மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.11.1
आनृशंस्यस्य धर्मज्ञ गुणान्भक्तजनस्य च ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.११.१ ॥
அறம் அறிந்தவரே, கருணையின் குணங்களையும் பக்தர்களின் குணங்களையும் கேட்க விரும்புகிறேன். அறம் அறிந்த பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.11.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं शुकस्य च महात्मनः ॥ १३.११.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்காலக் கதையைச் சொல்கிறார்கள் — வாசவனுக்கும் மகாத்மா சுகருக்கும் இடையிலான உரையாடலை.
13.11.3
विषये काशिराजस्य ग्रामान्निष्क्रम्य लुब्धकः ।
सविषं काण्डमादाय मृगयामास वै मृगम् ॥ १३.११.३ ॥
காசி மன்னனின் நாட்டில் ஒரு வேடன் ஊரை விட்டு வெளியேறி, விஷம் தோய்ந்த அம்பை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மானை வேட்டையாடினான்.
13.11.4
तत्र चामिषलुब्धेन लुब्धकेन महावने ।
अविदूरे मृगान्दृष्ट्वा बाणः प्रतिसमाहितः ॥ १३.११.४ ॥
அங்கே, அந்தப் பெரிய காட்டில், ஊன் ஆசையால் பேராசை கொண்ட வேடன், சற்றுத் தொலைவில் மான்களைக் கண்டு அம்பை நன்கு குறிவைத்தான்.
13.11.5
तेन दुर्वारितास्त्रेण निमित्तचपलेषुणा ।
महान्वनतरुस्तत्र विद्धो मृगजिघांसया ॥ १३.११.५ ॥
அந்த அடக்க முடியாத அஸ்திரத்தாலும், குறியை நோக்கி விரைந்த அம்பாலும், மானைக் கொல்ல விரும்பி அங்கே காட்டின் ஒரு பெரிய மரம் துளைக்கப்பட்டது.
13.11.6
स तीक्ष्णविषदिग्धेन शरेणातिबलात्क्षतः ।
उत्सृज्य फलपत्राणि पादपः शोषमागतः ॥ १३.११.६ ॥
கூரிய விஷம் தடவிய அந்த மிகுந்த வலிமையுடைய அம்பால் காயமுற்ற அந்த மரம், கனிகளையும் இலைகளையும் உதிர்த்து உலர்ந்து போனது.
13.11.7
तस्मिन्वृक्षे तथाभूते कोटरेषु चिरोषितः ।
न जहाति शुको वासं तस्य भक्त्या वनस्पतेः ॥ १३.११.७ ॥
அந்த மரம் அத்தகைய நிலையை அடைந்த போதிலும், நீண்ட காலமாக அதன் பொந்துகளில் வாழ்ந்த கிளி அந்த மரத்தின் மீதுள்ள பக்தியால் தன் வாசஸ்தலத்தை விடவில்லை.
13.11.8
निष्प्रचारो निराहारो ग्लानः शिथिलवागपि ।
कृतज्ञः सह वृक्षेण धर्मात्मा सोप्यशुष्यत ॥ १३.११.८ ॥
நடமாட முடியாமல், உணவின்றி, பலவீனமாகி, தளர்ந்த குரலுடன் இருந்தும், நன்றியுள்ள அந்த தர்மாத்மா கிளியும் அந்த மரத்துடன் சேர்ந்து வாடியது.
13.11.9
तमुदारं महासत्वमतिमानुषचेष्टितम् ।
समदुःखसुखं दृष्ट्वा विस्मितः पाकशासनः ॥ १३.११.९ ॥
அந்த உயர்ந்த, பெரிய ஆன்ம வலிமையுடையவனும், மனிதருக்கு மேம்பட்ட நடத்தையுடையவனும், இன்ப துன்பத்தில் சமமாக இருப்பவனுமான அவனைக் கண்டு பாகசாசனனான இந்திரன் வியப்புற்றான்.
13.11.10
ततश्चिन्तामुपगतः शक्रः कथमयं द्विजः ।
तिर्यग्योनावसम्भाव्यमानृशंस्यमवस्थितः ॥ १३.११.१० ॥
அப்போது இந்திரன் சிந்தையில் ஆழ்ந்தான்: இந்தப் பறவை-பிறவியில் இருந்தும், நினைக்கவே முடியாத கருணையில் இவன் எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறான்?
13.11.11
अथवा नात्र चित्रं हीत्यभवद्वासवस्य तु ।
प्राणिनामपि सर्वेषां सर्वं सर्वत्र दृश्यते ॥ १३.११.११ ॥
அல்லது இதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை என்று வாசவன் நினைத்தான். எல்லா உயிர்களிலும் எல்லாமே எங்கும் காணப்படுகிறது.
13.11.12
ततो ब्राह्मणवेषेणि मानुषं रूपमास्थितः ।
अवतीर्य महीं शक्रस्तं पक्षिणमुवाच ह ॥ १३.११.१२ ॥
பின்னர் இந்திரன் பிராமணனின் வேடத்தில் மனித உருவம் கொண்டு பூமியில் இறங்கி, அந்தப் பறவையிடம் பேசினான்.
13.11.13
शुक भो पक्षिणांश्रेष्ठ दाक्षेयी सुप्रजास्त्वया ।
पृच्छे त्वां शुकमेनं त्वं कस्मान्न त्यजसि द्रुमम् ॥ १३.११.१३ ॥
பறவைகளில் சிறந்த சுகனே, தக்ஷனின் மகளிடமிருந்து தோன்றியவனே, நல்ல சந்ததி உடையவனே, உன்னிடம் கேட்கிறேன்; நீ இந்த மரத்தை ஏன் விட்டுவிடவில்லை?
13.11.14
अथ पृष्टः शुकः प्राह मूर्ध्ना समभिवाद्य तम् ।
स्वागतं देवराज त्वं विज्ञातस्तपसा मया ॥ १३.११.१४ ॥
கேட்கப்பட்டதும் சுகன் தலை குனிந்து அவரை வணங்கி கூறினான்: தேவர்களின் அரசே, உமக்கு வரவேற்பு; என் தவத்தால் நான் உன்னை அறிந்துகொண்டேன்.
13.11.15
ततो दशशताक्षेण साधुसाध्विति भाषितम् ।
अहो विज्ञानमित्येवं मनसा पूजितस्ततः ॥ १३.११.१५ ॥
அப்போது ஆயிரம் கண்ணுடையவன் "சாது, சாது" என்று கூறினான்; "ஆ, என்ன ஞானம்!" என்று மனதில் அவனை மதித்தான்.
13.11.16
तमेवं शुभकर्माणं शुकं परमधार्मिकम् ।
जानन्नपि च तत्पापं पप्रच्छ बलसूदनः ॥ १३.११.१६ ॥
நல்ல செயல் செய்பவனும், மிகுந்த தர்மவானுமான அந்த சுகனை அறிந்திருந்தும், அந்தப் பாவத்தைக் குறித்து பலசூதனன் (இந்திரன்) அவனிடம் கேட்டான்.
13.11.17
निष्पत्रमफलं शुष्कमशरण्यं पतत्त्रिणाम् ।
किमर्थं सेवसे वृक्षं यदा महदिदं वनम् ॥ १३.११.१७ ॥
இலையற்ற, பழமற்ற, உலர்ந்த, பறவைகளுக்கு அடைக்கலம் தராத இம்மரத்தை, இவ்வளவு பெரிய காடு இருக்கும்போது, ஏன் பணிகிறாய்?
13.11.18
अन्येऽपि बहवो वृक्षाः पत्रसंछन्नकोटराः ।
शुभाः पर्याप्तसञ्चारा विद्यन्तेऽस्मिन्महावने ॥ १३.११.१८ ॥
இந்தப் பெரிய காட்டில் இலைகளால் மூடப்பட்ட பொந்துகளையும், அழகையும், போதுமான சஞ்சார இடத்தையும் கொண்ட வேறு பல மரங்களும் உள்ளன.
13.11.19
गतायुषमसामर्थ्यं क्षीणसारं हतश्रियम् ।
विमृश्य प्रज्ञया धीर जहीमं ह्यस्थिरं द्रुमम् ॥ १३.११.१९ ॥
ஆயுள் கழிந்து, வலிமை இழந்து, சாரம் குன்றி, பொலிவு அழிந்த இந்த நிலையற்ற மரத்தை, ஓ தீரனே, அறிவால் ஆராய்ந்து விட்டுவிடு.
13.11.20
तदुपश्रुत्य धर्मात्मा शुकः शक्रेण भाषितम् ।
सुदीर्घमतिनिःश्वस्य दीनो वाक्यमुवाच ह ॥ १३.११.२० ॥
இந்திரன் சொன்ன அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட தர்மாத்மாவான கிளி, நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு, துயருடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
13.11.21
अनतिक्रमणीयानि दैवतानि शचीपते ।
यत्राभवंस्तत्र भवांस्तन्निबोध सुराधिप ॥ १३.११.२१ ॥
ஓ சசியின் கணவனே, தெய்வங்களை மீற முடியாது. அவர்கள் எங்கு இருந்தார்களோ, அங்கேயே நீங்களும் இருக்கிறீர்கள்; அதை அறிந்துகொள்ளுங்கள், ஓ தேவர்களின் தலைவனே.
13.11.22
अस्मिन्नहं द्रुमे जातः साधुभिश्च गुणैर्युते ।
चालभावेन सङ्गुप्तः शत्रुभिश्च न धर्षितः ॥ १३.११.२२ ॥
நல்லோர்களாலும் குணங்களாலும் நிறைந்த இந்த மரத்தில் நான் பிறந்தேன்; இடம்பெயரும் இயல்பால் பாதுகாக்கப்பட்டேன்; பகைவர்களாலும் அவமதிக்கப்படவில்லை.
13.11.23
किमनुक्रोश्यं वैफल्यमुत्पादयसि मेऽनघ ।
अनुरक्तस्य भक्तस्य संस्पृशे न च पावकम्।
आनृशंस्याभियुक्तस्य भक्तस्यानन्यगस्य च ॥ १३.११.२३ ॥
ஓ பாவமற்றவனே, எனக்காக இரக்கப்பட வேண்டியது என்ன, நீ என் பயனற்ற நிலையை ஏன் உண்டாக்குகிறாய்? பற்றுடையவனும், பக்தனும், கருணையில் ஈடுபட்டவனும், வேறு புகலற்றவனுமான பக்தனை நான் நெருப்பாலும் தொடேன்.
13.11.24
अनुक्रोशो हि साधूनां महद्धर्मस्य लक्षणम् ।
अनुक्रोशश्च साधूनां सदा प्रीतिं प्रयच्छति ॥ १३.११.२४ ॥
நல்லோரின் இரக்கமே பெரிய தர்மத்தின் அடையாளம்; நல்லோரின் இரக்கம் எப்போதும் அன்பை அளிக்கிறது.
13.11.25
त्वमेव दैवतैः सर्वैः पृच्छ्यसे धर्मसंशयात् ।
अतस्त्वं देवदेवानामाधिपत्ये प्रतिष्ठितः ॥ १३.११.२५ ॥
தர்மத்தைப் பற்றிய ஐயங்களில் நீயே எல்லா தேவர்களாலும் கேட்கப்படுகிறாய். ஆகையால் தேவதேவர்களின் ஆட்சியில் நீ நிலைபெற்றிருக்கிறாய்.
13.11.26
नार्हसे मां सहस्राक्ष द्रुमं त्याजयितुं चिरात् ।
समस्थमुपजीवन्वै विषमस्थं कथं त्यजेत् ॥ १३.११.२६ ॥
ஆயிரம் கண்களை உடையவனே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் என்னைப் போன்ற மரத்தைக் கைவிடச் செய்வது உனக்குத் தகாது. சமமான நிலத்தில் நின்று வாழ்பவன் விஷமான நிலத்தில் நிற்பவனை எப்படி கைவிடுவான்?
13.11.27
तस्य वाक्येन सौम्येन हर्षितः पाकशासनः ।
शुकं प्रोवाच धर्मज्ञमानृशंस्येन तोषितः ॥ १३.११.२७ ॥
அவனுடைய இனிய சொற்களால் மகிழ்ந்த பாகசாசனன் (இந்திரன்), இரக்கத்தால் மனம் நிறைந்து, தர்மம் அறிந்த சுகனிடம் கூறினான்.
13.11.28
वरं वृणीष्वेति तदा स च वव्रे वरं शुकः ।
आनृशंस्यपरो नित्यं तस्य वृक्षस्य सम्भवम् ॥ १३.११.२८ ॥
'வரம் கேள்' என்று சொல்லப்பட்டபோது சுகன் ஒரு வரத்தைக் கேட்டான் — எப்போதும் இரக்கத்தில் நிலைத்திருந்த அவன் அந்த மரத்தின் நலனை/தோற்றத்தை வேண்டினான்.
13.11.29
विदित्वा च दृढां भक्तिं तां शुके शीलसम्पदम् ।
प्रीतः क्षिप्रमथो वृक्षममृतेनावसिक्तवान् ॥ १३.११.२९ ॥
சுகனிடம் இருந்த அந்த உறுதியான பக்தியையும் நற்குணச் செல்வத்தையும் அறிந்த இந்திரன் மகிழ்ந்து, உடனே அந்த மரத்தை அமிர்தத்தால் தெளித்தான்.
13.11.30
ततः फलानि पत्राणि शाखाश्चापि मनोहराः ।
शुकस्य दृढभक्तित्वाच्छ्रीमत्तां प्राप स द्रुमः ॥ १३.११.३० ॥
பின்னர், சுகனின் உறுதியான பக்தியால் அந்த மரம் மனத்தைக் கவரும் கனிகளையும், இலைகளையும், கிளைகளையும் பெற்று செழிப்பை அடைந்தது.
13.11.31
शुकश्च कर्मणा तेन आनृशंस्यकृतेन वै ।
आयुषोन्ते महाराज प्राप शक्रसलोकताम् ॥ १३.११.३१ ॥
அந்த இரக்கத்தால் செய்த செயலால் சுகன் தன் ஆயுளின் முடிவில், மன்னா, இந்திரனின் உலகில் வாழும் நிலையை அடைந்தான்.
13.11.32
एवमेव मनुष्येन्द्र भक्तिमन्तं समाश्रितः ।
सर्वार्थसिद्धिं लभते शुकं प्राप्य यथा द्रुमः ॥ १३.११.३२ ॥
அதுபோலவே, மனிதர்களின் தலைவா, பக்தியுள்ளவனை அடைந்தவன் எல்லா நோக்கங்களின் நிறைவையும் பெறுகிறான்; சுகனை அடைந்த மரம் போல.