Mahābhārata · Adhyāya 13.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.101.1
दह्यमानाय विप्राय यः प्रयच्छत्युपानहौ ।
यत्फलं तस्य भवति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.१०१.१ ॥
Yudhiṣṭhira sprach: Welche Frucht erlangt, wer einem brennenden Brahmanen Sandalen gibt? Sag mir das, Großvater.
13.101.2
उपानहौ प्रयच्छेद्यो ब्राह्मणेभ्यः समाहितः ।
मर्दते कण्टकान्सर्वान्विषमान्निस्तरत्यपि ॥ १३.१०१.२ ॥
Bhīṣma sprach: Wer mit gesammeltem Sinn den Brahmanen Sandalen gibt, zertritt alle Dornen und durchquert sogar unebenes, rauhes Gelände.
13.101.3
स शत्रूणामुपरि च सन्तिष्ठति युधिष्ठिर ।
यानं चाश्वतरीयुक्तं तस्य शुभ्रं विशाम्पते ॥ १३.१०१.३ ॥
Yudhiṣṭhira, er steht über seinen Feinden, und ein glänzendes, mit Maultieren bespanntes Gefährt, Herr der Völker, gehört ihm.
13.101.4
उपतिष्ठति कौन्तेय रौप्यकाञ्चनभूषितम् ।
शकटं दम्यसंयुक्तं दत्तं भवति चैव हि ॥ १३.१०१.४ ॥
Sohn der Kuntī, ein mit Silber und Gold geschmückter Karren, bespannt mit gezähmten Tieren, kommt zu ihm, denn er wird zu einer gegebenen Gabe.
13.101.5
यत्फलं तिलदाने च भूमिदाने च कीर्तितम् ।
गोदाने चान्नदाने च भूयस्तद्ब्रूहि कौरव ॥ १३.१०१.५ ॥
Sag mir noch einmal, Nachkomme der Kurus, welche Frucht für die Gabe von Sesam, die Gabe von Land, die Gabe von Kühen und die Gabe von Speise verkündet wurde.
13.101.6
शृणुष्व मम कौन्तैय तिलदानस्य यत्फलम् ।
निशम्य च यथान्यायं प्रयच्छ कुरुसत्तम ॥ १३.१०१.६ ॥
Sohn der Kuntī, höre von mir die Frucht der Sesamgabe. Bester der Kurus, hast du es gehört, so gib recht nach der Regel.
13.101.7
पितॄणां प्रथमं भोज्यं तिलाः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
तिलदानेन वै तस्मात्पितृपक्षः प्रमोदते ॥ १३.१०१.७ ॥
Sesamkörner, von dem Selbstexistenten geschaffen, sind die erste Speise der Ahnen; darum erfreut sich die Ahnenhälfte des Mondmonats an der Gabe von Sesam.
13.101.8
माघमासे तिलान्यस्तु ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति ।
सर्वसत्वसमाकीर्णं नरकं स न पश्यति ॥ १३.१०१.८ ॥
Wer im Monat Māgha den Brahmanen Sesam gibt, sieht die Hölle nicht, die voll aller Wesen ist.
13.101.9
सर्वसत्रैश्च यजते यस्तिलैर्यजते पितॄन् ।
न चाकामेन दातव्यं तिलैः श्राद्धं कदाचन ॥ १३.१०१.९ ॥
Wer mit allen Satra-Opfern opfert und die Ahnen mit Sesam verehrt — doch das Śrāddha mit Sesam darf niemals von einem gegeben werden, der nicht frei von Begierde ist.
13.101.10
महर्षेः कश्यपस्यैते गात्रेभ्यः प्रसृतास्तिलाः ।
ततो दिव्यं गता भावं प्रदानेषु तिलाः प्रभो ॥ १३.१०१.१० ॥
Diese Sesamkörner entsprangen den Gliedern des großen Weisen Kaśyapa; dann, o Herr, erlangte der Sesam bei den Gaben einen göttlichen Zustand.
13.101.11
पौष्टिका रूपदाश्चैव तथा पापविनाशनाः ।
तस्मात्सर्वप्रदानेभ्यस्तिलदानं विशिष्यते ॥ १३.१०१.११ ॥
Sesam nährt, verleiht Schönheit und vernichtet die Sünde; darum übertrifft die Gabe des Sesams alle anderen Gaben.
13.101.12
आपस्तम्बश्च मेधावी शङ्खश्च लिखितस्तथा ।
महर्षिर्गौतमश्चापि तिलदानैर्दिवं गताः ॥ १३.१०१.१२ ॥
Der weise Āpastamba, Śaṅkha, Likhita und der große Weise Gautama gelangten ebenfalls durch Sesamgaben in den Himmel.
13.101.13
तिलहोमरता विप्राः सर्वे संयतमैथुनाः ।
समा गव्येन हविषा प्रवृत्तिषु च संस्थिताः ॥ १३.१०१.१३ ॥
Alle Brahmanen, die dem Sesam-Opfer ergeben sind, beherrscht und sich der Vereinigung enthaltend, stehen gleich in der Opfergabe aus Kuhprodukten und sind in ihren Unternehmungen gefestigt.
13.101.14
सर्वेषामिति दानानां तिलदानं विशिष्यते ।
अक्षयं सर्वदानानां तिलदानमिहोच्यते ॥ १३.१०१.१४ ॥
Unter allen Gaben gilt die Sesamgabe als die herausragendste; hier wird gesagt, dass unter allen Gaben die Sesamgabe unvergänglich ist.
13.101.15
उच्छिन्ने तु पुरा हव्ये कुशिकर्षिः परन्तपः ।
तिलैरग्नित्रयं हुत्वा प्राप्तवान्गतिमुत्तमाम् ॥ १३.१०१.१५ ॥
Einst, als die Opfergaben unterbrochen waren, opferte der Weise Kuśika, der Feindebrenner, Sesam in die drei Feuer und erlangte das höchste Ziel.
13.101.16
इति प्रोक्तं कुरुश्रेष्ठ तिलदानमनुत्तमम् ।
विधानं येन विधिना तिलानामिह शस्यते ॥ १३.१०१.१६ ॥
So, o Bester der Kurus, wurde die unübertreffliche Sesamgabe verkündet und die Vorschrift, nach der das Verfahren mit Sesam hier gepriesen wird.
13.101.17
अत ऊर्ध्वं निबोधेदं देवानां यष्टुमिच्छताम् ।
समागमे महाराज ब्रह्मणा वै स्वयंभुवा ॥ १३.१०१.१७ ॥
Höre nun dieses weiter, großer König: Als die Götter opfern wollten, geschah dies auf einer Versammlung mit dem selbstexistierenden Brahmā.
13.101.18
देवाः समेत्य ब्रह्माणं भूमिभागे यियश्रवः ।
शुभं देशमयाचन्त यजेम इति पार्थिव ॥ १३.१०१.१८ ॥
Die Götter, bei Brahmā zusammengekommen, wünschten zu opfern und erbaten einen günstigen Ort in einem Teil der Erde, indem sie sprachen: »Lasst uns opfern«, o König.
13.101.19
भगवंस्त्वं प्रभुर्भूमेः सर्वस्य त्रिदिवस्य च ।
यजेम हि महाभाग यज्ञं भवदनुज्ञया ॥ १३.१०१.१९ ॥
O Gesegneter, du bist der Herr der Erde, der drei Welten und von allem. O Hochbeglückter, mit deiner Erlaubnis wollen wir das Opfer vollziehen.
13.101.20
नाननुज्ञातभूमिर्हि यज्ञस्य फलमश्नुते ।
त्वं हि सर्वस्य जगतः स्थावरस्य चरस्य च।
प्रभुर्भवसि तस्मात्त्वं समनुज्ञातुमर्हसि ॥ १३.१०१.२० ॥
Denn die Frucht eines Opfers erlangt man nicht auf einem Boden, dessen Nutzung nicht gewährt wurde. Du bist ja der Herr der ganzen Welt, des Unbeweglichen und des Beweglichen; darum mögest du die Erlaubnis gewähren.
13.101.21
ददानि मेदिनीभागं भवद्भ्योऽहं सुरर्षभाः ।
यस्मिन्देशे करिष्यध्वं यज्ञान्काश्यपनन्दनाः ॥ १३.१०१.२१ ॥
O Besten der Götter, ich gebe euch einen Anteil der Erde. O Söhne Kaśyapas, in welchem Gebiet ihr Opfer darbringt, das soll euer sein.
13.101.22
भगवन्कृतकामाः स्म यक्ष्महे स्वाप्तदक्षिणैः ।
इमं तु देशं मुनयः पर्युपासन्ति नित्यदा ॥ १३.१०१.२२ ॥
O Gesegneter, unser Wunsch ist erfüllt; wir wollen mit wohlerworbenen Opfergaben opfern. Doch dieser Ort wird stets von den Weisen aufgesucht.
13.101.23
ततोऽगस्त्यश्च कण्वश्च भृगुरत्रिर्वृषाकपिः ।
असितो देवलश्चैव देवयज्ञमुपागमन् ॥ १३.१०१.२३ ॥
Da kamen auch Agastya, Kaṇva, Bhṛgu, Atri, Vṛṣākapi, Asita und Devala zum Opfer der Götter.
13.101.24
ततो देवा महात्मान ईजिरे यज्ञमच्युतम् ।
तथा समापयामासुर्यथाकालं सुरर्षभाः ॥ १३.१०१.२४ ॥
Da brachten die hochherzigen Götter Acyuta das Opfer dar, und die Besten der Götter vollendeten es zur rechten Zeit.
13.101.25
त इष्टयज्ञास्त्रिदशा हिमवत्यचलोत्तमे ।
षष्ठमंशं क्रतोस्तस्य भूमिदानं प्रचक्रिरे। ॥ १३.१०१.२५ ॥
Nachdem jene Götter ihre Opfer vollendet hatten, gaben sie auf dem Himālaya, dem besten der Berge, als sechsten Anteil jenes Opfers eine Landschenkung.
13.101.26
प्रादेशमात्रं भूमेस्तु यो दद्यादनुपस्कृतम् ।
न सीदति स कृच्छ्रेषु न च दुर्गाण्यवाप्नुते ॥ १३.१०१.२६ ॥
Wer auch nur eine Spanne unbearbeiteten Landes schenkt, versinkt nicht in Not und gerät nicht in Gefahren.
13.101.27
शीतवातातपसहां यागभूमिं सुसंस्कृताम् ।
प्रदाय सुरलोकस्थः पुण्यान्तेऽपि न चाल्यते ॥ १३.१०१.२७ ॥
Wer einen gut vorbereiteten Opferplatz geschenkt hat, der Kälte, Wind und Hitze trotzt, und in der Welt der Götter weilt, wird auch am Ende des Verdienstes nicht erschüttert.
13.101.28
मुदितो वसति प्राज्ञः शक्रेण सह पार्थिव ।
पतिश्रयप्रदानाच्च सोऽपि स्वर्गे महीयते ॥ १३.१०१.२८ ॥
O König, der Weise wohnt freudig zusammen mit Indra, und durch die Schenkung einer Wohnstätte wird auch er im Himmel geehrt.
13.101.29
अध्यापककुले जातः श्रोत्रियो नियतेन्द्रियः ।
गृहे यस्य वसेत्तुष्टः प्रधानं लोकमश्नुते ॥ १३.१०१.२९ ॥
Wer in seinem Haus einen Brahmanen wohnen lässt, der aus einer Lehrerfamilie stammt, im Veda bewandert und seiner Sinne mächtig ist und zufrieden dort lebt, erlangt die höchste Welt.
13.101.30
तथा गवार्थे शरणं शीतवर्षसहं दृढम् ।
आसप्तमं तारयति कुलं भरतसत्तम ॥ १३.१०१.३० ॥
Ebenso rettet derjenige, der einen festen Unterstand für Kühe schafft, der Kälte und Regen trotzt, seine Sippe bis zur siebten Generation, o Bester der Bharatas.
13.101.31
क्षेत्रभूमिं ददल्लोके शुभां श्रियमवाप्नुयात् ।
रत्नभूमिं प्रदद्यात्तु कुलवंशं प्रवर्धयेत् ॥ १३.१०१.३१ ॥
Wer in der Welt Ackerland schenkt, erlangt glückverheißenden Wohlstand; wer ein Land voller Juwelen schenkt, lässt das Geschlecht seiner Sippe gedeihen.
13.101.32
न चोषरां न निर्दग्धां महीं दद्यात्कथञ्चन ।
न श्मशानपरीतां च न च पापनिषेविताम् ॥ १३.१०१.३२ ॥
Auf keinen Fall darf man unfruchtbares Land, verbranntes Land, Land, das von einem Leichenfeld umgeben ist, oder Land, das von Sündern aufgesucht wird, schenken.
13.101.33
पारक्ये भूमिदेशे तु पितॄणां निर्वपेत्तु यः ।
तद्भूमिं वाऽपि पितृभिः श्राद्धकर्म विहन्यते ॥ १३.१०१.३३ ॥
Wer den Ahnen auf fremdem Land opfert, dessen Śrāddha-Ritus wird durch jenes Land von den Ahnen für nichtig erklärt.
13.101.34
तस्मात्क्रीत्वा महीं दद्यात्स्वल्पामपि विचक्षणः ।
पिण्डः पितृभ्यो दत्तो वै तस्यां भवति शाश्वतः ॥ १३.१०१.३४ ॥
Darum soll der Weise auch ein kleines Stück Land kaufen und es verschenken, denn das Piṇḍa, das den Ahnen auf diesem Land dargebracht wird, bleibt ewig.
13.101.35
अटवी पर्वताश्चैव नद्यस्तीर्थानि यानि च ।
सर्वाण्यस्वामिकान्याद्दुर्न हि तत्र परिग्रहः ॥ १३.१०१.३५ ॥
Wälder, Berge, Flüsse und alle heiligen Furten sind herrenlos; dort gibt es keinen Besitz.
13.101.36
इत्येतद्भूमिदानस्य फलमुक्तं विशाम्पते ।
अतः परं तु गोदानं कीर्तयिष्यामि तेऽनघ ॥ १३.१०१.३६ ॥
So, o Herr der Menschen, wurde die Frucht der Landschenkung verkündet. Nun, o Makelloser, werde ich dir die Kuhschenkung verkünden.
13.101.37
गावोऽधिकास्तपस्विभ्यो यस्मात्सर्वेभ्य एव च ।
तस्मान्महेश्वरो देवस्तपस्ताभिः सहास्थितः ॥ १३.१०१.३७ ॥
Kühe sind höher als Asketen und höher als alle anderen; darum verweilte der große Herr Maheśvara bei ihnen und übte Askese.
13.101.38
ब्राह्मे लोके वसन्त्येताः सोमेन सह भारत ।
यां तां ब्रह्मर्षयः सिद्धाः प्रार्थयन्ति परां गतिम् ॥ १३.१०१.३८ ॥
O Bhārata, sie wohnen mit Soma in der Welt Brahmās; das höchste Ziel, das die Brahmarṣis und die Vollendeten ersehnen.
13.101.39
पयसा हविषा दध्ना शकृता चाथ चर्मणा ।
अस्थिभिश्चोपकुर्वन्ति शृङ्गैर्वालैश्च भारत ॥ १३.१०१.३९ ॥
O Bhārata, sie nützen mit Milch, geklärter Butter, Quark, Mist, Haut, Knochen, Hörnern und Haaren.
13.101.40
नासां शीतातपौ स्यातां सदैताः कर्म कुर्वते ।
न वर्षविषयं वाऽपि दुःखमासां भवत्युत ॥ १३.१०१.४० ॥
Kälte und Hitze treffen sie nicht immer; diese verrichten ihre Pflicht, und auch kein Leid durch den Regen widerfährt ihnen.
13.101.41
ब्राह्मणैः सहिता यान्ति तस्मात्पारमकं पदम् ।
एकं गोब्राह्मणं तस्मात्प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ १३.१०१.४१ ॥
In Begleitung von Brahmanen gehen sie hin; darum ist dies die höchste Stätte. Deshalb erklären die Weisen Kuh und Brahmane für eins.
13.101.42
रन्तिदेवस्य यज्ञे ताः पशुत्वेनोपकल्पिताः ।
अतश्चर्मण्वती राजन्गोचर्मभ्यः प्रवर्तिता।
पशुत्वाच्च विनिर्मुक्ताः प्रदानायोपकल्पिताः ॥ १३.१०१.४२ ॥
Beim Opfer des Rantideva wurden sie als Opfertiere bestimmt; daher, o König, floss der Fluss Carmaṇvatī aus den Häuten der Kühe. Von der Tierschaft befreit, wurden sie zur Gabe bestimmt.
13.101.43
ता इमा विप्रमुख्येभ्यो यो ददाति महीपते ।
निस्तरेदापदं कृच्छ्रां विषमस्थोऽपि पार्थिव ॥ १३.१०१.४३ ॥
O Herr der Erde, wer diese Kühe den vornehmsten Brahmanen schenkt, überwindet das schwere Unglück, auch wenn er sich in einer misslichen Lage befindet.
13.101.44
गवां सहस्रदः प्रेत्य नरकं न प्रपद्यते ।
सर्वत्र विजयं चापि लभते मनुजाधिप ॥ १३.१०१.४४ ॥
Wer tausend Kühe schenkt, geht nach dem Tod nicht in die Hölle ein; o Herr der Menschen, er erlangt auch überall den Sieg.
13.101.45
अमृतं वै गवां क्षीरमित्याह त्रिदशाधिपः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुममृतं स प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४५ ॥
Der Herr der dreißig Götter hat gesprochen: Die Milch der Kühe ist wahrlich Nektar; wer daher eine Milchkuh schenkt, gibt Nektar.
13.101.46
अग्नीनामव्ययं ह्येतद्धौम्यं वेदविदो विदुः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं स हौम्यं सम्प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४६ ॥
Die Kenner des Veda wissen, dass dies die unvergängliche Opfergabe der Feuer ist; wer daher eine Kuh schenkt, gibt die Opfergabe in voller Fülle.
13.101.47
स्वर्गो वै मूर्तिमानेष वृषभं यो गवां पतिम् ।
विप्रे गुणयुते दद्यात्स वै स्वर्गे महीयते ॥ १३.१०१.४७ ॥
Dieser Stier, der Herr der Kühe, ist der verkörperte Himmel; wer ihn einem tugendhaften Brahmanen schenkt, wird im Himmel geehrt.
13.101.48
प्राणा वै प्राणिनामेते प्रोच्यन्ते भरतर्षभ ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं प्राणानेष प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४८ ॥
O Stier der Bharatas, diese gelten als die Lebensatem der lebenden Wesen; wer daher eine Kuh schenkt, gibt die Lebensatem.
13.101.49
गावः शरण्या भूतानामिति वेदविदो विदुः ।
तस्माद्ददाति यो धेनुं शरणं सम्प्रयच्छति ॥ १३.१०१.४९ ॥
Kühe sind die Zuflucht der Wesen, so wissen es die Kenner des Veda. Darum gewährt Zuflucht, wer eine Milchkuh schenkt.
13.101.50
न वधार्थं प्रदातव्या न कीनाशे न नास्तिके ।
गोजीविने न दातव्या तथा गौर्भरतर्षभ।
गोरसानां न विक्रेतू रसं च यजनस्य च ॥ १३.१०१.५० ॥
Sie soll nicht zum Schlachten gegeben werden, nicht einem Metzger, nicht einem Ungläubigen. Nicht dem, der von Kühen lebt; ebenso, o Stier der Bharatas, nicht einem Verkäufer von Kuhprodukten, noch dem Verkäufer des Opfersaftes.
13.101.51
ददत्स तादृशानां वै नरो गां पापकर्मणाम् ।
अक्षयं नरकं यातीत्येवमाहुर्महर्षयः ॥ १३.१०१.५१ ॥
Ein Mensch, der einer solchen Sünder eine Kuh gibt, geht in die unvergängliche Hölle, so sagen die großen Seher.
13.101.52
न कृशां नापवत्सां वा वन्ध्यां रोगान्वितां तथा ।
न व्यङ्गां न परिश्रान्तां दद्याद्गां ब्राह्मणाय वै ॥ १३.१०१.५२ ॥
Man soll einem Brahmanen keine magere Kuh geben, keine ohne Kalb, keine unfruchtbare oder kranke, noch eine verkrüppelte oder erschöpfte.
13.101.53
दशगोसहस्रदः सम्यक् शक्रेण सह मोदते ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्नरः शतसहस्रशः ॥ १३.१०१.५३ ॥
Wer zehntausend Kühe richtig schenkt, freut sich mit Indra und erlangt unvergängliche Welten, hunderttausendfach.
13.101.54
इत्येतद्गोप्रदानं च तिलदानं च कीर्तितम् ।
तथा भूमिप्रदानं च शृणुष्वान्ने च भारत ॥ १३.१०१.५४ ॥
So wurden die Gabe der Kühe und die Gabe des Sesams verkündet. Ebenso, o Bhārata, höre auch von der Gabe des Landes und der Speise.
13.101.55
अन्नदानं प्रधानं हि कौन्तेय परिचक्षते ।
अन्नस्य हि प्रदानेन रन्तिदेवो दिवं गतः ॥ १३.१०१.५५ ॥
O Sohn der Kuntī, die Gabe von Speise gilt als die vornehmste; durch die Gabe von Speise gelangte Rantideva in den Himmel.
13.101.56
श्रान्ताय क्षुधितायान्नं यः प्रयच्छति भूमिप ।
स्वायंभुवं महात्स्थानं स गच्छति नराधिप ॥ १३.१०१.५६ ॥
O König, wer dem Müden und Hungrigen Speise gibt, o Herr der Menschen, der geht zur großen Wohnstatt des Svāyaṃbhuva.
13.101.57
न हिरण्यैर्न वासोभिर्नान्यदानेन भारत ।
प्राप्नुवन्ति नराः श्रेयो यथा ह्यन्नप्रदाः प्रभो ॥ १३.१०१.५७ ॥
O Bhārata, o Herr, nicht durch Gold, nicht durch Gewänder, nicht durch eine andere Gabe erlangen die Menschen jenes Heil, wie es die Spender von Speise erlangen.
13.101.58
अन्नं वै प्रथमं द्रव्यमन्नं श्रीश्च परा मता ।
अन्नात्प्राणः प्रभवति तेजो वीर्यं बलं तथा ॥ १३.१०१.५८ ॥
Speise ist der erste Besitz, Speise ist Wohlstand, und sie gilt als das Höchste. Aus Speise entsteht der Lebensatem, ebenso Glanz, Mannheit und Kraft.
13.101.59
सद्यो ददाति यश्चान्नं सदैकाग्रमना नरः ।
न स दुर्गाण्यवाप्नोतीत्येवमाह पराशरः ॥ १३.१०१.५९ ॥
Wer stets sogleich, mit ungeteiltem Sinn, Speise gibt, der gelangt nicht in Nöte — so sprach Parāśara.
13.101.60
अर्चयित्वा यथान्यायं देवेभ्योऽन्नं निवेदयेत् ।
यदन्ना हि नरा राजंस्तदन्नास्तस्य देवतः ॥ १३.१०१.६० ॥
Nachdem man nach Vorschrift verehrt hat, soll man den Göttern Speise darbringen. O König, wie die Speise ist, die die Menschen essen, so ist die Speise ihrer Gottheit.
13.101.61
कौमुद्यां शुक्लपक्षे तु योऽन्नदानं करोत्युत ।
स सन्तरति दुर्गाणि प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ १३.१०१.६१ ॥
Wer in der hellen Hälfte der Kaumudī-Vollmondnacht eine Speisespende gibt, überwindet Schwierigkeiten und erlangt nach dem Tod die Unendlichkeit.
13.101.62
अभुक्त्वाऽतिथेये चान्नं प्रयच्छेद्यः समाहितः ।
स वै ब्रह्मविदां लोकान्प्राप्नुयाद्भरतर्षभ ॥ १३.१०१.६२ ॥
Stier der Bharatas, wer, ohne selbst gegessen zu haben, gesammelt einem Gast Speise gibt, erlangt die Welten der Brahman-Kenner.
13.101.63
सुकृच्छ्रामापदं प्राप्तश्चान्नदः पुरुषस्तरेत् ।
पापं तरति चैवेह दुष्कृतं चापकर्षति ॥ १३.१०१.६३ ॥
Selbst ein Mensch in großer Not, wenn er Speise gibt, kommt hinüber. Hier schon überwindet er die Sünde und zieht die böse Tat zurück.
13.101.64
इत्येतदन्नदानस्य तिलदानस्य चैव ह ।
भूमिदानस्य च फलं गोदानस्य च कीर्तितम् ॥ १३.१०१.६४ ॥
So wurde die Frucht der Speisespende, der Sesamspende, der Landspende und der Kuhspende verkündet.