مهابهاراتا · أدهيايا 13.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.101.1
दह्यमानाय विप्राय यः प्रयच्छत्युपानहौ ।
यत्फलं तस्य भवति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१०१.१ ॥
قال يудхиштхира: ما الثمرة التي ينالها من يهب النعال لبراهمي يحترق؟ قل لي ذلك يا جدّ.
13.101.2
उपानहौ प्रयच्छेद्यो ब्राह्मणेभ्यः समाहितः ।
मर्दते कण्टकान्सर्वान्विषमान्निस्तरत्यपि ॥ १३.१०१.२ ॥
قال بهيشما: من يهب النعال للبراهمة بقلب مجتمع يدوس كل الشوك ويعبر حتى الأرض الوعرة المتعرجة.
13.101.3
स शत्रूणामुपरि च सन्तिष्ठति युधिष्ठिर ।
यानं चाश्वतरीयुक्तं तस्य शुभ्रं विशाम्पते ॥ १३.१०१.३ ॥
يا يудхиштхира، يقف فوق أعدائه، ومركبة لامعة مربوطة بالبغال، يا سيد الشعوب، تكون له.
13.101.4
उपतिष्ठति कौन्तेय रौप्यकाञ्चनभूषितम् ।
शकटं दम्यसंयुक्तं दत्तं भवति चैव हि ॥ १३.१०१.४ ॥
يا ابن كونتي، عربة مزينة بالفضة والذهب، مربوطة بحيوانات مدجنة، تأتيه، لأنها تصير عطاء مُعطى.
13.101.5
यत्फलं तिलदाने च भूमिदाने च कीर्तितम् ।
गोदाने चान्नदाने च भूयस्तद्ब्रूहि कौरव ॥ १३.१०१.५ ॥
أخبرني مجددًا يا سليل كورو، بالثمرة المعلنة لعطاء السمسم وعطاء الأرض وعطاء البقر وعطاء الطعام.
13.101.6
शृणुष्व मम कौन्तैय तिलदानस्य यत्फलम् ।
निशम्य च यथान्यायं प्रयच्छ कुरुसत्तम ॥ १३.१०१.६ ॥
اسمع مني يا ابن كونتي ثمرة عطاء السمسم. يا خير الكورو، بعد أن تسمع، أعطِ على الوجه الصحيح بحسب القاعدة.
13.101.7
पितॄणां प्रथमं भोज्यं तिलाः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
तिलदानेन वै तस्मात्पितृपक्षः प्रमोदते ॥ १३.१०१.७ ॥
السمسم، الذي خلقه الكائن الذاتي، هو الطعام الأول للأسلاف؛ ولذلك يفرح نصف شهر الأسلاف بقربان السمسم.
13.101.8
माघमासे तिलान्यस्तु ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति ।
सर्वसत्वसमाकीर्णं नरकं स न पश्यति ॥ १३.१०१.८ ॥
من يعطي السمسم للبراهمة في شهر ماغا لا يرى الجحيم المزدحم بكل الكائنات.
13.101.9
सर्वसत्रैश्च यजते यस्तिलैर्यजते पितॄन् ।
न चाकामेन दातव्यं तिलैः श्राद्धं कदाचन ॥ १३.१०१.९ ॥
من يقدّم القرابين بكل جلسات السَّتْرا ويعبد الأسلاف بالسمسم — لكن لا ينبغي أبداً تقديم شرادّا السمسم لمن ليس خالياً من الرغبة.
13.101.10
महर्षेः कश्यपस्यैते गात्रेभ्यः प्रसृतास्तिलाः ।
ततो दिव्यं गता भावं प्रदानेषु तिलाः प्रभो ॥ १३.१०१.१० ॥
نبتت هذه البذور من أطراف الحكيم العظيم كاشيابا؛ ثم، أيها السيد، بلغ السمسم في العطايا مقاماً إلهياً.
13.101.11
पौष्टिका रूपदाश्चैव तथा पापविनाशनाः ।
तस्मात्सर्वप्रदानेभ्यस्तिलदानं विशिष्यते ॥ १३.१०१.११ ॥
السمسم يغذّي ويمنح الجمال ويمحو الذنب؛ ولذلك تفوق عطية السمسم جميع العطايا.
13.101.12
आपस्तम्बश्च मेधावी शङ्खश्च लिखितस्तथा ।
महर्षिर्गौतमश्चापि तिलदानैर्दिवं गताः ॥ १३.१०१.१२ ॥
الحكيم أبستامبا وشانكها وليخيتا والحكيم العظيم غوتاما ذهبوا أيضاً إلى السماء بعطايا السمسم.
13.101.13
तिलहोमरता विप्राः सर्वे संयतमैथुनाः ।
समा गव्येन हविषा प्रवृत्तिषु च संस्थिताः ॥ १३.१०१.१३ ॥
جميع البراهمة المكرسين لقربان السمسم، الضابطين لأنفسهم والممتنعين عن الجماع، يقفون متساوين في القربان من منتجات البقر، وثابتون في أعمالهم.
13.101.14
सर्वेषामिति दानानां तिलदानं विशिष्यते ।
अक्षयं सर्वदानानां तिलदानमिहोच्यते ॥ १३.१०१.१४ ॥
من بين جميع الهبات، يُعلن أن هبة السمسم هي الأفضل؛ وهنا يُقال إن هبة السمسم من بين جميع الهبات لا تفنى.
13.101.15
उच्छिन्ने तु पुरा हव्ये कुशिकर्षिः परन्तपः ।
तिलैरग्नित्रयं हुत्वा प्राप्तवान्गतिमुत्तमाम् ॥ १३.१०१.१५ ॥
في القديم، لما انقطعت القرابين، قدّم الحكيم كوشيكا، مُحرق الأعداء، السمسم في النيران الثلاث، فنال الغاية العليا.
13.101.16
इति प्रोक्तं कुरुश्रेष्ठ तिलदानमनुत्तमम् ।
विधानं येन विधिना तिलानामिह शस्यते ॥ १३.१०१.१६ ॥
هكذا، يا خير الكورو، قد أُعلنت هبة السمسم التي لا تُضاهى، والقاعدة التي بها يُمدح إجراء السمسم هنا.
13.101.17
अत ऊर्ध्वं निबोधेदं देवानां यष्टुमिच्छताम् ।
समागमे महाराज ब्रह्मणा वै स्वयंभुवा ॥ १३.१०१.१७ ॥
الآن استمع إلى هذا أيضاً أيها الملك العظيم: حين أراد الآلهة أن يقيموا القربان، في اجتماع مع البرهمن الذاتي الوجود، جرى ما يلي.
13.101.18
देवाः समेत्य ब्रह्माणं भूमिभागे यियश्रवः ।
शुभं देशमयाचन्त यजेम इति पार्थिव ॥ १३.१०१.१८ ॥
اجتمع الآلهة عند البرهمن راغبين في إقامة القربان، وطلبوا مكاناً مباركاً في جزء من الأرض قائلين: «لنقم بالقربان»، أيها الملك.
13.101.19
भगवंस्त्वं प्रभुर्भूमेः सर्वस्य त्रिदिवस्य च ।
यजेम हि महाभाग यज्ञं भवदनुज्ञया ॥ १३.१०१.१९ ॥
أيها المبارك، أنت سيد الأرض والعوالم الثلاثة وكل شيء. أيها العظيم الحظ، بإذنك نقيم القربان.
13.101.20
नाननुज्ञातभूमिर्हि यज्ञस्य फलमश्नुते ।
त्वं हि सर्वस्य जगतः स्थावरस्य चरस्य च।
प्रभुर्भवसि तस्मात्त्वं समनुज्ञातुमर्हसि ॥ १३.१०१.२० ॥
فإن ثمرة القربان لا تُنال في أرض لم يُؤذن باستعمالها. أنت حقًا سيد العالم كله، الساكن والمتحرك، فينبغي أن تأذن.
13.101.21
ददानि मेदिनीभागं भवद्भ्योऽहं सुरर्षभाः ।
यस्मिन्देशे करिष्यध्वं यज्ञान्काश्यपनन्दनाः ॥ १३.१०१.२१ ॥
يا خير الآلهة، أعطيكم جزءًا من الأرض. يا أبناء كاشيابا، في أي مكان تقيمون فيه القرابين فهو لكم.
13.101.22
भगवन्कृतकामाः स्म यक्ष्महे स्वाप्तदक्षिणैः ।
इमं तु देशं मुनयः पर्युपासन्ति नित्यदा ॥ १३.१०१.२२ ॥
أيها المبارك، قد تحقق مرادنا؛ سنقيم القربان بأجور حسنة مكتسبة. ولكن هذا المكان يتردد عليه الحكماء دائمًا.
13.101.23
ततोऽगस्त्यश्च कण्वश्च भृगुरत्रिर्वृषाकपिः ।
असितो देवलश्चैव देवयज्ञमुपागमन् ॥ १३.१०१.२३ ॥
ثم جاء أغاستيا وكانفا وبهريغو وأتري وفريشاكابي وأسيتا ودēvala أيضًا إلى قربان الآلهة.
13.101.24
ततो देवा महात्मान ईजिरे यज्ञमच्युतम् ।
तथा समापयामासुर्यथाकालं सुरर्षभाः ॥ १३.१०१.२४ ॥
ثم أقام الآلهة العظام القربان للأچيوتا، وأتمّه أفضل الآلهة في وقته المناسب.
13.101.25
त इष्टयज्ञास्त्रिदशा हिमवत्यचलोत्तमे ।
षष्ठमंशं क्रतोस्तस्य भूमिदानं प्रचक्रिरे। ॥ १३.१०१.२५ ॥
أتم أولئك الآلهة قرابينهم، وعلى أعلى الجبال الهيمالايا قدّموا هبة الأرض بوصفها السدس من تلك القربان.
13.101.26
प्रादेशमात्रं भूमेस्तु यो दद्यादनुपस्कृतम् ।
न सीदति स कृच्छ्रेषु न च दुर्गाण्यवाप्नुते ॥ १३.१०१.२६ ॥
من يهب ولو شبرًا واحدًا من أرض غير مهيأة لا يغرق في الشدائد ولا يصيبه الخطر.
13.101.27
शीतवातातपसहां यागभूमिं सुसंस्कृताम् ।
प्रदाय सुरलोकस्थः पुण्यान्तेऽपि न चाल्यते ॥ १३.१०१.२७ ॥
من وهب أرضًا مهيأة جيدًا للقربان تتحمل البرد والريح والحر، فإنه إذ يقيم في عالم الآلهة لا يتزعزع حتى عند نفاد ثوابه.
13.101.28
मुदितो वसति प्राज्ञः शक्रेण सह पार्थिव ।
पतिश्रयप्रदानाच्च सोऽपि स्वर्गे महीयते ॥ १३.१०१.२८ ॥
أيها الملك، يسكن الحكيم مبتهجًا مع إندرا، وبإهدائه مكان سكن يُكرَّم هو أيضًا في السماء.
13.101.29
अध्यापककुले जातः श्रोत्रियो नियतेन्द्रियः ।
गृहे यस्य वसेत्तुष्टः प्रधानं लोकमश्नुते ॥ १३.१०१.२९ ॥
من يقيم في بيته برهمي راضٍ، ولد في أسرة المعلمين، عالم بالفيدا، ضابط لحواسه، فإنه ينال العالم الأسمى.
13.101.30
तथा गवार्थे शरणं शीतवर्षसहं दृढम् ।
आसप्तमं तारयति कुलं भरतसत्तम ॥ १३.१०१.३० ॥
وكذلك من يوفر مأوى متينًا للأبقار يتحمل البرد والمطر ينجّي أسرته حتى الجيل السابع، يا خير البهاراتا.
13.101.31
क्षेत्रभूमिं ददल्लोके शुभां श्रियमवाप्नुयात् ।
रत्नभूमिं प्रदद्यात्तु कुलवंशं प्रवर्धयेत् ॥ १३.१०१.३१ ॥
من يهب أرض الحقل في العالم ينال ازدهاراً مباركاً، ومن يهب أرض الجواهر يُنمي سلالة أسرته.
13.101.32
न चोषरां न निर्दग्धां महीं दद्यात्कथञ्चन ।
न श्मशानपरीतां च न च पापनिषेविताम् ॥ १३.१०१.३२ ॥
لا ينبغي بأي حال أن يُعطى أرضاً قاحلة ولا أرضاً محروقة، ولا أرضاً تحيط بها مقبرة، ولا أرضاً يرتادها الأشرار.
13.101.33
पारक्ये भूमिदेशे तु पितॄणां निर्वपेत्तु यः ।
तद्भूमिं वाऽपि पितृभिः श्राद्धकर्म विहन्यते ॥ १३.१०१.३३ ॥
من يقدّم القرابين للأجداد على أرض غيره، فبسبب تلك الأرض يُبطل الأجداد طقس الشرادّها.
13.101.34
तस्मात्क्रीत्वा महीं दद्यात्स्वल्पामपि विचक्षणः ।
पिण्डः पितृभ्यो दत्तो वै तस्यां भवति शाश्वतः ॥ १३.१०१.३४ ॥
لذلك ينبغي للحكيم أن يشتري ولو قطعة صغيرة من الأرض ويهبها، لأن الپِنڈا المقدَّمة للأجداد على تلك الأرض تصبح أبدية.
13.101.35
अटवी पर्वताश्चैव नद्यस्तीर्थानि यानि च ।
सर्वाण्यस्वामिकान्याद्दुर्न हि तत्र परिग्रहः ॥ १३.१०१.३५ ॥
الغابات والجبال والأنهار وكل المشاهد المقدسة والمعابر، كل ذلك بلا مالك، ولا يُملك منها شيء.
13.101.36
इत्येतद्भूमिदानस्य फलमुक्तं विशाम्पते ।
अतः परं तु गोदानं कीर्तयिष्यामि तेऽनघ ॥ १३.१०१.३६ ॥
هكذا، يا سيد البشر، بُيّنت ثمرة هبة الأرض. والآن، يا بلا ذنب، سأذكر لك هبة الأبقار.
13.101.37
गावोऽधिकास्तपस्विभ्यो यस्मात्सर्वेभ्य एव च ।
तस्मान्महेश्वरो देवस्तपस्ताभिः सहास्थितः ॥ १३.१०१.३७ ॥
الأبقار أفضل من المتقشفين ومن كل شيء؛ لذلك أقام الإله العظيم مَهيشفَرا معها وتعبّد بالتقشف.
13.101.38
ब्राह्मे लोके वसन्त्येताः सोमेन सह भारत ।
यां तां ब्रह्मर्षयः सिद्धाः प्रार्थयन्ति परां गतिम् ॥ १३.१०१.३८ ॥
يا بهاراتا، تسكن هذه في عالم براهما مع سوما، تلك الغاية العليا التي يتمناها البراهماريشيون والكاملون.
13.101.39
पयसा हविषा दध्ना शकृता चाथ चर्मणा ।
अस्थिभिश्चोपकुर्वन्ति शृङ्गैर्वालैश्च भारत ॥ १३.१०१.३९ ॥
يا بهاراتا، ينفعون بالحليب والسمن المصفّى واللبن الرائب والروث والجلد والعظام والقرون والشعر.
13.101.40
नासां शीतातपौ स्यातां सदैताः कर्म कुर्वते ।
न वर्षविषयं वाऽपि दुःखमासां भवत्युत ॥ १३.१०१.४० ॥
لا يصيبها البرد والحر دائمًا؛ فهي تواصل عملها، ولا يلحقها أذى يتعلق بالمطر.
13.101.41
ब्राह्मणैः सहिता यान्ति तस्मात्पारमकं पदम् ।
एकं गोब्राह्मणं तस्मात्प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ १३.१०१.४१ ॥
تمضي مع البراهمة؛ لذلك فهي المقام الأسمى؛ ولهذا يقول الحكماء إن البقرة والبراهمي واحد.
13.101.42
रन्तिदेवस्य यज्ञे ताः पशुत्वेनोपकल्पिताः ।
अतश्चर्मण्वती राजन्गोचर्मभ्यः प्रवर्तिता।
पशुत्वाच्च विनिर्मुक्ताः प्रदानायोपकल्पिताः ॥ १३.१०१.४२ ॥
في قربان رنتيديفا عُيّنت هذه كحيوانات للذبح؛ لذلك، أيها الملك، جرى نهر تشارمانفاتي من جلود الأبقار. وبعد تحررها من حال الذبيحة، أُعدّت للعطاء.
13.101.43
ता इमा विप्रमुख्येभ्यो यो ददाति महीपते ।
निस्तरेदापदं कृच्छ्रां विषमस्थोऽपि पार्थिव ॥ १३.१०१.४३ ॥
أيها الملك، من يهب هذه البقرات لأفضل البراهمة يتجاوز المحنة الشديدة، ولو كان في حالة خطرة.
13.101.44
गवां सहस्रदः प्रेत्य नरकं न प्रपद्यते ।
सर्वत्र विजयं चापि लभते मनुजाधिप ॥ १३.१०१.४४ ॥
من يهب ألف بقرة لا يدخل الجحيم بعد موته؛ أيها سيد البشر، ينال النصر في كل مكان.
13.101.45
अमृतं वै गवां क्षीरमित्याह त्रिदशाधिपः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुममृतं स प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४५ ॥
قال سيد الآلهة الثلاثين: إن لبن البقر هو حقًا الأمرت؛ لذلك من يهب بقرة حلوبًا فقد أعطى الأمرت.
13.101.46
अग्नीनामव्ययं ह्येतद्धौम्यं वेदविदो विदुः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं स हौम्यं सम्प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४६ ॥
يعرف العارفون بالفيدا أن هذا هو القربان الذي لا يفنى للنيران؛ لذلك من يهب بقرة فقد أعطى القربان كاملاً.
13.101.47
स्वर्गो वै मूर्तिमानेष वृषभं यो गवां पतिम् ।
विप्रे गुणयुते दद्यात्स वै स्वर्गे महीयते ॥ १३.१०१.४७ ॥
هذا الثور سيد البقر هو الجنة متجسدة؛ من يهبه لبرهمي فاضل يُكرَّم في الجنة.
13.101.48
प्राणा वै प्राणिनामेते प्रोच्यन्ते भरतर्षभ ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं प्राणानेष प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४८ ॥
أيها الثور من البهاراتا، يُقال إن هذه هي أنفاس الحياة للكائنات الحية؛ لذلك من يهب بقرة فقد أعطى أنفاس الحياة.
13.101.49
गावः शरण्या भूतानामिति वेदविदो विदुः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं शरणं सम्प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४९ ॥
الأبقار ملاذ الكائنات، هكذا يعلم العارفون بالفيدا. ولذلك فإن من يهب بقرة حلوباً يمنح الملاذ.
13.101.50
न वधार्थं प्रदातव्या न कीनाशे न नास्तिके ।
गोजीविने न दातव्या तथा गौर्भरतर्षभ।
गोरसानां न विक्रेतू रसं च यजनस्य च ॥ १३.१०१.५० ॥
لا تُعطَ للذبح، ولا للقصاب، ولا للملحد. ولا تُعطَ لمن يعيش على البقر؛ وكذلك يا ثور البهاراتا، لا لبائع منتجات البقر، ولا لبائع عصير القربان.
13.101.51
ददत्स तादृशानां वै नरो गां पापकर्मणाम् ।
अक्षयं नरकं यातीत्येवमाहुर्महर्षयः ॥ १३.१०१.५१ ॥
من يعطي بقرة لمثل هؤلاء المذنبين يذهب إلى الجحيم الذي لا يفنى، هكذا يقول كبار الحكماء.
13.101.52
न कृशां नापवत्सां वा वन्ध्यां रोगान्वितां तथा ।
न व्यङ्गां न परिश्रान्तां दद्याद्गां ब्राह्मणाय वै ॥ १३.१०१.५२ ॥
لا ينبغي أن تُعطى للبراهمي بقرة هزيلة، أو فاقدة للعجل، أو عقيمة، أو مريضة، ولا معيبة أو منهكة.
13.101.53
दशगोसहस्रदः सम्यक् शक्रेण सह मोदते ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्नरः शतसहस्रशः ॥ १३.१०१.५३ ॥
من يعطي عشرة آلاف بقرة على الوجه الصحيح يفرح مع إندرا، وينال عوالم لا تفنى بمئات الآلاف.
13.101.54
इत्येतद्गोप्रदानं च तिलदानं च कीर्तितम् ।
तथा भूमिप्रदानं च शृणुष्वान्ने च भारत ॥ १३.१०१.५४ ॥
هكذا قد بُيّن هِبةُ البقر وهِبةُ السمسم. وكذلك يا بهاراتا، اسمع أيضاً عن هبة الأرض وهبة الطعام.
13.101.55
अन्नदानं प्रधानं हि कौन्तेय परिचक्षते ।
अन्नस्य हि प्रदानेन रन्तिदेवो दिवं गतः ॥ १३.१०१.५५ ॥
يا ابن كونتي، يُقال إن بذل الطعام هو الأفضل؛ وبإعطاء الطعام ذهب رانتيديفا إلى السماء.
13.101.56
श्रान्ताय क्षुधितायान्नं यः प्रयच्छति भूमिप ।
स्वायंभुवं महात्स्थानं स गच्छति नराधिप ॥ १३.१०१.५६ ॥
أيها الملك، من يعطي الطعام للمتعب والجائع، أيها سيد البشر، يذهب إلى المقام العظيم لسفايامبهو.
13.101.57
न हिरण्यैर्न वासोभिर्नान्यदानेन भारत ।
प्राप्नुवन्ति नराः श्रेयो यथा ह्यन्नप्रदाः प्रभो ॥ १३.१०१.५७ ॥
يا بهارata، يا سيدي، لا ينال البشر ذلك الخير بالذهب ولا بالثياب ولا بأي عطاء آخر، كما ينالونه بإعطاء الطعام.
13.101.58
अन्नं वै प्रथमं द्रव्यमन्नं श्रीश्च परा मता ।
अन्नात्प्राणः प्रभवति तेजो वीर्यं बलं तथा ॥ १३.१०१.५८ ॥
الطعام أول الثروات، والطعام هو الازدهار، وهو يُعدّ الأسمى. ومن الطعام يتولد النفس، وكذلك البهاء والبأس والقوة.
13.101.59
सद्यो ददाति यश्चान्नं सदैकाग्रमना नरः ।
न स दुर्गाण्यवाप्नोतीत्येवमाह पराशरः ॥ १३.१०१.५९ ॥
من يعطي الطعام فورًا وبقلب مُركّز دائمًا، لا يقع في الشدائد — هكذا قال باراشارا.
13.101.60
अर्चयित्वा यथान्यायं देवेभ्योऽन्नं निवेदयेत् ।
यदन्ना हि नरा राजंस्तदन्नास्तस्य देवतः ॥ १३.१०१.६० ॥
بعد أن يُكرّم وفق القاعدة، ينبغي تقديم الطعام للآلهة. أيها الملك، كما يأكل البشر من الطعام، يكون طعام معبودهم كذلك.
13.101.61
कौमुद्यां शुक्लपक्षे तु योऽन्नदानं करोत्युत ।
स सन्तरति दुर्गाणि प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ १३.१०१.६१ ॥
من يقدّم هبة الطعام في ليلة اكتمال القمر من الفترة المضيئة لمهرجان كاومودي، يعبر الشدائد ويبلغ بعد الموت اللانهاية.
13.101.62
अभुक्त्वाऽतिथेये चान्नं प्रयच्छेद्यः समाहितः ।
स वै ब्रह्मविदां लोकान्प्राप्नुयाद्भरतर्षभ ॥ १३.१०१.६२ ॥
يا ثور البهاراتا، من يعطي الطعام للضيف بتركيز دون أن يأكل هو نفسه، يبلغ عوالم العارفين بالبراهمان.
13.101.63
सुकृच्छ्रामापदं प्राप्तश्चान्नदः पुरुषस्तरेत् ।
पापं तरति चैवेह दुष्कृतं चापकर्षति ॥ १३.१०१.६३ ॥
حتى الإنسان الواقع في شدة عظيمة، إن كان معطي الطعام، يعبر. وهو هنا يعبر الذنب ويبعد الفعل السيئ.
13.101.64
इत्येतदन्नदानस्य तिलदानस्य चैव ह ।
भूमिदानस्य च फलं गोदानस्य च कीर्तितम् ॥ १३.१०१.६४ ॥
هكذا أُعلن ثمر هبة الطعام، وهبة السمسم، وهبة الأرض، وهبة البقرة.