ପୁଣି ପୁଣି ପ୍ରଣାମ କରି, ଯୋଡ଼ହାତ କରି ଶୂରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି।
12.99.17
शूरबाहुषु लोकोऽयं लम्बते पुत्रवत्सद ।
तस्मात्सर्वेषु लोकेषु शूरः संमानमर्हति ॥ १२.९९.१७ ॥
ହେ ସତ୍ପୁରୁଷ, ଏହି ଜଗତ ଶୂରମାନଙ୍କ ବାହୁରେ ପୁତ୍ର ପରି ଝୁଲି ରହିଛି; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶୂର ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ।
12.99.18
न हि शौर्यात्परं किंचिन्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
शूरः सर्वं पालयति सर्वं शूरे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.९९.१८ ॥
ତିନି ଲୋକରେ ଶୌର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ନାହିଁ; ଶୂର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ସବୁକିଛି ଶୂରଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।