Mahābhārata · Adhyāya 13.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.11.1
आनृशंस्यस्य धर्मज्ञ गुणान्भक्तजनस्य च ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.११.१ ॥
O Kenner des Dharma, ich möchte die Eigenschaften der Gewaltlosigkeit und der hingebungsvollen Menschen hören. O Kenner des Dharma, Großvater, sag es mir.
13.11.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं शुकस्य च महात्मनः ॥ १३.११.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Vāsava (Indra) und dem großherzigen Śuka.
13.11.3
विषये काशिराजस्य ग्रामान्निष्क्रम्य लुब्धकः ।
सविषं काण्डमादाय मृगयामास वै मृगम् ॥ १३.११.३ ॥
Im Reich des Königs von Kāśi ging ein Jäger aus dem Dorf hinaus, nahm einen vergifteten Pfeil und jagte einen Hirsch.
13.11.4
तत्र चामिषलुब्धेन लुब्धकेन महावने ।
अविदूरे मृगान्दृष्ट्वा बाणः प्रतिसमाहितः ॥ १३.११.४ ॥
Und dort, im großen Wald, sah der fleischgierige Jäger Hirsche nicht weit entfernt und legte seinen Pfeil an.
13.11.5
तेन दुर्वारितास्त्रेण निमित्तचपलेषुणा ।
महान्वनतरुस्तत्र विद्धो मृगजिघांसया ॥ १३.११.५ ॥
Von jener unaufhaltsamen Waffe und dem zielsicher fliegenden Pfeil, aus dem Verlangen, den Hirsch zu töten, wurde dort ein großer Waldbaum durchbohrt.
13.11.6
स तीक्ष्णविषदिग्धेन शरेणातिबलात्क्षतः ।
उत्सृज्य फलपत्राणि पादपः शोषमागतः ॥ १३.११.६ ॥
Der Baum, von dem überaus mächtigen, mit scharfem Gift bestrichenen Pfeil verwundet, warf seine Früchte und Blätter ab und verdorrte.
13.11.7
तस्मिन्वृक्षे तथाभूते कोटरेषु चिरोषितः ।
न जहाति शुको वासं तस्य भक्त्या वनस्पतेः ॥ १३.११.७ ॥
Obwohl jener Baum in einen solchen Zustand geraten ist, verlässt der Papagei, der lange in seinen Höhlungen gewohnt hat, seine Wohnstatt nicht aus Hingabe an diesen Waldbaum.
13.11.8
निष्प्रचारो निराहारो ग्लानः शिथिलवागपि ।
कृतज्ञः सह वृक्षेण धर्मात्मा सोप्यशुष्यत ॥ १३.११.८ ॥
Unfähig, sich zu bewegen, ohne Nahrung, geschwächt, mit stockender Stimme, verdorrte auch jener dankbare und rechtschaffene Papagei zusammen mit dem Baum.
13.11.9
तमुदारं महासत्वमतिमानुषचेष्टितम् ।
समदुःखसुखं दृष्ट्वा विस्मितः पाकशासनः ॥ १३.११.९ ॥
Als er jenen Edlen von großem Wesen sah, dessen Handeln über Menschenart hinausging und der in Leid und Freude gleich war, geriet Indra, der Bezwinger Pakas, in Staunen.
13.11.10
ततश्चिन्तामुपगतः शक्रः कथमयं द्विजः ।
तिर्यग्योनावसम्भाव्यमानृशंस्यमवस्थितः ॥ १३.११.१० ॥
Da versank Indra in Gedanken: Wie kann dieser Zweimalgeborene, in einer tierischen Geburt, in einer kaum zu erwartenden Güte verharren?
13.11.11
अथवा नात्र चित्रं हीत्यभवद्वासवस्य तु ।
प्राणिनामपि सर्वेषां सर्वं सर्वत्र दृश्यते ॥ १३.११.११ ॥
Oder vielmehr, es ist darin nichts Wunderliches, dachte Vāsava. Bei allen lebenden Wesen sieht man überall alles.
13.11.12
ततो ब्राह्मणवेषेणि मानुषं रूपमास्थितः ।
अवतीर्य महीं शक्रस्तं पक्षिणमुवाच ह ॥ १३.११.१२ ॥
Da nahm Indra in der Gestalt eines Brahmanen menschliche Gestalt an, stieg zur Erde hinab und sprach zu jenem Vogel.
13.11.13
शुक भो पक्षिणांश्रेष्ठ दाक्षेयी सुप्रजास्त्वया ।
पृच्छे त्वां शुकमेनं त्वं कस्मान्न त्यजसि द्रुमम् ॥ १३.११.१३ ॥
O Śuka, bester der Vögel, Sohn der Dākṣāyaṇī mit guter Nachkommenschaft, ich frage dich: Warum verlässt du diesen Baum nicht?
13.11.14
अथ पृष्टः शुकः प्राह मूर्ध्ना समभिवाद्य तम् ।
स्वागतं देवराज त्वं विज्ञातस्तपसा मया ॥ १३.११.१४ ॥
Als er gefragt wurde, verneigte sich der Papagei mit dem Haupt in Ehrfurcht und sprach: Willkommen, König der Götter; durch meine Askese habe ich dich erkannt.
13.11.15
ततो दशशताक्षेण साधुसाध्विति भाषितम् ।
अहो विज्ञानमित्येवं मनसा पूजितस्ततः ॥ १३.११.१५ ॥
Da sprach der Tausendäugige: »Gut gesagt, gut gesagt!« und ehrte ihn im Geiste: »Ah, welch ein Wissen!«
13.11.16
तमेवं शुभकर्माणं शुकं परमधार्मिकम् ।
जानन्नपि च तत्पापं पप्रच्छ बलसूदनः ॥ १३.११.१६ ॥
Obwohl er jenen Śuka als Täter guter Taten und höchst rechtschaffen kannte, befragte ihn der Bezwinger Balas über jene Verfehlung.
13.11.17
निष्पत्रमफलं शुष्कमशरण्यं पतत्त्रिणाम् ।
किमर्थं सेवसे वृक्षं यदा महदिदं वनम् ॥ १३.११.१७ ॥
Dieser Baum ist blattlos, fruchtlos, verdorrt und bietet den Vögeln keine Zuflucht. Da hier ein so großer Wald ist, warum dienst du diesem Baum?
13.11.18
अन्येऽपि बहवो वृक्षाः पत्रसंछन्नकोटराः ।
शुभाः पर्याप्तसञ्चारा विद्यन्तेऽस्मिन्महावने ॥ १३.११.१८ ॥
In diesem großen Wald gibt es auch viele andere Bäume, schön, mit von Blättern bedeckten Höhlungen und reichlich Raum zum Umherfliegen.
13.11.19
गतायुषमसामर्थ्यं क्षीणसारं हतश्रियम् ।
विमृश्य प्रज्ञया धीर जहीमं ह्यस्थिरं द्रुमम् ॥ १३.११.१९ ॥
Dessen Leben vergangen, dessen Kraft erschöpft, dessen Mark geschwunden und dessen Glanz zerstört ist – o Standhafter, erwäge dies mit Einsicht und verlasse diesen unbeständigen Baum.
13.11.20
तदुपश्रुत्य धर्मात्मा शुकः शक्रेण भाषितम् ।
सुदीर्घमतिनिःश्वस्य दीनो वाक्यमुवाच ह ॥ १३.११.२० ॥
Als der rechtschaffene Papagei diese von Indra gesprochenen Worte gehört hatte, seufzte er lange tief auf und sprach betrübt diese Worte.
13.11.21
अनतिक्रमणीयानि दैवतानि शचीपते ।
यत्राभवंस्तत्र भवांस्तन्निबोध सुराधिप ॥ १३.११.२१ ॥
O Herr der Śacī, die Götter sind nicht zu übertreten. Erkenne: Wo jene waren, dort bist auch du, o Herrscher der Götter.
13.11.22
अस्मिन्नहं द्रुमे जातः साधुभिश्च गुणैर्युते ।
चालभावेन सङ्गुप्तः शत्रुभिश्च न धर्षितः ॥ १३.११.२२ ॥
Auf diesem Baum, der mit guten Eigenschaften und den Edlen erfüllt ist, wurde ich geboren; durch meine bewegliche Natur geschützt, wurde ich nicht einmal von Feinden bedrängt.
13.11.23
किमनुक्रोश्यं वैफल्यमुत्पादयसि मेऽनघ ।
अनुरक्तस्य भक्तस्य संस्पृशे न च पावकम्।
आनृशंस्याभियुक्तस्य भक्तस्यानन्यगस्य च ॥ १३.११.२३ ॥
O Makelloser, warum sollte man sich meiner erbarmen, warum bereitest du mir diese Nutzlosigkeit? Einem hingegebenen, getreuen Verehrer, voller Güte und ohne anderen Zuflucht, würde ich nicht einmal Feuer nahe bringen.
13.11.24
अनुक्रोशो हि साधूनां महद्धर्मस्य लक्षणम् ।
अनुक्रोशश्च साधूनां सदा प्रीतिं प्रयच्छति ॥ १३.११.२४ ॥
Das Mitgefühl der Guten ist wahrlich das Kennzeichen des großen Dharma; das Mitgefühl der Guten schenkt stets Zuneigung.
13.11.25
त्वमेव दैवतैः सर्वैः पृच्छ्यसे धर्मसंशयात् ।
अतस्त्वं देवदेवानामाधिपत्ये प्रतिष्ठितः ॥ १३.११.२५ ॥
Dich allein fragen alle Götter bei Zweifeln über den Dharma; daher bist du in der Herrschaft über die Götter der Götter eingesetzt.
13.11.26
नार्हसे मां सहस्राक्ष द्रुमं त्याजयितुं चिरात् ।
समस्थमुपजीवन्वै विषमस्थं कथं त्यजेत् ॥ १३.११.२६ ॥
O du Tausendäugiger, du solltest mich, einen Baum, nicht nach so langer Zeit zum Verlassen zwingen; wie könnte einer, der vom Stehen auf ebenem Grund lebt, den auf unebenem Grund Stehenden verlassen?
13.11.27
तस्य वाक्येन सौम्येन हर्षितः पाकशासनः ।
शुकं प्रोवाच धर्मज्ञमानृशंस्येन तोषितः ॥ १३.११.२७ ॥
Durch seine sanften Worte erfreut, sprach Indra, der Bezwinger des Paka, durch die Mitleidsgesinnung befriedigt, zu Śuka, dem Kenner des Dharma.
13.11.28
वरं वृणीष्वेति तदा स च वव्रे वरं शुकः ।
आनृशंस्यपरो नित्यं तस्य वृक्षस्य सम्भवम् ॥ १३.११.२८ ॥
Als ihm gesagt wurde: »Wähle eine Gabe«, wählte Śuka, stets dem Mitleid zugewandt, eine Gabe für das Wohl und den Ursprung jenes Baumes.
13.11.29
विदित्वा च दृढां भक्तिं तां शुके शीलसम्पदम् ।
प्रीतः क्षिप्रमथो वृक्षममृतेनावसिक्तवान् ॥ १३.११.२९ ॥
Als er Śukas feste Hingabe und seinen Reichtum an gutem Wandel erkannte, besprengte Indra erfreut sogleich jenen Baum mit Nektar.
13.11.30
ततः फलानि पत्राणि शाखाश्चापि मनोहराः ।
शुकस्य दृढभक्तित्वाच्छ्रीमत्तां प्राप स द्रुमः ॥ १३.११.३० ॥
Dann erlangte jener Baum wegen Śukas fester Hingabe herrliche Früchte, Blätter und Zweige und gewann Pracht.
13.11.31
शुकश्च कर्मणा तेन आनृशंस्यकृतेन वै ।
आयुषोन्ते महाराज प्राप शक्रसलोकताम् ॥ १३.११.३१ ॥
Durch jene aus Mitgefühl vollbrachte Tat erlangte Śuka, o großer König, am Ende seines Lebens den Zustand der Welt Indras.
13.11.32
एवमेव मनुष्येन्द्र भक्तिमन्तं समाश्रितः ।
सर्वार्थसिद्धिं लभते शुकं प्राप्य यथा द्रुमः ॥ १३.११.३२ ॥
Ebenso, o Herr der Menschen, erlangt, wer bei einem Hingebungsvollen Zuflucht sucht, die Erfüllung aller Ziele, wie der Baum, der Śuka erlangte.