மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.106.1
दत्तानां फलसम्प्राप्तिं गवां प्रब्रूहि मेऽनघ ।
विस्तरेण महाबाहो न हि तृप्यामि कथ्यताम् ॥ १३.१०६.१ ॥
குற்றமற்றவரே, மகாபாஹுவே, கொடுக்கப்பட்ட பசுக்களால் கிடைக்கும் பலனை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; நான் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை, தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.
13.106.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऋषेरौद्दालकेर्वाक्यं नाचिकेतस्य चोभयोः ॥ १३.१०६.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள்: ரிஷி ஔத்தாலகி மற்றும் நாசிகேதன் ஆகிய இருவரின் வார்த்தைகள்.
13.106.3
ऋषिरौद्दालकिर्दीक्षामुपगम्य ततः सुतम् ।
त्वं मामुपचरस्वेति नाचिकेतमभाषत ॥ १३.१०६.३ ॥
ரிஷி ஔத்தாலகி தீட்சையை ஏற்றுக்கொண்டபின், தன் மகன் நாசிகேதனிடம், "நீ எனக்குப் பணிவிடை செய்" என்றார்.
13.106.4
समाप्ते नियमे तस्मिन्महर्षिः पुत्रमब्रवीत् ।
उपस्पर्शनसक्तस्य स्वाध्यायाभिरतस्य च ॥ १३.१०६.४ ॥
அந்த நியமம் முடிந்ததும் மகரிஷி தன் மகனிடம் சொன்னார்; அவன் நீராடுதலில் ஈடுபட்டவனும், வேதபாராயணத்தில் மகிழ்ந்தவனுமாக இருந்தான்.
13.106.5
इध्मा दर्भाः सुमनसः कलशश्चाभितो जलम् ।
विस्मृतं मे तदादाय नदीतीरादिहाव्रज ॥ १३.१०६.५ ॥
சமித்துகள், தர்ப்பைகள், மலர்கள், நீர் நிரம்பிய கலசம் ஆகியவற்றை நான் மறந்துவிட்டேன்; அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு ஆற்றங்கரையிலிருந்து இங்கே திரும்பி வா.
13.106.6
गत्वानवाप्य तत्सर्वं नदीवेगसमाप्लुतम् ।
न पश्यामि तदित्येवं पितरं सोऽब्रवीन्मुनिः ॥ १३.१०६.६ ॥
"போயும் அவை அனைத்தும் கிடைக்கவில்லை; ஆற்றின் வேகத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டன; நான் அவற்றைக் காணவில்லை" என்று அந்த முனிவன் தன் தந்தையிடம் சொன்னான்.
13.106.7
क्षुत्पिपासाश्रमाविष्टो मुनिरौद्दालकिस्तदा ।
यमं पश्येति तं पुत्रमशपत्क्रोधमूर्च्छितः ॥ १३.१०६.७ ॥
பசி, தாகம், களைப்பால் சூழப்பட்ட முனிவர் ஔத்தாலகி அப்போது கோபத்தால் மயக்கமுற்று, "யமனைக் காண்பாய்" என்று அந்த மகனைச் சபித்தார்.
13.106.8
तथा स पित्राऽभिहतो वाग्वज्रेण कृताञ्जलिः ।
प्रसीदेति ब्रुवन्नेव गतसत्वोऽपतद्भुवि ॥ १३.१०६.८ ॥
தந்தையின் சொல்-வஜ்ரத்தால் இவ்வாறு தாக்கப்பட்டவன், கைகூப்பி "அருள்வீராக" என்று சொல்லிக்கொண்டே, உயிரற்றவனாய் நிலத்தில் விழுந்தான்.
13.106.9
नाचिकेतं प्रिता दृष्ट्वा पतितं दुःखमूर्च्छितः ।
किं मया कृतमित्युक्त्वा निपपात महीतले ॥ १३.१०६.९ ॥
நாசிகேதன் விழுந்ததைக் கண்ட தந்தை துயரத்தால் மயங்கி, "நான் என்ன செய்துவிட்டேன்?" என்று சொல்லி நிலத்தில் விழுந்தார்.
13.106.10
तस्य दुःखपरीतस्य स्वं पुत्रमनुशोचतः ।
व्यतीतं तदहःशेषं सा चोग्रा तत्र शर्वरी ॥ १३.१०६.१० ॥
துயரில் சூழ்ந்து தன் மகனுக்காகப் புலம்பிய அவனுக்கு, அந்தப் பகலின் மீதமும் கழிந்தது; அங்கே அந்தக் கொடிய இரவும்.
13.106.11
पित्र्येणाश्रुप्रपातेन नाचिकेतः कुरूद्वह ।
प्रास्यन्दच्छयने कौश्ये वृष्ट्या सस्यमिवाप्लुतम् ॥ १३.१०६.११ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, தந்தையின் கண்ணீர் சொரிந்ததால் நாசிகேதன் பட்டுப் படுக்கையில் மழையால் நனைந்த பயிர்போல நனைந்து போனான்.
13.106.12
स पर्यपृच्छत्तं पुत्रं श्लाघ्यं पर्यागतं पुनः ।
दिव्यैर्गन्धैः समादिग्धं क्षीणस्वप्नमिवोत्थितम् ॥ १३.१०६.१२ ॥
மீண்டும் திரும்பி வந்த அந்தப் புகழுக்குரிய மகனிடம் அவர் கேட்டார்; திவ்ய வாசனைகளால் பூசப்பட்டவனாய், கனவு முடிந்து எழுந்தவன்போல் அவன் இருந்தான்.
13.106.13
अपि पुत्र जिता लोकाः शुभास्ते स्वेन कर्मणा ।
दिष्ट्या चासि पुनः प्राप्तो न हि ते मानुषं वपुः ॥ १३.१०६.१३ ॥
மகனே, உன் சொந்த கர்மத்தால் நல்ல உலகங்களை வென்றாயா? நல்லவேளையாக நீ மீண்டும் வந்தாய்; உன் உடல் இனி மனித உடல் அல்ல.
13.106.14
प्रत्यक्षदार्शी सर्वस्य वित्रा पृष्टो महात्मना ।
अभ्युत्थाय पितुर्मध्ये महर्षीणां न्यवेदयत् ॥ १३.१०६.१४ ॥
அனைத்தையும் நேரில் காண்பவரான அந்த மகாத்மாவிடம் கேட்கப்பட்டதும், எழுந்து தந்தையின் முன்னிலையில், மகரிஷிகளின் நடுவில் அவர் தெரிவித்தார்.
13.106.15
कुर्वन्मवच्छासनमाशु यातो ।
ह्यहं विशालां रुचिरप्रभासाम्।
वैवस्वतीं प्राप्य सभामवश्यं ।
सहस्रशो योजनहैमभौमाम् ॥ १३.१०६.१५ ॥
என் கட்டளையை நிறைவேற்றி நான் விரைவாகச் சென்றேன்; அவசியம் வைவஸ்வதரின் அவையை அடைந்தேன் — அது விசாலமானது, அழகிய ஒளியுடையது, ஆயிரக்கணக்கான யோஜனை பரந்தது, பொன்னாலும் மண்ணாலும் ஆனது.
13.106.16
दृष्टैव मामभिमुखमापतन्तं ।
गृहं निवेद्यासनमादिदेश।
वैवस्वतोऽर्घ्यादिभिरर्हणैश्च ।
भवत्कृते पूजयामास मां साः ॥ १३.१०६.१६ ॥
என்னை எதிரே வருவதைக் கண்டதும், வைவஸ்வதர் வீட்டுக்குத் தெரிவித்து ஆசனத்தைக் காட்டினார்; உன் பொருட்டு அர்க்கியம் முதலிய உபசாரங்களால் அவர் என்னை கௌரவித்தார்.
13.106.17
ततस्त्वहं तं शनकैरवोचं ।
वृतः सदस्यैरभिपूज्यमानः।
प्राप्तोऽस्मि ते विषयं धर्मराज ।
लोकानर्हो यानहं तान्विधत्स्व ॥ १३.१०६.१७ ॥
பின்னர் நான் அவரிடம் மெதுவாகச் சொன்னேன், அவையினரால் சூழப்பட்டு கௌரவிக்கப்பட்டவனாக: 'தருமராஜனே, நான் உன் எல்லைக்கு வந்துள்ளேன். நான் தகுதியான உலகங்களை எனக்கு நியமித்தருள்க.'
13.106.18
यमोऽब्रवीन्मां न मृतोसि सौम्य ।
यमं पश्येत्याह स त्वां तपस्वी।
पिता प्रदीप्ताग्निसमानतेजा ।
न तत्छक्यमनृतं विप्र कर्तुम् ॥ १३.१०६.१८ ॥
யமன் என்னிடம் கூறினான்: ஓ சௌம்யா, நீ இறக்கவில்லை. எரியும் நெருப்பைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த தவசி தந்தை உன்னிடம் சொல்கிறார்: யமனைப் பார். பிராமணரே, பொய் சொல்வது சாத்தியமில்லை.
13.106.19
दृष्टस्तेऽहं प्रतिगच्छस्व तात ।
शोचत्यसौ तव देहस्य कर्ता।
ददानि किञ्चापि मनःप्रणीतं ।
प्रियातिथेस्तव कामान्वृणीष्व ॥ १३.१०६.१९ ॥
"நான் உன்னைப் பார்த்துவிட்டேன், மகனே, இப்போது திரும்பிப் போ. உன் உடலைக் கொடுத்தவர் துயருறுகிறார். மனம் விரும்புவதை நான் உனக்கு ஏதேனும் அளிப்பேன். அன்புக்குரிய விருந்தினனே, உன் விருப்பங்களைத் தேர்ந்தெடு."
13.106.20
तेनैवमुक्तस्तमहं प्रत्यवोचं ।
प्राप्तोस्मि ते विषयं दुर्निवर्त्यम्।
इच्छाम्यहं पुण्यकृतां समृद्धाँ-
ल्लोकान्द्रष्टुं यदि तेऽहं वरार्हः ॥ १३.१०६.२० ॥
அவர் இவ்வாறு சொன்னபோது நான் அவருக்கு மறுமொழி கூறினேன்: உன் எல்லைக்கு வந்துவிட்டேன், திரும்புவது கடினமானது. நான் வரம் பெறத் தகுதியுள்ளவனானால், புண்ணியவான்களின் செழுமையான உலகங்களைக் காண விரும்புகிறேன்.
13.106.21
यानं समारोप्य तु मां स देवो ।
वाहैर्युक्तं सुप्रभं भानुमत्तम्।
संदर्शयामास तदाऽऽत्मलोका-
न्सर्वास्तथा पुण्यकृतां द्विजेन्द्र ॥ १३.१०६.२१ ॥
அந்தத் தேவன் என்னைக் குதிரைகள் பூட்டிய, மிக ஒளிமிக்க, ஞாயிறு போன்ற ஒரு தேரில் ஏற்றி, அப்போது எனக்குத் தன் உலகங்களையும், புண்ணியவான்களின் அனைத்து உலகங்களையும் காட்டினார். இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே.
13.106.22
अपश्यं तत्र वेश्मानि तैजसानि महात्मनाम् ।
नानासंस्थानरूपाणि सर्वरत्नमयानि च ॥ १३.१०६.२२ ॥
அங்கு மகாத்மாக்களின் ஒளிரும் இல்லங்களைக் கண்டேன். அவை பலவிதமான வடிவங்களிலும் அமைப்பிலும் இருந்தன, முற்றிலும் ரத்தினங்களால் ஆனவையாக இருந்தன.
13.106.23
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किंकिणीजालवन्ति च ।
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलवनानि च ॥ १३.१०६.२३ ॥
அவை சந்திரமண்டலம் போல் ஒளிர்ந்தன; சிறு மணிகளின் வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; நூற்றுக்கணக்கான அடுக்குகளைக் கொண்டிருந்தன; உள்ளே நீரும் வனங்களும் இருந்தன.
13.106.24
वैडूर्यार्कप्रकाशानि रूप्यरुक्ममयानि च ।
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ॥ १३.१०६.२४ ॥
அவை வைடூரியமும் சூரியனும் போல் ஒளிர்ந்தன; வெள்ளியும் பொன்னும் கொண்டவை; இளங்கதிரவனின் வண்ணம் கொண்டவை; நிலையானவையும் நகர்பவையுமாக இருந்தன.
13.106.25
भक्ष्यभोज्यमयाञ्शैलान्वासांसि शयनानि च ।
सर्वकामफलांश्चैव वृक्षान्भवनसंस्थितान् ॥ १३.१०६.२५ ॥
உணவும் பானமும் ஆன மலைகள், ஆடைகள், படுக்கைகள், மற்றும் இல்லங்களில் நின்ற மரங்கள் — அவை எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் தந்தன.
13.106.26
नद्यो वीथ्यः सभा वाप्यो दीर्घिकाश्चैव सर्वशः ।
घोषवन्ति च यानानि युक्तान्धथ सहस्रशः ॥ १३.१०६.२६ ॥
ஆறுகள், வீதிகள், சபைகள், படிக்கிணறுகள், நீண்ட குளங்கள் — எங்கும்; ஒலிக்கும் வாகனங்களும், ஆயிரக்கணக்கில் பூட்டப்பட்டவையும்.
13.106.27
क्षीरस्रवा वै सरितो गिरींश्च ।
सर्पिस्तथा विमलं चापि तोयम्।
वैवस्वतस्यानुमतांश्च देशा-
नदृष्टपूर्वान्सुबहूनपश्यम् ॥ १३.१०६.२७ ॥
பாலைப் பெருக்கும் ஆறுகளும் மலைகளும், நெய்யும் தூய நீரும்; வைவஸ்வதரின் (யமனின்) விருப்பமான நாடுகள், முன்பு காணாதவை பலவற்றை நான் கண்டேன்.
13.106.28
सर्वान्दृष्ट्वा तदहं धर्मराज-
मवोचं वै सर्वदेवं सहिष्णुम्।
क्षीरस्यैताः सर्पिषश्चैव नद्यः ।
शश्वत्स्रोताः कस्य भोज्याः प्रवृत्ताः ॥ १३.१०६.२८ ॥
இவை அனைத்தையும் கண்டு, நான் அறமன்னனிடம் — எல்லா தேவர்களுக்கும் உரியவனும் பொறுமையுள்ளவனுமான அவனிடம் — கூறினேன்: பாலும் நெய்யுமான இந்த ஆறுகள், இடைவிடாது ஓடும் நீரோட்டங்களுடன், யாருடைய நுகர்வுக்காக ஓடுகின்றன?
13.106.29
यमोऽब्रवीद्विद्धि भोज्यांस्त्वमेता-
न्ये दातारः साधवो गोरसानाम्।
अन्ये लोकाः शाश्वता वीतशोकैः ।
समाकीर्णा गोप्रदाने रतानाम् ॥ १३.१०६.२९ ॥
யமன் கூறினார்: இவற்றை உண்ணத் தகுந்தவை என்று அறிக. நல்லோராய்ப் பசுவின் பாலையும் பொருட்களையும் தானம் செய்பவர்களுக்கு வேறு நிலையான உலகங்கள் உண்டு; பசுதானத்தில் மகிழ்பவர்களால் அவை நிறைந்தவை, துயரற்றவர்களால் நிறைந்தவை.
13.106.30
न त्वेतासां दानमात्रं प्रशस्तं ।
पात्रं कालो गोविशेषो विधिश्च।
ज्ञात्वा देयं विप्र गवान्तरं हि ।
दुःखं ज्ञातुं पावकादित्यभूतम् ॥ १३.१०६.३० ॥
ஆனால் இவற்றை வெறுமனே தானம் செய்வது மட்டும் புகழ்பெற்றதன்று. பாத்திரம், காலம், பசுவின் தனிச்சிறப்பு, முறை ஆகியவற்றை அறிந்தே தானம் செய்ய வேண்டும், ஓ பிராமணரே; வேறொரு பசுவையும் அறிந்து, நெருப்பிலும் சூரியனிலும் தோன்றிய துன்பத்தை அறிய வேண்டும்.
13.106.31
स्वाध्यायवान्योऽतिमात्रं तपस्वी ।
वैतानस्थो ब्राह्मणः पात्रमासाम्।
गोषु क्षान्तं गोशरण्यं कृतज्ञं ।
वृत्तिग्लानं तादृशं पात्रमाहुः ॥ १३.१०६.३१ ॥
வேதம் ஓதுபவனும், மிகுந்த தவமுடையவனும், வைதானாக் அக்னிகளில் நிலைபெற்ற பிராமணனும் இவற்றுக்குப் பாத்திரம். பசுக்களிடம் பொறுமையுள்ளவனும், பசுக்களின் புகலிடமும், நன்றியுள்ளவனும், வாழ்வாதாரத்தால் சோர்ந்தவனுமான அத்தகையவனையே பாத்திரம் என்பர்.
13.106.32
कृच्छ्रोत्सृष्टाः पोष्णाभ्यागताश्च ।
द्वारैरेतैर्गोविशेषाः प्रशस्ताः।
अन्तर्जाताः सुक्रयज्ञानलब्धाः ।
प्राणक्रीताः सोदकाः सोद्वहाश्च ॥ १३.१०६.३२ ॥
கஷ்டத்தால் விடப்பட்டவை, வளர்ப்பதற்காக வந்தவை — இந்த வழிகளால் பசுக்களின் சிறப்பு வகைகள் புகழ்பெற்றவை: வீட்டில் பிறந்தவை, நல்ல கொள்முதல் அல்லது அறிவால் பெறப்பட்டவை, உயிரின் விலையில் வாங்கப்பட்டவை, நீருடன் கூடியவை, சுமை சுமக்கத் தகுந்தவை.
13.106.33
तिस्रो रात्र्यस्त्वद्भिरुपोष्य भूमौ ।
तृप्ता गावस्तर्पितेभ्यः प्रदेयाः।
वत्सैः प्रीताः सुप्रजाः सोपचारा-
स्त्र्यहं दत्त्वा गोरसैर्वर्तितव्यम् ॥ १३.१०६.३३ ॥
மூன்று இரவுகள் நீரை மட்டும் அருந்தி நிலத்தில் உபவாசம் இருந்து, திருப்தியான பசுக்களை திருப்தியுற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். கன்றுகளுடன் மகிழ்ந்து, நல்ல சந்ததியுடன், உபசாரத்துடன் மூன்று நாட்கள் கொடுத்து, பசும்பாலால் வாழ வேண்டும்.
13.106.34
दत्त्वा धेनुं सुव्रतां साधुदोहां ।
कल्याणवत्सामपलायिनीं च।
यावन्ति रोमाणि भवन्ति तस्या-
स्तावद्वर्षाण्यश्नुते स्वर्गलोकम् ॥ १३.१०६.३४ ॥
நல்ல விரதமுள்ளவளும், எளிதில் கறக்கப்படுபவளும், அழகிய கன்றுடையவளும், ஓடிப்போகாதவளுமான பசுவைக் கொடுத்தவன், அவளுடைய உடலில் எத்தனை மயிர்கள் உள்ளனவோ அத்தனை ஆண்டுகள் சொர்க்கலோகத்தை அனுபவிக்கிறான்.
13.106.35
तथाऽनड्वाहं ब्राह्मणेभ्यः प्रदाय ।
दान्तं धुर्यं बलवन्तं युवानम्।
कुलानुजीव्यं वीर्यवन्तं बृहन्तं ।
भुङ्क्ते लोकान्सम्मितान्धेनुदस्य ॥ १३.१०६.३५ ॥
அதுபோல, பிராமணர்களுக்கு அடக்கமான, நுகத்தில் பூட்டத்தக்க, பலமுள்ள, இளமையான, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும், வீரியமுள்ள, பெரிய காளையைக் கொடுத்தால், பசுவை தானம் செய்தவன் அளவுக்கேற்ற உலகங்களை அனுபவிக்கிறான்.
13.106.36
वृद्धे ग्लाने सम्भ्रमे वा महार्थे ।
कृष्यर्थं वा हौम्यहेतोः प्रमूत्याम्।
गुर्वर्थं वा यज्ञसमाप्तये वा ।
गां वै दातुं देशकालोऽविशिष्टः ॥ १३.१०६.३६ ॥
முதுமையிலோ, நோயிலோ, இடுக்கண்ணிலோ, அல்லது பெரிய காரியத்துக்காகவோ, உழவுக்காகவோ, ஹோமத்துக்காகவோ, பிரசவத்தின் போதோ, குருவுக்காகவோ, அல்லது யாகம் முடிப்பதற்காகவோ பசுவைக் கொடுக்க, தேசமும் காலமும் குறிப்பிட்ட வேறுபாடில்லாதவை.
13.106.37
श्रुत्वा वैवस्वतवचस्तमहं पुनरब्रवम् ।
अगोमी गोप्रदातॄणां कथं लोकान्हि गच्छति ॥ १३.१०६.३७ ॥
வைவஸ்வதனின் (யமனின்) சொற்களைக் கேட்டு நான் மீண்டும் கூறினேன்: பசுவை உடைமையாகக் கொள்ளாதவன் பசுதானம் செய்பவர்களின் உலகங்களை எவ்வாறு அடைவான்?
13.106.38
ततोऽब्रवीद्यमो धीमान्गोप्रदानं ततो गतिम् ।
गोप्रदानानुकल्पात्तु गामृते सन्तु गोप्रदाः ॥ १३.१०६.३८ ॥
அப்போது ஞானமுள்ள யமன் கூறினான்: பசுதானமே அந்த கதியைத் தரும். பசுதானத்திற்கு மாற்றாக, பசுவின்றியும் பசுதானம் செய்பவர்கள் இருக்கட்டும்.
13.106.39
अलाभे यो गवां दद्याद्धृतधेनुं यतव्रतः ।
तस्यैता घृतवाहिन्यः क्षरन्ते वत्सला इव ॥ १३.१०६.३९ ॥
பசுக்கள் இல்லாதபோது, விரதம் காத்த ஒருவன் நெய்ப் பசுவைத் தானம் செய்தால், அவனுக்கு இவை நெய்யைச் சுமக்கும் ஆறுகளாகும்; கன்றுகளின் மீது அன்பு கொண்ட பசுக்கள் போல அவை பெருகி வழியும்.
13.106.40
घृतालाभे तु यो दद्यात्तिलधेनुं यतव्रतः ।
स दुर्गात्तारितो धेन्वा क्षीरनद्यां प्रमोदते ॥ १३.१०६.४० ॥
நெய் இல்லாதபோது, விரதம் காத்த ஒருவன் எள்ளுப் பசுவைத் தானம் செய்தால், அவன் அந்தப் பசுவினால் துன்பத்திலிருந்து கரை சேர்க்கப்பட்டு, பால் ஆற்றில் மகிழ்கிறான்.
13.106.41
तिलालाभे तु यो दद्याज्जलधेनुं यतव्रतः ।
स कामप्रवहां शीतीं नदीमेतामुपाश्नुते ॥ १३.१०६.४१ ॥
எள் இல்லாதபோது, விரதம் காத்த ஒருவன் நீர்ப் பசுவைத் தானம் செய்தால், அவன் விரும்பியபடி பாயும் இந்தக் குளிர்ந்த ஆற்றை அடைகிறான்.
13.106.42
एवमेतानि मे तत्र धर्मराजो न्यदर्शयत् ।
दृष्ट्वा च परमं हर्षमवापमहमच्युत ॥ १३.१०६.४२ ॥
இவ்வாறு தர்மராஜன் அங்கே எனக்கு இவற்றையெல்லாம் காட்டினான். ஓ அச்யுதா, இவற்றைக் கண்டு நான் பேரானந்தம் அடைந்தேன்.
13.106.43
निवेदये चाहमिमं प्रियं ते ।
क्रतुर्महानल्पधनप्रचारः।
प्राप्तो मया तात स मत्प्रसूतः ।
प्रपत्स्यते वेदविधिप्रवृत्तः ॥ १३.१०६.४३ ॥
நான் இதை உனக்கு மகிழ்ச்சியுடன் அறிவிக்கிறேன். சிறிய செல்வ விநியோகத்தைக் கொண்ட அந்த மகா யாகம் எனக்குக் கிடைத்தது, அப்பா; அது என்னாலேயே தோன்றி வேத விதிப்படி நடைபெறும்.
13.106.44
शापो ह्ययं भवतोऽनुग्रहाय ।
प्राप्तो मया यत्र दृष्टो यमो वै।
दानव्युष्टिं तत्र दृष्ट्वा महात्म-
न्निःसंदिग्धान्दानधर्मांश्चरिष्ये ॥ १३.१०६.४४ ॥
மகாத்மாவே, உங்கள் இந்த சாபமும் அருளுக்காகவே; யமனை நான் கண்ட இடத்திலேயே இது எனக்குக் கிடைத்தது. அங்கே தானத்தின் பலனைக் கண்டு, ஐயமின்றி தானதர்மங்களை நான் கடைப்பிடிப்பேன்.
13.106.45
इदं च मामब्रवीद्धर्मराजः ।
पुनः पुनः सम्प्रहृष्टो महर्षे।
दानेन यः प्रयतोऽभूत्सदैव ।
विशेषतो गोप्रदानं च कुर्याम् ॥ १३.१०६.४५ ॥
மகாமுனியே, தர்மராஜன் எனக்கு இதையும் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்: தானத்தில் எப்போதும் ஊக்கமுடன் இருப்பவன், குறிப்பாக பசுதானம் செய்ய வேண்டும்.
13.106.46
शुद्धो ह्यर्थो नावमन्यस्व धर्मा-
न्पात्रे देयं देशकालोपपन्ने।
तस्माद्गावस्ते नित्यमेव प्रदेया ।
माभूच्च ते संशयः कश्चिदत्र ॥ १३.१०६.४६ ॥
தூய்மையான செல்வத்தை தர்மத்தை அவமதிக்காதே; தகுந்த இடத்திலும் காலத்திலும் தகுதியானவருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும். ஆகையால் உன் பசுக்களை எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும்; இதில் உனக்கு எந்த ஐயமும் வேண்டாம்.
13.106.47
एताः पुरा ह्यददन्नित्यमेव ।
सान्तात्मानो दानपथे निविष्टाः।
तपांस्युग्राण्यप्रतिशङ्कमाना-
स्ते वै दानं प्रददुश्चैव शक्त्या ॥ १३.१०६.४७ ॥
முன்பு இந்தப் பசுக்களை எப்போதும் தானம் செய்தவர்கள், அமைதியான மனமுடையவர்கள், தானமார்க்கத்தில் நிலைத்தவர்கள், கடும் தவம் செய்தவர்கள், ஐயமின்றி, தங்கள் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்தார்கள்.
13.106.48
काले च शक्त्या मत्सरं वर्जयित्वा ।
शुद्धात्मानः श्रद्धिनः पुण्यशीलाः।
दत्त्वा गा वै लोकममुं प्रपन्ना ।
देदीप्यन्ते पुण्यशीलास्तु नाके ॥ १३.१०६.४८ ॥
சரியான காலத்தில், தங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப, பொறாமையை விட்டு, தூய உள்ளமும் நம்பிக்கையும் நல்லொழுக்கமும் கொண்டோர் பசுக்களைத் தானம் செய்து அந்த உலகத்தை அடைகின்றனர்; புண்ணியசீலர்கள் சுவர்க்கத்தில் ஒளிர்கின்றனர்.
13.106.49
एतद्दानं न्यायलब्धं द्विजेभ्यः ।
पात्रे दत्तं प्रापणीयं परीक्ष्य।
काम्याष्टम्यां वर्तितव्यं दशाहं ।
रसैर्गवां शकृता प्रस्नवैर्वा ॥ १३.१०६.४९ ॥
இந்த தானம் நியாயமாகப் பெற்ற பொருளால், பிராமணர்களுக்கு, தகுதியுள்ளவரைச் சோதித்து அளிக்கப்பட வேண்டும், பலனளிக்கும்படி. விரும்பிய அஷ்டமியில் பத்து நாட்கள் பசுக்களின் பால், சாணம் அல்லது நீரால் நோன்பு இருக்க வேண்டும்.
13.106.50
देवव्रती स्याद्वृषभप्रदानै-
र्वेदावाप्तिर्गोयुगस्य प्रदाने।
तीर्थावाप्तिर्गोप्रयुक्तप्रदाने ।
पापोत्सर्गः कपिलायाः प्रदाने ॥ १३.१०६.५० ॥
காளைகளைத் தானம் செய்வதால் ஒருவர் தேவவிரதம் கொண்டவராகலாம்; ஒரு ஜோடி பசுக்களைத் தானம் செய்வதால் வேதங்களைப் பெறலாம்; பசுவுடன் தொடர்புடையவற்றைத் தானம் செய்வதால் தீர்த்தங்களைப் பெறலாம்; கபிலை பசுவைத் தானம் செய்வதால் பாவம் நீங்கும்.
13.106.51
गामप्येकां कपिलां सम्प्रदाय ।
न्यायोपेतां कलुषाद्विप्रमुच्येत्।
गवां रसात्परमं नास्ति किञ्चि-
द्गवां प्रदानं सुमहद्वदन्ति ॥ १३.१०६.५१ ॥
நியாயமாகப் பெற்ற ஒரு கபிலை பசுவைத் தானம் செய்து பிராமணன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். பசுவின் சாற்றை விட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை; பசு தானம் மிகப் பெரியது என்று கூறுவர்.
13.106.52
गावो लोकांस्तारयन्ति क्षरन्त्यो ।
गावश्चान्नं संजनयन्ति लोके।
यस्तं जानन्न गवां हार्दमेति ।
स वै गन्ता निरयं पापचेताः ॥ १३.१०६.५२ ॥
பசுக்கள் பால் சொரிந்து உலகங்களைக் கரையேற்றுகின்றன; பசுக்களே உலகில் உணவை உண்டாக்குகின்றன. இதை அறிந்தும் பசுக்களின் மீது அன்பு கொள்ளாதவன், தீய மனம் கொண்டவன், நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவான்.
13.106.53
यैस्तद्दत्तं गोसहस्रं शतं वा ।
दशार्धं वा दश वा साधुवत्सम्।
अप्येका वै साधवे ब्राह्मणाय ।
सास्यामुष्मिन्पुण्यतीर्था नदी वै ॥ १३.१०६.५३ ॥
ஆயிரம், நூறு, ஐம்பது, பத்து அல்லது நல்ல கன்றுகளுடன் கூடிய பசுக்களைத் தானம் செய்தவர்களுக்கு, அல்லது ஒரே ஒரு பசுவையாவது நல்ல பிராமணனுக்குத் தானம் செய்தவர்களுக்கு, மறுலோகத்தில் அந்தப் பசுவே புண்ணியத் தீர்த்தமுள்ள ஆறாகும்.
13.106.54
प्राप्त्या पुष्ट्या लोकसंरक्षणेन ।
गावस्तुल्याः सूर्यपादैः पृथिव्याम्।
शब्दश्चैकः संनतिश्चोपभोगा-
स्तस्माद्गोदः सूर्य इवावभाति ॥ १३.१०६.५४ ॥
அடைதலாலும், வளர்ப்பதாலும், உலகைக் காப்பதாலும், பூமியில் பசுக்கள் சூரியனின் கதிர்களுக்கு நிகரானவை. அவற்றின் ஒலியும், பணிவும், பயனும் ஒன்றே; ஆகையால் பசுவை தானம் செய்பவன் சூரியனைப் போல விளங்குகிறான்.
13.106.55
गुरुं शिष्यो वरयेद्गोप्रदाने ।
स वै गन्ता नियतं स्वर्गमेव।
विधिज्ञानां सुमहान्धर्म एष ।
विधिं ह्याद्यं विधयः संविशन्ति ॥ १३.१०६.५५ ॥
பசு தானத்தில் சீடன் குருவை வரித்துக் கொள்ள வேண்டும்; அவன் நிச்சயமாக சொர்க்கம் செல்வான். விதிகளை அறிந்தோருக்கு இது மிகப் பெரிய தர்மம்; ஏனெனில் ஆதி விதியிலேயே எல்லா விதிகளும் சேர்கின்றன.
13.106.56
इदं दानं न्यायलब्धं द्विजेभ्यः ।
पात्रे दत्त्वा प्रापयेथाः परीक्ष्य।
त्वय्याशंसन्त्यमरा दानवाश्च ।
वयं चापि प्रसृते पुण्यशीले ॥ १३.१०६.५६ ॥
நியாயமாகப் பெற்ற இந்தத் தானத்தை இருபிறப்பாளர்களுக்குக் கொடு. தகுதியுள்ள பாத்திரத்தில் கொடுத்து, பரிசோதித்து, அதை அவர்களிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும். தேவர்களும் தானவர்களும் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கின்றனர்; நாங்களும் கூட, ஓ புண்யசீலனே.
13.106.57
इत्युक्तोऽहं धर्मराजं द्विजर्षे ।
धर्मात्मानं शिरसाऽभिप्रणम्य।
अनुज्ञातस्तेन वैवस्वतेन ।
प्रत्यागमं भगवत्पादमूलम् ॥ १३.१०६.५७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நான், தர்மராஜனை, அந்த தர்மாத்மாவை, தலை வணங்கி வணங்கினேன். வைவஸ்வதனால் அனுமதி பெற்று, பூஜ்யரின் பாதங்களுக்கு நான் திரும்பினேன், ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே.