Mahābhārata · Adhyāya 13.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.11.1
आनृशंस्यस्य धर्मज्ञ गुणान्भक्तजनस्य च ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.११.१ ॥
Ó conhecedor do dharma, desejo ouvir as qualidades da não crueldade e das pessoas devotas. Ó conhecedor do dharma, avô, diga-me isso.
13.11.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वासवस्य च संवादं शुकस्य च महात्मनः ॥ १३.११.२ ॥
Aqui também se narra esta antiga história: o diálogo entre Vāsava (Indra) e o magnânimo Śuka.
13.11.3
विषये काशिराजस्य ग्रामान्निष्क्रम्य लुब्धकः ।
सविषं काण्डमादाय मृगयामास वै मृगम् ॥ १३.११.३ ॥
No reino do rei de Kāśi, um caçador saiu da aldeia, pegou uma flecha envenenada e pôs-se a caçar um veado.
13.11.4
तत्र चामिषलुब्धेन लुब्धकेन महावने ।
अविदूरे मृगान्दृष्ट्वा बाणः प्रतिसमाहितः ॥ १३.११.४ ॥
E ali, na grande floresta, o caçador ávido de carne, vendo veados não muito longe, preparou sua flecha.
13.11.5
तेन दुर्वारितास्त्रेण निमित्तचपलेषुणा ।
महान्वनतरुस्तत्र विद्धो मृगजिघांसया ॥ १३.११.५ ॥
Atingido por aquela arma irresistível e por uma flecha veloz ao alvo, por desejo de matar o veado, ali foi trespassada uma grande árvore da floresta.
13.11.6
स तीक्ष्णविषदिग्धेन शरेणातिबलात्क्षतः ।
उत्सृज्य फलपत्राणि पादपः शोषमागतः ॥ १३.११.६ ॥
Aquela árvore, ferida pela flecha muito poderosa untada de veneno agudo, deixou cair frutos e folhas e começou a secar.
13.11.7
तस्मिन्वृक्षे तथाभूते कोटरेषु चिरोषितः ।
न जहाति शुको वासं तस्य भक्त्या वनस्पतेः ॥ १३.११.७ ॥
Embora aquela árvore tenha chegado a tal estado, o papagaio que há muito habita suas cavidades não abandona sua morada, por devoção àquela árvore.
13.11.8
निष्प्रचारो निराहारो ग्लानः शिथिलवागपि ।
कृतज्ञः सह वृक्षेण धर्मात्मा सोप्यशुष्यत ॥ १३.११.८ ॥
Incapaz de se mover, sem alimento, enfraquecido, com a voz vacilante, aquele papagaio grato e de espírito reto também secou junto com a árvore.
13.11.9
तमुदारं महासत्वमतिमानुषचेष्टितम् ।
समदुःखसुखं दृष्ट्वा विस्मितः पाकशासनः ॥ १३.११.९ ॥
Ao ver aquele nobre, de grande espírito, de conduta além da humana, igual na dor e no prazer, Indra, o castigador de Paka, ficou perplexo.
13.11.10
ततश्चिन्तामुपगतः शक्रः कथमयं द्विजः ।
तिर्यग्योनावसम्भाव्यमानृशंस्यमवस्थितः ॥ १३.११.१० ॥
Então Indra caiu em reflexão: como este duas-vezes-nascido, numa existência animal, permanece numa bondade mal esperada?
13.11.11
अथवा नात्र चित्रं हीत्यभवद्वासवस्य तु ।
प्राणिनामपि सर्वेषां सर्वं सर्वत्र दृश्यते ॥ १३.११.११ ॥
Ou antes, não há nisto nada de espantoso, pensou Vāsava. Em todos os seres vivos, tudo é visto em toda parte.
13.11.12
ततो ब्राह्मणवेषेणि मानुषं रूपमास्थितः ।
अवतीर्य महीं शक्रस्तं पक्षिणमुवाच ह ॥ १३.११.१२ ॥
Então Indra, assumindo forma humana sob a aparência de um brâmane, desceu à terra e falou àquele pássaro.
13.11.13
शुक भो पक्षिणांश्रेष्ठ दाक्षेयी सुप्रजास्त्वया ।
पृच्छे त्वां शुकमेनं त्वं कस्मान्न त्यजसि द्रुमम् ॥ १३.११.१३ ॥
Ó Śuka, o melhor dos pássaros, nascido de Dākṣāyaṇī e de boa prole, pergunto-te: por que não abandonas esta árvore?
13.11.14
अथ पृष्टः शुकः प्राह मूर्ध्ना समभिवाद्य तम् ।
स्वागतं देवराज त्वं विज्ञातस्तपसा मया ॥ १३.११.१४ ॥
Então, ao ser interrogado, o papagaio inclinou a cabeça em reverência e disse: Bem-vindo, rei dos deuses; pela minha austeridade eu te reconheci.
13.11.15
ततो दशशताक्षेण साधुसाध्विति भाषितम् ।
अहो विज्ञानमित्येवं मनसा पूजितस्ततः ॥ १३.११.१५ ॥
Então o de mil olhos disse: «Bem feito, bem feito!» e, em seu íntimo, honrou-o: «Ah, que conhecimento!».
13.11.16
तमेवं शुभकर्माणं शुकं परमधार्मिकम् ।
जानन्नपि च तत्पापं पप्रच्छ बलसूदनः ॥ १३.११.१६ ॥
Embora conhecesse aquele Śuka, praticante de boas obras e muito justo, o destruidor de Bala perguntou-lhe sobre aquela falta.
13.11.17
निष्पत्रमफलं शुष्कमशरण्यं पतत्त्रिणाम् ।
किमर्थं सेवसे वृक्षं यदा महदिदं वनम् ॥ १३.११.१७ ॥
Esta árvore está sem folhas, sem frutos, seca e não oferece abrigo às aves. Havendo aqui uma floresta tão grande, por que serves a esta árvore?
13.11.18
अन्येऽपि बहवो वृक्षाः पत्रसंछन्नकोटराः ।
शुभाः पर्याप्तसञ्चारा विद्यन्तेऽस्मिन्महावने ॥ १३.११.१८ ॥
Nesta grande floresta há também muitas outras árvores, belas, com ocos cobertos de folhas e espaço suficiente para se moverem.
13.11.19
गतायुषमसामर्थ्यं क्षीणसारं हतश्रियम् ।
विमृश्य प्रज्ञया धीर जहीमं ह्यस्थिरं द्रुमम् ॥ १३.११.१९ ॥
Cuja vida se esgotou, que não tem força, cuja seiva se consumiu e cujo esplendor se perdeu — ó firme, considera com sabedoria e abandona esta árvore instável.
13.11.20
तदुपश्रुत्य धर्मात्मा शुकः शक्रेण भाषितम् ।
सुदीर्घमतिनिःश्वस्य दीनो वाक्यमुवाच ह ॥ १३.११.२० ॥
Tendo ouvido aquelas palavras ditas por Indra, o papagaio de alma justa suspirou profundamente por muito tempo e, aflito, falou estas palavras.
13.11.21
अनतिक्रमणीयानि दैवतानि शचीपते ।
यत्राभवंस्तत्र भवांस्तन्निबोध सुराधिप ॥ १३.११.२१ ॥
Ó senhor de Śacī, os deuses não podem ser transgredidos. Compreende que onde eles estiveram, aí também estás tu, ó senhor dos deuses.
13.11.22
अस्मिन्नहं द्रुमे जातः साधुभिश्च गुणैर्युते ।
चालभावेन सङ्गुप्तः शत्रुभिश्च न धर्षितः ॥ १३.११.२२ ॥
Nasci nesta árvore, dotada de boas qualidades e frequentada pelos virtuosos; protegido pela minha natureza móvel, nem mesmo os inimigos me atacaram.
13.11.23
किमनुक्रोश्यं वैफल्यमुत्पादयसि मेऽनघ ।
अनुरक्तस्य भक्तस्य संस्पृशे न च पावकम्।
आनृशंस्याभियुक्तस्य भक्तस्यानन्यगस्य च ॥ १३.११.२३ ॥
Ó sem mácula, por que haveria piedade por mim, por que me causas tal vaidade? Não toco nem o fogo a um devoto fiel, cheio de bondade, que não recorre a outro refúgio.
13.11.24
अनुक्रोशो हि साधूनां महद्धर्मस्य लक्षणम् ।
अनुक्रोशश्च साधूनां सदा प्रीतिं प्रयच्छति ॥ १३.११.२४ ॥
A compaixão dos bons é de fato a marca do grande dharma; a compaixão dos bons sempre concede afeto.
13.11.25
त्वमेव दैवतैः सर्वैः पृच्छ्यसे धर्मसंशयात् ।
अतस्त्वं देवदेवानामाधिपत्ये प्रतिष्ठितः ॥ १३.११.२५ ॥
Só a ti todos os deuses perguntam sobre as dúvidas acerca do dharma; por isso estás estabelecido na soberania sobre os deuses dos deuses.
13.11.26
नार्हसे मां सहस्राक्ष द्रुमं त्याजयितुं चिरात् ।
समस्थमुपजीवन्वै विषमस्थं कथं त्यजेत् ॥ १३.११.२६ ॥
Ó tu, de mil olhos, não deves fazer-me abandonar, a mim árvore, após tanto tempo; como poderia abandonar aquele que está em terreno desigual quem vive apoiado no que está em terreno plano?
13.11.27
तस्य वाक्येन सौम्येन हर्षितः पाकशासनः ।
शुकं प्रोवाच धर्मज्ञमानृशंस्येन तोषितः ॥ १३.११.२७ ॥
Alegrado com as suas palavras gentis, Indra, o castigador de Paka, satisfeito com a compaixão, falou a Śuka, conhecedor do dharma.
13.11.28
वरं वृणीष्वेति तदा स च वव्रे वरं शुकः ।
आनृशंस्यपरो नित्यं तस्य वृक्षस्य सम्भवम् ॥ १३.११.२८ ॥
Quando lhe foi dito: «Escolhe uma dádiva», Śuka, sempre dedicado à compaixão, escolheu uma dádiva para o bem-estar e a origem daquela árvore.
13.11.29
विदित्वा च दृढां भक्तिं तां शुके शीलसम्पदम् ।
प्रीतः क्षिप्रमथो वृक्षममृतेनावसिक्तवान् ॥ १३.११.२९ ॥
Ao conhecer a firme devoção de Śuka e a sua riqueza de bom comportamento, satisfeito, Indra logo aspergiu aquela árvore com néctar.
13.11.30
ततः फलानि पत्राणि शाखाश्चापि मनोहराः ।
शुकस्य दृढभक्तित्वाच्छ्रीमत्तां प्राप स द्रुमः ॥ १३.११.३० ॥
Então, pela firme devoção de Śuka, aquela árvore obteve frutos, folhas e ramos deliciosos, e alcançou esplendor.
13.11.31
शुकश्च कर्मणा तेन आनृशंस्यकृतेन वै ।
आयुषोन्ते महाराज प्राप शक्रसलोकताम् ॥ १३.११.३१ ॥
Por aquela ação realizada com compaixão, Śuka, ó grande rei, ao fim de sua vida alcançou a condição do mundo de Indra.
13.11.32
एवमेव मनुष्येन्द्र भक्तिमन्तं समाश्रितः ।
सर्वार्थसिद्धिं लभते शुकं प्राप्य यथा द्रुमः ॥ १३.११.३२ ॥
Da mesma forma, ó senhor dos homens, quem se acolhe a um devoto obtém a realização de todos os fins, como a árvore que alcançou Śuka.