Mahābhārata · Adhyāya 12.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.99.1
अत्राप्युदाहरन्तीम-तिहासं पुरातनम् ।
प्रतर्दनो मैथिलश्च संग्रामं यत्र चक्रतुः ॥ १२.९९.१ ॥
Auch hier erzählt man eine alte Überlieferung, in der Pratardana und der König von Mithilā einen Kampf austrugen.
12.99.2
यज्ञोपवीती संग्रामे जनको मिथिलाधिपः ।
योधानुद्धर्षयामास तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.९९.२ ॥
Yudhiṣṭhira, Janaka, der Herr von Mithilā, mit der heiligen Schnur, ermutigte die Krieger im Kampf; höre das.
12.99.3
जनको मैथिलो राजा महात्मा सर्वतत्त्ववित् ।
योधानां दर्शयामास स्वर्गं नरकमेव च ॥ १२.९९.३ ॥
Janaka, der großherzige König von Mithilā, der alle Wahrheiten kannte, zeigte den Kriegern Himmel und Hölle.
12.99.4
अभीरूणामिमे लोका भास्वन्तो हन्त पश्यत ।
पूर्णा गन्धर्वकन्याभिः सर्वकामदुहोऽक्षयाः ॥ १२.९९.४ ॥
Diese Welten der Furchtlosen leuchten; seht! Erfüllt von Gandharva-Jungfrauen, alle Wünsche gewährend, unvergänglich.
12.99.5
इमे पलायमानानां नरकाः प्रत्युपस्थिताः ।
अकीर्तिः शाश्वती चैव यतितव्यमनन्तरम् ॥ १२.९९.५ ॥
Für die Fliehenden stehen diese Höllen bereit und ewige Schande; darum muss man sich unverzüglich bemühen.
12.99.6
तान्दृष्ट्वाऽरीन्विजयत भूत्वा संत्यागबुद्धयः ।
नरकस्याप्रतिष्ठस्य मा भूत वशवर्तिनः ॥ १२.९९.६ ॥
Sie erblickend, besiegt die Feinde mit einem Sinn für Entsagung; geratet nicht unter die Herrschaft jener grundlosen Hölle.
12.99.7
त्यागमूलं हि शूराणां स्वर्गद्वारमनुत्तमम् ।
इत्युक्तास्ते नृपतिना योधाः परपुरंजय ॥ १२.९९.७ ॥
Entsagung ist die Wurzel des höchsten Himmelstors für Helden. So vom König angesprochen, ihr Krieger, die feindliche Städte erobern,
12.99.8
अजयन्त रणे शत्रून्हर्षयन्तो नरेश्वरम् ।
तस्मात्त्यक्तात्मना नित्यं स्थातव्यं रणमूर्धनि ॥ १२.९९.८ ॥
Sie besiegten die Feinde im Kampf und erfreuten den Herrn der Menschen. Daher soll man, das Selbst aufgebend, stets an der Spitze der Schlacht stehen.
12.99.9
गजानां रथिनो मध्ये रथानामनुसादिनः ।
सादिनामन्तरे स्थाप्यं पादातमपि दंशितम् ॥ १२.९९.९ ॥
Wagenkrieger sollen zwischen den Elefanten, Reiter zwischen den Streitwagen und auch gepanzerte Fußsoldaten zwischen den Reitern aufgestellt werden.
12.99.10
य एवं व्यूहते राजा स नित्यं जयते रिपून् ।
तस्मदितद्विधातव्यं नित्यमेव युधिष्ठिर ॥ १२.९९.१० ॥
Der König, der sein Heer so aufstellt, besiegt stets seine Feinde. Darum, o Yudhiṣṭhira, soll dies stets geschehen.
12.99.11
स्वर्गे सुकृतमिच्छन्तः सुयुद्धेनातिमन्यवः ।
क्षोभयेयुरनीकानि सागरं मकरा यथा ॥ १२.९९.११ ॥
Verlangend nach Verdienst im Himmel und von wildem Eifer erfüllt durch einen guten Kampf, würden sie die Heere erschüttern, wie Meeresungeheuer das Meer aufwühlen.
12.99.12
हर्षयेयुर्विषण्णांश्च व्यवस्थाप्य परस्परम् ।
तेषां च भूमिं रक्षेयुर्भग्नान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१२ ॥
Nachdem sie sich gegenseitig aufgestellt haben, sollen sie die Niedergeschlagenen ermutigen und ihren Boden hüten; die Geschlagenen sollen sie nicht zu weit verfolgen.
12.99.13
पुनरावर्तमानानां निराशानां च जीविते ।
वेगः सुदुःसहो राजंस्तस्मान्नात्यनुसारयेत् ॥ १२.९९.१३ ॥
O König, der Ansturm derer, die verzweifelt am Leben umkehren, ist kaum zu ertragen; darum soll man sie nicht zu weit verfolgen.
12.99.14
न हि प्रहर्तुमिच्छन्ति शूराः प्रद्रवतो भयात् ।
तस्मात्पलायमानानां कुर्यान्नात्यनुसारणम् ॥ १२.९९.१४ ॥
Helden wollen nicht auf jene einschlagen, die aus Furcht fliehen; darum soll man den Fliehenden nicht nachsetzen.
12.99.15
चराणामचरा ह्यन्नमदंष्ट्रा दंष्ट्रिणामपि ।
अपाणयः पाणिमतामन्नं शूरस्य कातराः ॥ १२.९९.१५ ॥
Das Unbewegliche ist Nahrung für das Bewegliche, das Zahnlose für das Gezahnte, das Handlose für das Behandete; und die Feiglinge sind die Speise des Helden.
12.99.16
समानपृष्ठोदरपाणिपादाः ।
पश्चाच्छरं भीरवोऽनुव्रजन्ति।
अतो भयार्ताः प्रणिपत्य भूयः ।
कृत्वाञ्जलीनुपतिष्ठन्ति शूरान् ॥ १२.९९.१६ ॥
Obwohl ihr Rücken, Bauch, Hände und Füße gleich sind, folgen die Feiglinge dem Pfeil von hinten; daher verneigen sie sich, von Furcht geplagt, immer wieder und stehen mit gefalteten Händen vor den Helden.
12.99.17
शूरबाहुषु लोकोऽयं लम्बते पुत्रवत्सद ।
तस्मात्सर्वेषु लोकेषु शूरः संमानमर्हति ॥ १२.९९.१७ ॥
O Edler, diese Welt hängt an den Armen der Helden wie an einem Sohn; darum verdient der Held Ehre in allen Welten.
12.99.18
न हि शौर्यात्परं किंचिन्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
शूरः सर्वं पालयति सर्वं शूरे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.९९.१८ ॥
In den drei Welten gibt es nichts Höheres als Tapferkeit; der Held beschützt alles, und alles ruht auf dem Helden.