Mahābhārata · Adhyāya 13.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.106.1
दत्तानां फलसम्प्राप्तिं गवां प्रब्रूहि मेऽनघ ।
विस्तरेण महाबाहो न हि तृप्यामि कथ्यताम् ॥ १३.१०६.१ ॥
O Makelloser, o Starkarmiger, erzähle mir ausführlich vom Erlangen der Frucht der gegebenen Kühe; ich bin nicht zufrieden, es möge erzählt werden.
13.106.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऋषेरौद्दालकेर्वाक्यं नाचिकेतस्य चोभयोः ॥ १३.१०६.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: die Worte des Weisen Auddālaki und die des Nāciketa, beider.
13.106.3
ऋषिरौद्दालकिर्दीक्षामुपगम्य ततः सुतम् ।
त्वं मामुपचरस्वेति नाचिकेतमभाषत ॥ १३.१०६.३ ॥
Der Weise Auddālaki, nachdem er das Weihegelübde auf sich genommen hatte, sprach dann zu seinem Sohn Nāciketa: »Diene mir.«
13.106.4
समाप्ते नियमे तस्मिन्महर्षिः पुत्रमब्रवीत् ।
उपस्पर्शनसक्तस्य स्वाध्यायाभिरतस्य च ॥ १३.१०६.४ ॥
Als jene Observanz beendet war, sprach der große Weise zu seinem Sohn, der dem Waschen (Āchamana) ergeben war und sich am Veda-Studium erfreute.
13.106.5
इध्मा दर्भाः सुमनसः कलशश्चाभितो जलम् ।
विस्मृतं मे तदादाय नदीतीरादिहाव्रज ॥ १३.१०६.५ ॥
Brennholz, Darbha-Gras, Blumen und der rings mit Wasser gefüllte Krug – das habe ich vergessen; nimm es und komm vom Flussufer hierher zurück.
13.106.6
गत्वानवाप्य तत्सर्वं नदीवेगसमाप्लुतम् ।
न पश्यामि तदित्येवं पितरं सोऽब्रवीन्मुनिः ॥ १३.१०६.६ ॥
»Ich bin dorthin gegangen, habe aber nichts davon erhalten; alles ist von der Strömung des Flusses fortgerissen worden; ich sehe es nicht«, so sprach der Weise zu seinem Vater.
13.106.7
क्षुत्पिपासाश्रमाविष्टो मुनिरौद्दालकिस्तदा ।
यमं पश्येति तं पुत्रमशपत्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१०६.७ ॥
Von Hunger, Durst und Erschöpfung ergriffen, verfluchte der Weise Auddālaki da, vor Zorn ohnmächtig, jenen Sohn: »Geh und sieh Yama!«
13.106.8
तथा स पित्राऽभिहतो वाग्वज्रेण कृताञ्जलिः ।
प्रसीदेति ब्रुवन्नेव गतसत्वोऽपतद्भुवि ॥ १३.१०६.८ ॥
So vom Donnerkeil der Worte seines Vaters getroffen, fiel er mit gefalteten Händen zu Boden, ohne Bewusstsein, und sprach: »Sei gnädig!«
13.106.9
नाचिकेतं प्रिता दृष्ट्वा पतितं दुःखमूर्च्छितः ।
किं मया कृतमित्युक्त्वा निपपात महीतले ॥ १३.१०६.९ ॥
Als er Nāciketa gefallen sah, sprach der Vater, von Schmerz betäubt: »Was habe ich getan?« und fiel zu Boden.
13.106.10
तस्य दुःखपरीतस्य स्वं पुत्रमनुशोचतः ।
व्यतीतं तदहःशेषं सा चोग्रा तत्र शर्वरी ॥ १३.१०६.१० ॥
Für ihn, von Schmerz überwältigt und seinen eigenen Sohn beklagend, verging der Rest des Tages, und dort auch jene schreckliche Nacht.
13.106.11
पित्र्येणाश्रुप्रपातेन नाचिकेतः कुरूद्वह ।
प्रास्यन्दच्छयने कौश्ये वृष्ट्या सस्यमिवाप्लुतम् ॥ १३.१०६.११ ॥
O Bester der Kuru, von den fallenden Tränen des Vaters durchnässt, war Nāciketa auf dem seidenen Lager getränkt wie eine vom Regen durchnässte Saat.
13.106.12
स पर्यपृच्छत्तं पुत्रं श्लाघ्यं पर्यागतं पुनः ।
दिव्यैर्गन्धैः समादिग्धं क्षीणस्वप्नमिवोत्थितम् ॥ १३.१०६.१२ ॥
Er befragte jenen lobenswerten Sohn, der wiedergekehrt war, mit göttlichen Düften gesalbt, stehend wie einer, der aus einem beendeten Traum erwacht ist.
13.106.13
अपि पुत्र जिता लोकाः शुभास्ते स्वेन कर्मणा ।
दिष्ट्या चासि पुनः प्राप्तो न हि ते मानुषं वपुः ॥ १३.१०६.१३ ॥
Sohn, hast du durch deine eigene Tat die glückverheißenden Welten gewonnen? Durch Glück bist du zurückgekehrt, und dein Körper ist kein menschlicher Körper mehr.
13.106.14
प्रत्यक्षदार्शी सर्वस्य वित्रा पृष्टो महात्मना ।
अभ्युत्थाय पितुर्मध्ये महर्षीणां न्यवेदयत् ॥ १३.१०६.१४ ॥
Von jenem Großseligen, der alles unmittelbar sieht, befragt, erhob er sich inmitten des Vaters und berichtete vor den großen Weisen.
13.106.15
कुर्वन्मवच्छासनमाशु यातो ।
ह्यहं विशालां रुचिरप्रभासाम्।
वैवस्वतीं प्राप्य सभामवश्यं ।
सहस्रशो योजनहैमभौमाम् ॥ १३.१०६.१५ ॥
Deinen Befehl ausführend, ging ich eilends und erreichte gewiss die Versammlung Vaivasvatas, weit und von angenehmem Glanz, sich über Tausende von Yojanas erstreckend, aus Gold und Erde gemacht.
13.106.16
दृष्टैव मामभिमुखमापतन्तं ।
गृहं निवेद्यासनमादिदेश।
वैवस्वतोऽर्घ्यादिभिरर्हणैश्च ।
भवत्कृते पूजयामास मां साः ॥ १३.१०६.१६ ॥
Kaum sah er mich herankommen, ließ Vaivasvata im Haus melden, wies auf einen Sitz und ehrte mich um deinetwillen mit Wasserspende und anderen Ehrenbezeugungen.
13.106.17
ततस्त्वहं तं शनकैरवोचं ।
वृतः सदस्यैरभिपूज्यमानः।
प्राप्तोऽस्मि ते विषयं धर्मराज ।
लोकानर्हो यानहं तान्विधत्स्व ॥ १३.१०६.१७ ॥
Da sprach ich leise zu ihm, von den Versammlungsmitgliedern umgeben und geehrt: »König des Dharma, ich bin in dein Reich gekommen. Weise mir die Welten zu, die mir gebühren.«
13.106.18
यमोऽब्रवीन्मां न मृतोसि सौम्य ।
यमं पश्येत्याह स त्वां तपस्वी।
पिता प्रदीप्ताग्निसमानतेजा ।
न तत्छक्यमनृतं विप्र कर्तुम् ॥ १३.१०६.१८ ॥
Yama sagte zu mir: »Du bist nicht tot, Lieber. Sieh Yama.« Dieser asketische Vater, dessen Glanz dem eines lodernden Feuers gleicht, sagt dir dies. O Brahmane, es ist nicht möglich, eine Unwahrheit zu sprechen.
13.106.19
दृष्टस्तेऽहं प्रतिगच्छस्व तात ।
शोचत्यसौ तव देहस्य कर्ता।
ददानि किञ्चापि मनःप्रणीतं ।
प्रियातिथेस्तव कामान्वृणीष्व ॥ १३.१०६.१९ ॥
»Ich habe dich gesehen, lieber Sohn; nun kehre zurück. Der, der deinen Körper geschaffen hat, trauert. Ich werde dir gewiss etwas geben, was dein Geist ersonnen hat. O geliebter Gast, wähle deine Wünsche.«
13.106.20
तेनैवमुक्तस्तमहं प्रत्यवोचं ।
प्राप्तोस्मि ते विषयं दुर्निवर्त्यम्।
इच्छाम्यहं पुण्यकृतां समृद्धाँ-
ल्लोकान्द्रष्टुं यदि तेऽहं वरार्हः ॥ १३.१०६.२० ॥
Als er so zu mir gesprochen hatte, antwortete ich ihm: »Ich bin in dein Reich gekommen, aus dem es schwer ist zurückzukehren. Wenn ich einer Gabe würdig bin, wünsche ich die wohlhabenden Welten der Verdienstvollen zu schauen.«
13.106.21
यानं समारोप्य तु मां स देवो ।
वाहैर्युक्तं सुप्रभं भानुमत्तम्।
संदर्शयामास तदाऽऽत्मलोका-
न्सर्वास्तथा पुण्यकृतां द्विजेन्द्र ॥ १३.१०६.२१ ॥
Jener Gott setzte mich auf einen mit Pferden bespannten, überaus hellen, strahlenden Wagen, und dann zeigte er mir seine eigenen Welten und alle Welten der Verdienstvollen, o Bester der Zweimalgeborenen.
13.106.22
अपश्यं तत्र वेश्मानि तैजसानि महात्मनाम् ।
नानासंस्थानरूपाणि सर्वरत्नमयानि च ॥ १३.१०६.२२ ॥
Dort sah ich die leuchtenden Wohnstätten der großen Seelen, von vielerlei Gestalt und Form, ganz aus Juwelen gefertigt.
13.106.23
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किंकिणीजालवन्ति च ।
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलवनानि च ॥ १३.१०६.२३ ॥
Sie leuchteten wie die Mondscheibe, waren mit Netzen kleiner Glöckchen behängt, hatten hunderte Stockwerke, und in ihrem Inneren gab es Wasser und Haine.
13.106.24
वैडूर्यार्कप्रकाशानि रूप्यरुक्ममयानि च ।
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ॥ १३.१०६.२४ ॥
Sie glänzten wie der Vaiḍūrya-Edelstein und die Sonne, waren aus Silber und Gold gefertigt, hatten die Farbe der jungen Sonne und waren sowohl feststehend als auch beweglich.
13.106.25
भक्ष्यभोज्यमयाञ्शैलान्वासांसि शयनानि च ।
सर्वकामफलांश्चैव वृक्षान्भवनसंस्थितान् ॥ १३.१०६.२५ ॥
Berge aus Speise und Trank, Gewänder, Betten und Bäume, die in den Wohnungen standen und die Frucht jeden Wunsches trugen.
13.106.26
नद्यो वीथ्यः सभा वाप्यो दीर्घिकाश्चैव सर्वशः ।
घोषवन्ति च यानानि युक्तान्धथ सहस्रशः ॥ १३.१०६.२६ ॥
Flüsse, Straßen, Versammlungshallen, Stufenbrunnen und lange Teiche überall; und dröhnende Fahrzeuge, zu Tausenden angespannt.
13.106.27
क्षीरस्रवा वै सरितो गिरींश्च ।
सर्पिस्तथा विमलं चापि तोयम्।
वैवस्वतस्यानुमतांश्च देशा-
नदृष्टपूर्वान्सुबहूनपश्यम् ॥ १३.१०६.२७ ॥
Flüsse und Berge, die von Milch, geklärter Butter und reinem Wasser strömten; die von Vaivasvata (Yama) gebilligten Länder, viele zuvor nie gesehen, sah ich.
13.106.28
सर्वान्दृष्ट्वा तदहं धर्मराज-
मवोचं वै सर्वदेवं सहिष्णुम्।
क्षीरस्यैताः सर्पिषश्चैव नद्यः ।
शश्वत्स्रोताः कस्य भोज्याः प्रवृत्ताः ॥ १३.१०६.२८ ॥
Als ich all dies gesehen hatte, sagte ich zum König des Dharma, dem Gott aller und dem Geduldigen: Diese Flüsse aus Milch und geklärter Butter mit ihren ewig strömenden Wassern, für wessen Genuss fließen sie?
13.106.29
यमोऽब्रवीद्विद्धि भोज्यांस्त्वमेता-
न्ये दातारः साधवो गोरसानाम्।
अन्ये लोकाः शाश्वता वीतशोकैः ।
समाकीर्णा गोप्रदाने रतानाम् ॥ १३.१०६.२९ ॥
Yama sprach: Wisse, dass diese zum Verzehr bestimmt sind. Für die edlen Geber von Kuhprodukten gibt es andere ewige Welten, erfüllt von den Sorgenfreien, die sich am Kuhgeschenk erfreuen.
13.106.30
न त्वेतासां दानमात्रं प्रशस्तं ।
पात्रं कालो गोविशेषो विधिश्च।
ज्ञात्वा देयं विप्र गवान्तरं हि ।
दुःखं ज्ञातुं पावकादित्यभूतम् ॥ १३.१०६.३० ॥
Doch das bloße Geben dieser Dinge ist nicht gepriesen. Man soll geben, indem man Empfänger, Zeit, die besondere Kuh und die Regel kennt, o Brahmane; auch eine andere Kuh kennend, soll man das aus Feuer und Sonne entstandene Leid kennen.
13.106.31
स्वाध्यायवान्योऽतिमात्रं तपस्वी ।
वैतानस्थो ब्राह्मणः पात्रमासाम्।
गोषु क्षान्तं गोशरण्यं कृतज्ञं ।
वृत्तिग्लानं तादृशं पात्रमाहुः ॥ १३.१०६.३१ ॥
Der Brahmane, der das Veda studiert, äußerst asketisch ist und in den Vaitāna-Feuern verweilt, ist der würdige Empfänger dieser Dinge. Geduldig gegenüber Kühen, Zuflucht der Kühe, dankbar und durch den Lebensunterhalt erschöpft — einen solchen nennt man würdigen Empfänger.
13.106.32
कृच्छ्रोत्सृष्टाः पोष्णाभ्यागताश्च ।
द्वारैरेतैर्गोविशेषाः प्रशस्ताः।
अन्तर्जाताः सुक्रयज्ञानलब्धाः ।
प्राणक्रीताः सोदकाः सोद्वहाश्च ॥ १३.१०६.३२ ॥
Die in Not verlassenen und zur Pflege gekommenen — durch diese Pforten werden besondere Arten von Kühen gepriesen: im Haus geboren, durch guten Kauf oder Wissen erlangt, mit dem Leben erkauft, mit Wasser und mit Zugkraft.
13.106.33
तिस्रो रात्र्यस्त्वद्भिरुपोष्य भूमौ ।
तृप्ता गावस्तर्पितेभ्यः प्रदेयाः।
वत्सैः प्रीताः सुप्रजाः सोपचारा-
स्त्र्यहं दत्त्वा गोरसैर्वर्तितव्यम् ॥ १३.१०६.३३ ॥
Nach dreitägigem Fasten auf dem Boden, nur von Wasser lebend, soll man satte Kühe den Gesättigten geben: Kühe, zufrieden mit ihren Kälbern, mit guter Nachkommenschaft, mit gebührender Verehrung drei Tage lang gegeben; und man soll von Kuhprodukten leben.
13.106.34
दत्त्वा धेनुं सुव्रतां साधुदोहां ।
कल्याणवत्सामपलायिनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावद्वर्षाण्यश्नुते स्वर्गलोकम् ॥ १३.१०६.३४ ॥
Wer eine Kuh mit guten Gelübden, leicht zu melken, mit einem schönen Kalb und die nicht davonläuft, gibt, genießt die Himmelswelt so viele Jahre, wie Haare an ihrem Körper sind.
13.106.35
तथाऽनड्वाहं ब्राह्मणेभ्यः प्रदाय ।
दान्तं धुर्यं बलवन्तं युवानम्।
कुलानुजीव्यं वीर्यवन्तं बृहन्तं ।
भुङ्क्ते लोकान्सम्मितान्धेनुदस्य ॥ १३.१०६.३५ ॥
Ebenso genießt der Geber einer Kuh, der den Brahmanen einen gezähmten, zum Joch tauglichen, starken, jungen, die Familie ernährenden, kräftigen und großen Zugochsen gibt, Welten im richtigen Maß.
13.106.36
वृद्धे ग्लाने सम्भ्रमे वा महार्थे ।
कृष्यर्थं वा हौम्यहेतोः प्रमूत्याम्।
गुर्वर्थं वा यज्ञसमाप्तये वा ।
गां वै दातुं देशकालोऽविशिष्टः ॥ १३.१०६.३६ ॥
Im Alter, bei Krankheit, in Not oder für einen großen Zweck; für den Ackerbau, für ein Opfer, bei einer Geburt, für einen Lehrer oder zur Vollendung eines Opfers – für das Geben einer Kuh gibt es keine Unterscheidung von Ort oder Zeit.
13.106.37
श्रुत्वा वैवस्वतवचस्तमहं पुनरब्रवम् ।
अगोमी गोप्रदातॄणां कथं लोकान्हि गच्छति ॥ १३.१०६.३७ ॥
Als ich die Worte Vaivasvatas gehört hatte, sprach ich wieder: Wie gelangt einer, der keine Kuh besitzt, in die Welten derer, die Kühe geben?
13.106.38
ततोऽब्रवीद्यमो धीमान्गोप्रदानं ततो गतिम् ।
गोप्रदानानुकल्पात्तु गामृते सन्तु गोप्रदाः ॥ १३.१०६.३८ ॥
Da sprach der weise Yama: Die Gabe einer Kuh selbst verleiht jenes Ziel. Als Ersatz für die Kuhgabe mögen auch solche, die keine Kuh besitzen, Kuhgeber sein.
13.106.39
अलाभे यो गवां दद्याद्धृतधेनुं यतव्रतः ।
तस्यैता घृतवाहिन्यः क्षरन्ते वत्सला इव ॥ १३.१०६.३९ ॥
Wer ohne Kühe, aus Gelübden gefestigt, eine Ghee-Kuh gibt, für den fließen diese Ghee tragenden Ströme, wie Kühe, die vor Liebe zu ihren Kälbern überfließen.
13.106.40
घृतालाभे तु यो दद्यात्तिलधेनुं यतव्रतः ।
स दुर्गात्तारितो धेन्वा क्षीरनद्यां प्रमोदते ॥ १३.१०६.४० ॥
Wer, wenn kein Ghee vorhanden ist, aus Gelübden gefestigt eine Sesam-Kuh gibt: der wird durch jene Kuh aus der Not hinübergetragen und freut sich im Milchstrom.
13.106.41
तिलालाभे तु यो दद्याज्जलधेनुं यतव्रतः ।
स कामप्रवहां शीतीं नदीमेतामुपाश्नुते ॥ १३.१०६.४१ ॥
Wer, wenn kein Sesam vorhanden ist, aus Gelübden gefestigt eine Wasser-Kuh gibt: der erlangt diesen kühlen Strom, der nach Wunsch fließt.
13.106.42
एवमेतानि मे तत्र धर्मराजो न्यदर्शयत् ।
दृष्ट्वा च परमं हर्षमवापमहमच्युत ॥ १३.१०६.४२ ॥
So zeigte mir der König des Dharma dort diese Dinge; und als ich sie gesehen hatte, o Acyuta, empfand ich höchste Freude.
13.106.43
निवेदये चाहमिमं प्रियं ते ।
क्रतुर्महानल्पधनप्रचारः।
प्राप्तो मया तात स मत्प्रसूतः ।
प्रपत्स्यते वेदविधिप्रवृत्तः ॥ १३.१०६.४३ ॥
Ich berichte dir diese liebe Nachricht, mein Sohn: Das große Opfer mit geringem Aufwand an Reichtum ist mir zuteil geworden und wird von mir nach der vedischen Vorschrift vollzogen werden.
13.106.44
शापो ह्ययं भवतोऽनुग्रहाय ।
प्राप्तो मया यत्र दृष्टो यमो वै।
दानव्युष्टिं तत्र दृष्ट्वा महात्म-
न्निःसंदिग्धान्दानधर्मांश्चरिष्ये ॥ १३.१०६.४४ ॥
O Großseeliger, auch dieser Fluch von dir ist zu meinem Segen; dort, wo ich Yama sah, ist er mir zuteil geworden. Nachdem ich dort den Ertrag des Gebens gesehen habe, werde ich ohne Zweifel die Pflichten des Gebens üben.
13.106.45
इदं च मामब्रवीद्धर्मराजः ।
पुनः पुनः सम्प्रहृष्टो महर्षे।
दानेन यः प्रयतोऽभूत्सदैव ।
विशेषतो गोप्रदानं च कुर्याम् ॥ १३.१०६.४५ ॥
O großer Weiser, der König des Dharma sagte mir dies ebenfalls immer wieder, hocherfreut: Wer stets eifrig im Geben ist, soll vor allem die Kuhspende vollziehen.
13.106.46
शुद्धो ह्यर्थो नावमन्यस्व धर्मा-
न्पात्रे देयं देशकालोपपन्ने।
तस्माद्गावस्ते नित्यमेव प्रदेया ।
माभूच्च ते संशयः कश्चिदत्र ॥ १३.१०६.४६ ॥
Verachte nicht reinen Reichtum und die Pflichten des Dharma; eine Gabe soll einem würdigen Empfänger zur rechten Zeit und am rechten Ort gegeben werden. Deshalb sollen deine Kühe stets gegeben werden, und es soll in dir kein Zweifel darüber bestehen.
13.106.47
एताः पुरा ह्यददन्नित्यमेव ।
सान्तात्मानो दानपथे निविष्टाः।
तपांस्युग्राण्यप्रतिशङ्कमाना-
स्ते वै दानं प्रददुश्चैव शक्त्या ॥ १३.१०६.४७ ॥
Früher gaben jene, die diese Kühe stets schenkten, selbstbeherrscht, dem Weg des Gebens ergeben, strenge Askese ohne Zögern übend, tatsächlich Gaben nach ihrem Vermögen.
13.106.48
काले च शक्त्या मत्सरं वर्जयित्वा ।
शुद्धात्मानः श्रद्धिनः पुण्यशीलाः।
दत्त्वा गा वै लोकममुं प्रपन्ना ।
देदीप्यन्ते पुण्यशीलास्तु नाके ॥ १३.१०६.४८ ॥
Zur rechten Zeit, nach ihren Kräften, die Missgunst ablegend, erreichen die reinen, gläubigen, verdienstvollen Menschen, die Kühe geben, jene Welt; die Verdienstvollen leuchten im Himmel.
13.106.49
एतद्दानं न्यायलब्धं द्विजेभ्यः ।
पात्रे दत्तं प्रापणीयं परीक्ष्य।
काम्याष्टम्यां वर्तितव्यं दशाहं ।
रसैर्गवां शकृता प्रस्नवैर्वा ॥ १३.१०६.४९ ॥
Diese Gabe, rechtmäßig erworben, soll den Brahmanen gegeben werden, einem würdigen Empfänger nach Prüfung, damit sie Frucht trägt. Am gewünschten achten Tag soll man zehn Tage ein Gelübde mit den Säften, dem Mist oder der Milch der Kühe einhalten.
13.106.50
देवव्रती स्याद्वृषभप्रदानै-
र्वेदावाप्तिर्गोयुगस्य प्रदाने।
तीर्थावाप्तिर्गोप्रयुक्तप्रदाने ।
पापोत्सर्गः कपिलायाः प्रदाने ॥ १३.१०६.५० ॥
Durch die Gabe von Stieren kann man ein den Göttern Geweihter werden; durch die Gabe eines Kuhpaares erlangt man die Veden; durch die Gabe dessen, was mit Kühen verbunden ist, erlangt man heilige Stätten; durch die Gabe einer kapilā-Kuh wird man von Sünde befreit.
13.106.51
गामप्येकां कपिलां सम्प्रदाय ।
न्यायोपेतां कलुषाद्विप्रमुच्येत्।
गवां रसात्परमं नास्ति किञ्चि-
द्गवां प्रदानं सुमहद्वदन्ति ॥ १३.१०६.५१ ॥
Schon durch die Gabe einer einzigen rechtmäßig erworbenen kapilā-Kuh wird ein Brahmane von Sünde befreit. Nichts ist höher als der Saft der Kühe; die Gabe von Kühen gilt als überaus groß.
13.106.52
गावो लोकांस्तारयन्ति क्षरन्त्यो ।
गावश्चान्नं संजनयन्ति लोके।
यस्तं जानन्न गवां हार्दमेति ।
स वै गन्ता निरयं पापचेताः ॥ १३.१०६.५२ ॥
Die Kühe, die Milch fließen lassen, führen die Welten hinüber, und die Kühe bringen Nahrung hervor in der Welt. Wer dies weiß und dennoch keine Zuneigung zu den Kühen hegt, übelgesinnt, wird gewiss zur Hölle gehen.
13.106.53
यैस्तद्दत्तं गोसहस्रं शतं वा ।
दशार्धं वा दश वा साधुवत्सम्।
अप्येका वै साधवे ब्राह्मणाय ।
सास्यामुष्मिन्पुण्यतीर्था नदी वै ॥ १३.१०६.५३ ॥
Wer tausend, hundert, fünfzig oder zehn Kühe mit guten Kälbern gegeben hat, oder auch nur eine einzige Kuh einem würdigen Brahmanen, für den wird in der anderen Welt eben diese Kuh zu einem Fluss mit heiligen Furten des Verdienstes.
13.106.54
प्राप्त्या पुष्ट्या लोकसंरक्षणेन ।
गावस्तुल्याः सूर्यपादैः पृथिव्याम्।
शब्दश्चैकः संनतिश्चोपभोगा-
स्तस्माद्गोदः सूर्य इवावभाति ॥ १३.१०६.५४ ॥
Durch Gewinn, Nahrung und den Schutz der Welt sind die Kühe auf Erden den Strahlen der Sonne gleich. Ihre Stimme, ihr sanfter Dienst und ihr Nutzen sind eins; daher leuchtet der Geber von Kühen wie die Sonne.
13.106.55
गुरुं शिष्यो वरयेद्गोप्रदाने ।
स वै गन्ता नियतं स्वर्गमेव।
विधिज्ञानां सुमहान्धर्म एष ।
विधिं ह्याद्यं विधयः संविशन्ति ॥ १३.१०६.५५ ॥
Beim Geben von Kühen soll der Schüler seinen Lehrer ehren; er wird gewiss in den Himmel gehen. Für die, welche die Riten kennen, ist dies ein sehr großes Dharma, denn alle Riten gehen in den ersten Ritus ein.
13.106.56
इदं दानं न्यायलब्धं द्विजेभ्यः ।
पात्रे दत्त्वा प्रापयेथाः परीक्ष्य।
त्वय्याशंसन्त्यमरा दानवाश्च ।
वयं चापि प्रसृते पुण्यशीले ॥ १३.१०६.५६ ॥
Gib diese Gabe, rechtmäßig erworben, den Zweimalgeborenen. Nachdem du sie einem würdigen Empfänger gegeben und ihn geprüft hast, sorge dafür, dass sie sie erreicht. Götter und Dānavas hoffen auch auf dich, und wir ebenfalls, o du von tugendhaftem Wandel.
13.106.57
इत्युक्तोऽहं धर्मराजं द्विजर्षे ।
धर्मात्मानं शिरसाऽभिप्रणम्य।
अनुज्ञातस्तेन वैवस्वतेन ।
प्रत्यागमं भगवत्पादमूलम् ॥ १३.१०६.५७ ॥
So angesprochen, neigte ich das Haupt vor Dharmarāja, jenem Gerechten. Von Vaivasvata die Erlaubnis erhalten, kehrte ich zu den Füßen des Verehrungswürdigen zurück, o Bester der Zweimalgeborenen.